Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 13 : เพื่อนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    15 ก.ย. 63

 

วันต่อมา

ฉันมาช่วยงานที่ร้านตามปกติทุกวันหยุด 

“หวัดดี ฮยอนจู” ชางมินที่รออยู่ในร้านพูดทักขึ้นพลางส่งยิ้มมาให้ฉัน นั้นยิ่งทำให้ฉันแปลกใจยิ่งไปใหญ่เพราะในมือเขากำลังถือตะกร้าจัดขนมอยู่

 

“ชางมิน?” ฉันมองเขาอย่างงงๆก่อนที่แม่จะเดินออกมา

“มาพอดีเลยฮยอนจู แม่รับพนักงานพาร์ทไทม์ใหม่น่ะ เห็นแกทำคนเดียวแล้วคงหนักไป” สงสัยวันที่ฉันเป็นลมนั้นเป็นเหตุสินะ

 

 “ แต่เขา…” ฉันมองชางมินแบบแปลกใจต่อว่าทำไมกัน?

 

“ฝากตัวด้วยนะ ฮยอนจู” ชางมินพูดแล้วยิ้มเหมือนเคย

 

…..

ช่วงพัก

 “ นายแน่ใจนะว่าอยากทำงานที่นี่น่ะ  ” ฉันพูดกับเขาขณะที่นั่งจิบกาแฟพักกันอยู่

“ทำไม เธอไม่อยากเจอฉันหรอ?” ชางมินพูดและยิ้มมุมปากอย่างสงสัย

“ป่าว แม่ฉันใช้งานหนักนะ แค่จะบอก ฮึๆ”

 

“ฉันแค่ อยากเจอเธอ..”เขาพูดแล้วทำสีหน้าจริงจัง

นั้นทำให้ฉันรู้สึกว่ามันมีอะไรแน่ๆ

 

“อ้อ นายเข้าโรงเรียนเดียวกับพี่ฉันเลยหนิ ว่าแต่นายจะรู้จักเขารึป่าว” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องก่อน

 

“พี่เธอ ใครหรอ?” เขาทำหน้าสงสัย

 “เขาชื่อ อี จูยอน อยู่ปีสามน่ะ” ฉันบอกเขาไป นั้นทำใให้เขาดูตกใจนิดๆ

“โทษนะ ฉัน ไม่รู้จักเลย ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนน่ะ” เขาพูดแล้วทำหน้าเศร้า ฉันเลยเข้าใจความรู้สึกเขาขึ้นมา

การไม่ค่อยมีเพื่อนที่โรงเรียนนั้นเป็นเช่นไร

 

“เรานี่เหมือนกันเลยเนอะว่าไป ฉันก็ไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่…”

ในเวลานี้ เขาก็คงเป็นคนที่เข้าใจฉันมากที่สุดสินะ

 

“ไม่เป็นไรนะ ฮยอนจู ฉันจะอยู่ข้างๆเธอเอง!!” เขาพูดแล้วทำหน้าตาสดใสพลังบวกขึ้นมาอีกครั้ง

 

ฮึ…ขอบใจนะ ที่นายมาเวลานี้พอดี…

…………

วันต่อมา

ฉันไปโรงเรียนตามปกติ และได้เตรียมใจไว้แล้วว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง หลังจากเหตุการณ์นั้น ทุกคนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งในตอนแรกสินะ

ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้องที่กำลังคุยกันเสียงดังได้สงบลงทันที

ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉัน ยกเว้นเขาเหมือนเดิมที่ไม่คิดจะหันมามองหน้ากันด้วยซ้ำ

ฮยอนจิน..

