Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 14 : สร้างหลักฐาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    19 ก.ย. 63

 

ระหว่างเดินกลับไปที่บ้าน ฉันชำเลืองมองมือของฮยอนจินที่ถลอกเป็นแผลอยู่ห่างๆเขา

 

เขาจะเจ็บมากมั้ยนะ?

 

ด้วยท่าทางของฉันทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่

 

ฮยอนจินหยุดเดินก่อนจะหันมามองหน้าฉัน

“ถึงบ้านแล้ว” เขาพูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านฉันพอดี

 

“อ่ะ เอ่อ งั้น กลับดีๆล่ะ” ฉันพูดแล้วทำท่าจะเดินเข้าบ้านไปแต่หมอนั้นกลับดึงกระเป๋าฉันฉุดไว้ก่อน

 

“ฉันเจ็บอยู่นะ ไม่คิดจะรับผิดชอบหน่อยหรอ?” เขาพูดพลางยกมือข้างที่เป็นแผลถลอกขึ้นให้ดู

 

“งั้น เข้ามาก่อนสิ..” ฉันพูดก่อนจะเปิดประตูให้เขาเข้าไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่

ตอนนี้หวังว่าแม่ยังไม่กลับนะ ถ้าแม่รู้ว่าฉันพาผู้ชายเข้าบ้านนี่เรื่องใหญ่แน่

 

ฮยอนจินเดินก้าวขายาวๆของเขาเข้าไปในตัวบ้านก่อนจะมองไปรอบๆบ้านอย่างสงสัย

จนไปเจอรูปของเจ้าของบ้านอนเด็กๆเข้า

เขาอมยิ้มขึ้นก่อนจะหันมามองที่ฉัน

“ตอนเด็กเธอฟันหลอหนิ” เขาพูดขึ้นพลางทำท่าขำเมื่อมองไปที่รูปนั้น

ฉันรีบเดินไปเก็บรูปนั้นให้พ้นสายตาเขาทันที

 

“ใครเขาก็เคยเป็นแบบนั้นกันหมดแหละยิ่งถ้ามีแม่ชอบทำขนมอ่ะนะ..” ฉันพูดถึงสาเหตุที่ทำให้ฉันฟันหลอตอนเด็กๆ

 

“แต่ก็น่ารักดี” เขาพูดขึ้นลอยๆก่อนจะหันไปมองรอบๆบ้านต่อ

ไม่ได้การละ ฉันต้องรีบทำแผลให้หมอนี่จะได้รีบไปซะที

 ฉันเดินเข้าไปเอากล่องทำแผลมาวางที่โซฟาที่ฮยอนจินนั่งรออยู่แล้ว

 

“ยื่นมือมาสิ” ฉันพูดพลางชุบสำลีกับน้ำยาล้างแผลก่อนจะหันไปมองเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ

ฮยอนจินจ้องตาฉันไม่กระพริบ นั้นทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจมากที่จู่ๆเขาก็ ดูไม่เหมือนตอนที่ยังโกรธฉันอยู่

“เบาๆนะ” เขาพูดขึ้นเพราะเหมือนฉันจะเหม่อไปชั่วครู่

 

“มือฉันเบาอยู่แล้ว” ฉันพูดก่อนจะเช็ดแผลให้เขาอย่างเบามือ

 

ฮยอนจินมองคนรงหน้าก่อนจะนึกทบทวนเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น

เขาไม่รู้ว่าเขาหายโกรธเธอหรือยัง แล้วทำไมเขาถึงหายโกรธ ?

