Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 20 : เป็นใครกัน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    16 ต.ค. 63

ฟิลิกซ์เดินเข้ามาในร้านก็เจอแม่ของฮยอนจูที่กำลังเดินออกมาพอดี

“เอ่อ หวัดดีครับ …” เขากล่าวทักทายเธอทันที

 “อ่าวฟิลิกซ์ มาหาฮยอนจูหรอจ๊ะ? วันนี้เธอดูไม่ค่อยสบายเลยพักอยู่บ้านน่ะ” เธอพูดขึ้นพลางทำหน้ากังวลใจเกี่ยวกับลูกสาวตัวเองที่ดูแปลกๆไปตั้งแต่เมื่อวาน

 

“ไม่สบายหรอครับ?” ฟิลิกซ์ทำหน้าสงสัยเมื่อได้ยินแบบนั้น

 

 “ใช่หลังจากกลับบ้านเมื่อคืนก็ดูซึมๆไป สงสัย…” เธอกำลังกังวลว่าอาจจะเป็นเรื่องแต่งงานของเธอจึงทำให้ฮยอนจูคิดมาก

 

“งั้นผม ขอตัวไปเยี่ยมก่อนนะครับ หวัดดีครับ” ฟิลิกซ์รีบเดินออกไปจากร้านทันทีเมื่อเขานึกขึ้นได้

 

….

ฉันนั่งมองพวงกุญแจที่ฮยอนจินเคยให้ไว้อยู่ในมือ ก่อนจะเก็บมันเข้าลิ้นชักแทนที่จะเอาไปห้อยไว้ที่กระเป๋า

การไม่เห็นไม่ได้ยินไม่เจอมันคงจะดีที่สุดในเวลานี้

ฉันไม่อยากคิดถึงเขาอีกแล้ว…

 

ไม่นานเสียงกริ๊งหน้าบ้านก็ดังขึ้นเลยสงสัยว่าเป็นใครกันที่มาบ้านฉันในตอนนี้

 

ครืดด

ฉันเปิดประตูบ้านและมองหน้าฟิลิกซ์ที่ยืนทำหน้าเหมือนกำลังกังวลใจอยู่

 

 “อ่าว มาได้ไงเนี่ย?” ฉันถามเขาก่อนในขณะที่เขายังยืนเงียบ

 

 “เธอไม่สบายหรอ?”

เขาถามฉันแทนที่จะตอบก่อน

 

 “ก็…ปวดหัวนิดหน่อย แต่หายแล้วล่ะ” ฉันพูดพลางหลบสายตาเขาที่จ้องมา

 

 “เกิดไรขึ้นรึป่าว? หรือมีใครแกล้งเธออีก?” เขาพูดยังกับรู้ใจฉันดีว่าอาการฉันตอนนี้ไม่ได้ป่วยแต่อย่างใด

 

“…” ฉันเงียบเพราะ เขาฉลาดเกินไปที่จะเชื่อคำโกหกของฉันอีก

 

“ฮยอนจินใช่มั้ย?”

เขาฉลาดเกินไปแล้วววว

 

“ไม่ ไม่มีไรทั้งนั้น ฉันจะไปหาแม่แล้ว” ฉันพูดก่อนจะเดินออกจากบ้านพลางปิดประตูล็อกกุญแจเพื่อหลีกเลี่ยงการคุยกับเขา

 

พรึบ!!

 

ฟิลิกซ์จับมือฉันหยุดไว้ทำให้ฉันหันไปมองเขาว่านี่มันอะไรกัน?

“เธอชอบเขารึป่าว..” ฟิลิกซ์มองฉันอย่างจริงจัง

 

“…”ฉันเงียบและมองหน้าเขาอย่างอึ้งๆที่จู่ๆเขาก็ถามอะไรแบบนี้

 

“บอกฉันสิ เธอชอบฮยอนจินใช่มั้ย?” เขาถามต่อและสายตาที่ดูจริงจังนั้นทำเอาฉันไปไม่เป็น

 

“ฉัน..เอ่อ..”ฉันพูดพลางหลบสายตาเขาไปมาอย่างแอบกลัว

 

 “ฉันทำอะไรพลาดไปนะ…”ฟิลิกซ์พูดก่อนจะปล่อยมือฉันพลางก้มหน้าลงเหมือนรู้สึกผิด

 

นี่นายคิดไรของนายอยู่เนี่ย?