ฉันคงไม่หน้าให้อภัยจริงแหละ

ฉันหันไปมองยองฮุนที่เดินเข้ามาในห้องเช่นกัน เขามองมาทางฉันก่อนจะละสายตาไปทางอื่นอย่างเย็นชา

เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ

“หน้าด้านจริงๆ” เสียงซุบซิบดังขึ้นในแบบให้ฉันได้ยิน

 

“ยังจะกล้ามาอีกนะพวกนายนี้”

 

“ฉันจะต้องไปบอกแม่แล้วล่ะว่าไม่อยากเรียนห้องเดียวกับพวกนั้นอีกแล้ว”

 

 “ ต้องมีคนจัดการเรื่องนี้บ้างสิ ”

 

เห้ออ ฉันถอนหายใจก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตัวเอง

ทำเป็นว่าไม่ได้ยินแค่นั้นสินะ ที่ต้องทำ

อีกแค่อาทิตย์เดียวก็จะจบเทอมแล้ว อดทนหน่อย ฮยอนจู

 

“ครูมาแล้ว” เสียงเพื่อนเตือนทุกคนให้นั่งที่เตรียมตัว

 

“ไง ทุกคนอีกอาทิย์เดียวก็จะสอบแล้ว เตรียมตัวอ่านหนังสือไปถึงไหนแล้ว” ครูคิมพูดขึ้นก่อนจะวางหนังสือสอนของเขาไว้บนโต๊ะ

สายตาเขาจ้องมาที่ฉันก่อนจะมองไปที่ยองฮุนเหมือนมีอะไรในใจอยู่

 

“ครูมีเรื่องจะมาประกาศ เรื่องไปแข่งขันโครงงาน ต้องถูกยกเลิก”

ตามคาด ในสถานกรณ์นี่เราคงทำมันต่อไปไม่ได้สินะ

 

“ฮยอนจู ยองฮุนพักเที่ยงแล้วไปพบครูที่ห้องพักครูด้วย” ครูพูดขึ้นท่ามกลางเสียงฮือฮาของทุกคนที่หวังว่าการเรียกไปพบครั้งนี้จะเป็นการลงโทษ

 

 

………

ช่วงพักเที่ยง

ฉันเก็บของเพื่อเตรียมตัวจะไปพบครูามคำสั่งอยู่นั้น

 “ เอ่อ…” ลีโนวที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาเหมือนมีอะไรจะพูดกับฉัน

ก่อนเขาจะหันไปมองฮยอนจินที่นั่งอยู่ข้างหลังโดยไม่พูดอะไรสักคำ

 

“ฉันรู้ ลีโนว” ฉันพูดขึ้นก่อนจะหันไปยิ้มเจือนๆให้เขา

 

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ” ลีโนวทำหน้าสงสัยว่าฉันมายถึงอะไร

 

“นายไม่ต้องกังวลหรือสนใจอะไรเกี่ยวกับฉันหรอก ทุกอย่าง เดี๋ยวมันก็ผ่านไป” ฉันพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไป

 

 

“นายคิดว่าเธอจะทำอะไร?” ลีโนวพูดก่อนจะหันไปถามฮยอนจิน

“ฉันไม่สนหรอก” ฮยอนจินพูดก่อนจะลุกออกไป

 “นี่ก็อีกคน เป็นไรไปกันหมดวะ” ลีโนวพูดพลางส่ายหน้าอย่างเอือมๆ

 

ฮยอนจินเดินผ่านห้องพักครูก่อนจะชำเลืองเข้าไปมองนิดๆ

ก็เห็นฮยอนจูและยองฮุนกำลังยืนคุยกับครูคิมอยู่

 

แต่มีจูเดินมาหาเขาก่อน เขาเลยต้องเดินเลี่ยงเธอไป

 “ เดี๋ยวสิ ฮยอนจิน”มีจูพูดขึ้นทำให้เขาหยุดชะงักและหันกลับมามองเธออย่างสงสัย

 

“ฉันว่าจะชวนนายไปเรียนพิเศษด้วยกันน่ะ ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว ว่าไง จะไปด้วยกันมั้ย?” เธอพูดพลางยิ้มให้เขาเหมือนเดิมปกติ

 

ฮยอนจินทำหน้าครุ่นคิดอยู่สักพัก

“นายคงไม่ว่างสินะ” มีจูทำหน้าเสียดาย

 