คำถามเต็มไปหมดในหัวของเขา

แถมยังมีเรื่องชางมินเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเธออีก นั้นทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงว่าการเข้าหาของหมอนั้นต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแน่ๆ

 

“ทำแผลเสร็จแล้ว” ฉันพูดและมองฮยอนจินที่ตอนนี่เหมือนกำลังเหม่อคิดอะไรอยู่ในใจ

 

 “ อ่ะ อืม ” พอเขารู้ตัวก็มองที่แผลของตัวเอง

 

“ขอบใจนะ ที่ช่วยฉันไม่ให้โดนรถชนน่ะ” ฉันพูดขอบคุณก่อนที่เขาจะทวงดีกว่า

หลายครั้งแล้วที่เขาทำแบบนั้น เรื่องลูกบาส เรื่องพวกเด็กเกเรพวกนั้นอีก

 

“ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะยกโทษให้เธอนะ” จู่ๆเขาก็พูดเรื่องนั้น

ทำให้ฉันรู้ว่ายังโกรธเรื่องยองฮุนอยู่สินะ

 

“ฉันรู้ แต่ว่าทำไมนายยังอยู่ที่นี่ล่ะ” ฉันพูดเรื่องความย้อนแย้งนั้นขึ้นอีกครั้ง

 

“ฉันแค่อยากรู้น่ะ ว่าเธอ ปล่อยให้คนนอกเข้ามาบ้านง่ายๆแบบนี้ได้ไง?ห้ะ” จู่ๆเขาก็เปลี่ยนเรื่องและทำหน้าโมโห

 

อะไรกัน?

 

“ก็นายบอกว่าฉันต้องรับผิดชอบไง”

 

“อ๋อ ถ้าเป็นไอ้ชางมิน ก็คงจะปล่อยให้มันเข้ามาง่ายๆเลยน่ะสิ เธอนี่มันใจง่ายะมัด”

เอ้ะ หมอนี่หาเรื่องว่าฉันอีกแล้วนะ!!

 “ เหอะ ใช่ ฉันต้อนรับเขาอยู่แล้ว อย่าว่าแต่ในบ้านเลย ห้องนอน ถ้าเขาอยากเข้าไป ฉันก็ยอม พอใจยัง!! ” ฉันพูดก่อนจะลุกออกจากโซฟา

ฮยอนจินเมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาก็โมโหหนักมาก เดินมาจับแขนฉันไว้แน่นมือของเขา

 “ ไม่มีไอ้บ้าคนไหนเข้าไปในนั้นได้ทั้งนั้น!! ” เขาเริ่มตะคอกใส่ฉัน

“ฉันเจ็บนะ ปล่อย!” ฉันพยามดึงแขนตัวเองจากมือของเขา

ระหว่างนั้น

 

แกร็ก

 

เสียงเหมือนคนเปิดประตูนอกบ้านนั้นทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าแม่กลับมาแล้ว

บ้าจริง!!! ถ้าแม่รู้ว่าเขาอยู่นี่กับฉันสองคน ฉันต้องตายแน่ๆ

ฉันรีบเอามืออุดปากฮยอนจินทันทีก่อนจะลากตัวเขาไปที่ห้องฉันทันทีเพื่อซ่อนัวเขาไว้ก่อนที่แม่จะเข้ามาเห็น

 

เอี๊ยดด

“นายอยู่นี่นะ ห้ามส่งเสียงด้วย!” ฉันกระซิบบอกเขาที่ทำหน้างงๆว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะรีบปิดประตูห้องตัวเองแล้วเอาหูแนบประตูว่าแม่เข้ามารึยัง

 

“ฮยอนจูกลับมาแล้วหรอ กินไรรึยัง?” แม่ตะโกนถามฉันจากข้างนอกทันทีที่เข้ามา

 

“เรียบร้อยแล้วแม่ หนูจะอ่านนังสือนิดหน่อยแล้วก็จะนอนค่ะ” ฉันตะโกนบอกแม่กลับไป

ก่อที่เธอจะสงสัย

“โอเคอย่าหักโหมล่ะ” แม่ตะโกนกลับมา

เหอออ

ฉันถอนหายใจและหันกลับไปมองฮยอนจินที่ตอนนี่เขานั่งอยู่บนเตียงของฉัน!!!

