Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 19 : กลับไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    12 ต.ค. 63

 

มาคิดดูๆแล้ว ฉันเองก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฮยอนจินมากสักเท่าไหร่

บางทีฉันอาจจะตัดสินอะไรเองไปบ้าง ….

โดยไม่นึกถึงความรู้สึกของคนอื่น…

 “ฉันนี่มันงี่เง่าจริงๆ” ฉันพูดพลางกุมขมับตัวเอง ในเวลาพักทานข้าว

ฟิลิกซ์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน เขาทำสีหน้าสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับยัยนี่

 

“เธอเป็นไรอ่ะ?” เขาเอ่ยถามขึ้น

 

“ถามจริงนะ นายคิดว่าฉันเป็นตัวปัญหามั้ย?” ฉันถามเขาอย่างจริงจังกับสถานการณ์ตอนนี้

 

 “เรื่องไรหรอ?”

ยังจะงงต่ออีก

 

“เหออ ช่างมันเถอะ แล้วกินไปซะ” ฉันพูดอย่างเอือมๆก่อนจะยัดแซนวิชใส่ปากเขา

 

“คุยไรกันอ่ะ ขอนั่งด้วยคนสิ” จู่ๆฮเยจองก็เดินมาพร้อมกับของหวานที่เธอไปซื้อมา

ฟิลิกซ์หันมามองหน้าฉันอย่างงงๆว่าเธอเป็นใคร

 

“ได้สิ ฮเยจอง ”

 

 “ขอบใจนะ” เธอพูดอย่างยิ้มร่าก่อนจะนั่งลงข้างๆฉัน

 

“นี่ฮเยจองน่ะ แล้วนี่ก็ฟิลิกซ์ เธองจะรู้ดีเขาเป็นเด็กแลกเปลี่ยน” ฉันพูดแนะนำทั้งคู่ขึ้น

“อื้ม เขาสอบได้ที่หนึ่งของชั้นปีด้วยหนิ” ฮเยจองพูดพลางหันไปยิ้มให้ฟิลิกซ์

 

 “เอ่อ ฉันไปซื้อน้ำแปปนะ” ฟิลิกซ์ที่ทำตัวไม่ถูก ฉันรู้ว่าเขากำลังหาทางหีไปจากตรงนี้อยู่

เจอสาวชมหน่อยละเขินหรอไอ้เด็กนี่

“เรื่องเมื่อกี้ น่าตกใจมากเลยว่ามั้ย?” จู่ๆฮเยจองก็พูดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในพิพิธพันธุ์นั้น

 

 “เอ่อ ไม่รู้สิ..”

 

 “นี่ ฉันรู้ข่าวลือกก่อนหน้านี้มาว่า พ่อกับแม่ฮยอนจินน่ะ เขาไม่ได้อยู่ด้วยกัน เหมือนจะแยกทางกันไปแล้วน่ะ แต่ไม่คิดว่าพ่อฮยอนจินจะ…เอ่อ ฉันหมายถึงจะแต่งงานใหม่ไวขนาดนี้” ฮเยจองพูดสีหน้าดูจริงจังมากกับเรื่องที่กำลังเมาท์

 

 “งะ งั้นหรอ?..”

 

 “แล้วอีกอย่างนะ ทุกคนก็รู้ว่ามีจูน่ะ ชอบฮยอนจินอยู่ แต่แม่เธอจะไปเป็นครอบครัวเดียวกันกับผู้ชายที่ตัวเองชอบ ฝันเธอต้องสลายลงก็คราวนี่แหละ..”

 

ก่อนที่ฮเยจองจะพูดอะไรไปมากกว่านี่ ฉันเห็นลีโนวที่กำลังเดินมาใกล้เลยรีบเอามือปิดปากเธอทันที

 

“พวกเธอทำท่าทางแปลกๆนะ”ลีโนวพูดขึ้นและจ้องพวกเราอย่างสงสัย

 

“ป่ะ ป่าวหนิ นายมีไรป่าว?” ฉันถามกลับเขาไปอย่างลุกลี้ลุกลน

 

“เห็นฮยอนจินป้ะ? นี่หายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเนี้ย” ลีโนวพูดพลางมองหาไปรอบๆ

ใช่สิ เขาไปไหนของเขานะ??