 

 “ฟิลิกซ์…”

 

 “โทษทีนะ ฮยอนจู”

เขาขอโทษอะไรฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

 

“เดี๋ยว…นี้มันอะไรกัน?” ฉันยังงงอยู่กับสถานการณ์

 

 “ฮยอนจู” เสียงเรียกของใรดังขึ้นอีก

ฉันหันไปมองก็เห็นว่าเป็น…

 “มีจู?”

 

ฉันกับฟิลิกซ์มองเธออย่างสงสัยว่าเธอมาทำอะไรถึงที่นี่

 

“เธอมาทำไรที่นี่ ถ้าจะมาหาเรื่องฮยอนจูล่ะก็….”ฟิลิกซ์พูดพลางทำหน้าดุๆทันที

“ฉันมาดี ไม่ได้มาหาเรื่องใคร” มีจูพูดขัดขึ้นทันทีก่อนจะหันมามองหน้าฉันอย่างจริงจัง

 

 “ฟิลิกซ์ นายไปรอที่ร้านก่อนเดี๋ยวฉันตามไป” ฉันบอกฟิลิกซ์ที่ยังทำหน้าเป็นห่วงอยู่

“ก็ได้ มีไร รีบโทรหาฉันเลยนะ”  ฟิลิกซ์พูดก่อนจะหันไปทำหน้าดุๆใส่มีจูอีกครั้งก่อนที่เขาจะเดินจากไป

 

“มีไร พูดมาสิ” ฉันพูดพลางทำหน้านิ่งๆ ใส่เธอ เพราะยังเคืองเรื่องที่เธอเคยตบหน้าฉันก่อนหน้านี้อยู่

 

 “ฮยอนจินอยู่ไหน? เขาไม่กลับบ้านนานสักพักแล้ว”

เธอมาถามเรื่องนั้นจากฉันงั้นหรอ?

 

“ฉันไม่รู้..” ฉันตอบเพียงแค่นั้น

 

“อะไรกัน ทำไม…”เธอทำหน้าสงสัยว่าทำไมฉันถึงไม่รู้

 

“ไม่รู้ก็คือไม่รู้ อย่าถามเรื่องเขาจากฉันอีก” ฉันพูดเสร็จก็จะเดินหนีเธอ

แต่ว่า…

 

 “เกิดไรขึ้นกับพวกเธอ ทะเลาะกันงั้นหรอ?” มีจูเริ่มสงสัย

 

ก็บอกว่าอย่าถามอีกไง..

 

ฉันหันไปมองหน้ามีจูที่เหมือนจะแสยะยิ้มนิดๆ

“แค่นี้ใช่มั้ย? ฉันไม่มีเวลาว่างพอที่จะตามหาใครหรอกนะ” ฉันพูดประชดใส่เธอก่อนจะรีบเดินหนีจากเธอไปก่อนที่เธอจะโมโหใส่ได้อีก

 

ว่าแต่ที่มีจูพูดเมื่อกี้นี้ แสดงว่าตอนนี้ฮยอนจินหนีออกจากบ้านงั้นหรอ?

