Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 5 : ต้องถูกทำโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    15 ส.ค. 63

 

ฉันมองฮยอนจินที่เดินเข้ามาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าเขาจะมาที่นี่ได้

“เหอะ นี่หรอ บอกว่าไม่มีอะไร เธอโกหกพี่อีกแล้ว ฮยอนจู” พี่จูยอนพูดขึ้นอย่างงอนๆก่อนจะเดินไปเผชิญหน้ากับฮยอนจินที่ทำหน้างงๆว่ามันคืออะไร

“ระวังตัวไว้เหอะ” จูยอนพูดก่อนจะเดินหนีออกไป

“อปป้า เดี๋ยวก่อนสิ!!”ฉันพยายามจะเรียกพี่จูยอนไว้ แต่เขาไม่สนใจ 

โธ่เอ้ยไม่อยู่ช่วยกันเลย!!

ว่าแต่ เขามาที่นี่ถูกได้ยังไงในเมื่อฉันไม่เคยบอกใครด้วยซ้ำ

“โดดเรียนมาที่นี้เองสินะ” ฮยอนจินพูดขึ้นทันที

ฉันมองเขาอย่างเคืองๆเตรียมจะเดินหนี

“ฉันไม่ได้มาหาเธอหรอกน่ะ ฉันแค่มาซื้อขนม” ฮยอนจินพูดขึ้นทำให้ฉันหยุดชะงักอย่างสงสัย

เข้าใจแล้วเขารู้จักที่นี่ก็เพราะขนมของร้านที่ฉันเอาให้เขาไปวันนั้น

“ไหนบอกว่ารสชาติห่วยไง นายจะมาซื้ออีกทำไม?”

 

“ก็…สงสาร กลัวขายไม่ออก ฉันใจดีแค่ไหนที่มาช่วยซื้อน่ะ” ฮยอนจินพูดอย่างนั้นทำให้พนักงานที่ยืนแถวนั้นมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ฮยอนจินเริ่มรู้สึกอึดอัดที่จะอยู่ในนี้

“ไม่จำเป็น นายกลับไปเหอะ!”ฉันพูดเสียงดัง ทำให้แม่เดินออกมา

“พูดอย่างงั้นกับลูกค้าได้ไง ฮยอนจู!”แม่ทำสายตาดุมาทางฉัน

“แม่ค่ะ แต่นี่..”

“ออกไปเลยนะ ขอโทษด้วยนะคะ ลูกค้า ที่เธอเสียมารยาท”แม่พูดกับฮยอนจินด้วยท่าทางที่รู้สึกผิด

นั้นทำให้ฉันยิ่งโมโหฮยอนจิน

“นายออกมานี่เลยนะ!”ฉันพูดพลางลากแขนเขาให้ออกมาจากร้านทันที

 

“อ้าว ไอ้เด็กนี่หนิ ดูเธอทำสิ เห้ออ จริงๆเลย” แม่บ่นตามหลังฉัน แต่ฉันต้องเคลียร์กับหมอนี้ก่อน

 

พอออกมาข้างนอกได้ 

“เธอทำแบบนี้อีกแล้วนะ” ฮยอนจินพูดและมองฉันอย่างเอาเรื่อง

“ใครให้นายก้าวก่ายชีวิตฉันนักล่ะ นายต้องการอะไรแน่ห๊ะ?”

“ฉันเนี้ยนะ ก้าวก่าย เหอะ หลงตัวเองอีกแล้ว”ฮยอนจินพูดส่ายหน้าอย่างเอือมๆ

 

“ฉันรู้ว่านายมาที่นี่ทำไม” ฉันนึกถึงเรื่องที่ฉันเห็นในห้องเรียน เขาต้องกลัวว่าฉันจะเอาไปฟ้องครูแน่เลยตามมาขู่จะปิดปากแน่ๆ

 

“งั้นหรอ …”ฮยอนจินทำหน้าสงสัยกับสิ่งที่ฉันพูดซะงั้น

 

“ฉันบอกไปแล้วไง ฉันไม่สนใจพวกนายสองคนหรอก จะจูบจะอะไรกันก็เชิญ แต่ถ้านายกลัวว่าฉันจะเอาไปฟ้องครูละก็ ฉันจะทำแน่ ถ้านายยังก้าวก่ายฉันอยู่แบบนี้!”