 

…………

กลางสะพานของลำธารของสวนในหมู่บ้านวัฒนธรรม

มีจูเดินไปหาฮยอนจินที่กำลังยืนเหม่อลอยอยู่กลางสะพานคนเดียว

“หน้าดูใช่ได้เลยหนิ” มีจูพูดขึ้นอย่างประชดกับรอยตบนั้น

 

“ฮึ…มีแรงแค่นี้เองงั้นหรอ” ฮยอนจินพูดพลางแสยะยิ้มหันมามองเธอ

 

 “นายทำมากเกินไปแล้วนะ นายกำลังจะทำให้ชีวิตฉันพัง” มีจูพูดเธอเริ่มโมโหอีกครั้ง

 

“ไม่เห็นจะต้องอายเลย แม่เธอยังไม่อายเลย ฮึ” ฮยอนจินพูดทำสีหน้าร้ายๆ

 

 “นายนี่มัน…ใจร้ายที่สุด!!” มีจูพูดเธอหันหลังให้เขาทันทีเพราะไม่สามารถมองหน้าเขาได้อีกต่อไป

ในใจเธอเจ็บปวดไปหมด ไม่คิดว่าคนที่เธอแอบชอบมาตลอดจะกลายเป็นคนแบบนี้

 

“เจ็บใช่มั้ย..อย่าลืมมันซะล่ะ..” ฮยอนจินพูดก่อนจะเดินแยกจากเธอไปอีกทาง

เธอคงไม่มีวันรู้ว่า เขาเข้าใจความเจ็บนั้นมากที่สุด และอยู่กับมันมานาน

……

ขณะที่ฉันเดินตามหาฮยอนจินอยู่นั้นเอง

“ฮยอนจู” เสียงเรียกจากพี่ชายของฉันเอ่ยขึ้น เขามองและเดินจ้องเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ

จริงสิ ตั้งแต่มาแคมป์ก็ยังไม่ได้คุยกันจริงๆจังๆเลย

 

“พี่จูยอน..”

 “ตามหาฮยอนจินอยู่งั้นหรอ?” สมกับเป็นพี่ชายฉันจริงๆ

 

“เอ่อ คือว่า..”

 “ฮยอนจู ฟังฉันนะ..” จู่ๆเขาก็ทำสีหน้าจริงจังขึ้นมา

“…”

 

 “พวกเธอ…ไม่เหมาะกันหรอก”

ห้ะ ที่เขาพูดหมายความว่าไง?

“พี่จูยอน คือมันยังไม่มีอะไร..”

 “ฉันรู้ว่าคนอย่างเธอน่ะ เป็นคนคิดมาก หากจะคบกับหมอนั้นจริงๆ เธอคบไปนานแล้ว เพราะฉนั้น หยุดเถอะ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจอะไรไป” เขาพูดพลางจับไหล่ของฉันไว้ทั้งสองข้าง

 

นี่เขา สั่งฉันอีกแล้วไงั้นหรอ..

 “ฉัน…”

 “นี่ไม่ใช่คำสั่ง เธอก็รู้ดี หมอนั้นเป็นพวก Swans  อ้อ ไม่ใช่แค่นั้นนะ เขาเป็นลูกของนักธุรกิจพันล้าน คนที่มีอิทธิพล แถมยังเจ้าชู้ด้วย ฉันสืบมาหมดแล้ว ซักวันเขาจะหักอกเธอ”

“…” คำพูดของเขาทำให้ฉันอดคิดตามไม่ได้..

 

 “เชื่อพี่ ฮยอนจู มันไม่เวิรค์ พี่ไม่อยากให้เธอเจ็บอีกแล้ว..”

 

“พี่จูยอน ฉันรู้ว่าพี่เป็นห่วง..แต่เรื่องนี้ ฉันขอคิดเองก่อน..”ฉันเอ่ยบอกกับเขาไป แต่สีหน้าเขาก็ยังกังวลเรื่องนั้นอยู่

 

“ก็ได้..มีปัญหาไรก็รีบบอกแล้วกัน” เขาพูดก่อนจะปล่อยมือออกจากไหล่ฉัน

 

 “อื้ม จะบอกพี่คนแรกเลย..”ฉันพูดก่อนจะเผยยิ้มให้เขา

 

 “ฉันคุยกับชางมินแล้วนะ” เขาพูดถึงเรื่องนั้นต่อ จริงสิ ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นไงบ้างหลังจากที่โดยฉันเทศน์ไป

 

“เป็นไงบ้าง?”

