Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 17 : ขออนุญาต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    10 ต.ค. 63

 

“ตั้งแต่วันนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย ขอโทษนะ” ชางมินพูดสีหน้าเขาดูซึมไป

“ขอโทษเรื่องอะไรหรอ?” ฉันที่ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไร ทั้งที่ในใจพอจะรู้เรื่องที่เขาเป็นสมาชิกกลุ่มboyz กลุ่มที่พี่ชายฉันอยู่ด้วย แน่นอนว่าพวกเขาไม่ถูกกับพวก Swans

 

“ฉันขอสารภาพนะ ฮยอนจูที่ผ่านมา ฉันอาจจะทำผิดอะไรไป…”ชางมินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เขาเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน

 

“..” ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่

 

“ฉันเกลียดฮยอนจิน ฉันไม่อยากให้หมอนั้นมีความสุข และฉันก็พอจะรู้ว่าความสุขของฮยอนจินคืออะไร” เขาพูดแล้วจ้องมองฉันเหมือนมีอะไร

 

นี่เขา… โกหกฉันมาตลอดงั้นหรอ?

เรื่องที่เขาอยากเป็นเพื่อนกับฉัน มันก็เป็นเรื่องโกหก

 

 “ชางมิน…” ฉันพูดชื่อเขาอย่างผิดหวัง

 

“เธออาจจะเกลียดฉันไปแล้วในตอนนี้ แต่ว่า…”

 

 “แต่ว่าอะไรงั้นหรอ?” ฉันที่เริ่มจะโมโห

 

“ฉันชอบเธอจริงๆนะ …ฮยอนจู..”

 

 “..”

ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้

 

 “ฮยอนจู”

จู่ๆเขาก็คว้ามือฉันไปจับไว้

นี่เขาคิดจะทำอะไร?

 

“ปล่อย..”

 “ฉันพูดจริงนะ จะให้ฉันทำยังไง เธอถึงจะหายโกรธ” เขาทำหน้าอ้อนวอน แต่สำหรับฉัน คนที่เคยโกหกอย่างเขา ยากที่จะเชื่อใจได้อีกครั้ง

 

“อย่ามาให้ฉันเห็นหน้านายอีก!!” ฉันพูดก่อนจะสะบัดมือออกจากมือเขาแล้ววิ่งหนีเขาไปจากตรงนั้นทันที

 

 

ยองฮุนที่คอยแอบมองทั้งสองมาพักนึง เขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น

เมื่อเห็นว่าชางมินจะตามเธอไป เขาจึงรีบเดินไปขวางทางทันที

 “ยองฮุน นายมาขวางฉันทำไม?” ทำให้ชางมินสงสัยว่าเพื่อนร่วมกลุ่มของเขาคนนี้ต้องการอะไร

 

“พอเถอะ นายทำไม่สำเร็จหรอก” ยองฮุนพูดสายตาเขาดูจริงจังขึ้นมาทันที

 

 “ ฮึ นายรู้ได้ไง ฉันพึ่งจะเริ่มเอง..” ชางมินพูดพลางยิ้มมุมปากใส่เขา

 

“อย่าทำให้เธอเสียใจอีก!” ยองฮุนพูดเป็นเชิงขู่

 

“ทำไม ตอนนี้มาห้าม อย่าบอกนะว่า…” ชางมินสงสัยว่ายองฮุนจะชอบฮยอนจู

 

“…”ยองฮุนไม่พูดอะไร แต่เขาเดินจากชางมินไปทันที

 

…….