 

“เห้อ นี่! เรื่องที่ฉันกับมีจู..” เขาเหมือนพยายามจะอธิบายอะไรออกมา แต่เขาก็หยุดไป

“…”ฉันก็งง ว่าเขาตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่

 

“มันไม่มีอะไร.. ฉันไม่ได้ชอบเขา”

ฮยอนจินพูดพลางหลบสายตาหันไปทางอื่น

 

แล้วเขาจะบอกเรื่องนั้นกับฉันทำไมกันนะ…

“นั้นมันเรื่องของนายไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย”

“ก็เธอดันไปเห็นหนิ กลัวว่าจะเข้าใจผิด…” ฮยอนจินพูดสีหน้าเขาดูสับสนที่พูดออกมา

ฉันเข้าใจผิด แล้วไง?

 

“ก็เรื่องของพวกนาย ..”

“ช่างเถอะ ไหนล่ะ..”ฮยอนจินแบมือเหมือนขออะไรบางอย่าง

ฉันนึกได้ว่าเขาต้องขอค่ารักษาพยาบาลแน่ๆ

“ชิส์ งกชะมัด” ฉันพูดพลางเอากระเป๋าเงินออกมา

แต่ดูแล้วมันมีไม่พอ ก็ค่าขนมฉันที่ได้แต่ละเดือนก็แทบไม่พออยู่แล้วฉันจะเอามาจากไหนล่ะ

 

“ฉันติดไว้ก่อนละกัน เดี๋ยวอาทิตย์หน้าจะเอาไปให้” ฉันพูดทำท่าจะเดินหนีเขาเพราะรู้สึกอายๆทีบอกว่าจะให้แต่ดันเบี้ยวเขา

“งั้นจ่ายดอกเบี้ยก่อนละกันหิวชะมัด” ฮยอนจินพูดจบเขาก็ลากฉันไปตรงร้านบะหมี่แถวนั้นทันที

 

“อะไร นายพาฉันมานี่ทำไม”

“อย่าบอกนะแค่ค่าบะหมี่ก็ไม่พอจ่ายน่ะ” ฮยอนจินมองหน้าฉันอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ก็ได้ งั้นนายกินเดียว…”

“อาจุมม่า จาจังมยอนสองที่ครับ” ยังไม่ทันจะห้ามเขาก็สั่งไปแล้ว

“นี่ ฉันบอกให้นายสั่งคนเดียวไง สั่งทำไมสองที่” ฉันโวยวายไป

“ใครบอกฉันสั่งให้เธอ ฉันจะกินคนเดียวอย่างที่เธอบอกไง” ฮยอนจินพูดพลางเดินไปนั่งลงที่โต๊ะเพื่อนรอ

 

โธ่เอ้ย กวนประสาทจริงๆ

“นั่งสิ ยืนค้ำหัวทำไม” ฮยอนจินพูดพลางดึงแขนฉันให้ลงไปนั่ง

 

“ได้แล้วจ้า กินให้อร่อยนะ” อาจุมม่าเดินมาเสริฟ์พะหมี่พร้อมเครื่องเคียง

“จะกินให้อร่อยนะครับ” เขาพูดก่อนจะจัดการซัดบะหมี่ตรงหน้า

ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเมื่อกลางวัน ทั้งๆที่เขาไม่อยากจะนั่งกินข้าวกับฉันในตอนนั้น

แต่ทำไมตอนนี่เขาถึง…

 

“ผู้ชายเมื่อกี้ ที่คุยกับเธอเป็นใคร? ” เขาถามขึ้นขณะที่ยังกินอยู่

“พี่ชายฉันเอง ทำไม?”