 “เขาบอกจะเลิกยุ่งกับเธอ จากนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเขาอีกแล้วนะ” 

ฉันมองหน้าพี่จูยอนแบบซึ้งใจ เขาคงช่วยฉันเรื่องนั้นอีกแล้ว

“อื้ม ขอบคุณนะคะ^^ นี่สิอปป้าของฉัน” ฉันพูดก่อนจะเดินเข้าไปกอดแขนพี่ชายคนคูลแบบอ้อนๆ

 

“เธอนี่วุ่นวายจริงๆ” เขาส่ายหัวอย่างเอือมๆก่อนจะยีหัวฉันแบบหมั่นไส้ไปด้วย

 

 

บังชานที่แอบมองสองพี่น้องนั้นอยู่ไกลๆ

“ฮึ..กลับมาแล้วสินะ” เขาพูดพลางเผยยิ้มออกมาอย่างสบายใจ

 

…………

“ไปไหนกันหมดนะ?” ฟิลิกซ์ที่กำลังตามหาเพื่อนๆอยู่ เขาก็ดันไปเจอกับฮยอนจินเข้า

 

ฮยอนจินที่เดินล้วงกระเป๋ามามองฟิลิกซ์แบบสงสัย

 “เอ่อ รุ่นพี่ฮยอนจิน..” เขาที่ไม่รู้จะทำอะไรนอกจากทักเขาไปตามมารยาท

 

“นายมาทำไรแถวนี้?”

“มาตามหาเพื่อนน่ะ แล้วรุ่นพี่ล่ะ..”ฟิลิกซ์ถามกลับไปอย่างเกร็งๆ

 

“เดินเล่น..” เขาพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะทำท่าเดินหนี แต่ฟิลิกซ์กลับเดินไปขวางทางเขาเอาไว้ก่อน

 

“ผมมีเรื่องขอคุยด้วยหน่อยสิ..”ฟิลิกซ์พูดด้วยสีหน้าจริงจัง นั้นทำให้ฮยอนจินเอ๊ะใจว่าจู่ๆเขามีเรื่องอะไรงั้นหรอ

 

 “มีไร?”

 

“รุ่นพี่ ชอบ ฮยอนจูใช่มั้ย?” ฟิลิกซ์ยิงคำถามนั้นไปอย่างตรงๆ ทำเอาฮยอนจินเริ่มชะงักว่าจะเอาอย่างไร

 

“ฉันจะชอบใคร ไม่จำเป็นต้องบอกให้ใครรู้” เขาพูดเบี่ยงเบนคำถามนั้นไปทันที

 

“ผมไม่แน่ใจสิ หากรุ่นพี่ชอบเธอจริง เธออาจจะอ่อนไหวกับรุ่นพี่ก็ได้”ฟิลิกซ์พูดต่อในเรื่องที่ฮยอนจินก็อยากรู้

 

“ทำไม?”

 

“ก็เพราะเธอก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับรุ่นพี่ไง แม่เธอก็กำลังจะแต่งงานใหม่ เธอคงคิดว่าเธออาจจะเข้าใจรุ่นพี่ฮยอนจิน นั้นทำให้เธอคิดว่าเธออาจจะชอบรุ่นพี่เหมือนกันก็ได้”

 

“นี่นายคิดว่าเธอแค่สับสน เธอไม่ได้ชอบ..ฉันงั้นหรอ?” ฮยอนจินเข้าใจกับสิ่งที่เขาพยามบอกอยู่อย่างนั้น

 

“ใช่…” ฟิลิกซ์อบเพียงแค่นั้นแต่แววตาเขากลับจริงจังกับสิ่งที่พูด

 

ทำให้ฮยอนจินเริ่มคิดว่ามันอาจจะเป็นอย่างนั้น…

 

 

ฉันคงหลงตัวเองมากไปสินะ…

 

…………

“เอาล่ะ ทุกคนถึงเวลาเตรียมตัวกลับบ้านกันได้แล้ว” ครูผู้คุมป่าวประกาศขณะที่พวกเรากำลังขนกระเป๋าขึ้นรถกันในเย็นวันนั้น

 

 “อ่าวฮยอนจู มัวทำไร ขึ้นรถสิ” บังชานพูดขึ้นเมื่อเขาเดินมารงประตูและสังเกตว่าฉันกำลังมองหาใครอยู่

 

“เอ่อ..”

