Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 11 : เรื่องที่ไม่คาดฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    8 ก.ย. 63

 

นัมซานทาวเวอร์

 

ฉันกับพี่จูยอน นั่งรอพ่ออยู่ที่ร้านอาหารที่เขาจองไว้ ซึ่งเป็นประจำทุกปีที่เราจะฉลองวันเกิดพ่อที่นี่กัน

พี่จูยอนมองหน้าฉันอย่างกังวลกับเรื่องที่ฉันเล่าให้เขาฟัง

“ถึงแม่จะยังไม่ได้บอกกับฉันอ่ะนะ แต่คิดว่าคงอีกไม่นาน” ฉันพูดขึ้นเมื่อเขาดูซึมๆไป

เมื่อได้ยินเรื่องที่แม่มีคนใหม่

“ฮยอนจู ” เสียงของพ่อดังขึ้นจากด้านหลังของฉันเมื่อเขาเดินทางมาถึง

 “ พ่อคะ ” ฉันหันไปยิ้มให้เขาก่อนจะเดินไปกอดเขาอย่างดีใจที่ไม่ได้เจอพ่อนานแล้ว

 “ เป็นไง สวยขึ้นเยอะเลยนะเรา” พ่อพูดพลางลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู ก่อนจะพากันเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารเหมือนเดิม

 

“หนูสวยทุกวันแหละ พ่อสบายดีใช่มั้ยคะ?”

 

“ช่วงนี้ยุ่งๆหน่อย กำลังเริ่มทำธุรกิจน่ะ” ฉันรู้ว่าเขาเป็นครูสอนแทควันโดแต่ไม่ยักรู้ว่าจะทำธุรกิจด้วย

 

“โหวว ไงก็ต้องดูแลสุขภาพด้วยนะคะ สุขสันต์วันเกิดค่ะ” ฉันพูดพลางยื่นกล่องของขวัญให้เขา

 “ ขอบใจมากลูก” พ่อพูดอย่างยิ้มๆก่อนจะหันไปมองจูยอนที่กำลังนั่งทำหน้าซึมๆอยู่อย่างสงสัย

 

“เอ่อ หนูว่าสั่งอาหารกันเลยดีมั้ยคะ?” ฉันไม่อยากให้พ่อรู้เรื่องนั้นเลย

“จูยอน เป็นไรรึป่าว?” พ่อหันไปถามเขาทันที

“ป่าวหนิครับ สั่งอาหารกันเลย ผมหิวแล้ว” พี่จูยอนพูดก่อนจะยกมือเรียกพนักงานมารับออเดอร์

 

ในความกังวลนั้นเอง สายตาฉันก็ไปเห็นใครบางคนเข้า

“ฮยอนจิน..”

ฉันพูดชื่อเขาเบาๆอย่างตกใจ เขาเดินเข้ามาในร้านกับผู้ชายวัยกลางคนคนนึงซึ่งดูเหมือนจะเป็นพ่อของเขาเอง

ทำไมพวกเขาถึงต้องมากินข้าวที่นี่ด้วยนะ!!

ฉันรีบเอาเมนูปิดหน้าทันทีที่พวกเขาเดินมาใกล้โต๊ะของเรา

 

 “ ฮยอนจู เอาไรเพิ่มมั้ย ” พี่จูยอนเรียกชื่อฉันนั้นทำให้เขาที่เดินมารู้ทันทีว่าเป็นฉัน

ไอ้พี่บ้าเอ้ยไม่รู้จักเวล่ำเวลา

“เอ่อ ไม่อ่ะ ” ฉันตอบไปพลางวางเมนูลงก่อนจะชำเลืองไปมองฮยอนจินกับพ่อของเขาพากันเดินไปนั่งอีกฝั่งซึ่งไม่ไกลจากโต๊ะเราเท่าไหร่

 

พอดีกับที่เขามองฉันกลับมาฉันเลยรีบหลบสายตาไปทางอื่นทันที

“หนูขอไปเข้าห้องน้ำแปปนะคะ” ฉันพูดก่อนจะรีบลุกออกไปทันที

 

บ้าจริงโลกอะไรมันจะกลมขนาดนี้ในโซลก็มีร้านอาหารตั้งเยอะทำไมถึง…

ขณะที่เดินบ่นไปคนเดียวฉันก็บังเอิญเจอกับใครอีกเข้า

“ฟิลิกซ์!!” ฉันเห็นเขาที่เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี

“เธอมาทำไรที่นี่เนี่ย?” เขาพูดพลางมองหน้าฉันอย่างสงสัย

ฉันต่างหากที่ต้องถามนายมากกว่า

“นายนั้นแหละมาทำไร?”