พอถึงตอนเย็น

ฉันเอาแต่นั่งอยู่ในห้องพัก เพื่อนๆที่กำลังเตรียมตัวจะออกไปร่วมกิจกรรมในคืนนี้อยู่นั้นเอง พวกเธอก็สังเกตว่าฉันนั่งเหม่ออยู่แบบนั้นมานานแล้วจึงทักขึ้น

 

“ฮยอนจู เธอไม่ไปหรอ?” เพื่อนคนนึงพูดขึ้นอย่างสงสัย เพราะฉันยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย

 

“เอ่อ ฉันปวดหัวนิดหน่อยน่ะ ขอพักก่อนนะเดี๋ยวตามไป” ฉันพูดกับเธอคนนั้นที่ยังมีความเป็นมิตรให้ฉันคนนี้

 

 “โอเค งั้นพวกฉันไปก่อนนะ” เธอพูดก่อนจะเดินไปร่วมกับเพื่อนก่อนออกไป

 

ตอนนี้ไม่อยากจะเจอหน้าใครทั้งนั้นเลย ฉันไม่รู้แล้วสิว่าฉันมาแคมป์นี้ทำไม?

 

ฉันมองไปที่มือถือของตัวเองและเกิดความคิดว่าอยากจะโทรหาใครบางคน

แล้วทำไมฉันถึงคิดถึงเขาตอนนี้ล่ะเนี้ย!!

 

ไม่นานเสียงมือถือของฉันก็ดังขึ้น

แม่รึป่าวนะ

ฉันเอื้อมมือไปคว้า ก็เห็นเป็นเบอร์แปลกๆก่อนจะตัดสินใจรับไป

 

“ฮัลโหล..”

 

 “ฉันเอง มาเจอกันหน่อยสิ อยู่หน้าที่พักเธอ…” เสียงปลายสายพูดขึ้น 

ฉันไม่อยากจะเชื่อนหลายๆเรื่องในตอนนี้

นั้นเป็นเสียงของฮยอนจิน!

และเขาบอกว่าตอนนี้เขาอยู่ที่นี้งั้นหรอ!!

 

ฉันที่เดินไปดูตรงกระจกหน้าต่างทันที

“นะ นายมาที่นี้ได้ไง? แล้วไหนบอกไม่มา..”

“เพราะฉัน..” ฮยอนจินพูดและหยุดไป

“..” 

 “คิดถึง..”

เขาพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะตัดสายไป

สายตาของเขาที่มองขึ้นมานั้น ทำให้ใจฉันสั่นไหวเป็นล้านริกเตอร์

 

ฉันค่อยๆเปิดประตูที่บ้านพักและเดินออกไปหาเขาที่ยืนรออยู่อย่างนิ่งๆแบบนั้น

 

สีหน้าของเขาตอนนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ 

เกิดอะไรขึ้นกับเขางั้นหรอ?

หรือว่ามันเกี่ยวกับฉัน?

คำถามมากมายที่ฉันอยากรู้ แต่ตอนนี้กลับไม่รู้จะพูดออกไปยังไง

 

“นี่ นาย…” ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกไป

ร่างกายของฉันก็ถูกมือของเขาดึงเขาไปประชิดตัว ก่อนที่วงแขนของเขาจะโอบรัดตัวฉันไว้อย่างไว ในแบบที่ไม่ทันจะตั้งตัว

 

“ฮะ ฮยอนจิน..” ฉันที่กำลังตกใจและอึ้งอย่างบอกไม่ถูก

 

“ทีนี้ ฉันก็เหลือแค่เธอแล้วนะ..”

คำพูดนั้นของเขา ทำให้ฉันรู้สึกว่าในใจของเขาตอนนี้กำลัง เศร้ามากมาย และเดียวดาย…

 

ฮยอนจินคลายกอดฉัน ก่อนจะก้มลงมองตาฉันอย่างเศร้าๆ

“เกิดอะไรขึ้นกับนายเนี้ย?” ฉันถามเขาไปอย่างสงสัย

และก็สังเกตได้ว่าเขาไม่อยากจะพูดถึงมันในตอนนี้…

“…”

 

“โอเค ไม่ต้องบอกก็ได้ แล้ว เพื่อนนายรู้ไหมว่านายมานี่?” ฉันสงสัยว่าลีโนวจะรู้รึป่าว

“ยังไม่ได้บอกใครน่ะ..” ฮยอนจินพูดขึ้น ก่อนหันไปมองใครบางคนที่กำลังเดินมา

 

ฉันเลยหันไปมองตามเขา ก็เห็นว่าเป็น…

 “พี่จูยอน!!”OoO

บ้าจริง มาไรตอนนี้เนี่ย?