ฉันถามฮยอนจินออกไปทำให้เขาชะงักเหมือนกำลังคิดว่าจะตอบยังไง

“เอ่อ ก็ป่าว…”เขาพูดแล้วกรอกตาไปมาเหมือนหลบสายตา

 

“ฉันต้องไปช่วยงานแม่แล้ว อ่ะนี้ ค่าบะหมี่” ฉันพูดพลางวางเงินไว้ที่โต๊ะและเดินออกไปทันที

 

ทำไมนะ ฉันถึงหนีจากเขาไม่ได้สักที 

 

ฉันกลับมาที่ร้านก็เห็นแม่นั่งรอฉันอยู่

เธอจ้องฉันเหมือนฉันจะถูกเชือดยังไงยังงั้น

“แม่ตัวดี มาแล้วหรอ” แม่พูดและทำสายตาดุๆ

ฉันเดินเข้าไปหาเธออย่างทำตัวไม่ถูก

“แม่ คือว่า..”

“นี่มันอะไร จูยอนมาที่นี่ทำไม แล้วก็เด็กหนุ่มโรงเรียนเดียวกับลูกเมื่อกี้อีก ไม่ใช่เพื่อนลูกหรอกหรอทำไมพูดเหมือนทะเลาะกัน” แม่ถามยาวเป็นชุด

 

“ไม่มีไรหรอกแม่..”

“ฮยอนจู แล้วโดดเรียนทำไม เกิดอะไรขึ้น ลูกต้องบอกแม่นะ เพราะครูโทรหาแม่เมื่อกี้ เขาบอกว่าเธอโดดเรียน”

ฉันรู้สึกผิดยังไงไม่รู้ที่นำปัญหามาให้แม่ไม่จบสิ้น

“คือหนู..มีปัญหากับเพื่อนที่โรงเรียนนิดหน่อยน่ะค่ะ แต่ไม่เป็นไรนะแม่ หนูเคลียร์ได้ แม่เชื่อหนูสิ”

“เห้ออ” แม่ถอนหายใจพลางมองไปทางอื่นอย่างหนักใจ

“หนูจะไม่สร้างปัญหาอีกแล้ว แม่อย่าโกรธหนูนะ” ฉันพูดพลางเดินไปจับมือแม่

“ฮยอนจูจำไว้นะ ไม่ว่ายังไงเธอก็แค่เด็กอายุ 18 หากมันเกินจะต้าน บอกแม่..”แม่พูดพลางมองฉันอย่างห่วงๆ

“เข้าใจแล้วค่ะ รักแม่นะ” ฉันพูดพลางโดดเขาไปกอดเธอไว้

 

สายตาหนึ่งที่มองลอดผ่านมาจากข้างนอก ฮยอนจินมองฮยอนจูที่ดูมีความสุขที่ได้อยู่กับแม่ของเธออย่างนั้น

ทำให้เขานึกถึงตัวเองที่แม้แต่จะไปเจอแม่ก็ยังทำไม่ได้

และแล้วเขาก็เดินจากไป ในทีสุด…

 

………….

วันต่อมา

ฉันมาที่โรงเรียนก็ถูกครูเรียกพบที่ห้องพักครูทันที

ครูคิมมองหน้าฉันเหมือนมีอะไรบางอย่าง

“ฮยอนจู เธอถูกเพื่อนแกล้งใช่มั้ย?” ครูคิมพูดเขาต้องรู้มาจากแม่แน่ๆเลย

“เอ่อ เรื่องนั้นหนูไม่เป็นไรค่ะ”

“ไม่เป็นไรจริงๆหรอ ทั้งๆที่เธอจะให้ครูไปกล่าวตักเตือนเด็กคนนั้นหรือหักคะแนนเพื่อนเธอก็ได้หนิ” ครูคิมพูดทำหน้าจริงจัง

 

ถ้าฉันทำแบบนั้นจากที่ทุกคนเกลียดฉันอยู่แล้ว นี่คงจะสร้างความเกลียดชังให้กันเพิ่มขึ้นไปอีก

“ไม่ค่ะ หนูไม่ทำแบบนั้น..”

