Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 15 : ฉลองสอบเสร็จ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    29 ก.ย. 63

 

 

และอาทิยต์แห่งการสอบก็ผ่านพ้นไป…

 

“สอบเสร็จแล้วอย่างนี้ต้องไปฉลองสิ ฮยอนจู” แม่พูดเมื่อเห็นฉันยังทำงานในร้านช่วยเธออยู่อีก

 

“ฉลองหรอคะ?” ฉันกำลังคิดว่าแม่ต้องหมายถึงไปฉลองกับพวกเพื่อนๆสินะ

 

“ใช่ ดูอย่างเด็กกลุ่มนั้นสิ นี้คงกำลังไปฉลองกัน” แม่พูดพลางมองไปนอกร้านเห็นกลุ่มเด็กมอปลายโรงเรียนอื่นกำลังเดินไปด้วยกัน

ฉันหันไปมองก่อนจะก้มหน้าลงรู้สึกเศร้าๆที่ตอนนี้ฉันคงจะไม่มีโมเม้นนั้น

 

“สวัสดีครับ” เสียงชางมินพูดทักขึ้นก่อนที่เขาจะหันมามองฉัน

“อ่าวชางมินวันนี้วันพักของเธอหนิมาทำไมหรอ?” แม่ฉันถามเขาที่ปกิจะมาทำงานพิเศษแต่ไม่ใช่วันนี้

 

ฉันนึกถึงคำพูดของฮยอนจินที่ขู่เอาไว้ว่าห้ามไปยุ่งกับเขาอีก

ถึงจะไม่เข้าใจก็เถอะ คนอย่างชางมินเขาทำอะไรถึงทำให้ฮยอนจินไม่ชอบขนาดนั้นนะ

ที่ผ่านมาเขาก็เป็นคนดีกับฉันมาตลอดหนิ

 

“ผมมาชวนฮยอนจูไปฉลองสอบเสร็จน่ะครับ ไปด้วยกันนะฮยอนจู” ชางมินพูดแล้วฉีกยิ้มให้ฉัน

“เอ่อ โทษทีนะ คือฉันต้องช่วยแม่..”

 

“ไปเถอะฮยอนจู ฝากเธอด้วยล่ะ” แม่พูดขัดก่อนจะเดินหนีหลบเข้าไปในห้องอบขนม

 

“นั้น ถือว่าแม่เธออนุญาตแล้วนะ” ชางมินพูดเสร็จก็รีบดึงแขนฉันให้ตามเขาออกไปนอกร้านทันที

 

“เดี๋ยวสิชางมิน” ฉันดึงมือเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะพาเข้าไปในร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง

 

“มีไรหรอ?” เขาหันมาถามฉันอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของฉัน

 

“ฉัน คือ…”

 

 “ไม่ต้องกังวลหรอกน่ะ เพื่อนฉันรออยู่ข้างใน จะพาไปแนะนำให้รู้จัก” เขาพูดเสร็จก็ดึงฉันเข้าไปเลยทันที

 

ขืนฮยอนจินรู้เรื่องนี้เข้า ไม่อยากจะคิดเลย…><!

 

 

…….

กลุ่ม Boyz ที่นั่งรอชางมินอยู่นั้น 

“มันบอกมีเซอร์ไพร์ คิดว่าเป็นเรื่องอะไรวะ?” ฮักนยอน พูดขึ้นถามเพื่อนคนอื่นๆที่พากันนั่งสงสัยอยู่

 

“นั้นสิ แล้วนี้ ยองฮุนกับจูยอนมันจะมามั้ย?” เพื่อนนอื่นถามเขาขึ้น

 

“ยองฮุนบอกว่ามันไม่มา ส่วนจูยอนกำลังมาน่ะ” ฮักนยอนพูดพอดีกำบชางมินที่เดินมากับหญิงสาวคนนึง

 

“ไง พวกนาย โทษทีที่สาย นี่ ฮยอนจู” ชางมินพูดพร้อมกับแนะนำฉันให้ทุกคนรู้จัก

ฉันหันไปมองนดูดูคุ้นๆซึ่งเหมือนเคยเห็นเขามาก่อน นั้นคือ ฮักนยอน เพื่อนของ ยองฮุน!

อย่าบอกนะว่านี่คือ กลุ่ม Boyz!!