“ได้สิ ฉันจะไป” เขาพูดตกลงกับคำชวนของเธอ นั้นทำให้เธอดีใจขึ้น

“โอเค เจอกันหลังเลิกเรียนนะ” มีจูพูดก่อนจะเดินไปหากลุ่มเพื่อนของเธอ

 

 

ในห้องพักครู

“พวกเธอจะเอาไง ในเทอมหน้า ครูให้พวกเธอตัดสินใจ” ครูคิมถามฉันและยองฮุนเรื่องการเปลี่ยนห้องเรียน

สำหรับฉัน ไม่ว่าจะเปลี่ยนไม่เปลี่ยนมันก็เหมือนเดิมอยู่ดีคนที่นี่ไม่ยอมรับฉันอยู่แล้ว

 

“หนูยังไงก็ได้ค่ะ” ฉันตอบเขาไป

“อะไรกัน พวกเธอไม่คิดจะทำอะไรเลยรึไง หัดมีความคิดเป็นของตัวเองซะบ้างสิ” ครูคิมเริ่มโมโหที่เขาไม่ได้คำตอบดั่งใจ

 

“..”ส่วนฉันกับยองฮุนก็ยังเงียบอยู่เหมือนเดิม

 

“เห้อ นี่ ปัญหาน่ะ ทุกคนก็มีเหมือนกันหมดนั้นแหละ ถ้าพวกเธอหนีมันไม่พ้น ก็ทำใจอยู่กับมันต่อไปเถอะงั้น” เขาพูดก่อนจะปัดมือไล่ให้พวกเราออกไป

 

“ครูคิมครับ พอจบเทอมนี้ ผมขอย้ายโรงเรียนครับ” จู่ๆยองฮุนที่เงียบมาตั้งแต่ต้นก็พูดในเรื่องที่ไม่อยากจะเชื่อขึ้นมา

 

“ยองฮุน..”ฉันหันไปมองเขาอย่างตกใจกับเรื่องที่เขาตัดสินใจ

 

…….

ฟิลิกซ์ที่นั่งกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนเขาอยู่นั้น ก็เห็นฮยอนจินและลีโนวกำลังเดินผ่านมาทางเขาพอดี

“นี่ลิกซ์ นายไม่กลัวพวกswansหรอ? นายสนิทกับรุ่นพี่ฮยอนจูหนิ ตอนนี้เธอกำลังมีเรื่องกับพวกเขาอยู่” เพื่อนเขาคนนึงพูดขึ้น

 

 “ นั้นสิ ทางที่ดี นายเลิกยุ่งกับเธอเหอะ ”

 

พอฟิลิกซ์ได้ยินแบบนั้นเขาก็ไ่พอใจและลุกออกจากโต๊ะไปทันที

เขาเดินตรงไปหาฮยอนจินกับลีโนวที่เดินมาอยู่

“นายเป็นใครวะ?” ลีโนวพูดพลางทำหน้าสงสัยว่าไอ้เด็กนี่เป็นใครกล้ามาเดินขวางรุ่นพี่ได้ไง

ฮยอนจินมองฟิลิกซ์อย่างนิ่งๆ ก่อนจะเดินชนไหล่ของเขาไปอย่างไม่สนใจ

“รุ่นพี่กำลังทำให้เธอเดือดร้อนนะ คิดจะไม่ทำอะไรเลยงั้นหรอ?” จู่ๆเขาก็พูดขึ้นท่ามกลางโรงอาหารทุกคนต่างพากันมองให้ความสนใจว่าเกิดอะไรขึ้น?

 

“เห้ย นายพูดเรื่องอะไร?” ลีโนวผลักอกฟิลิกซ์ที่เขากล้าทำแบบนี้กับรุ่นพี่

 

ฮยอนจินหันมามองฟิลิกซ์อย่างให้ความสนใจ

 

 “ นี่หรอผลของการที่เธออยากปกป้องทุกคน ” ฟิลิกซ์พูดก่อนจะหันไปมองยองฮุนที่กำลังเดินมาพอดีเข้า

 

“ปกป้องงั้นหรอ?.”ลีโนวสงสัยกับคำพูดของเขาเป็นอย่างมาก

 

“จะบอกเลยนะ พวกนายจะต้องเสียใจ ที่ทำกับเธอแบบนี้” ฟิลิกซ์พูดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะเดินหนีออกไป ปล่อยให้ทุกคนในที่นี้งุนงงกับเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

 

………..

