Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 3 : กรรมตามสนอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    10 ส.ค. 63

 

ฉันเหวี่ยงฮยอนจินไปข้างหน้าเมื่อพ้นสายตาผู้คนแล้ว เขาอึ้งๆกับการกระทำของฉันว่าผู้หญิงคนนี้เอาแรงมาจากไหน

“อ่ะ ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว นายพูดมาเลยดีกว่า ว่าจะเอาไง?” ฉันพูดประเด็นขึ้นมาพลางกอดอกมองเขาอย่างไม่กลัวแล้ว

“เรื่องอะไร?" เขายังตีหน้าซื่อตาใสต่อ

“นายอยากแกล้งฉันนักใช่มั้ย งั้นก็ทำเลย ตอนนี้เลย ฉันพร้อมแล้ว" ฉันพูดพลางทำท่าตั้งกาด รู้จักลูกสาวนักแทควันโดน้อยไปซะแล้ว

ฮยอนจินหลุดขำออกมา นั้นยิ่งทำให้ฉันงงว่าเขาต้องการอะไร?

“ฮ่าๆๆเธอนี่ตลกชะมัด ฉันยังไม่ได้คิดจะทำอะไรสักหน่อย หลงตัวเองไปมากรึป่าว ?” เขาพูดพลางกอดอกมองฉันอย่างยิ้มๆ

นั้นเอาถึงกับงง ว่าฉันเป็นอย่างที่เขาพูดรึป่าว แต่ไม่ล่ะ คนอย่างเขาจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้ล่ะ

“แล้วทำไม วันนี้ทุกคนถึงทำตัวแปลกๆไป ต่างจากเมื่อวานที่…”

“ไม่มีใครกล้าแกล้งเธอหรอก..” ฮยอนจินพูดขัดขึ้น ฉันมองหน้าเขาอย่างแปลกใจ

“นายหมายความว่าไง?"

 

ฮยอนจินเดินเข้าหาฉันมาใกล้เรื่อยๆเขาก้มลงมองฉันจนรู้สึกว่ามันใกล้เกินไป

ฉันเลยต้องถอยหลังหนีห่างเขาทันที

“หมายความ ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์แกล้งเธอ เพราะ…”

“….”

“เธอเป็นของฉัน ฉันทำได้คนเดียวไงล่ะ" ฮยอนจินพูดพลางยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“โรคจิต!" ฉันพูดพลางมองเขาอย่างฉุนๆ นับวันหมอนี้ก็เป็นอย่างที่ว่าขึ้นเรื่อยๆ

“ฮึ…อย่าหวั่นไหวก็แล้วกันล่ะ ฉันขอเตือน" เขาพูดพลางยิ้มเหมือนจะกวนประสาทฉันขึ้นเรื่อยๆ

 

“ฉันเกลียดนาย!" ฉันพูดก่อนจะผลักอกเขาให้ถอยออกห่างและวิ่งหนีเขาไปเลยในทันที

 

ถัดกันนั้น ลีโนวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ห่างๆ

เขาแปลกใจอย่างมากเพราะไม่เคยเห็นฮยอนจินเป็นแบบนี้มาก่อน ทำไมฮยอนจินถึงสนใจฮยอนจูขนาดนั้น เป็นเรื่องที่เขาจะต้องพิสูจน์เองซะแล้วล่ะ

 

……………

คาบบ่าย

เป็นชั่วโมงเรียนพละ ทุกคนมารวมตัวกันในสนามบาสของโรงเรียน

ฉันที่นั่งอยู่ขอบสนามมองดูเพื่อนๆที่กำลังวอร์มร่างกายกันอยู่เพื่อรอครูมา

จู่ๆก็รู้เหมือนว่ามีใครมานั่งลงข้างๆฉัน ฉันหันไปมองก็พบว่าเป็นยองฮุนนั้นเอง

“อะไรกัน นายไม่หลบหน้าฉันแล้วหรอ?" ฉันพูดขึ้นเหมือนประชดเขา

“ขอโทษนะที่ก่อนหน้านี้เอาแต่หลบหน้าเธอ แต่ที่ฉันยอมเสี่ยงมานั่งตรงนี้ก็เพราะเป็นห่วงเธอนะ ฮยอนจู" ยองฮุนพูดเหมือนกับว่าเขาพยายามจะบอกอะไรฉันงั้นแหละ

“หมายความวาไง?”