 

 “ฮยอนจู” เสียงใรบางนพูดขึ้นหน้าประตูนั้นเป็นเสียงที่ฉันคุ้นเคยและรู้จักดีที่สุด

 

“พี่ จูยอน…”

 

การทักทายของพวกเราทำให้คนทั้งหมดในที่นี่พากันอึ้งไปหมดโดยเฉพาะ ชางมิน

 

“พวกนาย รู้จักกันหรอ?” ชางมินพูดอย่างงุนงง

 

จูยอนหันไปมองชางมินอย่างหน้าดุๆ

 “ก็นี่ มันน้องสาวฉัน..”

 

“เวรแล้ว” ฮักนยอนสบถเบาๆกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้

 

“พี่จูยอน คือไม่ใช่อย่างที่คิดนะ ชางมินเป็นเพื่อนฉัน” ฉันรีบพูดแก้ไขสถานการณ์ที่มันอาจจะเข้าใจผิดไปก่อนแ่พี่จูยอนไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเขาเข้ามาดึงแขนฉันและลากออกไปกับเขาทันที

 

 

ชางมินมองตามพวกเขาออกไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“ฉันว่านายคิดแผนใหม่เถอะว่ะ” ฮักนยอนพูดขึ้นเพราะไม่อยากให้เพื่อนในกลุ่มต้องระแคะระคายกันและกัน

 

“ไม่ทันแล้วว่ะ ฉันตัดสินใจไปแล้ว” ชางมินพูดและหันมามองเขาอย่างจริงจัง

 

”จูยอนคงไม่ยอมง่ายๆแน่ ที่นายจะใช้น้องสาวมันเป็นเครื่องมือน่ะ” เพื่อนในกลุ่มคนนึงพูดขึ้น

“ฉันปล่าวใช้เธอเป็นเครื่องมือ..” ชางมินพูดก่อนจะหลบสายตาเพื่อนทุกคน หันไปมองทางอื่นแทน

 

“อย่าบอกนะ ว่านาย…ชอบแฟนของไอ้ฮยอนจินเข้าจริงๆน่ะ…” ฮักนยอนได้ยินแบบนั้นเขาก็ไม่อยากจะเชื่อ

 “…” ชางมินไม่ได้ตอบออกไป เขาแค่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

 

………………..

“เธอมาทำบ้าอะไรที่นี้” พี่จูยอนมองฉันอย่างโกรธๆ

“ใจเย็นสิ ฉันแค่ มาฉลองสอบเสร็จกับเพื่อนไง” ฉันตอบออกไปามความเป็นจริง

 

“งั้นเธอก็รู้แล้วสิ ว่าชางมินมันเป็นใครและคนพวกนั้นอีกที่เธอเจอในร้านนั้น”

“พวกเขา..เป็นกลุ่ม Boyz ใช่มั้ย?” ฉันถามเขาไปกับสิ่งที่ฉันเห็นและเข้าใจไปเอง

 

 “ฮยอนจู ฉันขอสั่งว่าเธออย่าเข้ามายุ่งเรื่องนี้อีก”

 

“อีกคนแล้วสิที่สั่งแบบนี้กับฉันน่ะ เห็นฉันเป็นอะไร ฉันดูแลตัวเองได้น่ะ!!” ฉันเริ่มโมโหกับการที่ทุกคนต้องมาสั่งมาบอกฉันให้ทำตามที่เขาพูดตลอด

“ฮยอนจู นี่เธอไม่ฟังฉันหรอ!” พี่จูยอนเริ่มโมโหหนักไปอีก และอนนี้เขาดูน่ากลัวสุดๆ

 

”..” ฉันนั่งเงียบและก้มหน้าลงอย่างซึมๆ

จนจูยอนเริ่มคิดว่าเขาทำมากไปรึป่าว?

 

“นี่มันไม่ใช่เรื่องของเธอ ฉันไม่อยากให้เธอทำอะไรที่แม่ไม่สบายใจน่ะ” จูยอนเริ่มอ่อนลง และพูดเหตุผลที่แท้จริงออกมา

“แล้วที่พี่ทำแบบนี้ คิดว่าพ่อจะไม่เป็นห่วงรึไง” ฉันพูดก่อนจะลุกขึ้นและวิ่งหนีเขาไปทันที

ไม่ยอมแม้แต่จะหันกลับไปอีกเลย

พี่ใจร้าย

ไม่สนแล้ว จะทำอะไรก็เชิญ!!