ฉันมองจดหมายเชิญพบผู้ปกครองในมือและทำหน้าหนักใจที่แม่จะต้องรู้เรื่องนี้เข้าจนได้

แม่คะ หนูพยายามแล้ว

หนูอยากเป็นเพื่อนกับทุกคนจริงๆ 

หนูพยายามที่จะทำให้ทุกคนไม่มีเรื่องกัน แต่มันก็เกิดขึ้นจนได้

จนมันก็พังไปหมดทุกอย่าง….

หนูควรจะทำอย่างไรดี?

 

ฉันนั่งคิดเรื่องนี่อยู่ในห้องเรียนคนเดียวจนเพื่อนในห้องต่างถยอยกันเข้ามา

ทุกคนยังคงมองฉันแบบเดิมเสมอ

 

ลีโนวเดินเข้ามาหาฉันเหมือนจะพูดอะไร

แต่เขาก็กลับไปที่ของัวเองเหมือนเดิม

ฮยอนจินเดินผ่านฉันไปโดยไม่สนใจเลยสักนิด

ฉันคงเลิกหวังลมๆแล้งๆที่พวกเขาจะให้อภัยฉันจริงๆสินะ

 

………….

หลังเลิกเรียน

ฉันเดินออกมาจากประตูก็เห็นฟิลิกซ์ที่ยืนรออยู่พลางโบกมือให้ฉันสายาทุกคน่างจับจ้องว่านี่มันอะไรกัน

ฉันเดินเข้าไปหาเขาก่อนจะทำหน้าไม่ค่อยพอใจ

“ฟิลิกซ์ ฉันเคยบอกแล้วไง อย่าทำแบบนี้ ไม่งั้นทุกคน…”

 

 “ ฉันไม่สนคนใจแคบพวกนั้นหรอก กลับกันเถอะเดี๋ยวไปส่ง ” ฟิลิกซ์พูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจคนรอบข้าง

 

 “ โทษทีนะ ฉันยังไม่กลับหรอก ” ฉันพูดขึ้นทำให้เขาหันมามองอย่างสงสัยว่าฉันจะทำอะไร

 

“พูดยังกับมีนัด”

เขาทำหน้าแปลกใจ

 

“อืม มีนัดเรียนพิเศษกับเพื่อนน่ะ” ฉันบอกเรื่องนัดของฉันกับเขาไป

ชางมินชวนฉันไปเรียนพิเศษที่ประจำของเขาเพราะเห็นว่าใกล้สอบ และครูคนนี้ก็ติวได้ดีมากๆ

ฉันเลยตัดสินใจลองไปเรียนดู 

 

………….

หน้าบ้านของติวเตอร์

ชางมินยืนรอฮยอนจูอยู่ จนเธอมา เขาก็รีบโบกมือทักทายเธอทันที

“โทษทีที่ช้านะ รถติดมากเลย” ฉันพูดเมื่อเห็นเขายืนรออยู่

“ไม่เป็นไร อีกสิบนาทีครูเขาคงเริ่มแล้วล่ะ เราเข้าไปกันเถอะ” ชางมินพูดพลางเปิดประตูให้ฉันเข้าไป

 

พอเราเดินมาถึงชั้นห้องเรียน ชางมินก็เปิดประตูเข้าไปทักทายเพื่อนที่เรียนพิเศษของเขาประจำ ฉันหันไปมองทุกคนรอบๆห้องก่อนจะกใจเมื่อเจอ

ฮยอนจิน กับ มีจู ก็มาเรียนที่นี้ด้วย

 