แล้วฉันจะนึกถึงเขาให้มันได้อะไรขึ้นมาเล่า

เห้อออ

ย้อนแย้งจริงๆเรา…

 

……

สตูดิโอ

 

“อ้าว ฮยอนจินกลับมาทำงานแล้วหรอ?” สไตล์ลิชพูดทักฮยอนจินที่เดินเข้ามา

ทำให้จูยอนที่นั่งเมคอัพอยู่หันไปสนใจเขาทันที

เพราะเขาห่างหายจากที่นี่ไปได้สักพักแล้ว

 

 “ครับ..” เขาพูดพลางยิ้มนิดๆ แต่สีหน้าของเขาไม่ได้สดใสอย่างเมื่อก่อนอีกแล้ว

ฮยอนจินเดินมานั่งรอข้างจูยอนที่พึ่งแต่งหน้าเสร็จพอดี

 “ฮึ บ้านออกจะรวย ไม่เห็นต้องกลับมาทำงานเลยก็ได้หนิ” จูยอนพูดขึ้นอย่างประชดลอยๆ

ทำให้ฮยอนจินได้ยิน

เขาหันไปชำเลืองมองจูยอนนิดๆ แต่ไม่ได้สนใจอะไรเลยกับสิ่งที่เขาพูด

 

 ทำให้จูยอนแปลกใจกับท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปของฮยอนจิน

ถ้าเป็นแบบนี้ ต้องเกิดอะไรขึ้นกับฮยอนจูน้องสาวของเขาแน่ๆ

 

“นี่..นาย” จูยอนนั่งหันไปมองเขาอย่างจริงจัง

แต่ฮยอนจินยังนั่งนิ่งอยู่เหมือนเดิม

 

“…”

 

“ถ้านายหักอกน้องสาวฉันล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่..” จูยอนพูดพลางทำหน้าดุๆใส่เขา

ฮยอนจินได้ยินแบบนั้นเขาก็เริ่มหันไปสนใจจูยอนทันที

 “คงไม่มีวันนั้นหรอก เพราะเธอ..” ฮยอนจินหยุดพูดก่อนจะนึกอะไรบางอย่าง

ทำให้จูยอนสงสัยว่าเขาจะพูดอะไรกันแน่

“นายจะพูดอะไร?”

 

“เพราะเรา ไม่ไดคบกัน”

ฮยอนจินพูดจบพี่ช่างแต่งหน้าก็เดินเข้ามาพอดี ทำให้บทสนทนาของเขาทั้งคู่ต้องหยุดลง

 

จูยอนครุ่นคิดกับสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้

ไม่ได้คบกันงั้นหรอ?

เพราะอะไร?

เพราะฉันงั้นหรอ? ฮึ…จะคิดมากทำไม?

ก็ดีแล้วหนิ…

ฮยอนจูไม่เหมาะกับคนอย่างหมอนี้เลยสักนิด…

 

 

ฮยอนจินนึกถึงเหตุผลที่เขาไม่มีวันหักอกฮยอนจูได้ ..

‘นั้นเป็นเพราะ เธอไม่ได้ชอบฉันจริงๆ ไงล่ะ’

….

เย็นวันนั้น

แม่ชวนฉันกับฟิลิกซ์ไปทานข้าวข้างนอกด้วยกันและระหว่างที่พวกเรารออาหารอยู่นั้น

 

“แม่ หนูมาคิดเรื่องย้ายไปออสเตรเลียแล้ว หนูคิดว่า…” จู่ๆฉันก็พูดเรื่องนั้นท่ามกลางแม่และฟิลิกซ์ทำให้ทั้งคู่นั้นดูกใจนิดๆ

“หนูคิดว่า…ก็ดีเหมือนกันค่ะ” ฉันตัดสินใจพูดแบบนั้นออกไป

แม่ยิ้มนิดๆที่ฉันพูดแบบนั้นแต่ตตรงข้ามกับฟิลิกซ์ที่เขายังทำหน้ากังวลและสงสัยฉันไม่หาย

“จริงหรอ ฮยอนจู?” แม่พูดพลางเอื้อมมือมากุมมือฉัน

 

“อะไรทำให้เธอตัดสินใจแบบนั้น?” ฟิลิกซ์ถามขึ้นทันทีเหมือนกัน 

นั้นทำให้แม่สงสัยว่ามีเรื่องอะไรกัน

 

“นายก็รู้ดีหนิ ที่โรงเรียนฉันเข้ากับใครไม่ได้สักคน..” ฉันรีบหาเหุผลอื่นมาทันทีก่อนที่เขาจะพูดมากไปกว่านี้

 

 “แน่ใจนะ ว่าจะทำแบบนี้จริงๆ” ฟิลิกซ์ยังคงมีปัญหาต่อทำให้แม่เริ่มสงสัยไปกันใหญ่

 

“ฮยอนจู มีเรื่องอะไรที่แม่ไม่รู้มั้ย?”