 

ครูคิมได้ยินอย่างนั้นเขาก็ยอมอ่อนลง

“แล้วที่เธอโดดเรียน เธอต้องโดนลงโทษนะ”

“ค่ะ..” ฉันพูดพลางก้มหน้ารู้สึกผิด

“ไปขัดสระว่ายน้ำหลังเลิกเรียนเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ด้วยล่ะ” เขาพูดจบก็หันไปทำงานเอกสารบนโต๊ะต่อ

“ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ” ฉันพูดก่อนจะทำความเคารพและเดินออกจากห้องพักครูมา

ก็พบมีจูที่เดินมากับกลุ่มเพื่อนของเธอ

“ฮยอนจู..”เธอทำหน้าตกใจที่ฉันมาอยู่ห้องพักครูได้ไง และคงจะสงสัยว่าฉันจะมาฟ้องเรื่องนั้นรึป่าว

 

“…”ฉันไม่พูดอะไรทำท่าจะเดินผ่านพวกเธอไปเฉยๆ

แต่มีจูดึงฉันเอาไว้ก่อน

 

“เดี๋ยวก่อนฮยอนจู”มีจูพูดขึ้นพลางจับแขนฉันไว้ไม่ปล่อย

“ฉันไม่ทำอย่างที่เธอคิดหรอกน่ะ ปล่อยฉันได้แล้ว” ฉันพูดพลางมองมือของเธอ

มีจูยอมปล่อย ฉันจึงรีบเดินหนีไปทันที

 

 

“อะไรกัน มีจู ยัยนั้นทำไมหรอ?" นายอนเพื่อนของเธอพูดขึ้นอย่างสงสัย

“ป่าว ไปกันเถอะ” มีจูไม่พูดอะไร แต่ก็ยังมองตามหลังฮยอนจูไป

 

“ฉันว่ายัยนั้นต้องเป็นโรคบ้าผู้ชายแน่ๆ วันก่อนมีคนเห็นเธอแอบคุยกับยองฮุน แถมไปอ่อยน้องปีหนึ่งที่เป็นเด็กแลกเปลี่ยนด้วยนะ ล่าสุดเมื่อวาน พี่ชานเธอยังไม่เว้นเลย” เพื่อในกลุ่มของเธอเริ่มเม้าท์ถึงฮยอนจูที่พึ่งจะเดินผ่านไป

“ใช่ๆ ระวังด้วยนะ มีจู เธอต้องเล็งฮยอนจินอยู่แน่ๆ ฉันรู้สึกอย่างนั้น” นายอนเพื่อนของเธอพูดขึ้น

“…”มีจูไม่พูดอะไร แต่เธอกำลังคิดอะไรบ้างอย่างขึ้น

 

………….

ฉันนั่งมองลอดออกไปนอกหน้าต่าง ไม่สุงสิงกับใคร ไม่พูดกับใครเหมือนเคย และคงต้องทำแบบนี้ให้เป็นปกติต่อไปเรื่อยๆ

คิดถึงโรงเรียนเก่าจัง คิดถึงเพื่อน คิดถึงคนที่ดีกับฉัน ป่านนี้พวกเขาจะเป็นอย่างไรนะ?

ฉันนึกได้ก็เอามือถือออกมากดกาเกาทอคเพื่อส่งข้อความหาเพื่อนๆ

แต่ทันใดนั้น มือถือของฉันก็โดนชกไปอีกครั้ง

ฮยอนจินเอามันไปกดยุกยิกอยู่ข้างๆฉัน

“นายทำอะไรเนี่ย เอาคืนมานะ ฮยอนจิน!” ฉันพูดพลางจะเอื้อมเอาคืนแต่เขาก็ชูมันขึ้นให้สูงจนเอื้อมไม่ถึง

 

“นี่ เอาคืนมา!!” ฉันโวยวาย ทำให้เพื่อนหันมามองกันทั้งห้อง

ไม่นะ ฉันจะไม่สร้างเรื่องอีกแล้ว แต่ทำไมเขาชอบทำให้ฉันต้องทำอยู่เรื่อย!!