 

“ฮยอนจู ฉันถามเพื่อนร่วมที่พักกับเธอเห็นว่าปวดหัวหนิ แล้วนี่มันอะไรกัน?” พี่จูยอนพูดขึ้นทันทีเมื่อเดินมาถึงพวกเรา

 

“เอ่อ คือ.. เขา”

ฉันจะพูดยังไงดีละเนี้ย? โอ้ยปวดหัวจริงๆแล้วสิ!!

 

“พี่จูยอนครับ” จู่ๆฮยอนจินก็พูดขึ้นและเดินตรงไปหาพี่ชายของฉัน

ทำให้เขาเองก็งงว่านี่มันอะไร

 

 “อะไรของนายวะ?” จูยอนมองฮยอนจินที่สีหน้าดูจริงจังขึ้นมากับเขา

“เอ่อ คือ ผม..” เขาเองก็ลังเลที่จะพูดเมื่อถึงเวลาจริงๆแล้ว

 

เขาเป็นอะไรของเขาอีกเนี้ย? 

ฉันที่ยืนมองพวกเขาอย่างงงๆเช่นกัน

 

“ผมชอบ ฮยอนจูครับ”

และในที่สุดเขาก็พูดในสิ่งที่ไม่หน้าเชื่อออกมา!!!

 

นายเป็นบ้าหรอฮยอนจินนนนนน

OoO!

มาบอกอะไรแบบนี้กับพี่ชายฉันเนี้ยนะ!!

 

“ว่าไงนะ?” จูยอนพูดขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินแบบนั้นชัดๆ

 

“ผมขออนุญาต คบกับเธอได้ไหมครับ?” ฮยอนจินพูดแบบนั้นอีกครั้ง

ยิ่งแล้วใหญ่ ไม่ๆๆๆ ฉันต้องหยุดสถานการณ์นี้ก่อน!!!

 

 “เอ่อ พี่จูยอน ตอนนี้ฮยอนจินกำลังมีปัญหา ขอตัวก่อนนะ ฉันไม่เป็นไร” ฉันพูดแทรกขึ้นก่อนจะเดินไปดึงตัวเขาออกมาและพาเดินหนีพี่ชายฉันให้เร็วที่สุด

 

จูยอนมองตามสองคนนั้นอย่างงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ที่เขายังไม่ทันตั้งตัวเหมือนกัน

“เหอะๆ …”เขาหัวเราะแห้งๆขึ้น

 

……

ฉันเหวี่ยงฮยอนจินไปตรงหน้าก่อนจะกอดอกมองหน้าเขาอย่างโมโห

“นายเป็นบ้าไรเนี่ย? พูดแบบนั้นไปได้ไง นั้นพี่ชายฉันนะ อยากตายหรอ?” ฉันเริ่มใส่เขาเป็นชุด

 

“ทำไงได้ล่ะ ก็มีโอกาสแล้วหนิ” เขาพูดลอยหน้าลอยตาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“โอกาสอะไรของนาย ฉันไปตอบตงลงว่าจะคบกับนายตอนไหนมิทราบ”

 

“ก็เธอ เล่นตัวหนิ ข้ามขั้นไปเลยละกัน”

 

“มีแบบนี่ที่ไหน จะบ้าตาย><!” ฉันกุมขมับกับไอ้ตัวร้ายตรงหน้านี้จริงๆ นี่เขาคิดอยากพูดไรก็พูดงั้นหรอ มันง่ายขนาดนั้นเลยรึไงห้ะ

 

“ว่าแต่ ไอ้ชางมินหรือใครมากวนใจอะไรเธอมั้ย?” จู่ๆเขาก็พูดเรื่องนั้นขึ้นมา

ที่เขามาที่นี้ มันเรื่องนั้นงั้นหรอ?