 นั้นไงแม่ทำหน้าสงสัยขึ้น

 “ไม่มีแม่ หนูหมายความไปตามนั้น” ฉันพูดพลางหันไปยิ้มให้แม่ก่อนจะหันไปมองฟิลิกซ์ที่ทำหน้านิ่งๆไม่พอใจอยู่

 

….

หลังจากนั้น ฟิลิกซ์ก็เดินมาส่งแม่และฉันที่บ้านแต่ก่อนที่เขาจะไปฉันก็เดินตามไปดึงแขนเขาเอาไว้ก่อน

“ขอคุยด้วยแปปสิ” ฉันพูดก่อนจะเดินนำเขาไปที่สวนสาธารณะแถวๆบ้าน

 

 “ ฉันไม่คิดว่าเธอจะอยากไปจริงๆหรอกนะ ” ฟิลิกซ์พูดทันทีเมื่อมาถึง

ฉันเดินไปนั่งลงที่ม้านั่งข้างทางเดิน ก่อนจะตบที่นั่งข้างๆให้เขามานั่งให้ใจเย็นก่อน

 

โดยที่ไม่ได้สังเกตว่ามีใครบางคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งเหมือนกัน..

 

“จะแก้ตัวว่าไงล่ะ?” ฟิลิกซ์พูดอีกครั้งเมื่อนั่งลงแล้ว

 “นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันตอนนี้เลยนะ ฟิลิกซ์” ฉันพูดพางยิ้มให้เขา

 

“นี่ อย่ามาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ” ฟิลิกซ์พูดก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่นอย่างเขินๆที่ฉันพูดเมื่อกี้

 

“ก็ตรงๆเลยละกัน ฉันคิดว่า ฉันไม่เหมาะกับที่นี้หรอก ก็เลยอยากไปน่ะ”

 

“ไม่ใช่ว่าคิดจะหนีอะไรอยู่ใช่มั้ย?” ฟิลิกซ์ถามจี้ต่อถึงเรื่องนั้น

 

“ฉันบอกแล้วไง ฉันจะไม่หนีแล้ว แต่ฉันควรจะให้โอกาสตัวเองมากกว่านี้..”

 

“ถ้าเธอคิดงั้นจริง ฉันก็ไม่ว่าอะไร..” คำพูดของฟิลิกซ์เริ่มอ่อนลง

 

 “ฉันเคยมีแต่พี่ชายมาตลอด ไม่คิดว่า วันนึงจะมีน้องชายเลยนะเนี้ย?” ฉันพูดพลางยิ้มแบบขำๆให้กับเขาที่จะได้มาเป็นน้องชายในอนาคต

“อะไร ใครบอกว่าฉันจะเป็นน้องชายเธอ” ฟิลิกซ์ทำหน้าโกรธๆใส่ที่ฉันพูดแนวนั้นไว้

 

“เอาน่า เป็นน้องชายฉันน่ารักจะตายไป”

ฉันพูดพลางเอื้อมมือไปบิดแก้มเขาเล่นๆแกล้งๆ

“นี้หยุดเลยนะ ไม่เป็นเว้ย” เขาทำหน้าโกรธไปใหญ่

 

ขณะที่หยอกล้อกันเล่นๆอยู่นั้นก็มีใครเดินมาข้างหลังฉันทำให้รู้สึกได้เพราะฟิลิกซ์จ้องมองเขาแบบอึ้งๆอยู่

 

“นี้มัน อะไรกัน?”