“นายทำบ้าไรนะ ลุกออกมาเดี๋ยวนี่นะ” ฉันพูดก่อนจะเดินเข้าไปดึงตัวเขาออกมาแต่เขาต่อต้านก่อนจะนอนทับที่ฉันลงไปทันที

 

“สงสัยจะไม่ใช่ชางมินล่ะมั้งที่ได้เข้ามาคนแรกน่ะ” เขาพูดพลางอมยิ้มอย่างยียวนกวนสุดๆ

บ้าเอ้ยนี่ฉันทำอะไรอยู่

“นี่ ออกมาจากเตียงฉันเดี๋ยวนี้นะ” ฉันพยายามดึงแขนให้เขาลุกออกมาแต่แรงไม่มากพอ

ฮยอนจินเห็นอย่างนั้นก็ดึงกลับจนทำให้ฉันล้มลงไปทับเขาที่นอนอยู่บนเตียง

เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันมันก็เกิดขึ้นอีกจนได้!!

 ฉันมองหน้าเขาอย่างอึ้งๆที่จู่ๆก็มาอยู่ในอ้อมกอดเขาบนเตียงของตัวเอง!!

 

ฮยอนจินตอนนี้ก็อึ้งไม่แพ้กัน..O-O

O-O

“นาย..”พอได้สติก็รีบลุกออกมาโดยทันทีก่อนจฉันะถอยหลังไปชนกับผนังห้อง

ปึก!

 

ก็อกๆ

เสียงเคาะประตูจากแม่ก็ดังขึ้น

แย่แล้ว

“เสียงไรน่ะฮยอนจู”

 “ป่ะ ป่าวแม่ คือ คือ หนูเล่นโยคะน่ะ” ฉันรีบแก้ตัวทันที ก่อนจะหันไปมองฮยอนจินที่ลุกมานั่งอมยิ้มอยู่

“แม่จะปิดไฟบ้านละนะ ”

“ค่ะ แม่ฝันดีค่ะ”

“ฝันดีลูก” แม่พูดก่อนเสียงฝีเท้าเธอจะเดินจากไป

 

เกือบไปแล้วเชียว…

ฉันหันไปมองฮยอนจินอย่างตาขวาง

ก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างห้องตัวเอง

“นายต้องออกไปเดี๋ยวนี้” ฉันพูดและมองเขาอย่างจริงจัง

“ได้ แต่เธอต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ไปยุ่งกับชางมินอีก ไม่งั้นฉันจะ…”เขาพูดก่อนจะเดินมาหาฉันทำหน้ามีเลศนัย

“นี่คิดจะทำอะไรถอยไปนะ” ฉันพูดงั้นอย่างไม่กลัวเขาแตะสองขากลับถอยหลังให้ห่าง

“ไม่งั้นทุกคนรู้เรื่องนี่แน่ แม่เธอด้วย” เขาพูดขู่และแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เขาเอาเรื่องที่เขาเข้ามาในห้องฉันมาขู่กันงั้นหรอ

 

“นายนี่มันปีศาจชัดๆ”

”ว่าไงล่ะ สัญญารึป่าว?” เขาทวงเรื่องที่ถามอย่างไม่สนใจคำด่าพวกนั้นเลยสักนิด

“ก็ได้ ฉันจะไม่ยุ่งกับเขา แต่ว่าฉันห้ามเขาไม่ได้หรอกนะ ฮึ..”ฉันพูดพลางแสยะยิ้มกลับไปนั้นทำให้เขาเหมือนโดนเอาคืน

“ฮยอนจูเธออยากเจอดีหรอ?” เขาทำหน้าดุทันที

“เชิญออกไปค่ะ ” ฉันพูดพลางเผยมือไปทางหน้าต่าง ให้เขารู้ว่าเขาต้องออกไปทางนั้นแทนประตู

“ก็ได้แต่ก่อนไป ต้องมีหลักฐานสักหน่อย” เขาพูดและหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาก่อนที่จะโน้มใบหน้าลงมา จุ๊บที่แก้มของฉันและกดถ่ายรูปอย่างไว!!!

OoO!!

ฉันที่ช็อคกับการกระทำอันบ้าบิ่นของเขาอยู่นั้น

 

“ฮยอนจิน ไอ้บ้า” ฉันด่าเขาออกไปทันที!!

 “ ชู่ๆ เบาหน่อยสิ เดี๋ยวแม่เธอก็ได้ยินหรอก” เขาพูดก่อนจะขยิบตาให้ฉันหนึ่งทีแล้วกระโดดออกไปจากหน้าต่างห้องฉันทันที

 

ฉันตบแก้มตัวเองที่แทบไม่อยากจะเชื่อว่านี่มันไม่ใช่ฝัน!!