 

“ป่าวหนิฉัน สบายดี..ไม่มีใรคกวนใจฉันได้เท่านายหรอก”

 “แน่ใจนะ เมื่อกี้ที่พี่ชายเธอบอกว่าเธอปวดหัวนั้นก็…”

เขาทำหน้าสงสัยฉันทันทีว่าจะโกหก

“ก็…เมาเรือน่ะ” ฉันแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ

 

หมับ!!

จู่ๆเขาก็เอามือมาแตะที่หน้าผากฉันทันที

“อืม ตัวก็ไม่ร้อนหนิ สงสัยจะเมาจริง” ฮยอนจินพูดพลางเผยยิ้มออกมา

อย่างน้อยเขาก็ยิ้มแล้วไม่ทำหน้าอมทุกข์แบบเมื่อกี้ก็โล่งใจขึ้นหน่อย

 

“พวกนายสองคนมาทำไรกันแถวนี้น่ะยังไม่ไปรวมตัวอีก..โอ๊ะ ฮยอนจิน!!” รุ่นพี่ปีสามที่คอยคุมพวกรุ่นน้องเอ่ยขึ้น 

“หวัดดีครับ ผมมาแล้ว” ฮยอนจินทักรุ่นพี่คนนั้นขึ้น

“คิดว่านายจะไม่มาจริงๆซะแล้ว รีบไปรวมกลุ่มเถอะ ปาร์ตี้จะเริ่มกันแล้ว” เขาพูดก่อนจะเดินนำพวกเราไป

 

ฮยอนจินหันมาหาฉันที่ยังยืนนิ่งอยู่ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้และดึงมือฉันให้เดินไปด้วยกัน

“นี่นาย!”

ทำแบบนี้จะดีหรอ ถ้าคนอื่นเห็นเข้า

“เป็นวิธีเดียวนะที่จะไม่มีใครกวนใจเธอได้ นอกจากฉันน่ะ…^^” ฮยอนจินพูดพลางส่งยิ้มกรุ้มกริ่มนั้นให้กับฉัน

จะบ้าอดยิ้มตามไม่ได้เลย…

 

………..

ที่ปาร์ตี้ริมเกาะ

 

ฟิลิกซ์ที่กำลังมองหาฮยอนจูว่าเธอมัวทำอะไรอยู่ถึงยังไม่มาอีก เขาเห็นมีจูที่ยืนจิบเครื่องดื่มอยู่คนเดียวจึงเดินเข้าไปถามเพราะเห็นว่าเธอเป็นเพื่อนร่วมห้องเดียวกันกับฮยอนจู

 “ เอ่อ รุ่นพี่ครับ เห็น ฮยอนจูมั้ยครับ?” ฟิลิกซ์ถามเธอออกไป เธอหันมามองเขาและทำหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

“จะมีอีกกี่คนเนี้ยที่มาถามหาเธอจากฉัน” เธอพูดก่อนจะเดินหนีเขาไป

ที่เธอพูดแบบนั้นแสดงว่ามีคนอื่นๆอีกแน่ที่มาถามหาฮยอนจูจากเธอ

 

“อะไรของเขาวะ?” ฟิลิกซ์งงก่อนจะหันไปมองกลุ่ม Swans ที่กำลังเดินมา

และอีกฝั่งก็คือกลุ่ม Boyz ที่กำลังเดินเข้ามาเหมือนกัน

 

“สงสัยตรงนี้จะมีสงครามเย็นกันแน่ๆ หนีก่อนดีกว่า” ฟิลิกซ์หันหลังเตรียมจะเดินหนี

แต่ทว่าเขาก็หันไปพบกัน คนที่เขาตามหา

 

ฮยอนจูที่ทุกคนถามหา เธอมากับ ฮยอนจิน บุคคลที่ไม่คาดคิดว่าเขาจะมาที่นี้

ฟิลิกซ์มองมือของพวกเขาที่จับกันนั้นก่อนที่ฮยอนจูจะรีบสะบัดออก

 