 

“ฮยอนจู..” จูยอนมองตามน้องสาวตัวเองที่วื่งหนีเขาไปจนลับสายตา

 

และทันใดนั้นเสียงฝีเท้าใครบางคนเดินมาข้างหลังเขา

จูยอนหันไปมองเขาอย่างตกใจนิดๆที่เห็นเขาในสถานการณ์แบบนี้

“นายคือ หัวหน้ากลุ่ม Swans บังชาน..” จูยอนพูดและมองเขาที่ยืนยิ้มมุมปากกอดอกมองเขากลับมาเช่นกัน

 

“นายคือ อี จูยอน หนึ่งในสมาชิกกลุ่ม boyz และก็พี่ชายฮยอนจูสินะ” ชานพูดขึ้นตอบกลับเหมือนกันกับเขาไปเช่นกัน

 

“ฮึ ไม่ได้เจอกันนานเลยนี่” จูยอนพูดพางแสยะยิ้มก่อนจะเดินไปใกล้ๆเขาอีก

“นั้นก็คือเหตุผลที่ฉันมาพบนายไงล่ะ จูยอน” บังชานพูดขึ้น เขาต้องมีเหตุผลที่มาพบจูยอนอยู่แล้ว

 

“ทำไมหรอ? พอรู้ว่าฉันได้เป็นสมาชิกกลุ่มBoyz ก็กลัวจนต้องมาเจอเลยสินะ” เขาพูดพลางแสยะยิ้มไปด้วย

 

“ฉันแค่อยากรู้ว่าเหุผลที่นายต้องทำแบบนั้น มันคืออะไร?” บังชานแค่สงสัยสิ่งนั้น สำหรับเขา…

 “ฉันแค่ เกลียดนายไง” จูยอนพูดหน้าตายก่อนจะหันหลังให้ชานเหมือนทำท่าจะเดินหนี

“ที่ไปแย่งความรักจากนายตอนเด็กๆน่ะหรอ” บังชานพูดสะกิดแผลนั้นของจูยอนทันทีก่อนที่เขาจะหนี

จูยอนหันมามองเขาด้วยสายตาที่โกรธๆ

”หุบปาก” เขาพูดขึ้นนิ่งๆเพื่อข่มอารมณ์สุดๆ

 

“ฉันคิดว่านายเข้าใจเรื่องฉันกับฮยอนจูอนเด็กๆซะอีก ไม่คิดว่าจะไปรบกวนนาย ต้องขอโทษด้วยนะ”

ชานพูดขึ้นเขาเดินไปแตะไหล่จูยอน แต่ทันใดนั้นจูยอนก็สะบัดมือเขาออกทันที

“อย่ามายุ่งกับเธออีก ฉันขอเตือน” จูยอนพูดอย่างจริงจัง

 

ในตอนเด็กดูเหมือนฮยอนจูจะปลื้มบังชานมากกว่าพี่ชายของเธอซะอีกนั้นเป็นเหตุผลที่จยอนเกลียบังชานมาตั้งแต่เด็กๆอยู่แล้ว

 

“เลิกกังวลเถอะน่ะ ฉันคิดว่านายเตือนผิดคนแล้วล่ะ จูยอน..”บังชานพูดเหมือนจะเตือนอะไรเขา

 

“นายหมายความว่าไง? ”

 

 “คนที่อันตรายกับน้องสาวของนาย ไม่ใช่พวกฉันหรอก…”

 

 

…………..

ขณะที่ฉันเดินกลับมาบ้าน ฉันก็เห็นฮยอนจินที่นั่งรออยู่ตรงหน้าบ้าน

นี่เขามาทำอะไรที่นี่อีกเนี่ย?

หรือกำลังสงสัยว่าฉันกำลังขัดคำสั่งเขาอยู่น่ะ

 ฉันแทบจะไม่อยากเดินเข้าไปหาเขา ก่อนที่จะหันหลังหนี ฮยอนจินก็เหมือนว่าเขาจะเห้นฉันเข้าแล้ว

“นี่ เธอ”

นั้นไงเขาเรียกฉันไว้และกำลังเดินตรงมาหา

 

“นาย มาทำไรบ้านฉันอีกเนี่ย?” ฉันหันไปมองเขาที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

 

“ฉันต่างหากที่้องถามเธอก่อน เธอไปกับไอ้ชางมินมางั้นหรอ??” เขาพูดและเริ่มทำสีหน้าซีเรียสขึ้น

“นี่ นายรู้ได้ไง แอบตามฉันงั้นหรอ?” ฉันทำหน้าสงสัยเขา

 