 

“ฉันจะฆ่านายให้ได้ กรี้ด” ฉันกรี้ดออกมาเบาๆเพราะไม่อยากให้แม่ได้ยิน

 

………..

วันต่อมา

ฉันเดินมาโรงเรียนอย่างง่วงๆเพราะรู้สึกว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนเลยมัวแต่คิดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานจนได้น่ะสิ….

บอกเลยวันนี้ไร้วิญญาณสุดๆใครจะหาเรื่องไรเชิญ…

 “ ว่าไง ไม่ค่อยสดใสเลย ติวหนักไปหรอเมื่อวาน” ฟิลิกซ์เดินมาทักฉันขณะที่เข้าประตูโรงเรียน

“อ่ะ เอ่ คงงั้น..”

“วันนี้จะนอนห้องพยาบาลอีกมั้ยล่ะ?” ฟิลิกซ์ถามเรื่องที่ฉันต้องหลบหน้าพวกเพื่อนๆอีกครั้ง

”ฉันไม่สนแล้ว ใครจะว่าไงก็เถอะ” ฉันพูดก่อนจะถึงทางแยก

“เธอบอกฉันได้เลยนะ ถ้าใครแกล้งเธออีก ถึงพวกนั้นจะเป็นรุ่นพี่ก็เถอะ” ฟิลิกซ์พูดแล้วทำหน้าจริงจัง

เขาคงเป็นคนเดยวสินะที่ดีกับฉันในโรงเรียนตอนนี้

พรึบ!!

ฉันกอดคอของเขาอย่างเอ็นดูทำให้เขาโก่งตัวลงมาอย่างตกใจเพราะสูงกว่าฉัน

 “ ขอบใจนะน้องฟิลิกซ์ ไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอก พี่น่ะ แข็งแกร่งที่สุดเลยรู้มั้ย” ฉันพูดพลางยิ้มออกมาให้เขามั้นใจว่าฉันไม่เป็นไร

“ปล่อยได้แล้วน่ะ ทำบ้าไรเนี่ย?” ฟิลิกซ์พูดก่อนจะแกะมือฉันออกก่อนจะรีบเดินหนีไปอย่างอายๆผู้คนที่มองมา

อุ้ยโทษทีนะลืมไปแถวนี้คนเยอะ ฉันต้องเบลอมากแน่ๆเลย ง่วงชะมัด><!

 

ในห้องเรียน

“ว่าไงนะ นายไปเจอไอ้ชางมินมางั้นหรอ?” ลีโนวตกใจกับเรื่องที่ฮยอนจินพูดบอกเขาในเช้านี้

“ใช่ เป็นอย่างที่คิด เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น มาจากมันแน่ๆ” ฮยอนจินพูดขึ้นอย่างมั้นใจกับสถานะการณ์

ลีโนวชำเลืองไปเห็นยองฮุนที่เดินเข้ามาก่อนที่เขาจะพูดต่อ

“แล้วนายจะเอาไงต่อ?” ลีโนวหันไปถามฮยอนจินต่อ

 

“ฉันจะหยุดเรื่องบ้าๆที่มันคิดจะทำให้หมด เรื่องที่มันคิดจะไม่มีวันเกิดขึ้น” ฮยอนจินพูดขึ้นและมองไปทางยองฮุนที่เดินไปนั่งลงที่โต๊ะของเขาด้วยท่าทางนิ่งๆไม่มีอะไร

 

“ทุกคนตารางสอบออกแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะแจกให้” เสียงมีจูเดินเข้ามาในห้องพร้อมปึกกระดาษ พร้อมกับฮยอนจูที่เดินเข้ามาอย่างง่วงๆโดยไม่แคร์สายตาทุกคน

 

 “ เอานี่จ๊ะ ฮยอนจู ” มีจูยื่นแผ่นกระดาษให้ฉันแต่ด้วยความง่วงยไม่ทันได้สังเกต ฉันเดินชนมือเธอจนแผ่นกระดาษนั่นตกลงไป

ทุกคนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่พอใจเท่าไหร่

เอาอีกแล้วสินะ

“เอ่อโทษทีนะ ฉันไม่ทันมองน่ะ” ฉันรีบหันไปพูดกับมีจูที่ทำหน้าเสียใจอยู่

 

“มา ฉันช่วยเก็บ” เสียงฮยอนจินดังขึ้นเขาเดินมาก้มลงเก็บแผ่นกระดาษพวกนั้นช่วยเธอ ทำให้มีจูเผยยิ้มออกมาอย่างดีใจ

 

ฉันมองพวกเขาสองคนที่ช่วยกันเก็บก่อนจะมองไปรอบๆห้องที่เพื่อนๆต่างมองแรงฉันอยู่

ตอนนี้ฉันก็เป็นตัวร้ายในสายตาพวกเขาแล้ว…

………..

ระหว่างเรียน

ความง่วงไม่เคยปราณีใครจริงๆ ฉันผงกหน้าเผลอหลับเป็นบางครั้งจนทำให้ครูคิมที่กำลังสอนอยู่มองมาที่ฉันอย่างเอือมๆ

“ฮยอนจู ออกไปยืนขาเดียวข้างนอกเผื่อจะหายง่วง” เขาพูดสั่งฉันทันที

โธ่เอ้ยเรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะนาย ฮยอนจิน นายจำไว้เลยนะ!!

ฉันเดินออกไปจากห้องอย่างคอตกเพื่อไปยืนกระต่ายขาเดียวข้างนอก

 

ระหว่างที่ยืนโดนทำโทษอยู่นั้น รุ่นพี่ชานก็เดินผ่านมาพอดี

“อ่าวนี้มันอะไรกัน ทำไมวันนี้เธอดูแย่กว่าทุกวันนะ” เขาพูดเป็นเรื่องน่าขัน

“ว่าแต่ฉันรุ่นพี่ล่ะ โดดเรียนรึไง มาเดินป่วนเปี้ยนแถวนี้น่ะ” ฉันพูดทำหน้ามุ้ยใส่เขา

“เอ่อก็ มาเดินสำรวจอะไรหน่อย…”

”..” ฉันทำหน้างงกับสิ่งที่เขาพูด

“ว่าจะมีกระต่ายโดนทำโทษแถวนี้มั้ย ฮึๆ” เขาพูดพลางอมยิ้มเล่นๆออกมา

นี่จะล้อกันไม่หยุดเลยใช่มั้ยเนี้ยยย

 

ครืดดด

เสียงประตูห้องเปิด

จู่ๆฮยอนจินก็เดินออกมานอกห้อง

“นายออกมาทำไมฮยอนจิน” ชานพูดและมองเขาอย่างสงสัยว่าเขาโดนครูที่สอนอยู่ให้ออกมาทำไม

“ฉันก็ออกมาโดนทำโทษน่ะสิ” ฮยอนจินพูดพางอมยิ้มมาทางฉัน

“นายไปแกล้งใครอีกล่ะเนี้ย?” ชานพูดพลางทำหน้าสงสัยเป็นเรื่องปกติที่ฮยอนจินคนขี้แกล้งจะทำ

 

“แกล้งลีโนว” ฮยอนจินพูดอย่างเขินๆที่จะพูดนี่เขาไม่มีคนจะแกล้งแล้วใช่มั้ยจนไปแกล้งเพื่อนตัวเองน่ะ

 “เอาเถอะๆ ฉันปล่อยให้พวกนายโดนทำโทษดีกว่าฉันต้องไป ประชุมแล้ว” ชานพูดขึ้นในเรื่องที่น่าสงสัยนั้น

 

“ประชุมอะไร?” ฮยอนจินพูดอย่างสงสัยก่อนจะชำเลืองมามองฉัน

นี่เขากำลังคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ฉันไม่สามารถรู้ได้ใช่มั้ย?