เพราะทุกคนเริ่มพากันมอง

“ไม่ถูกใจตรงนี้อย่างแรง” ฟิลิกซ์พูดก่อนจะเดินหนีไป

 

ฉันเห็นหลังฟิลิกซ์ไวๆก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากปาร์ตี้

ก่อนจะหันไปเห็นมีจูที่กำลังจ้องพวกเรามาอย่างโกรธๆ เธอเดินตรงมาหาฉันก่อนจะลากฉันออกไปกับเธอทันที

 

ฉันเคยคิดถูกว่าฉันไม่น่ามาที่นี้จริงๆ…

 

ฮยอนจินที่เห็นดังนั้นก็รีบจะตามไปแต่ทว่ากลับมีมือนึงมาดึงไหล่เขาเอาไว้ก่อน

ฮยอนจินมองไปหาเขาคนนั้นอย่างสงสัย

 

“ฉันเคยบอกแล้วไง ว่านายมาที่นี้ก็จะมีแต่ปัญหาน่ะ” ชางมินพูดพลางแสยะยิ้มใส่เขา

เพื่อนกลุ่มboyz ก็เดินเข้ามาซัพพอร์ตชางมินจากด้านหลัง

 

บังชานที่เห็นเหตุการณ์อยู่ห่างๆเขาก็หันไปส่งซิกให้กับเพื่อนๆก่อนจะพากันเดินไปหาฮยอนจินด้วยกัน

 

…….

“มีจู ฉันเจ็บนะ!” ฉันพูดพลางสะบัดมือออกจากมือของเธอเมื่อเราออกมาจากปาร์ตี้นั้นได้แล้ว

“ตอนนี้แหละ คงไม่มีใครเห็น” เธอพูดขึ้นนั้นทำให้ฉันงงว่าเธอหมายถึงอะไร

 

เพียะ!

ฝ่ามือของเธอก็ปะทะกับใบหน้าฉันอย่างแรง

ฉันกุมแก้มตัวเองแล้วหันไปมองเธออย่างอึ้งๆ

“นี่เธอเป็นบ้าไปแล้วหรอ?!!” ฉันมองเธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าคนอย่างเธอจะกล้าตบหน้าใคร

 

“ใช่ ฉันบ้าไปแล้ว ก็เป็นเพราะอะไรล่ะ เธอน่ะ มันแพศยา” เธอกัดฟันพูดอย่างโมโหมากไปอีก

“ห้ะ มีจู!!”

ฉันไม่คิดว่าเธอจะด่าฉันแรงขนาดนี้

“ไง รับไม่ได้งั้นหรอ นี่มันน้อยไปกับคนอย่างเธอ เธอจะอ่อยใคร จะอ่อยผู้ชายกี่คนก็อ่อยไปสิ แต่ฮยอนจิน เธอนี่มัน…”

 

“เธอจะพูดบ้าอะไรของเธอก็เชิญ ฉันจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว!!” ฉันพูดขัดขึ้นก่อนจะเข้าไปกระชากคอเสื้อเธอและง้างมือขึ้นหวังจะตบคืนบ้าง 

ทำไมน่ะหรอ?…

เพราะโลกนี้มันจะโหดร้ายเมื่อเธออ่อนแอลง ฮยอนจู!!

 

“ฮยอนจู เธอทำอะไรน่ะ?”