“ฉันไปที่ร้านแล้วแม่เธอก็บอกฉัน” เขาพูดด้วยสายตาอันสับสนและกระวนกระวายใจอยู่ลึกๆ

 

นั้นทำให้ฉันนึกอะไรบางอย่างขึ้น

 

“ใช่ ฉันไปกับชางมินมา” ฉันพูดยอมรับออกไปจริงๆ ทุกอย่างมันผิดคาดไปหมด ฉันพอจะรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงเกลียดชางมิน ก็เพราะเขาเป็นกลุ่มBoyz

 “ถึงฉันจะไม่อยากฟังเหตุผลก็เถอะ แต่คครั้งนี่เธอ้องมัเหุผลที่ดีนะ ฮยอนจู” ฮยอนจินพูดอย่างจริงจัง เขามองตาฉันด้วยสายตาที่แอบกังวลอะไรบางอย่างของเขานั้น ทำให้ฉันเริ่มใจเต้นอีกครั้ง ทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้อยู่เรื่อยนะ

“เขา ชวนฉันไปฉลองสอบเสร็จน่ะ” ฉันบอกไปแค่เพียงเรื่องนั้น สวนเรื่องที่เหลือมันเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่อยากให้ฉันเข้าไปยุ่ง หากขืนบอกไปอีก จะพากันกังวลไปอีกยกใหญ่

 

“แค่นี้อ่ะนะ” ฮยอนจินไม่พอใจสำหรับเหตุผลแค่นั้นจริงๆ

 

“ก็ไม่มีใครชวนฉันเลยหนิ จะให้ทำไง” ฉันพูดทำหน้านอยด์ๆและทำท่าจะเดินหนี แต่ฮยอนจินก็ยังเดินมาขวางฉันอีก

เอ้ะ จะเอาไงห้ะ?

 

“ใครจะไปรู้ ฉันคิดว่าเธออาจไปกับไอ้เด็กปีหนึ่งนั้น” ฮยอนจินพูดทำสายตาเหวี่ยงๆเมื่อพูดถึงฟิลิกซ์

 

“เขาชื่อ ฟิลิกซ์ และเขาก็มีนัดทานข้าวกับพ่อเขา เอ่อ เขาบอกฉันมาน่ะ”

 

“แหม รู้ดีกันจริงเลยนะ” ฮยอนจินพูดพางทำหน้าเหมือนงอนๆ

 

“ก็เขาเป็นเพื่อนคนเดียวของฉันที่มีอยู่ในโรงเรียนหนิ ใครจะเหมือนนาย ไม่กลุ่มSwans ก็คงเป็นกลุ่มQueens สินะที่ชวน” 

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงพูดเหมือนประชดเขาออกไปโดยที่ไม่รู้ตัวแบบนั้น

 

ฮยอนจินมองหน้าฉันพลางรี่ตามองอย่างสงสัยและจับผิด

“เธอกำลังหมายถึง มีจูสิน่ะ” ฮยอนจินพูดพลางยิ้มมุมปาก

 

“ไม่รู้โว้ย กลับไปได้แล้ว ฉันจะเข้าบ้าน ถอยไป!” ฉันรีบตัดบทและผลักเขาให้พ้นทาง แต่ฮยอนจินก็ไม่ยอมที่จะหลีก

แรงเยอะจริง!!

“จะกลับได้ไง ฉันยังไม่ได้ฉลองเลยนะ” ฮยอนจินพูดพลางมองฉันด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

นี่หมายคความว่าเขายังไม่ได้ไปฉลองสอบเสร็จกับใครงั้นหรอ?

 

“ว่าไงนะ”

 

”หิวจะตายอยู่แล้ว หวังว่าร้านบะหมี่เจ้าเดิมคงยังไม่ปิดนะ” เขาพูดไปเรื่อยพลางดึงมือฉันให้เดินตามหลังเขาไปในทันที

 

การกระทำที่ไร้เหตุผลของเขามันช่างน่าโมโหไม่ใช่หรอ 

แต่ทำไมฉันถึงแอบอมยิ้มอยู่ข้างหลังเขาแบบนี้ล่ะ ยัย ฮยอนจู!!

 

…………..

 

ยองฮุนที่นั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องสมุดเวลานี้ที่ทุกคนออกไปฉลองสอบเสร็จ แต่เขากลับนั่งอ่านหนังสือ

 เขาคิดว่าที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้มันถูกต้องแล้วงั้นหรอ?