“อ่าวนี่หรอ เพื่อนนายที่พูดถึง” เพื่อนของชางมินพูดทักทายฉันขึ้น

“อืม นี่ฮยอนจู ที่เคยพูดถึง” ชางมินพูดก่อนจะหันไปมองฮยอนจินที่นั่งทำหน้าโมโหอยู่

 

“อ้อใช่เรามีเพื่อนใหม่อีกสองคนนะ ฮยอนจินกับมีจู” เพื่อนอีกคนพูดแนะนำพวกเขาขึ้นให้กับชางมิน

“ไง หวัดดี” ชางมินพูดก่อนจะยิ้มมุมปากไปทางฮยอนจิน

 

ส่วนฉันตอนนี้จะช็อคเรื่องไหนก่อนดี

 

“มานั่งสิ ฮยอนจู” ชางมินพูดพลางเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่งข้างๆเขา ซึ่งมันตรงข้ามกัฮยอนจินพอดี

 

ฉันเดินไปนั่งข้างๆเขาตามที่บอกเพราะทำตัวไม่ถูกในตอนนี้

“อีกเดี๋ยวครูก็มาแล้วล่ะ อ้อ ฉันซื้อสมุดโน๊ตมาด้วย เธอเอาไปสิ” ชางมินพูดพลางยื่นให้กับฉัน

“เอ่อ. ขะขอบใจนะ” ฉันพูดและรับมันมา

 

“แหม ดูแลกันดีจังนะ พวกนายคบกับอยู่หรอ?” เพื่อนคนนึงพูดขึ้นและทำหน้าสงสัย

 

“เห้ย ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย ”ชางมินรีบพูดแก้แทนฉันทันที

 

แต่ไม่ยักรู้ว่าใครบางคนตอนนี้จะเริ่มทนไม่ไหว

พรึบ!!

อยอนจินลุกขึ้นกลางห้อง ทำให้ทุกคนหันไปมองว่าเขาเป็นอะไร

 

“ว่าไงจ๊ะเ็กมากันครบแล้วสินะ” ครูติวเตอร์เดินเข้ามาพลางยิ้มให้กับทุกคนและหันไปมองฮยอนจินที่อนนี้ดูแปลกๆ

มีจูที่เห็นอย่างนั้น ก็รีบดึงเขาให้นั่งลง เพราะมันจะดูเสียมารยาทไป

 

จนฮยอนจินลงไปนั่งเหมือนเดิมอย่างไม่เต็มใจ

เขาจ้องมาทางฉันอย่างตาขวางก่อนจะหันไปมองชางมินเหมือนจะกินหัวเขายังไงอย่งงั้น

เกิดไรขึ้นกับพวกเขาสองคนนี้งั้นหรอ?

 

“เอาล่ะ มาเริ่มกันเลยดีกว่าทุกคน” ครูพูดก่อนจะเปิดสไลด์สอน

 

มีจูหันไปสบตากับชางมินที่นั่งอยู่ตรงข้ามเป็นอันรู้กัน ว่าแผนของพวกเขากำลังเริ่มขึ้น

 

………….

เป็นเวลาถึงสามทุ่มที่การเรียนพิเศษของฉันนั้นไดจบลง

ทุกคนเดินออกมาจากบ้านของติวเตอร์เพื่อจะเดินทางกลับกัน

 

 “ เดี๋ยวฉันไปส่งมั้ย ฮยอนจู ” ชางมินพูดขึ้นเมื่อออกมาจากบ้านแล้ว

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวกลับแท็กซี่เองได้” ฉันพูดไปเพราะเกรงใจเขาเพราะนี่ก็เริ่มดึกแล้ว

“ มันอันตรายนะ เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน” ชางมินยังยืนยันคำเดิม เลยทำให้ฉันคิดว่ามันจะดีหรอ

จังหวะเดียวกับที่ฮยอนจินและมีจูเดินออกมาพอดี

 

 “พวกเธอรู้จักกันได้ไงเนี้ย?” มีจูพูดขึ้นเหมือนถามฉันกับชางมิน

 “คงเป็นพรหมลิขิตมั้ง ว่ามะ?” ชางมินพูดขึ้นพลางหันมายิ้มให้ฉัน

 

“ชางมิน..” จู่ๆ ฮยอนจินก็เรียกเขา

นั้นทำให้ทุกคนต่างตกใจว่ามันจะเกิดเรื่องอะไรรึป่าว เพราะสายตาเขาดูโกรธมากๆในเวลานี้

 

ฉันมาอยู่ในสถานการณ์แบบไหนอีกละเนี้ย??