ฮยอนจินที่แอบนั่งฟังอยู่นานแล้วเขาเดินเข้ามาอย่างสงสัยกับเหตุการณ์และเรื่องเมื่อกี้ที่เขาได้ยิน

 

ฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างตกใจก่อนที่จะลุกขึ้นพร้อมกับฟิลิกซ์

 

“รุ่นพี่ ฮยอนจิน” ฟิลิกซ์พูดขึ้นอย่างตกใจ

 

“นี่เธอกับไอ้เด็กปีหนึ่งนี่…หมายความว่าไง แล้วที่เธอพูดเมื่อกี้ เธอจะไปไหน ฮยอนจู” เขาทำหน้าสงสัยต่อ

 

ฉันที่ไม่เข้าใจว่าเขาจะสนใจเรื่องนี้ทำไมอีก

“ฉันไม่เห็นต้องอธิบายให้นายรู้เลยสักนิดหนิ ฮยอนจิน..” ฉันพูดขึ้นทันทีที่เขาเอาแต่ทำหน้าสงสัยในเรื่องของฉัน

 

“ฮยอนจู” ฮยอนจินพูดพลางขมวดคิ้วของเขา

 

“ไปเถอะฟิลิกซ์ อยากกลับบ้านแล้ว” ฉันพูดพลางดึงแขนฟิลิกซ์ให้ตามไป

แต่ทว่า…

ฮยอนจินกลับเดินมาดึงมือฉันออกจากแขนฟิลิกซ์ทันที

ฟิลิกซ์ที่เห็นเหุการณ์ตรงหน้าและเขาเริ่มทำตัวไม่ถูก..

 

ฉันหันไปมองมือฮยอนจินที่จับแขนฉันอยู่อย่างไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร

กันแน่!!

“เอ่อ ฉันว่าพวกเธอคุยกันดีๆก็ได้นะ” ฟิลิกซ์พูดขึ้นเพราะมองหน้าของทั้งคู่ที่กำลังโมโหใส่กันอยู่

 

“บอกฉันมาสิ เธอจะไปไหน!” ฮยอนจินตะคอกใส่ฉันทันทีโดยไม่ฟังฟิลิกซ์พูดเมื่อกี้ที่ให้คุยกันดีๆเลย

 

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายเล่า!” ฉันตะคอกใส่กลับเขาไปทันที

 

ฟิลิกซ์กุมขมับอย่างทำอะไรไม่ถูกเพราะดูเหมือนเขาจะห้ามอะไรไม่ได้เลยจากสองคนนี้

“แล้วทำไมถึงบอกไม่ได้ล่ะ!” ฮยอนจินยังคงเหมือนเดิมโดยไม่ลดละ

 

“ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันไง! นายเป็นใครงั้นหรอ? ทำไมฉันถึงต้องบอกนาย!” ฉันตะอกกลับเขาไปแบบนั้น แต่คราวนี้ฮยอนจินกลับเงียบไป

เขาปล่อยมือออกจากแขนฉัน..

แล้วทำไมฉันถึงไม่ชอบแบบนี้เลยล่ะ.. ท่าทีของเขาอนนี้เหมือนจะยอมถอยไปง่ายๆ

 

“จริงสินะ..งั้นก็.. ขอโทษด้วยละกัน” ฮยอนจินพูดก่อนจะหันหลัง ทำท่าจะเดินจากไป

 

“ฮยอนจู..”ฟิลิกซ์มองหน้าฉันที่ตอนนี้น้ำตาได้ไหลออกมาอาบแก้มแล้ว

ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ….