 

“อะไร ไม่แย่งคืนแล้วหรอ?” ฮยอนจินทำหน้าสงสัยที่ฉันหยุดนิ่งไป

 

“นายจะแกล้งเธออะไรนักหนาเนี่ยเหอะ ฮยอนจิน” ลีโนวที่พึ่งเข้ามาเหวี่ยงกระเป๋าวางไว้ก่อนจะนั่งลงบนโต๊ะของฉันพลางจ้องฉันแบบยิ้มๆ

 

“ก็ยัยนี้มันน่าแกล้งสุดแล้วหนิ ”ฮยอนจินพูดลอยหน้าลอยตาไม่รู้สึกผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ

 

“ก็เห็นด้วยอยู่ จงรับเกียรตินี้ไปหน่อยแล้วกัน ฮยอนจู” ลีโนวพูด

อะไรกันตอนแรกคิดว่านายจะช่วยฉันซะอีก สุดท้ายก็พวกเดียวกัน โธ่เอ้ยย

 

ฟึบ!

มีจูฉวยโอกาสที่ฮยอนจินเผลอแย่งมือถือไป แล้วเดินมาคืนให้ฉัน

“ฉันจะช่วยเธอเอง ฮยอนจู” มีจูพูดพลางยิ้มให้ฉัน

นี่ก็อีกคน มาไม้ไหนอีกวันนี้

ฉันเอามือถือกลับมาทันที

“ขอบใจ” ฉันพูดแค่นั้นก่อนจะนั่งลงเหมือนเดิม

ฮยอนจินที่เริ่มไม่พอใจที่มีจูทำแบบนี้

“เธอช่วยยัยนี้ไม่ได้หรอก..”ฮยอนจินพูดก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง

 

“เอ่อ ไม่ขอยุ่งนี้ละกัน..”ลีโนวที่เริ่มหมดสนุก ก็ยอมเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

แต่ว่ามีจู เธอยังยืนมองฉันอยู่ข้างๆ

“ถ้าพวกเขาแกล้งเธออีก รีบบอกฉันล่ะ” มีจูพูดแบบนั้นทำให้เพื่อนทั้งห้องต่างพากันงงว่าเธอจะทำแบบนั้นทำไม

“ขอบใจนะ แต่ฉันไม่จำเป็นต้องให้ใครมาปกป้องหรอก..”ฉันพูดพลางชำเลืองมองทุกคนที่ตอนนี้เห็นฉันเป็นตัวร้ายในละครไปแล้วล่ะ 

ทั้งๆที่มีคนหยิบยื่นน้ำใจให้แต่กลับไม่รับซะงั้น

เพราะฉันรู้ว่าเธอไม่ได้คิดแค่นั้นแน่ เธอแค่หึงฮยอนจิน..และไม่อยากให้เขามายุ่งกับฉันถึงแม้จะแค่แกล้งก็ตาม

 

“ทุกคน ครูมา!!” เสียงเพื่อนในห้องดังขึ้นทำให้ทุกคนกลับไปเป็นปกติ

ครูคิมเดินเข้ามาเหมือนมีเรื่องจะบอก

“ปลายอาทิตย์หน้าก็เป็นวันวิทยาศาสตร์แล้ว วันนี้เราจะมาปรึกษากันว่าห้องเราจะทำกิจกรรมบูทอะไร” ครูพูดพลางแจกกระดาษ

“ทำคาเฟ่วิทยาศาสตร์ก็ดีนะครับครู จัดให้เป็นคาเฟ่แล้วก็มีการทดลองในบูทด้วย” เพื่อนคนนึงเสนอขึ้น

“น่าสนใจหนิ เอาล่ะ ให้ทุกคนปรึกษากันในคาบนี้ ส่วนสี่คนที่จะเป็นตัวแทนไปแข่งวันนั้นตามครูมา ฮยอนจิน มินโฮ ยองฮุน และฮยอนจู” ครูพูดเสร็จก็เดินออกไป

นี่มันกรรมเวรอะไรอีกเนี่ย…

ฉันถอนหายใจก่อนจะลุกออกไปตามพวกเขาที่ทยอยเดินออกไปจากห้อง

 