และคนที่ไม่น่าจะมาตอนนี้ก็ดันโผล่มาซะได้

ฟิลิกซ์มองฉันที่กำลังจะทำอะไรไม่ดีลงไป

“ฟิลิกซ์..” ฉันมองเขาที่สายตาดูผิดหวังก่อนจะลดมือลง

“ฮึ เกมส์แล้วสินะ” มีจูพูดก่อนจะวิ่งหนีไป

 

ฟิลิกซ์เดินเข้ามาหาฉันสายตาดุๆ

“ไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ…” ฉันพูดพลางก้มหน้าหนีเขาอย่างรู้สึกอายที่คิดจะทำแบบนั้นจริงๆ

 

“ถ้าฉันไม่เห็นด้วยตา ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อหรอกนะ ฮยอนจู” ฟิลิกซ์พูดขึ้น นั้นทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันคิดผิดอีกครั้ง

 

“ฉันขอโทษ..”ฉันพูดพลางจะเดินหนีเขา แต่ฟิลิกซ์กลับดึงแขนฉันเอาไว้

“แล้วเจ็บรึป่าว?” ฟิลิกซ์พูดขึ้นเพราะเขาสังเกตรอยแดงตรงแก้มของเธอได้เมื่อกี้

 

“เจ็บสิ ถามได้” ฉันพูดก่อนจะร้องไห้โฮออกมา ฉันไม่คิดเลยว่าจะมาถึงวันนี้ วันที่ถูกใครตบจริงๆจังๆแถมยังโดนด่าว่าเป็นนางแพศยานั้นอีกTOT

 

“โธ่เอ้ย เธอนี่มันจริงๆเลย” ฟิลิกซ์ส่ายหัวอย่างเอือมๆก่อนจะยื่นผ้าเช็ดน้ำตาให้ฉัน

 

“นายอย่าไปบอกใครน่ะ โดยเฉพาะ แม่ฉันน่ะ ” ฉันพูดพลางเช็ดน้ำตาไปเรื่อยๆไม่หยุด

 

“เออ รู้แล้วน่ะ” ฟิลิกซ์พูดก่อนจะหันไปมองทางอื่นและยิ้มนิดๆอย่างโล่งใจ ที่อย่างน้อยฮยอนจูก็ยังเป็นฮยอนจูคนเดิม

 

…………

อีกด้านนึงข้างนอกปาร์ตี้ 

กลุ่มSwans และกลุ่มBoyz ที่ออกมาเคลียร์กันตรงๆด้านนอก

ฮยอนจินมองชางมินก่อนจะหันไปมองจูยอนที่อยู่ในกลุ่มด้วยอย่างลังเลใจ

บังชานเดินไปหาชางมินที่ถือว่าเป็นหัวหน้ากลุ่ม

“ฉันว่าพวกเราต้องมีกฎกันสักหน่อย ในแคมป์นี้น่ะ” บังชานเป็นคนพูดขึ้น

 “อะไรก็ได้ ที่ไม่ได้ส่งเสริมพวกนายน่ะ” จูยอนพูดขึ้นพลางมองบังชานอย่างดุๆ

 

ชางมินหันไปแสยะยิ้มใส่ฮยอนจิน เขาไม่สนใจอะไรที่บังชานพูดด้วยซ้ำ

“เอาเลยมั้ย คงไม่มีวันพูดกันรู้เรื่องแน่เลยว่ะ” ชางบินพูดขึ้นพลางหักไม้หักมือเตรียม

แต่บังชานยกมือห้ามไว้ ก่อนจะมองไปทางฮยอนจินว่าเขาจะเอาไง

เพราะดูท่าทางชางมินมันสนใจแต่เขาคนเดียว

“แกต้องการอะไรถึงจะหยุด” ฮยอนจินพูดขึ้นและมองชางมินกลับเช่นกัน

“ฮึ..ไปจากทุกคนซะสิ..” ชางมินพูดพลางแสยะยิ้ม

 

ฮยอนจินเดินหน้าไปเผชิญกับเขา

 “ฝันไปเถอะ..” ฮยอนจินมองเขาสู้เช่นกัน

 

“เห้อ งั้นก็มาดูกัน ใครจะอยู่ใครจะไป” ชางมินพูดก่อนจะหันหลังกลับและบอกให้เพื่อนทุกคนแยกย้าย

 

“ฉันถอยให้นายได้ทุกอย่าง ยกเว้น..ฮยอนจู..” 