 

“ไง โทษทีนะที่ไม่ได้ทักนายเมื่อกี้” ชางมินพูดขึ้นแต่สายตาเขาเปลี่ยนไปเมื่อมองฮยอนจิน

 

“นายมาคุยกับฉัน” ฮยอนจินพูดขึ้น

 

“ฮึ ตอนนี้คงไม่ได้เพราะฉันมีหน้าที่ไปส่งฮยอนจู” ชางมินพูดพลางชำเลืองมองฉันและยิ้มมุมปาก

 

“งั้นก็คงต้องคุยตรงนี้สินะ” ฮยอนจินพูดก่อนจะเดินมาจ้องหน้าชางมินใกล้ๆเหมือนจะมีเรื่อง

 

“จะดีหรอ?” ชางมินมองเขากลับสายาเหมือนกำลังท้าทาย

 

“เอ่อ ฉันกลับเองดีกว่า ไปนะ” ฉันพูดบอกลาทุกคนก่อนจะหันหลังกลับโดยไม่ทันมอง รถที่แล่นมาพอดี

มือใครบางคนรีบดึงฉันไว้ก่อนที่จะถูกรถเฉี่ยวเข้าจนได้

พรึบ!!

 หลังของฉันไปชนกับตัวของเขาด้วยแรงดึงนั้นทันทีจนฉันล้มทับเขาไปในที่สุด

“ฮยอนจู!”

 “ฮยอนจิน!”

เสียงชางมินและมีจูเรียกชื่อฉันและเขาที่ตอนนี้ล้มทับกันอยู่ข้างถนนตรงนั้น

ฉันคอยๆพยุงตัวขึ้นมานั่ง และมองหน้าเขาที่ดูเหมือนจะจุกๆและเจ็บอยู่ข้างๆกัน

เขาช่วยฉันงั้นหรอ?

“เป็นไรมั้ย?” ชางมินมาพยุงฉันให้ลุกขึ้น

แต่สายตาฉันยังจ้องฮยอนจินอย่างห่วงๆอยู่

“ฉันไม่เป็นไร..”

 

มีจูเดินเข้ามาพยุงฮยอนจินให้ลุกขึ้นเช่นกัน

“มือนายถลอกเลย เจ็บมั้ยฮยอนจิน” มีจูพูดพลางจับมือเขาที่เป็นแผลถลอก

 

ฉันได้แต่เพียงมองพวกเขาอยู่อย่างนั้น ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลย งี่เง่าจริงๆ

ฉันทำให้เขาบาดเจ็บอีกแล้ว

 

“เอ่อ..” ก่อนที่ฉันจะพูดอะไร..

 “ ฉันว่าเธอพาเขาไปทำแผลเถอะในบ้านครู” ชางมินพูดบอกมีจู

 

 “ไม่ต้อง ฉันไม่เป็นไร” ฮยอนจินดึงมือกลับ ก่อนจะเดินมาทางฉันกับชางมิน

ฮยอนจินมองมือชางมินที่ประคองตัวฉันอยู่

 

“ฮยอนจิน..” มีจูมองามเขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาทำ

 

“อย่ามายุ่งกับเธอ” ฮยอนจินพูดก่อนจะดึงมือชางมินออกจากตัวฉันก่อนจะดึงแขนฉันและลากไปกับเขาทันที

 

นะ นี้ เขา ทำอะไรน่ะ….

 

ชางมินมองตามฮยอนจินอย่างอึ้งๆกับมีจู

“…”

 

………………….

ฉันไม่เข้าใจเลย ว่าเขาทำแบบนี้ทำไม?