 

“ฉันว่า ฮยอนจิน กำลัง…” ก่อนที่ยองฮุนจะพูดอะไร จู่ๆลูกบาสที่ไหนก็พุ่งมาถูกหัวของเขาเต็มๆ

 

“ยองฮุนเป็นอะไรมั้ย." ฉันตกใจเลยถามเขาอย่างห่วงๆว่าเขาจะมึนไปเลยรึป่าว

“ไม่ ไม่เป็นไร ฉันไปล่ะ" ยองฮุนพูดจบก็ลุกหนีฉันไปเลย

ฉันเลยหันไปมองต้นตอคนที่ทำเรื่องบ้านี่

ซึ่งก็คือฮยอนจินที่ยืนยิ้มอย่างซะใจมาทางฉัน

จะเอาใช่มั้ย!!

 ฉันลุกขึ้น และเดินไปหยิบลูกบาสข้างสนามก่อนจะเดินไปวอร์มร่วมกับคนอื่น 

ฉันจะเอาคืนให้นายเอง ยองฮุน

ฉันเดาะลูกลงพื้นและวิ่งไปทางฮยอนจินที่กำลังเผลอหันหลังให้อยู่

และทันใดนั้นเอง ฉันก็ยกลูกบาสขึ้นมาเพื่อจะเขวี้ยงไปทางเขา

หมับ!!!

แต่มีมือหนึ่งมาจับแขนของฉันเอาไว้ได้ทัน

“อย่าดีกวาน่ะ แรงแค่นี้เอง" ลีโนวพูดพลางยิ้มให้ฉันเหมือนรู้ทันกับสิ่งที่ฉันตั้งใจจะทำ

ฉันมองไปที่ฮยอนจินที่กำลังมองพวกเราอยู่เหมือนกัน

ฉันสะบัดแขนออกจากมือของลีโนวก่อนจะเดินหลบไปทางอื่นก่อนที่ฮยอนจินจะจับไดว่าฉันกำลังจะเอาคืนเขาแทนยองฮุน

 

 

มีจูที่แอบเห็นเหตุการณ์อยู่ห่างๆเธอก็คิดจะทำอะไรบางอย่าง

เธอหยิบลูกบาสขึ้นมาก่อนจะค่อยๆเดินไปทางฮยอนจูที่กำลังจะเดินกลับไปที่ข้างสนาม

มีจูยกลูกขึ้นมาและขว้างไปที่เป้าหมายอย่างแรง

ลูกบาสพุ่งตรงไปที่ฮยอนจูโดนไม่มีสิ่งกีดขวาง

 

 

“ฮยอนจู ระวัง!!" เสียงของยองฮุนที่ดังขึ้น ทำให้ฉันหันกลับไปมองข้างหลังว่าเกิดอะไรขึ้น ลูกบาสที่พุ่งมาจากไหนก็ไม่รู้มันกำลังจะพุ่งตรงมาที่หน้าฉัน ฉันหลับตาปี๋อย่างกลัว

ปึก!!

เสียงลูกบาสนั้นกระแทกกับอะไรบางอย่างแต่มันไม่ใช่หน้าของฉัน

ฉันลืมตาขึ้นก็เห็นอกของใครบางคนที่มารับลูกนั้นแทน

ฉันเหงนมองหน้าเขา ซึ่งทำให้ฉันยิ่งตกใจ เพราะนั้นคือ ฮยอนจิน…

 

“ฮยอนจิน นาย.."

“เจ็บเอาเรื่อง…" ฮยอนจินพูดอย่างโมโห ก่อนจะหันไปมองรอบๆเพื่อหาตัวคนทำ

ทุกคนต่างพากันหลบสายตาของเขาอย่างกลัวๆ และหันไปมองคนทำอย่าง มีจู

 

มีจูมองฮยอนจินแบบหน้านิ่งโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร เธอกอดอกและเดินออกไปจากสนามทันที

 

ทำไมเขาถึงมารับลูกนั้นแทนฉันล่ะ…

แล้วทำไมฉันถึงไม่ดีใจที่เขาโดนลูกนั้นทั้งๆที่เมื่อกี้ฉันต้องการแบบนั้นอยู่แท้ๆ

“โหวว แมนมากฮยอนจิน" ลีโนวที่จู่ๆก็โผล่มาท่ามกลางสถานการณ์อันงุนงงนี้

ฮยอนจินมองลีโนวตาขวางก่อนจะเดินหนีไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เหมือนเขาโกรธใครอยู่