จู่ๆฮยอนจินก็พูดขึ้นทำให้พวกกลุ่มboyz หยุดชะงักโดยเฉพาะชางมินและจูยอนที่หันมาสนใจเขาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

 

“จะดีหรอ นายแสดงจุดอ่อนแบบนี้ไม่ประมาทไปหน่อยหรอวะ?” ชางมินพูดก่อนจะเดินกลับมาหาเขา

 

“นายรู้แล้วหนิ ถ้านายยังคิดจะจัดการฉันด้วยเรื่องนี้อีก ก็ขี้ขลาดเกินไปแล้ว..” ฮยอนจินพูดอย่างนิ่งๆ แต่นั้นมันทำให้ชางมินจนมุมเข้าแล้ว

มันเป็นการเย้ยหยันว่าเขาไม่มีปัญญาจัดการฮยอนจินด้วยวิธีอื่นอีกแล้ว

 

“แกนี่มัน…” ชางมินกัดฟันพูดแบบโกรธๆ

 

จูยอนที่มองอยู่ห่างๆ เขามองไปที่ฮยอนจินและคิดว่า..

หมอนี่ มันไม่ธรรมดาจริงๆ…

 

 “ ฮยอนจิน ” บังชานเรียกเขาขึ้นเมื่อเห็นว่า ฮยอนจูกำลังเดินมาทางพวกเขาพร้อมกับฟิลิกซ์

 

ฉันกะแล้วว่าเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้

“ขอโทษนะถ้ากำลังขัดอะไร แต่ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย กับพวกนายสองคน ชางมิน ฮยอนจิน” ฉันพูดและมองไปที่พวกเขาสองคน

ก่อนจะหันไปมองที่พี่จูยอน

“ส่วนพี่ เอาไว้ทีหลังนะ” ฉันพูดก่อนจะเดินนำพวกเขาออกไป

จูยอนมองตามน้องสาวตัวเองอย่างโกรธที่ไม่สนใจพี่เลยตอนนี้

บังชานที่เห็นแบบนั้นก็อดขำไม่ได้ที่จูยอนถูกน้องสาวตัวเองเมินอีกแล้ว

 

“ขำไรของนายวะ?” จูยอนหันไปมองบังชานอย่างตาขวาง

 

“เอาน่ะ ไม่ต้องน้อยใจไป ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับนายนะ ” บังชานพูดพลางอมยิ้มนิดๆก่อนจะเดินนำจูยอนไปก่อน

 

 

“อะไรวะ นึกว่าจะได้ออกกำลังกายแล้ว” ชางบินพูดขึ้นอย่างเสียดาย

ลีโนวเดินเข้ามาหาเขา

“เราว่าไปจัดการเรื่องอื่นดีกว่านะ” ลีโนวพูดขึ้นพลางหันไปมองทางยองฮุนที่กำลังคิดจะเดินหนีอยู่

 

…………..

ริมชายทะเล

ฉันเดินมายืนรอพวกเขาสองคนที่กำลังเดินตามมาอยู่

เสียงฝีเท้าพวกเขาหยุดเดินเมื่อมาถึงแล้ว

“เกิดไรขึ้นกับหน้าเธอ” ฮยอนจินถามฉันขึ้นก่อน เขาพอจะสังเกตได้จากรอยแดงบนแก้มของฉัน

 

“ใครทำอะไรเธอน่ะ” ชางมินถามขึ้นอีกคน

 

“ทั้งหมดนี่ใครเป็นคนทำงั้นหรอ? ฉันต้องถูกโดนตบ ถูกด่า โดนบูลลี่มาตลอด พวกนายคิดว่ามันเกิดจากอะไรล่ะ”

ฉันถามพวกเขาออกไปอย่างนั้น ถึงแม้รู้ดีว่าพวกเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่พูด

“..” และแน่นอนพวกเขาต่างพากันเงียบทั้งสองคน

“พอสักทีเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว! พวกนายไม่มีสิทธิ์มาทำให้ชีวิตฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องบ้าๆที่เกิดจากอดีตของพวกนายได้อีกแล้ว!!”