 

 “ฮยอนจินหรอ หมอนั้นกลับไปแล้ว คนจากที่บ้านมารับน่ะ” รุ่นพี่บังชานตอบข้อสงสัยของฉันโดยที่ยังไม่ทันถามอะไร

 

“ฮยอนจู ไปนั่งด้วยกันสิ” ฮเยจองเดินมาข้างฉันก่อนจะดึงแขนฉันขึ้นไปบนรถด้วยกันทันที

 

ทำไมกันนะ…

ความรู้สึกนี้ มันไม่จางหายไปสักที…

แต่มันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ….

ต่อจากนี้ฉันจะทำอย่างไรดีล่ะ…

กลับไป…

เป็นเหมือนเดิม หรือเปลี่ยนแปลงมัน…

……..

วันต่อมา

โซล.

 

“ เหออวันปิดเทอมนี่ดีจริงๆ ” ลีโนวพูดพลางบิดขี้เกียจเมื่อวางจอยเกมส์ไว้ตรงหน้า ก่อนจะเอี้ยวตัวหันมามองฮยอนจินที่มาอยู่บ้านเขาตั้งแม่เมื่อวาน และไม่มีท่าทีจะกลับ

 

“ตอนนั้นฉันคิดว่านายกลับไปบ้านแล้วซะอีก แต่กลับไปขนของมาอยู่นี่ซะงั้น” ลีโนวพูดพลางมองข้าวของฮยอนจินที่เต็มห้องของเขา

 

 “เมื่อไหร่แม่บ้านนายจะเตรียมห้องให้ฉันเสร็จสักทีวะ”

“นี่ มาอยู่บ้านเค้าแล้วยังเรื่องมากอีก เดี๋ยวไล่กลับซะเลย”

 

“ไม่ไปเว้ย นายไล่ฉันแล้วจะไปอยู่ไหน” ฮยอนจินพูดก่อนจะเอนตัวลงนอนโซฟา

“เฮอะ ช่วยไม่ได้กลายเป็นคุณหนูตกอับแล้วสินะ” ลีโนวพูดเหมือนสมน้ำหน้าไปในตัว

 

“เลิกพูดถึงเรื่องนั้นสักทีเถอะว่ะ ว่าแต่แพลนปิดเทอม เราจะทำไรกันดี” ฮยอนจินพูดพลางนึกถึงเรื่องใหม่เพราะไม่อยากจมปรักอยู่กับเรื่องเศร้าๆ

 

 “โทษทีว่ะ พอดีมีแพลนกับครอบครัวจะไปปารีสกันอาทิตย์หน้าน่ะ…”ลีโนวพูดพลางยิ้มแห้งๆให้เขา

ฮยอนจินที่ได้ยินแบบนั้นก็เริ่มกลับไปซึมเหมือนเดิม

ลีโนวรู้ว่าพูดแบบนั้นไปมันแทงใจดำของฮยอนจินชัดๆ เรื่องของครอบครัว..

 

“หรอวะ ก็ดีหนิ..”

 

 “เอ่อ นายจะอยู่บ้านฉันก็ได้นะตามสบาย…เอ่อ รึว่าจะไปด้วยกันเลยมั้ย” ลีโนวเริ่มจะพูดไม่ถูกเพราะไม่อยากให้เพื่อนคิดมาก

 

 “ช่างเหอะ ฉันจะออกไปหารุ่นพี่หน่อย” ฮยอนจินพูดพลางเดินไปหยิบเสื้อคลุม

 

“เอ่อรุ่นพี่บังชานไปแคมป์ต่อกับที่บ้านเขาน่ะ ยังไม่กลับหรอก..”ลีโนวพูดขึ้นก่อนที่ฮยอนจินจะไป…

 

ได้ยินแบบนั้นฮยอนจินก็วางลงเหมือนเดิม

“งั้นถามเลยละกัน มีใครว่างบ้างวะ?” ฮยอนจินกลั้นใจพูดเพื่อข่มอารมณ์ตอนนี้

 

 “บอกเลยละกัน ทุกคนก็วางแพลนไว้กันหมดแล้ว คงไม่มีหรอกเพื่อน” ลีโนวพูดก่อนจะส่งสายตาปริบๆอย่างเห็นใจให้ฮยอนจิน

 

………..