 

ฉันมองแผ่นหลังที่กำลังก้าวออกไปเรื่อยๆของเขาอย่างเจ็บปวด

แต่ทว่า เขากลับหยุดชะงักก่อนจะหันกลับมามองฉันอีกครั้ง

ทำให้ฉันต้องหลบหน้าเขาโดยการที่เข้าไปกอดฟิลิกซ์เอาไว้ก่อน

 

ฮยอนจินมองภาพนั้นสักพัก ก่อนจะหันหลังกลับและเดินออกไปทันที

 

 

“ฉันว่าทำอย่างนี้ไม่ถูกนะ” ฟิลิกซ์พูดขึ้น ฉันค่อยๆถอยหลังออกจากเขาพลางก้มหน้าหลบสายตาของเขา

 

“ฉันไม่มีทางเลือก…TT”

 

“เธอชอบเขาจริงๆด้วย ไม่สิ…เธอรักเขาไปแล้ว ฮยอนจู” ฟิลิกซ์พูดพลางเอื้อมมือมาปาดน้ำตาให้ฉันอย่างแผ่วเบา

 

 “ฮรึก ฉันจะทำยังไงดี ฮรืออ” และฉันก็ปลดปล่อยทุกอย่างออกมาต่อหน้าเขา

 

เห้ออออ

ฟิลิกซ์ถอนหายใจออกมา กับสิ่งที่เขาได้วุ่นวายลงไป..

 

 

 

ฉันผิดเองแหละ…ที่ไปเป็นสายปั่นเข้า

 

…..

 

ฮยอนจินเดินมาที่หน้าบ้านของเขา ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไป…

“พอกันทีสินะ…หนีไม่พ้นจริงๆ” ฮยอนจินพูดพลางมองคนที่อยู่ในห้องรับแขก

ซึ่งก็คือ มีจู และแม่ของเธอกับพ่อของเขาที่กำลังคุยกับเอเจนซี่เรื่องงานแต่งอยู่

 

“ผมว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนละกันนะครับ” เอเจนซี่คนนั้นพูดขึ้นก่อนจะเก็บของเดินออกไปเพราะดูสถานการณ์ตอนนี้มันเริ่มอึมครึมขึ้นมา

 

มีจูที่เห็นฮยอนจินก็เริ่มทำตัวไม่ถูก

“กลับมาแล้วงั้นหรอ?” พ่อของเขาพูดขึ้นทันทีที่คนนอกออกไป

 

“คุณฮวังคะ งั้นฉันกับลูกจะออกไปข้างนอกก่อนนะคะ” แม่ของมีจูพูดขึ้นก่อน

“ผมให้พวกคุณย้ายมาอยู่ที่นี้แล้วหนิ จะออกไปทำไม?” พ่อฮยอนจินพูดขัดขึ้นอีกที

 

 “นั้นสิ เห็นผมมาแล้วอยากออกก็ไม่แปลกหรอก” ฮยอนจินพูดขึ้นลอยๆก่อนจะโยนกระเป๋าลงกับพื้น ก่อนจะเดินขึ้นไปที่บันได

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฮยอนจิน” มีจูที่เงียบๆพูดขึ้นทันที ทำให้ทุกคนหันไปสนใจเธอรวมถึงฮยอนจินที่ตอนนี้หันกลับมามองเธออีกครั้ง

 

“เอ่อ หนูคิดว่า อยากอยู่ที่บ้านเหมือนเดิมน่ะค่ะ คุณฮวังคงไม่ว่าอะไรนะคะ ที่จะให้แม่ไปส่งหนู” เธอพูดแก้สถานการณ์ตอนนี้ก่อนทันที

 

“ถ้าหนูคิดงั้น ก็ตามสบายเลยละกัน” พ่อฮยอนจินพูดก่อนจะหันไปมองฮยอนจินต่อ

 “ผมเพลียแล้ว ไว้คุยกันพรุ่งนี้นะครับ ไปนอนล่ะ” ฮยอนจินพูดก่อนจะเดินไปห้องของตัวเองทันที เพื่อหลีกหนีสถานการณ์และพ่อของเขา

 

“คุณรีบไปรีบกลับแล้วกันนะ” พ่อฮยอนจินพูดกับแม่มีจูก่อนที่พวกเธอจะออกไป

 

ทางด้านฮยอนจินเมื่อเขามาห้องของเขาแล้ว เขาก็โดดลงไปนอนที่เตียงทันทีก่อนจะเอาแขนก่ายหน้าผาก

ละถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะนึกถึงเรื่องของคนที่เขาแคร์มากที่สุดในตอนนี้

 

“ฮยอนจู..”