ฉันยอมเดินตามหลังพวกเขาไปเพราะไม่อยากจะสุงสิงกับใคร

ยองฮุนที่เดินตามหลังฉันอยู่นั้นเขาก็ยังไม่กล้าคุยกับฉันเหมือนเดิม

 

ครูพาเรามาในห้องประชุมเหมือนจะเป็นศูนย์รวมการประชุมของกลุ่มพวกที่จะลงแข่งขันในวันวิทยาศาสตร์

“พวกเธอนั่งเป็นกลุ่มไว้นะ รอท่านผ.อ.มา” ครูคิมพูดทิ้งพวกเราไว้ก่อนจะเดินไปร่วมกับครูคนอื่นๆ

ฉันที่กำลังจะเดินไปนั่งโดยไม่ทันสั่งเกตว่าข้างๆกันนั้นเป็นเด็กปีหนึ่ง และเขาคือ ฟิลิกซ์

“นายก็มาด้วยหรอ?” ฉันพูดพลางจะนั่งลงแต่ใครบางคนกลับเดินมาแทรกฉันระหว่างเขาและนั่งลงที่นั้นไปเลยทันที

ฮยอนจินนั่งอย่างหน้าตาเฉย..

ฉันเลยเถิบไปนั่งอีกที่และข้างๆกันก็คือยองฮุน

“ยองฮุนฉันว่านายเป็นหัวกลุ่มไปนั่งริมเถอะ” ฮยอนจินพูดขึ้นพลางส่งสายตาไปทางเขา

ยองฮุนเห็นอย่างนั้นเขาก็สลับที่กับลีโนวที่ทำน่างงๆอยู่ว่าเขาไม่ได้เป็นหัวหน้ากลุ่มหรอกหรอ?

 

“อะไรของแกวะ ไหนบอกจะให้ฉันเป็นหัวหน้ากลุ่มไม่ใช่หรอ?” ล๊โนวเริ่มโวยวาย พวกเขาพูดข้ามหัวฉันไปมา

“หุบปากนะ หนวกหู” ฮยอนจินพูดดุเขา

พวกเขาคุยกันโดยไม่เกรงใจฉันที่นั่งขั้นเลยสักนิดอย่างนี้ต้องเอาคืนบ้าง

“ฟิลิกซ์ แม่บอกว่า อยากให้นายไปที่ร้านน่ะ ถ้าว่างก็แวะมาชิมขนมแม่ฉันหน่อยนะ” ฉันพูดข้ามหัวฮยอนจินไปหาฟิลิกซ์ที่นั่งงงกับเหตุการณ์อยู่

“งั้นหรอ …”ฟิลิกซ์พูดพลางทำหน้างงๆ

“อื้ม ถ้านายได้กินครัวซองค์นะ นายจะลืมครัวซองค์ของทุกที่ไปเลย” ฉันหาเรื่องคุยต่อ

นั้นทำให้คนบางคนเริ่มไม่พอใจ

“นี่เธอ หยุดพูดได้แล้วน่ะ ” ฮยอนจินพูดพลางหันมามองฉันทำให้หน้าเราใกล้กันมาก

ฉันตกใจที่จู่ๆเขาก็หันมา จึงรีบถอยหลังไปชิดกับเก้าอี้ทันที

จังหวะนั้น ท่านผ.อ.ก็เดินเข้ามา

 

เขาคงเป็นคุณพ่อของพี่ชานแน่ๆเลย

 

“สวัสดีนักเรียนทุกคน ดีใจที่ได้พบพวกเธอในวันนี้นะ ผ.อ.รู้ว่าทุกคนในที่นี้มีความสามารถ เหมาะที่จะเป็นหน้าเป็นตาให้กับโรงเรียนของเรา เลยหวังว่าทุกคนจะตั้งใจทำเต็มที่ ผู้ชนะของแต่ละชั้นปี จะได้รับรางวัลไปแคมป์ปิ้งกันที่เกาะเชจู”

สิ้นเสียงนั้นทุกคนต่างเฮกันอย่างดีใจ

 