 

“ฮยอนจู คือฉัน..” ฮยอนจินและชางมินพยามจะพูดขึ้น

“พวกนายไม่ต้องพูด ฉันเรียกพวกนายมาฟังฉันอย่างเดียว เข้าใจมั้ย!!” ฉันพูดกำชับเสียงแข็ง ทำให้ทั้งคู่เงียบลงไปอีกครั้ง

 

“…”

 

 “ ต่อจากนี้ ถ้าพวกนายสร้างเรื่องอีก ฉันจะหนี หนีจริงๆ เพราะฉันเหนื่อยจะสู้แล้ว ฉันจะไปจากทุกคนเอง!!” ฉันพูดจบก็เดินหนีพวกเขาไปทันที

 

ปล่อยให้พวกเขาสองคนอ้ำอึ้งๆจัดการกับปัญหาของตัวเองต่อไป

 

ฮยอนจินหันไปมองชางมินที่กำลังมองมาทางเขาเช่นกัน

 

ฮยอนจินถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกุมขมับตัวเองที่จะพูดมันออกไป

 

“นายรู้มั้ย?” ฮยอนจินเริ่มพูดขึ้น

“..”ชางมินที่ยังคงเงียบอยู่

 

“ฉันไม่คิดจะแย่งแฟนนายและทำเรื่องที่นายคิดผิดกับฉันมาตลอด”

ฮยอนจินพูดถึงเรื่องนั้นต่อ

 

“ฮึ รู้สิ..”ชางมินพูดขึ้นพลางยิ้มมุมปาก

 

ฮยอนจินทำหน้างงทั้งๆที่เขารู้แต่ทำไมยังต้องทำแบบนี้อีก

“อะไรของนายวะ รู้แล้วงั้นหรอ?”

 

“ใช่ ฉันรู้มาตลอด แต่ฉันก็แค้นนาย จะทำไมหรอ?” ชางมินพูดหน้าตาเฉย

ฮยอนจินเริ่มรู้ว่าเขากำลังจะยั่วโมโหเขาอีกครั้ง

 

“..”

 

 

 “เพราะฉันเกลียดนายไง และจะไม่มีวันให้อภัยนายหรอก” ชางมินเริ่มพูดต่อจากฮยอนจินที่เงียบไป

 

“ก็ได้ สบาย ไม่ให้ก็ไม่ให้ งั้นฉันก็แค่ได้แต่พูดสินะ…”ฮยอนจินพูดพลางมองหน้าเขาอย่างจริงจัง

 

“อะไร?..”ชางมินเริ่มสงสัยว่าเขาหมายถึงจะพูดอะไร

 

“ขอโทษไง ฉันจะขอโทษนาย ไปตลอดชีวิต ถึงแม้นายจะไม่ให้อภัยก็ตาม…”ฮยอนจินพูดก่อนจะยิ้มขึ้นนิดๆ

 

ชางมินไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่โกรธและกลายเป็นคนทำตัวร้ายๆเหมือนเมื่อก่อนได้อีก

 

“…”

 

 “ นายคงไม่อยากให้เธอไปจริงๆใช่มั้ย? ชางมิน”

ฮยอนจินพูดในสิ่งที่เขารู้ดีแก่ใจ

………….

เพราะฉันไม่เหลือใคร นอกจากเธอแล้ว….

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #32 took010750 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 20:06
    หลงฮยอนจินมากกว่าเดิมอีกแงงง
    #32
    0
  2. #31 ThanidaOnnim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 08:42
    ตอนนี้อารมณ์ขึ้นลงมากเลย เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวเศร้า แต่สนุกค่ะ ชอบ😁 มาต่ออีกนะคะ
    #31
    0
  3. #30 jenuly (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 07:07
    ต่อคร้าบบบ
    #30
    0