เขาเอ่ยชื่อนั้นขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

เขาพึ่งจะรู้ว่าเขาปล่อยเธอไปไม่ได้จริงๆ…

….

หลายวันต่อมา

 “ฮยอนจู ไปส่งขนมให้แม่หน่อยสิ” แม่พูดพลางยื่นของกับที่อู่ให้ฉันใส่มือทันที ก่อนเธอจะเข้าไปวุ่นวายในครัว

 

ฉันรับมาอย่างงงๆก่อนจะเห็นที่อยู่ในมือ ซึ่งนั้นก็คือ สตูดิโอของพ่อฟิลิกซ์ที่ฉันเคยไปส่งมาแล้วครั้งนึง ให้ฮยอนจิน

แล้วครั้งนี้ เขาเป็นคนสั่งอีกงั้นหรอ?

ฉันสงสัยว่าทำไมกันนะ เรื่องนี้ถึงยังไม่จบสักที

 

และตอนนี้ฉันก็มาอยู่ที่หน้าสตูดิโอด้วยใบหน้าที่หงุดหงิดเป็นที่สุด

ฉันกดกริ่งที่ประตูเพื่อรอคนมาเปิด

 

และทันทีที่ประตูเปิดออก

 “ มาแล้วหรอ? ” เขาพูดพร้อมฉีกยิ้มให้ฉัน

 

“พี่จูยอน?”

 

ฉันสงสัยว่านี่เขาเป็นคนสั่งงั้นหรอ?

 

 “เข้ามาก่อนสิ ฮยอนจู” เขาพูดพลางเดินนำฉันเข้าไป

“ดะเดี๋ยวสิ พี่จูยอน เอ้ย คุณลูกค้า!!” ฉันไม่อยากจะเปิดตัวสักเท่าไหร่ทำไมเขาต้องทำให้ฉันวุ่นวายด้วยเนี้ย 

 

“เอาไปไว้ข้างในสิ” พี่จูยอนพูดพลางเปิดประตูห้องให้ฉันซึ่งเป็นห้องแต่งหน้าที่เดิม

 

ฉันทำหน้ามุ้ยใส่เขาก่อนจะเดินเข้าไปตามคำสั่ง

ดีที่ไม่มีใรในห้อง

พอวางของเสร็จฉันก็หันไปมองหน้าเขาอย่างไม่ข้าใจว่าทำแบบนี้ทำไม?

 

“เป็นไรไปทำไมทำหน้าดุขนาดนั้น ฉันเป็นลูกค้านะ” พี่จูยอนพูดก่อนจะเดินไปนั่งลงที่หน้ากระจกของเขา

 

 “ ยังจะถามอีก เล่นไรอยู่เนี้ย? ”

“ แค่อยากแน่ใจอะไรบางอย่างน่ะ ”พอพี่จูยอนพูดจบก็มีคนเปิดประตูเข้ามาทันที

ซึ่งนั้นก็คือ ฮยอนจิน อีกแล้ววว

ฉันหลับตาเพื่อข่มอารมณ์และหันไปมองพี่ตัวแสบที่นั่งอมยิ้มอยู่

ครั้งนี้ ฉันไม่เป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว เข้มแข็งไว้ ฮยอนจู! โลกนี้มันจะโหดร้ายเมื่อเธออ่อนแอลง!!

 

“ฮยอนจู” ฮยอนจินที่ตกใจเหมือนกันที่เห็นเธอมาอยู่ที่นี้อีกครั้ง

 

“พอดี สั่งขนมมาน่ะ นายมากินด้วยกันก็ได้นะ” พี่จูยอนพูดขึ้นพลางสังเกตทั้งสองคนต่อ

“ไม่มีไรแล้วงั้น ขอตัวนะคะ” ฉันพูดก่อนจะเดินไปทางประตู แต่ทว่า ฮยอนจินยังยืนขวางทางอยู่

ฉันมองหน้าเขาว่าจะเอาไง?