“เอาล่ะๆนอกจากได้ไปเที่ยว ก็จะได้เป็นตัวแทนให้กับโรงเรียนของเราเพื่อไปแข่งกับโรงเรียนอื่นๆด้วย”

 

“เห้อออ น่าเบื่อชะมัด” จู่ๆฮยอนจินก็พูดขึ้น เขาไม่มีทีท่าจะดีใจกับเรื่องพวกนี้เลยสักนิด

“ใครบางคนต่างหากที่น่าเบื่อ” ฉันแอบพูดเบาๆ

ฮยอนจินหันมามองค้อนฉันทันที

ฉันเลยทำทีรีบหันไปคุยกับลีโนว

“ฉันว่าพวกเรายอมแพ้เถอะ” ฉันพูดกับลีโนวนั้นทำให้เขาสงสัยวาฉันคิดอย่างนั้นได้ไง

“ทำไม เธอไม่อยากไปแคมป์หรอ สนุกจะตาย”ลีโนวพูดเหมือนตื่นเต้นเมื่อพูดถึงเรื่องนั้น

 

“พูดงี้หมายความว่านายเคยไปหรอ”

“ใช่ ฉันไปทุกปีแหละกับกลุ่มSwans นั้นคืออภิสิทธิ์ของกลุ่มเราไงล่ะ พวกเราได้ไปทุกปี”

โหวอะไรนี้ ไม่ยุติธรรมกับคนอื่นเลย แย่จริงๆ….

 

“ยกเว้นแต่ฮยอนจินที่ไม่สนใจ แปลกแหะ พวกเธอนี่เหมือนกันจริงๆ” ลีโนวพูดขึ้นทำเอาฉันไปไม่เป็น

ฉันจะไปเหมือนหมอนี่ได้ไงบ้าน่ะ

ฉันหันแอบไปมองฮยอนจินที่นั่งทำน่านิ่งแต่เหมือนเขาจะจับได้ ฉันเลยรีบหันกลับไปมองตรงทันที

……………..

พอเลิกเรียนฉันก็ต้องไปขัดสระว่ายน้ำตามที่ครูคิมสั่ง

ฉันเดินไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ก็ต้องตกใจที่มีคนอยู่ในนี้

“ว๊าย ตกใจหมดเลย นายมาทำไรที่นี่น่ะ” ฉันพูดพลางกุมหัวใจตัวเอง

 

“แล้วเธอล่ะ มาทำอะไร?” ฮยอนจินมองฉันอย่างตกใจเหมือนกัน

“ก็ฉัน…”ฉันหยุดพูดทันทีเพราะรู้สึกอายที่จะพูดไปว่าโดนทำโทษแต่เอ๊ะ….เขาก็โดนเหมือนกันหรอ?

 

“อะไร?” ฮยอนจินมองฉันอย่างสงสัย

“นายก็โดดเรียนเหมือนกันหรอ?” ฉันนึกถึงเรื่องที่เขาไปที่ร้านวันนั้นเขาก็ต้องโดดเรียนมาน่ะสิ

 

“เรื่องของฉัน” ฮยอนจินพูดก่อนจะถือไม้ถูเดินออกไป

ฉันมองตามเขาอย่างแปลกใจ ไม่เคยเห็นโมเมนต์นี้ของเขาเลยตั้งแต่มาเรียนที่นี้

 

“นึกว่าอยู่กลุ่ม Swans แล้วจะรอดจากการลงโทษ” ฉันพูดขึ้นลอยๆทำให้เขาได้ยิน

ฮยอนจินที่เดินไปขอบสระก็หันหน้ามามองฉันพลางยิ้มอย่างมีแผนร้าย

ฉันที่เริ่มรู้สึกไม่ดีแล้วสิ…

จู่ๆเขาก็วิ่งเข้ามาหาฉันและจับตัวฉันเหมือนจะเหวี่ยงฉันลงสระ

“กรี๊ดดด” ฉันรีบดึงแขนเขาทั้งสองข้างไว้ทันที ตัวฉันที่เกือบจะตกลงไปในสระนั้น

“นี่คือบทลงโทษของคนพูดมาก” ฮยอนจินพูดพลางจะใ้แรงเหวี่ยงฉันลงไปอีกครั้ง แต่คราวนี้ฉันไม่ยอมเลยต้องรีบกอดคอเขาเอาไว้ ทำให้หน้าฉันแนบชิดกับหน้าของเขาทันที