 

“เอ้า อะไรของมันวะ?" ลีโนวพูดขึ้นอย่างงงๆกับท่าทางของเพื่อนเขาก่อนจะมองมาที่ฉันทียังช็อคไม่หาย

“นี่ หายใจได้แล้ว เธอไม่ได้โดนลูกบาสนั้นสักหน่อย" ลีโนวพูดพลางตบไหล่ฉันเบาๆ

ฉันที่เพิ่งได้สติก็มองตามหลังฮยอนจินที่ดูเหมือนเขาจะเจ็บไหล่ เขาเอามือจับที่ไหล่ของตัวเองและเดินออกไป

 

“ไม่เป็นไรนะ ฮยอนจู" ยองฮุนที่วิ่งเข้ามาหาฉันอย่างห่วงๆ

“ว๊า มีคนห่วงเธอเยอะแบบนี้ คงไม่เป็นไรแล้วล่ะ" ลีโนวพูดขึ้นประชดก่อนจะเดินจากไปอีกคน

 

“อื้ม ฉัน ไม่เป็นไร.." ฉันตอบยองฮุนเพราะเขาดูกังวลมากๆ

“สงสัยกรรมคงตามสนอง..อุ๊ป"ยองฮุนปิดปากตัวเองไม่ทันที่เผลอพูดอย่างนั้นออกมา

 

ฉันไม่รู้ว่าเขาหมายถึงฮยอนจิน หรือฉันกันแน่ที่กรรมตามสนอง

แต่ที่เขาพูด มันก็จริง..

 

……………………………..

เลิกเรียนวันนี้ ฉันคิดว่าอยากจะแวะไปหาพี่จูยอนซักหน่อย พร้อมกับแอบเอาขนมที่แม่ทำไปให้เขา เนื่องในโอกาสวันนี้เป็นวันแรกที่เขาทำงานโมเดลวันแรก

เขานัดฉันไปที่สตูดิโอเลยเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเพราะมันจะดึกมากเกินไปหากจะรอให้เขามาหาและกลัวแม่จะสงสัย

 

ฉันอยู่หน้าสตูดิโอก็กดโทรหาพี่จูยอนทันที

“ฮัลโหล พี่อยู่ไหน ฉันอยู่ข้างหน้าแล้วใกล้ๆที่จอดรถ" ฉันพูดทันทีที่เขารับ

“อ้อฮยอนจูเข้ามาเลย กำลังจะไปเปลี่ยนชุด รอแถวๆหน้ากระจกนะเดียวแว๊ปออกไป" พี่จูยอนพูดก่อนจะตัดสายฉันทันที

โอ้ยอะไรเนี้ย เห้อจริงๆเลยพี่คนนี้

ฉันจะเข้าไปได้ไงเล่า!

แต่จู่ๆก็มีคนเปิดประตูออกมาและเดินสวนฉันไปนั้นทำให้รู้ว่ามันไม่ได้ล็อคอยู่แล้ว ใครเข้าออกเป็นว่าเล่น

ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปพลางมองไปรอบๆ ผู้คนที่กำลังวุ่นวายโดยที่ไม่มีใครว่างให้ฉันถามเลยแม้แต่คนเดียว

 

ฉันเห็นเหมือนเป็นห้องแต่งตัวนายแบบเลยเดินตรงไปก่อนจะเปิดประตู ก็พบว่าเป็นกระจกตามที่พี่บอก แต่ห้องนี้กลับไปม่มีคน แต่ฉันเห็นเงาแว๊ปที่ม่านห้องเปลี่ยนเสื้อก็คิดว่าน่าจะเป็นพี่จูยอนเลยเดินไปหาเขาทันที

 

“อยู่นี่เอง หาตั้งนานโธ่…"

เขาเปิดม่ายพร้อมๆกับจังหวะที่ฉันหันไปมอง

ปรากฎว่าเป็นฮยอนจินที่กำลังแก้เสื้อท่อนบนอยู่

“อร้ายยยยย" ฉันตกใจที่เห็นอย่างนั้นจนกรี้ดออกมา

ฮยอนจินวิ่งเข้ามาปิดปากฉันทันทีที่จะมีคนได้ยิน

“จะร้องทำไมเดี๋ยวคนเข้าใจฉันผิดหรอก!" ฮยอนจินพูดและยังปิดปากฉันอยู่

“อื้ออออื้ออ” ฉันที่พูดไม่ได้เหมือนจะพยายามพูดอะไรบางอย่างจนเขายอมปล่อย

 

“นายเป็นโรคจิตหรอมาถอดเสื้ออยู่ในนี้ทำไม!" ฉันพูดออกไปทันทีที่เป็นอิสระ

“เธอนั้นแหละโรคจิตเข้ามาในห้องแต่งตัวโมเดลทำไม?”