ฉันนั่งฟังเพลงในร้านเบเกอรี่ของแม่

พลางหาดูนิตยาสารไปเรื่อยๆขณะที่ไม่มีลูกค้า

แค่คิดหาอะไรทำเท่านั้นเพราะไม่งั้นมันจะคิดเรื่องนั้นขึ้นมาเรื่อยๆโดยไม่หยุด…

 

 “ฮยอนจู อ่านไรอยู่?” แม่พูดพลางถือแก้วนมอุ่นมาใหฉัน

 

“ก็ลายเค้กอ่ะค่ะ อยากลองแต่งเองดูบ้าง” ฉันพูดพลางรับแก้วนั้นมา

 

“นี่..ดูไม่สดใสตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วนะ เหนื่อยหรอ?” แม่พูดพลางทำหน้าเป็นห่วง

 

 “ก็นิดหน่อยค่ะ เอ้อจริงสิ ที่แม่โทรมาตอนนั้น บอกมีเรื่องจะคุยด้วย มีไรรึป่าวคะ?” ฉันสงสัยเรื่องนั้นต่อเพราะแม่ยังไม่ได้พูดอะไรเลยเมื่อฉันมาถึง

 

แม่ทำหน้าครุ่นคิดสักพัก เหมือนหนักใจที่จะพูดมัน

“ฮยอนจูรู้ใช่มั้ย ว่าแม่ ตอบตกลงแต่งงานกับคุณลีแล้ว” แม่เริ่มพูดสายตาเธอเต็มไปด้วยความกังวลและหนักใจ

 

“ค่ะ อะไรที่แม่มีความสุข หนูเข้าใจ..” ฉันพูดพลางเผยยิ้มให้เธอไป

 

 “พอแต่งงานแล้ว คุณลีเขา…”

 

 “เขา??”

 

“เขาอยากให้แม่ย้ายไปอยู่กับเขา..”

“..”ฉันที่ตกตะลึง และไม่ทันคิดเรื่องนั้นอยู่

 

“แม่ยังไม่ได้ตัดสินใจอ่ะนะ คือ…”

 “เรื่องแค่นี้เอง คนแต่งงานกันก็ต้องอยู่ด้วยกันสิคะแม่..”

“ใช่ แต่ว่าที่ไปอยู่คือ ไม่ใช่ที่นี่น่ะสิ”

 

“แม่หมายถึง…”

 “ย้ายไปอยู่ ออสเตรเลีย…”

 

เมื่อฉันได้ยินแบบนั้น ก็เริ่มรู้สึกว่า รับมันไม่ไหวอีกแล้ว…

นี่ฉันต้องย้ายอีกแล้วงั้นหรอ

ที่ผ่านมา มันยังไม่ดีขึ้นเลย นี่มัน…มากเกินไป..

 

“ฮยอนจู คือแม่…”

 “หนูไม่อยากไปไหนแล้วแม่ แค่นี้หนู…ฮรึก” จู่ๆน้ำตาก็ไหล

แม่ที่เห็นอย่างนั้นก็รีบเข้ามากอดฉันเอาไว้

 

“โอเคๆ ไม่ไปก็ได้ เราจะอยู่ด้วยกันที่นี้ แม่สัญญา แม่ขอโทษ” แม่พูดพลางโอบกอดฉันไว้

 

………..

หลายวันต่อมา

ฮยอนจินมองลีโนวที่ลากกระเป๋าออกไปขึ้นรถกับครอบครัวเพื่อจะเตรียมไปสนามบิน

“เฝ้าบ้านดีๆล่ะ เดี๋ยวซื้อของที่ชอบมาฝาก” ลีโนวพูดก่อนจะโบกมือลาเขาขึ้นรถไป

 

เหออออ

ฮยอนจินถินหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป

 

ติ้งง

เสียงข้อความมือถือของเขาก็ดังขึ้น

 

/วันนี้มาเจอกันที่ร้านโปรดได้มั้ย?/

ฮยอนจินเบิกตากว้างและยิ้มออกมาอย่างดีใจ เพราะนั้นเป็นข้อความจาก แม่ ของเขา..