ทั้งๆที่เขาโกรธฉันอยู่ไม่ใช่หรอ? 

อาการของเขาตอนนี้ และการกระทำตอนนี้ ถ้าฉันไม่คิดไปเอง

นี่เขากำลัง…

หึง?

 

 

ฉันมองมือฮยอนจินที่ลากแขนฉันมาได้สักพัก ก่อนที่เขาจะหยุดเดิน และถอนหายใจอย่างแรง และยอมปล่อยมือจากฉัน โดยที่ไม่หันมามองฉัน

 

“นี่นาย…”

 

 “ อย่าไปยุ่งกับหมอนั้น …”ฮยอนจินพูดขัดขึ้น ก่อนจะหันมามองฉันอย่างจริงจัง

 

“..” ฉันทำหน้าไม่เข้าใจที่เขามาห้ามฉันไม่ให้ไปยุ่งกับชางมิน นี่เขาจะไม่ให้ฉันมีเพื่อนเลยรึไง

หรือว่าที่เขาทำทุกอย่างเพื่อต้องการแบบนี้ ต้องการไม่ให้ฉันมีเพื่อนเนี้ยนะ

 

“ได้ยินที่ฉันพูดมั้ย!” เขาขมวดคิ้วอย่างซีเรียส

“ไม่ ฉันไม่ทำตามที่นายบอกหรอก” ฉันยืนกราน่อไปนี้เขาไม่มีสิทธิ์สั่งอะไรฉันได้

 

“เธอนี่มัน…”

 

 “ไหนนายบอกไม่สนใจอะไรเกี่ยวกับฉันแล้วไง ที่ทำนี่มันย้อนแย้งนะ” ฉันพูดพลางทำหน้าสงสัยเขา

ทำให้ฮยอนจินเริ่มทำหน้าไม่ถูก

เขาหลบสายตาฉันไปทางอื่นทันที

“เอาเป็นว่า ฉันรู้ว่าชางมินมันต้องการอะไร เธอไม่รู้จักมันดีพอหรอก” ฮยอนจินพูดถึงเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจอีกครั้ง

“ทำไม เขาเป็นศัตรูกับนายอีกแล้วหรอ ให้ตายสิ นายจะเป็นศัตรูกับทุกคนเลยรึไง” 

ฉันไม่เข้าใจคนอย่างเขาเลยที่ขยันแต่จะสร้างศัตรู

ผิดกับฉันที่พยายามจะเป็นเพื่อนกับทุกคน

ถึงมันจะไม่สำเร็จก็ตามเถอะ…

 

“ไม่รู้เรื่องอะไร ก็อย่าพูดมากได้มั้ย” เขาหันมาดุฉันทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

“ไม่ ฉันจะไม่ยอมให้นายพรากเพื่อนของฉันไปอีกแน่ คอยดูเถอะ!” ฉันพูดก่อนจะหันหลังให้เขาทำท่าจะเดินหนี

 

ทำให้ฮยอนจินครุ่นคิดกับคำพูดของเธอนั้นทันที

นี่เขากำลังทำอย่างที่เธอพูดอยู่งั้นหรอ?

เป็นเพราะเขาทำให้เธอ ไม่มีเพื่อนและยังทำให้ทุกคนเกลียดเธออีก…

 

“เดี๋ยวสิ” ฮยอนจินพูดขึ้น

ทำให้ฉันหันไปมองว่ามีอะไรอีก?

“ฉันจะกลับแล้ว..”

 

 “ เดี๋ยวไปส่ง ”ฮยอนจินพูดก่อนจะเดินมาข้างๆฉัน..

 

ทำไมคำพูดนั้นคำเดียวของเขา ที่ทำให้ฉันที่กำลังโมโหเขาอยู่ กลับหายไปนะ?…

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #15 Crazy Zazaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 07:56
    ซึนเกิ้นพ่อ เล่นตัวจัง ไรท์ให้ค่าตัวฮยอนจินเยอะแน่ๆ55555
    #15
    0