ฮยอนจินพูดอย่างนั้นทำให้ฉันคิดตาม

พลางนึกได้ว่า เขา..อาจจะเป็น..

“นายก็ ทำงานเป็นนายแบบที่นี่หรอ?"

“ก็ใช่นะสิ" ฮยอนจินกอดอกมองฉันอย่างเอาเรื่อง

ฉันผิดเองสินะที่เข้าห้องผิด

“ฉันมาหาพี่ชายน่ะ เขาก็ทำงานที่นี้ ใครจะรู้ละ!" ฉันทำเป็นโวยวายพลางจะเดินหนีเขาแต่เขากลับดึงแขนฉันไว้จนตัวฉันเซไปชนเขาเข้าเต็มๆ

ฉันที่เผลอแอบไปมองซิกแพคแน่นๆนั้นเข้า

ทำให้หลบสายตาแทบไม่ทัน

“อะไรอีกเล่า!" ฉันสะบัดแขนออกจากมือเขา

แต่ดูเหมือนเขาจะเจ็บที่ฉันทำแบบนั้น

“โอ้ยย" ฮยอนจินร้องพลางจับที่ไหล่ตัวเอง

ฉันหันไปมองอย่างกังวลก็เห็นว่าเป็นรอยช้ำ

นั้นเป็นรอยที่ถูกลูกบาสนั้นแน่ๆเลย

“เอ่อ เจ็บมากมั้ย ฉัน ฉันขอโทษ!" ฉันหลับตาพูดอย่างรู้สึกผิดทันที

 

ฮยอนจินเห็นอย่างนั้นก็นึกอะไรสนุกๆขึ้นมาทันที

“เพราะแผลนี้ฉันคงทำงานวันนี้ไม่ได้แน่ๆเลยเห้ออ อย่างนี้ทำไงดีนะ?" เค้าพูดลอยๆนั้นทำให้ฉันรู้ว่าเขาจงใจให้ฉันรับผิดชอบ

“ฉันจะจ่ายค่ารักษาให้!" ฉันพูดออกไปเพื่อแสดงความรับผิดชอบ

 

“แค่นั้นไม่พอหรอก เธอทำให้ฉันพลาดงานวันนี้นะ" ฮยอนจินพูดพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

 

“แล้วจะให้ฉันทำไงเล่า นายจะตีฉันคืนไหมละ เอาสิ!" ฉันหลับตายอมให้เขาตีคืน

ฮยอนจินเห็นอย่างนั้น เขาก็ค่อยเดินเข้ามาใกล้ และโน้มใบหน้าลงใกล้ๆ

ทำให้ฉันรู้สึกว่าลมหายใจเขาอยู่ตรงหน้าฉัน

ฉันลืมตาขึ้นมาก็เห็นดวงตาคู่นั้นที่กำลังมองฉันอยู่….

ตึก ตึก ตึก

ฉันเหมือนใจจะเต้นออกจากอกตัวเอง

ก่อนที่จะตั้งสติได้ฉันรีบถอยห่างหนีเขาทันที

“เอานี่ไปแทนละกัน วันหลังฉันจะเอาค่ารักษามาให้!" ฉันพูดพลางยื่นถุงขนมนั้นให้เขาพลางหลบสายตาของเขาที่มองมานั้น

ฉันไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่ไม่วายังไง ฉันก็ไม่ควรจะเข้าใกล้เขาไปมากกว่านี้

ฮยอนจินรับถุงขนมไว้พลางอมยิ้มนิดๆ

ฉันเห็นอย่างนั้นก็คิดว่าควรออกไปจากทีนี้ดีกว่า

ฉันรีบก้าวเท้าออกมาจากห้องนั้นทันที

………..

ฉันที่เอาแต่ก้าวเท้าฉับๆโดยไม่สนคนรอบข้าง จนพี่จูยอนมาดึงแขนฉันไว้ก่อนที่จะเดินผ่านเขาไป

“ฮยอนจู!"