 

ยองฮุนหยิบมือถือของเขาขึ้นมา ก่อนจะเลื่อนไปที่แชบกลุ่มboyz ที่เด้งรัวๆ แต่เขากับปิดมันไป ก่อนจะเลื่อนไปที่แชทของฮยอนจู

ก่อนที่เขาจะย้ายออกไปจากโรงเรียนในเทอมนี้ เขาแค่คิดว่าอยากจะคุยกับเธออีกสักครั้ง

‘ฮยอนจู เรามาเจอกันได้มั้ย?….’ ยองฮุนพิมพ์ข้อความแต่เขาก็ลบมันออก

‘ฮยอนจู ฉัน ขอโทษ…’ เขาพิมพ์มันใหม่อีกครั้ง 

เขามองข้อความในมือถือและกำลังตัดสินใจว่าจะส่งมันดีหรือป่าว

เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอ คนที่เห็นว่าคคนอย่างเขาเป็นเพื่อนนั้น

แค่คำขอโทา มันน้อยไปด้วยซ้ำ

ยองฮุนกดลบข้อความอีกครั้ง เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะฟุบหน้าลงไปบนโต๊ะ

 

‘เรื่องแคมป์ หวังว่าคงจะสนุกนะเว้ย’ 

ข้อความกลุ่ม Boyz เด้งขึ้นอีกครั้ง 

เมื่อยองฮุนเห็นทำให้เขานึกอะไรขึ้นได้

“แคมป์งั้นหรอ? ใช่แล้ว…”

………….

“ทำไมล่ะ?” ฉันมองฮยอนจินอย่างสงสัยเมื่อเขาบอกจะไม่ไปแคมป์นั้น

ฮยอนจินที่กำลังนั่งซดบะหมี่อยู่นั้นเองก็มองฉันกลับมาอย่างอมยิ้ม

 

“ถ้าไม่มีฉันไป กลัวจะไม่สนุกงั้นหรอ?” ฮยอนจินพูดขึ้นอย่างเป็นเรื่องตลก

 

“อะไรกัน ไม่ใช่ซะหน่อย ฉันหมายถึง นายไม่อยากไปใช้เวลาร่วมกับเพื่อนๆของนายงั้นหรอ ทั้งที่มีโอกาส” ฉันพูดพลางทำหน้าซึมๆ

เพราะฉันคงไม่มีโอกาสนั้น

 

เมื่อฮยอนจินเห็นอย่างนั้นเขาก็เริ่มจะเห็นใจเธอมากขึ้น

 

“แล้วเธอล่ะ ถ้าเธอได้ไป เธออยากใช้เวลาร่วมกับฉันสินะ”

 

“ตาบ้า พูดอะไรของนาย!!” ฉันฟาดไปที่ไหล่เขาอย่างแรง

และมองไปรอบๆร้านที่กำลังมองมาที่พวกเราอยู่อย่างอายๆ

“เจ็บนะ” ฮยอนจินทำหน้าโกรธๆพลางจับไหล่อย่างเจ็บๆ

 

“สมน้ำหน้า รีบกินไปเลย ฉันจะกลับแล้ว เสียเวลาชะมัดคุยกับนายเนี้ย!!”  ฉันบ่นเขาไปทันที ถึงในใจจะแอบเขินกับประโยคเมื่อกี้นี่ก็เถอะ

 

“ฉันรู้น่า ว่าเธอคิดอะไร” เขาพูดแล้วทำรอยยิ้มกรุ้มกริ่มนั้นอีกครั้ง

“หยุดพูดเลยนะ!><”

 

“ทำไม เขินหรอ?”

ยัง ยังอีก!!

 “ เหอะๆ จะบ้าตาย ..” ฉันพูดพลางหลบหน้าเขาไปทางอื่น แต่ทว่าดันไปเห็นใคคนหนึ่งที่มองพวกเราจากข้างนอกอยู่ 

เมื่อเธอรู้ตัวว่าฉันเห็นเธอเข้า เธอก็รีบเดินหนีไปทันที

 

“มีจู…”

…………

มีจูเดินหนีมาตามทางเดิน น้ำตาของเธอคค่อยๆไหลออกมา เธอพยามเช็ดมันเพื่อไม่ให้ใครเห็น

จนบังเอิญไปชนกับใครคนนึงเข้า

 

“เอ้ะ มีจูหนิ?” ลีโนวตกใจที่เจอเธอที่กำลังเหมือนจะร้องไห้

“ลีโนว นายมาทำอะไรแถวนี้?” มีจูพูดทำหน้าให้เป็นปกิที่สุด

“พอดี ไอ้ฮยอนจินนัดมาฉลองน่ะ ”