 

“เรื่องแคมป์ไง พวกนายไม่รู้หรอ?” แต่รุ่นพี่ก็พูดเรื่องนั้นออกมา

 

“นี่รุ่นพี่ พวกเรายังไม่โดนตัดสิทธิ์ที่จะไปแคมป์กันงั้นหรอ?” ฉันถามเขาขึ้นทันที

 

“ไม่รู้สิ ฉันเลยจะไปถามผู้อำนวยการให้นี่ไง” ชานพูดก่อนจะเดินจากไป

 

แปลกแหะ…

 

 “ ดูเธอจะตื่นเต้นกับเรื่องนั้นนะ อย่าบอกนะว่ายังอยากไปอยู่” ฮยอนจินพูดขึ้นอย่างสงสัยฉัน

 

“ป่าวซักหน่อย ว่าแต่นายไม่อยากไปงั้นหรอ ฉันรู้แค่ว่าพวกswansอย่างนายได้ไปทุกปีจากการคัดเลือกของโรงเรียน”

“ฮึ พูดงี้อยากให้ฉันไปด้วยหรอ?” เขาพูดแล้วทำหน้าอมยิ้มแบบมีเลศนัยมา

“ฉันจะคิดอย่างนั้นได้ไง ฉันจะมีสิทธิ์ไปซะที่ไหน การแข่งก็ล้มเลิกไปแล้ว”

 

“พูดงี้เหมือนจะอยากไปเลยนะ”

นี่เขาไม่ฟังที่ฉันพูดเลยใช่มั้ยเนี้ย????

 

……………..

//ประกาศ การจัดแคมป์ประจำปี จะเกิดขึ้นหลังการสอบ การคัดเลือกจะเปลี่ยนเป็นการคัดนักเรียนผู้มีคะแนนตามเกณฑ์จะสามารถเข้าร่วมแคมป์ในปีนี้ได้เท่านั้น//

 

ฉันอ่านประกาศบนบอร์ดของโรงเรียนถึงเรื่องที่ยังสงสัยอยู่

“แบบนี่ใช่มั้ย ทุกคนถึงแห่ไปติวหลังเลิกเรียนน่ะ” จู่ๆฟิลิกซ์ก็พูดขึ้นข้างๆฉัน

เขาต้องหมายถึงฉันแน่ๆ

 

“ฉันป่าวอยากไปซะหน่อย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโรงเรียนจะทำแบบนี้”

 

 “ ยังไงก็เถอะ เธอผ่านอยู่แล้วหนิ” ฟิลิกซ์พูดอย่างมั้นใจ

 

“แล้วนายล่ะ ไม่อยากไปหรอ ถึงไม่เห็นจะกระตือลือล้นกับการสอบเลยสักนิด” ฉันพูดเพราะสังเกตเขามานานแล้วหลังเลิกเรียนเขามักจะไปเล่นกับเพื่อนๆมากกว่า

 

“เธอรู้จักฉันน้อยไปแล้วนะ ฮยอนจู ฉันเรียนเก่งจะตาย” ฟิลิกซ์พูดพลางเก็กอยู่

“ให้มันแน่เถอะ ถ้านายได้ไปแคมป์นี้ก็เป็นเพราะว่านายเป็นเด็กแลกเปลี่ยนมากกว่า ชิส์” ฉันพูดตัดบทก่อนที่เขาจะยอตัวเองมากไปกว่านี้

 

 “เกินไปมั้ย…”ฟิลิกซ์ทำหน้าเซ็ง

 

“นี่ๆดูรายละเอียดนี่สินอกจากโรงเรียนเรายังมีนักเรียนจากโรงเรียนอื่นด้วยที่จะมาแคมป์นี่น่ะ” คนที่ยื่นอ่านบอร์ดข้างๆฉันพูดขึ้น กับรายละเอียดที่อยู่ในช่องเล็กๆถัดมา

รายชื่อของโรงเรียนที่จะเข้าร่วมนั้น!!!

 

 “มีโรงเรียนพี่จูยอนด้วยหนิ!!” ฉันพูดอย่างตกใจที่เห็นเป็นแบบนั้น ทำให้ฟิลิกซ์สงสัยว่ามีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ?

 

“แล้วทำไมล่ะ?”