“อ่ะ อปป้า." 

“เป็นไร หน้าแดง? ไม่สบายหรอ?" พี่จูยอนพูดพลางเอามือมาแตะที่หน้าผากฉันเพื่อเช็คอาการ

พอดีกับที่ฮยอนจินก็เดินออกมาจากห้องนั้นและมองมาที่ฉันอย่างสงสัย

“ป่าว ฉันจะกลับแล้ว ยินดีด้วยนะกับงานใหม่ ฉันไปล่ะ" ฉันพูดจบก็รีบเดินหนีไปทันที นั้นทำให้จูยอนงงกับท่าทางของน้องสาวตัวเอง

 

จูยอนเดินไปที่ห้องแต่งตัวเดียวกับฮยอนจิน เขาไปนั่งรอที่หน้ากระจก แล้วก็เห็นอะไรบางอย่างที่วางอยู่ใกล้ๆกับกระเป๋าของคนอื่น

“นั้นมัน ถุงขนมร้านแม่หนิ?” จูยอนสงสัยว่ามันคือของใคร

ฮยอนจินที่เดินเข้ามาและเขากำลังเก็บของเข้ากระเป๋าตัวเองพร้อมกับถือถุงขนมนั้นออกไปด้วย

“กลับแล้วหรอ ฮยอนจิน" พี่ช่างแต่งหน้าเข้ามาพอดีกับที่ฮยอนจินจะออกไป

“ครับ ขอโทษนะครับที่ทำให้เสียเวลา" 

"ม่เป็นไหร่หรอก หายดีแล้วรีบกลับมาล่ะ คอลเลคชั่นหน้าเหมาะกับเธอมากเลย" พี่ช่างพูดก่อนจะเดินมาหาจูยอน

 

“พี่ครับ คนเมื่อกี้.."จูยอนเหมือนสงสัยบางอย่างก็จะถามเธอ

“ฮยอนจินน่ะแล้วผู้หญิงเมื่อกี้ใครอ่ะ?”เธอก็สงสัยว่าฮยอนจูเป็นใคร

“อ้อ น้องสาวผมเองครับ”

“อ้องั้นหรอ คิดว่าแฟนฮยอนจินซะอีก เห็นเข้ามาหากันแล้วก็ออกไป"เธอพูดนั้นทำให้จูยอนยิ่งสงสัยขึ้นไปอีกระหว่างฮยอนจูกับเขาคนนั้น

 

 

……………

ขณะที่นั่งกินข้าวกับแม่ ฉันก็เหม่อลอยคิดถึงเรื่องวันนี้ขึ้นมาตลอด

“นี่ ฮยอนจู!" แม่ตะโกนเสียงดัง ทำให้ฉันได้สติ

“คะ?อะไรแม่ ตกใจหมดเลย”

“ก็พูดด้วยเอาแต่เหม่อ คิดอะไรอยู่ แม่ถามว่าได้เจอฟิลิกซ์บ้างมั้ย?” แม่ย้ำกับคำถามที่ฉันไม่ได้ใส่ใจฟัง

“ก็ ค่ะ เจอ แต่.."

“แต่?”

“เด็กนั้น ดูเย็นชาไปนิด เขาไม่ยอมเรียกหนูว่าพี่ด้วยนะ ทั้งที่เป็นเด็กปีหนึ่ง” ฉันฟ้องแม่ตามความจริง

“แกทำตัวไม่น่าเคารพรึป่าว?”

นี่แม่ไม่เข้าข้างกันบ้างเลยรึไง?

“แม่!!”

“เอาเถอะ วันหลัง ก็ชวนมาที่ร้านหน่อยสิ บอกว่ามาชิมขนมรสใหม่ก็ได้หนิ จะได้มีเพื่อนกับเขาสักที”

“แม่พูดยังกะรู้ว่าหนูไม่มีเพื่อน..”

“ฉันเป็นแม่เธอนะ ฮยอนจู แค่นี้ทำไมจะไม่รู้” แม่พูดก่อนจะเก็บจานข้าวไป

“แม่!!หนูยังไม่อิ่มเลย!!”

………………..

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #16 Miso (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 02:01

    ฮืืออ ดีมากก เราชอบ

    #16
    0
  2. #3 bts_thai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 23:58
    มาต่ออีกค่ะ
    #3
    0