 

/ได้ครับ เจอกันเย็นนี้นะครับ/ 

ฮยอนจินรีบพิมพ์ตอบกลับแม่ของเขาไปอย่างรวดเร็ว

 

……

เย็นวันนั้น

ฮยอนจินยืนรอแม่ของเขาที่หน้าร้านบะหมี่ร้านประจำของเขาและแม่ที่พามาบ่อยๆตอนเด็กๆ

ไม่นานรถคันหรูก็จอดตรงหน้าของเขา

หญิงวัยกลางคนที่สวยสง่าคนนั้นเดินลงมาด้วยสีหน้านิ่งๆ

เธอมองฮยอนจินที่ยืนรออยู่ด้วยใบหน้าที่ดีใจเป็นอย่างมาก

 

“แม่ครับ^^” ฮยอนจินเรียกเธอก่อนจะรีบเดินเข้าไปสวมกอดเธอทันที

 

 “เดี๋ยวคนก็มองหรอก เข้าไปข้างในกัน” แม่ของเขาพูดด้วยใบหน้านิ่งๆ ก่อนจะผลักเขาออก และเดินนำเข้าไปในร้าน

 

ฮยอนจินมองแม่ของเขาที่นั่งเงียบอยู่นานจนอาหารมาเสริฟ์

“แม่ดูสวยขึ้นนะเนี้ย ผมละอดสงสัยไม่ได้จริงๆ” ฮยอนจินเป็นคนเริ่มบทสนทนาขึ้นก่อน

ขณะที่แม่ของเขาจิบน้ำชาอย่างเบาๆอยู่นั้น

 

“ฮยอนจิน..” แม่เขาเอ่ยชื่อเขาขึ้น เธอมองเขาด้วยสายตาว่างปล่าว

 

 “ครับ?” เขาทำหน้าสงสัยว่าแม่จะพูดอะไร

 

 “กลับไปบ้านซะ..” 

เธอพูดแค่เพียงเท่านั้น

 “อะไรนะครับ?” ฮยอนจินทำหน้างงว่าทำไมเธอถึงบอกกับเขาอย่างนั้น

 

“กลับไป ขอโทษพ่อของเธอซะ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป..”

 “ผมไม่เข้าใจ ทำไมแม่ต้องทำแบบนี้ด้วย ทำไมแม่ต้องปล่อยให้ผมอยู่บ้านหลังนั้น…”ฮยอนจินพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่

เขามองหน้าแม่ที่ดูเย็นชานั้นอย่างไม่เข้าใจ

“…”

 

 “ผมต้องอยู่บ้านหลังนั้นอย่างเดียวดาย ผมไม่มีวันกลับไปหรอก!”

 “ฮยอนจิน!!” แม่ของเขาเริ่มทำเสียงแข็ง

“ใครจะเหมือนแม่ ที่เลือกได้ และแม่ เลือกที่จะทิ้งผมจริงๆ” ฮยอนจินพูดเป็นคำสุดท้าย ก่อนจะลุกและเดินออกไปจากร้านทันที…

 

….

หลังจากปิดร้านเสร็จฉันก็เอาขยะมาทิ้ง และหันไปสังเกตเห็นร้านเกมส์ตู้หยอดเหรียญที่เคยมากับเขาคนนั้น

ก่อนจะลองเดินไปดูใกล้ๆ

ภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

ฉันเลยหลับตาก่อนจะหันหลังเพื่อจะไปจากตรงนี้

แต่จังหวะที่ลืมตาและออกเดินไป ฉันกลับเดินไปชนอกใครคนนึงเข้าเต็มๆ

สองแขนของเขาประคองฉันเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้ม

“อ้ะ ขอโทษค่ะ” ฉันเอ่ยขอโทษก่อนจะเงยหน้าไปมองเขาตรงๆ

 

และคนๆนั้นก็คือคนที่ฉันคิด…ถึง เขามาตลอด

“ฮยอนจิน..”