“อ้อหรอ..” เธอพูดพลางจะทำท่าหนี

ลีโนวงงว่าเกิดอะไรขึ้น

“เธอเห็นมันรึป่าว จะไปด้วยกันก็ได้นะ” ลีโนวรีบพูดขึ้นก่อนเธอจะเดินหนี

“ไม่ …”มีจูพูดขึ้นเธอไม่ยอมหันมามองเขา

 

“…” 

 

“ฉันไปล่ะ” มีจูพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนเธอจะเดินจากไปทันที

 

ลีโนวมองตามหลังเธอพลางส่ายหน้าอย่างเอือมๆ

“บางทีเธอแค่ไม่ต้องพยายามเป็นคนเข้มแข็งมากนัก มันคงจะดีกับเธอบ้างนะ มีจู…”

 

………..

“ฉันว่า นายควรตามเธอไปนะ” ฉันมองฮยอนจินที่กำลังนั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่เมื่อเขารู้ว่ามีจูมาที่นี่

”ทำไมล่ะ …” เขาถามฉันออกมาแบบนั้น

 

“นั้นมันไม่ใช่เรื่องของฉันซักหน่อย”

ดูเหมือนว่ามีจูจะชอบฮยอนจินมากๆ ถ้าขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้นี้เธอจะเสียใจไปถึงเมื่อไหร่

ถ้าทางกลับกัน หากเป็นฉันที่เป็นมีจูล่ะก็  ฉันก็คงต้องเสียใจเหมือนกันนี่นา

 

“ว่าไง พวกนนาย ฉันมาแล้ว” ลีโนวพูดขึ้นเมื่อมาถึง

ฮยอนจินมองลีโนวก่อนจะหันมามองฉันอย่างปรับอารมณ์ไม่ทัน

 

“มีไรกันอ่ะ?” ลีโนวที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

 

“โทษทีนะ ลีโนว ฉันคงตต้องกลับแล้วล่ะ” ฉันพูดก่อนจะลุกขึ้น

”อะไรกัน ฉันอุตส่าห์มาถึง เอาเถอะ นายคงจะยังไม่ไปใช่มั้ย ฮยอนจิน…”

 

”เดี๋ยวฉันไปส่ง” ฮยอนจินพูดพลางลุกตาม

ลีโนวกุมขมับกับสถานการณ์

“แล้วนายจะบอกให้ฉันมาทำไมเนี่ย??”

“ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้ บ้านอยู่ใกล้แคค่นี้เอง ” ฉันพูดก่อนจะรีบเดินออกไปทันทีก่อนที่เขาจะตามมาจนได้

 

 

 “ อะไรว่ะเนี่ย ฮยอนจิน” ลีโนวมองฮยอนจินที่นั่งลงที่เดิมอย่างซึมๆ

 

“ยัยนั้นเข้าใจยากชะมัด” ฮยอนจินพูดบ่นพึมพำ

 

“ก็ผู้หญิงนี่นะ นี่เป็นเพราะมีจูใช่มั้ย ?” ลีโนวถามกลับเขาไป

 

“ไม่รู้สิ ..”

เขาทำหน้าหง่อยเหมือนเดิม

“พวกผู้หญิงก็แบบนี้แหละ ถ้านายไม่ชัดเจน อะไรๆก็ยากไปหมด” ลีโนวที่เป็นกูรูเริ่มจะให้คำปรึกษาเพื่อน

 

“ฉันว่าก็ชัดเจนพอแล้วนะ ทำไมเธอยังไม่เข้าใจอีก แค่เข้าใจว่าฉันชอบเธอแค่นี้มันยากนักหรอวะ!!”

ฮยอนจินเริ่มจะโมโหามนิสัยปกิของเขา

ลีโนวที่เห็นแบบนั้นเขายกมือขึ้นมาแตะไปที่ไหล่ของเขาให้ใจเย็นๆ

 

“เดี๋ยวพ่อจะสั่งสอนเองนะครับ..” ลีโนวพูดพลางทำหน้าเหมือนมีแผน

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #27 Miso (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 12:58

    มันยังไม่ชัดเจนพอค่ะยอนจินจ๋าา อยากรู้จังพิ่โนวมีแผนอะไร


    เป็นกำลังใจให้ไรท์น้าา เราชอบมาก

    #27
    0
  2. #24 jjjj77127 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 22:33
    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #24
    0