 

ฮยอนจินมองหน้าฉันอย่างลังเลก่อนจะหันไปมองจูยอนที่นั่งจ้องอยู่เหมือนกัน

 

“เอ่อ กลับดีๆล่ะ” ฮยอนจินพูดขึ้นก่อนจะถอยหลีกทางให้ฉันไปง่ายๆ

 

เห็นอย่างนั้นก็แอบงงนิดๆแต่ก็ไม่อะไรแล้วล่ะ รีบไปจากที่นี้ก่อนดีกว่า…

 

ฮยอนจินเดินมานั่งตรงที่ของขาเหมือนเดิมอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จูยอนที่เห็นอย่างนั้นกลับรู้สึกว่า นี่มันอะไรกัน?

 

 “พวกนาย ทำยังกับทะเลาะกัน? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” จูยอนพูดขึ้นทันทีที่เขานึกสงสัย

 “…” ฮยอนจินนั่งเงียบเหมือนคิดอะไรอยู่

 

“นายไม่ชอบน้องสาวฉันแล้วงั้นหรอ?” จูยอนถามย้ำกับคำถามนั้นที่เขาสงสัย

 

 “ผมน่ะหรอ…” ฮยอนจินพูดพลางนั่งนิ่งๆอยู่เหมือนเดิม

 

“นี่อย่าบอกนะว่านายหักอกเธอน่ะ!!” 

 

“ผมไม่เคยหยุดชอบยัยนั้นเลยต่างหาก!!” ฮยอนจินพูดขัดขึ้นมาทันที สีหน้าเขาดูจริงจังกว่าทุกครั้งที่เขามองจูยอน

 

จูยอนที่ได้ยินแบบนั้น เขาก็ตัดสินใจได้แล้ว..

  “แล้วรอให้ฉันตัดริบบิ้นอยู่รึไงวะ?” จูยอนพูดทิ้งท้ายอย่างอารณ์เสียก่อนจะเดินหนีออกไปจากห้องทันที

 

 

หลังจากที่ออกมาได้สักพัก ฉันก็เดินไปตามทางเดินเรื่อยๆเพื่อคิดไรเรื่อยเปื่อยระหว่างกลับร้าน

นี่ฉัน…

ทำอะไรอยู่…

เมื่อไหร่จะก้าวผ่านช่วงเวลานี้ไปได้สักที..

เมื่อไหร่จะถึงที่ที่เป็นของฉันสักที…

แต่ว่าที่ตรงนั้น…จะมี…

ใครรอฉันอยู่หรือป่าวนะ?

 

ปี้ดดดดด

เสียงแตรรถดังขึ้นสนั่นขณะที่ฉันเดินจะข้ามถนนอย่างเหม่อลอยจนไม่ดูสัญญาณไฟ

 ฉันเห็นรถที่พุ่งเข้ามาก่อนจะหลับตาปี๋ด้วยความกลัว

แต่กลับมีมือใครคนนึงดึงตัวฉันเข้าไปในอ้อมอกเขาเพื่อหลบลีกรถคันนั้นที่พุ่งมาได้ทันเวลาพอดี…

 

หัวใจฉันที่เกือบหยุดเต้นเพราะความตื่นตกใจกลัวเมื่อกี้ กลับมาเต้นได้อีกครั้งเพราะคนตรงหน้าฉัน 

เพราะเป็นเขาทุกครั้งเมื่อเวลาที่ฉันต้องการใครสักคน…

 

 “นาย…OoO”

 “ไม่เป็นไรใช่มั้ย? เจ็บตรงไหนรึป่าว?” ฮยอนจินพูดพลางมองทั่วตัวฉันเพื่อสำรวจบาดแผลอย่างเป็นห่วง

 

เป็นเขาสินะ…

ฮยอนจิน..

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #37 ThanidaOnnim (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 21:43
    เมื่อไรจะปรับความเข้าใจกันได้คะเนี่ยย ฮืออออ ลุ้นไม่ไหวแล้วว
    #37
    0