 

 “ก็พี่จูยอนเรียนเก่งจะตายเขาต้องมาแคมป์แน่ เขาจะต้องเจอกับพวกswans”

 

 “เอ่อ ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะน่าตกใจตรงไหน” ฟิลิก์ยังคงงงและไม่เข้าใจ

 

“ฟิลิกซ์ มันต้องเกิดเรื่องขึ้นในแคมป์แน่ๆเลยเพราะว่า…”ฉันทำหน้าลังเลว่าจะบอกเขาดีมั้ย?

 

“เพราะว่าอะไร?” ฟิลิกซ์เริ่มจะกังวลไปกับความจริงจังของฉัน

 

“พี่ชายฉันเป็นพวกboyz..”

 

เมื่อฟิลิกซ์ได้ยินแบบนั้น…

 

“ อีกคนแล้วหรอ?….”

 

…….

ณ ห้องกลุ่ม swans

ชานมองสมาชิกทุกคนที่เรียกมารวมตัวกัน

“พวกนายรู้เรื่องทั้งหมดแล้วสินะ” ชานพูดขึ้น

“แคมป์หรอ พวกนั้นต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลย” ชางบินพูดพลางแสยะยิ้ม

 

“ถ้าเราไม่ไป พวกนั้นก็จะสรุปว่าเราไม่รับคำท้าพวกมัน” ชานพูดขึ้นกับเหตุผลลึกๆทีมีแคมป์นี้ขึ้น

 

“พวกนั้นจัดการให้โรงเรียนยื่นขอผ่านโรงเรียนพ่อนายมาได้นี้ สุดยอดจริงๆ” ลีโนวพูดกับเรื่องที่พวกboyzทำ

 

”มันช่างท้าทายอำนาจมืดมากเกินไปแล้ว”ชางบินพูดขึ้นอีกครั้ง

“ถ้าฮยอนจูไปแคมป์นี่ นายจะทำไง ฮยอนจิน” ชานพูดขึ้นพลางหันไปมองฮยอนจินที่นั่งเงียบอยู่

“นายแน่ใจได้ไง ว่าเธอจะไป นายเป็นลูกเจ้าของโรงเรียนนะ ก็ทำให้เธอไม่ได้ไปสิ” ฮยอนจินพูดขึ้น

 

“นายจะให้ฉันโกงผลสอบเธอหรอ? แน่ใจนะ ว่านายอยากให้เธอเสียใจแบบนั้นน่ะ” ชานพูดให้เขาทบทวนดูดีๆก่อนจะขอให้เขาทำอะไรแบบนั้น

 

“งั้นฉันจะไม่ไปแคมป์นี้ ถ้าฮยอนจูไป” ฮยอนจินยื่นคำขาด

 

“เอาน่า ไม่เหมือนนายเลยนะ ฮยอนจินที่กลัวเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นน่ะ” ลีโนวพูดขึ้นแสดงความเห็น

”ฉันไม่ได้กลัวเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับฉันหรอกน่ะ” ฮยอนจินพูดขัด

 

”แต่นายกลัวเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับฮยอนจูสิน่ะ” ชานพูดขึ้นอย่างรู้เท่าทันใจเขา

 

ฮยอนจินมองชานก่อนจะถอนหายใจ

 

 “ งั้นก็ฝากพวกนาย ดูแลเธอที่แคมป์ด้วยล่ะ ” ฮยอนจินพูดก่อนจะเดินออกจากห้องกลุ่มไป

 

  “ฮยอนจินก็เป็นฮยอนจินอยู่วันยันค่ำ” ลีโนวพูดอย่างส่ายหัวเอือมๆ

เขารู้แล้วว่าเพื่อนเขาคนนี้ชอบเธอคนนั้นจริงๆ

 

“งั้น ก็ไปลุยพวกมันให้เละเลย” ชานพูดขึ้นพลางยิ้มมุมปาก

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #23 pfkkxn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 20:21
    รออยู่นะคะสู้ๆค่ะ มาแต่งตอนใหม่ไวๆนะ
    #23
    0
  2. #22 Miso (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 23:51

    ฉวยโอกาสเหลือเกินพ่อคุณ ไปจุ๊บแก้มเขาเฉยเลย

    #22
    0