ฉันมองตาของเขาที่เต็มไปด้วความเจ็บปวดและความเศร้าซึมนั้น…

 

ฮยอนจินค่อยๆปล่อยมือออกจากตัวฉันก่อนจะถอยหลังและก้มหน้าลง

ถ้าฉันดูไม่ผิดเขาพึ่งจะ… ร้องไห้มา..

 

“ป่านนี้ ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก” ฮยอนจินพูดขึ้นแต่เขายังหลบสายตาของฉันอยู่

 

 “เอ่อ พอดีผ่านมาน่ะ..”ฉันตอบกลับไปอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะเราไม่ได้คุยกันตั้งแต่กลับจากแคมป์นั้นซึ่งมันนานมากแล้ว

 

“งั้นหรอ?..” ฮยอนจินพูดเพียงแค่นั้น และเขาทำท่าจะเดินหนีไป

มือฉันที่ไปไวกว่าสมอง รีบคว้าไปดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้ทันที

“เอ่อ เดี๋ยวสิ..”

 

ฮยอนจินได้ยินแบบนั้นเขาก็หันกลับมามองฉันอย่างสงสัย

 “มีไร?”

 

“นายเป็นไงบ้าง?” ฉันกลั้นใจถามออกไปด้วยความกล้าทั้งหมด

 

“อะไร?..”

เขาทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ

 

“ตั้งแต่วันนั้น นายก็เงียบไปเลย มีเรื่องไรรึป่าว?”

“ป่าวหนิ ไม่มีไร..”

ฉันไม่สบายใจเลยที่เขาพูดแบบนี้ นี้ฉันเป็นห่วงจริงๆนะเว้ย

“แต่นายดู…”

 “เปลี่ยนไปงั้นหรอ?” จู่ๆเขาก็พูดแทรกขึ้น

พร้อมกับสีหน้าที่ดูเย็นชานั้น…

 

“ฮยอนจิน เกิดอะไรขึ้นกับนาย..” ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย คำๆที่พี่จูยอนเคยบอกว่าเขาจะหักอกฉันนั้น…

 

“ฉันก็เป็นฉันเหมือนเดิม…ไม่มีอะไรเกิดขึ้น..”

 

 “ไม่มีงั้นหรอ…” ฉันสัมผัสถึงน้ำตาของฉันที่เริ่มคลอเบ้า

 

“ใช่ ไม่มีอะไรทั้งนั้น..” ฮยอนจินพูดย้ำ

 

 “งั้นฉันคง คิดไปเองสิน่ะ” ฉันพูดก่อนจะหันหลังให้เขาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาทันที

 

 “ใช่ เธอคิดไปเอง เลิกคิดเหอะ…”

 

เขาบอกให้ฉันเลิกคิดงั้นหรอ? ฉัน..

โดนหักอกแล้วจริงๆ

“อื้ม โทษทีนะ ที่เข้าใจผิด…” 

ฉันพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะก้าวเท้าออกเดินจากเขาไปให้ไว ..

ในใจตอนนี้ อย่าให้อธิบายเลย ไม่มีคำไหนจะเหมาะเท่ากับคำว่า ‘เจ็บ’ อีกแล้ว

 

 

ฮยอนจินมองฮยอนจู ที่ค่อยๆเดินจากเขาไปจนสุดสายตา…

‘ ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาสับสนกับฉันอีกต่อไปแล้ว ฮยอนจู ถ้าฉันรู้ว่าทั้งหมด คือความเห็นใจ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น… ฉันคงเห็นแก่ตัวเกินไปที่จะรั้งเธอเอาไว้’

 

“กลับไปซะ ไปเป็นเหมือนเดิม.. ฮยอนจู..”

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #36 jenuly (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 05:50
    น้ำตาจิไหลอ่าาา
    #36
    0
  2. #35 took010750 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 19:56
    เดี๋ยวฮยอนจูตัดสินใจไปออสเตรเลียแล้วจะรู้สึกนะน้องฮยอนจิน
    #35
    0
  3. #34 ThanidaOnnim (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 13:54
    มันหน่วงเกินไปแล้วววว สงสารไปหมดเลยยย
    #34
    0