“ฉันยอมแล้วๆ อย่าทำเลยนะ ฉันขอโทษ!!” ฉันหลับตาปี๋อย่างกลัวและกอดคอเขาไว้แน่น

 

ฮยอนจินเห็นอย่างนั้นก็หัวเราะยกใหญ่

“ฮ่าๆๆๆ เธอนี่ตลกดีชะมัด ไม่อยากเล่นน้ำหรอ?” เขาพูดพลางดึงฉันกลับมาเหมือนเดิม

แต่มือของเขาที่ยังโอบเอวของฉันอยู่ 

ฉันลืมตาขึ้นมาก็พึ่งรู้สึกว่าเขาอยู่ใกล้มาก ฉันรีบปล่อยมือที่กอดคอของเขาอยู่ออกทันที ก่อนจะถอยหลังหนีห่างไปอย่างตกใจ

“ฮึ…ที่นี่น่ะ ถ้าใครทำผิดกฎก็ต้องโดนลงโทษ จำไว้” ฮยอนจินพูดก่อนจะหยิบไม้ถูยื่นมาให้ฉันจับ

“ฉันมองเขาอย่างกลัวๆว่าเขาจะแกล้งอีกมั้ย”

แต่ฮยอนจินก็กลับไปทำงานของตัวเองทันที

เห้อออ ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งๆพลางจับหน้าตัวเองที่ตอนนี้รู้สึกว่าร้อนผ่าวไปหมด

 

……………..

เป็นเพราะถูกทำโทษฉันเลยมาช่วยแม่ทำงานที่ร้านสาย

ขณะที่เดินเข้าร้านไปนั้นก็ต้องตกใจอีกครั้งที่เห็นใครบางคนนั่งรออยู่

 

 

 

ฟิลิกซ์เองที่กำลังนั่งเหม่ออยู่คนเดียวในร้าน

ฉันเดินเข้าไปหาอย่างแปลกใจ ไม่คิดว่าเขาจะมาจริงๆ

“นายมานานแล้วหรอ?” ฉันพูดขึ้น ฟิลิกซ์หันมามองฉัน

“อื้ม ได้คุยกับแม่เธอแล้ว ทำไมเธอพึ่งมาล่ะ” เขาสงสัยว่าทำไมฉันพึ่งมา

“เอ่อ..”จะพูดว่าถูกทำโทษก็รู้สึกอายเด็ก

“จริงของเธอ ครัวซองค์อร่อยดี” ฟิลิกซ์พูดพลางยกโกโก้ขึ้นมาจิบ

“จะเอาไรอีกมั้ย เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง” ฉันพูดขึ้นอย่างยิ้มๆ เขาก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด

“ฮยอนจู..” ฟิลิกซ์เรียกฉัน เหมือนมีอะไรจะพูด

 

“หืม?”

 

“เธอจะคบกับฉันมั้ย?”

วะ ว่าไงนะ?

……………………………………………….

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #46 Woralak'k (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 14:55
    เขินนะมาถามอะไรตรงๆเนี่ยยยย5555555
    #46
    0
  2. #25 jenuly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 07:21
    เขินนมากอ่ะเทอ ชอบมากๆเลยคร้าบบ
    #25
    0
  3. #17 Miso (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 06:25

    ฟิลิกซ์เป็นคนตรงๆ ตรงจริง5555

    #17
    0
  4. #7 fearzy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 10:47

    แงงง เอาเเล้ว
    #7
    0
  5. #6 bts_thai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 06:07
    ลิกซ์แกถามอย่างงี้เลยหรอ รอนะคะ
    #6
    0
  6. #5 Misaki016 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 02:24

    รอนะคะ
    #5
    0