 

 “ ฉันมาดินเนอร์กับพ่อ ”

พอได้ยินแบบนั้นมันคือยิ่งกว่าความบังเอิญแล้วล่ะ

ฉันหันไปมองโต๊ะข้งนอกที่เห็นพ่อฟิลิกซ์นั่งอยู่

ฉันรีบลากเขาให้ไปพ้นสายตาของทุกคนทันที

“นี่ นายห้ามบอกพ่อนายนะว่าฉันมาที่นี่ ”

“ทำไมล่ะเธอมากับใครงั้นหรอ?” เขาทำหน้างงกับสถานการณ์ตอนนี้สุดๆ

 “ ก็ฉันมากับพ่อ และพี่ชายน่ะสิ ”

พอพูดแบบนั้นเขาก็เริ่มเกทขึ้น

“ฮึ จะเป็นไงนะถ้าพวกเขาเจอกัน”ฟิลิกซ์พูดพลางนึกสนุกอะไรขึ้นมา

 “ นี่ อย่าแม้แต่คิดเชียวนะ” ฉันพูดห้ามหยุดความคิดเขาทันที

 “ พวกเธอมาทำไรกันตรงนี้ ” เสียงฮยอนจินดังขึ้นเขาจ้องพวกเราที่ยืนทำท่าน่าสงสัยกันอยู่สองคน

 

นี่ก็อีกคน วุ่นวายจริงๆเลย

“แล้วรุ่นพี่ล่ะ มาทำไร?” ฟิลิกซ์ถามเขากลับทำให้ฮยอนจินทำหน้าไม่พอใจ เดินมาขวางทางระหว่างฉันกับฟิลิกซ์ทันที

“เราก็ต่างมากับครอบครัว เอาเป็นว่าอย่ามีเรื่องเลยนะ ต่างคนต่างแยกย้ายดีกว่า” ฉันพูดขึ้นและทำท่าจะเดินหนีไปจากตรงนี้

“อ๋อ นั้นคงเป็นพี่ชายเธอกับพ่อเธอสินะ แบบนี้ต้องไปทักทายสักหน่อย” ฮยอนจินพูดขึ้นและเหมือนจะเดินตามฉันมา ฉันเลยหยุดและรีบไปห้ามเขาทันที

ฮยอนจินมองหน้าฉันอย่างงงๆว่าจะมาขวางทำไม?

“ไม่ต้องก็ได้ ฉันว่านายกลับไปหาพ่อนายเถอะ” ฉันพูดและทำหน้าเหมือนขอร้องเขา

“เธอรู้ได้ไงว่าฉันมากับพ่อ แอบมองอยู่หรอ?” เขาพูดพลางยิ้มมุมปากแบบจับผิด

 “ เอ่อ ก็ ฉันก็เดาไปงั้นและ ”

 “ งั้นก็ไปทักทายพ่อฉันหน่อยสิ ” ฮยอนจินพูดจบเขาก็ดึงแขนฉันลากไปทันทีโดยไม่ฟังความเห็นฉันว่ายอมไปรึป่าว

 

“ นี่นายปล่อยฉันนะ ฉัน”

รู้ตัวอีกทีเขาก็ลากฉันมาที่โต๊ะพ่อเขาที่นั่งรออยู่มองหน้าฉันอย่างสงสัย

สีหน้าที่ดูดุๆของเขาทำให้ฉันเริ่มเกร็งๆ

ได้ยินว่าพ่อเขาดุจะตาย 

 “ พ่อครับ นี่ฮยอนจู เป็นเพื่อนผมที่โรงเรียน” ฮยอนจินพูดแนะนำฉันที่ยืนแอบหลังเขาอยู่

พ่อฮยอนจินลุกขึ้นสองมือเขาล่วงกระเป๋าและมองฉันด้วยสายตาสงสัย

“สวัสดีค่ะ คุณฮวัง ”ฉันเลยพูดทักทายเขาเป็นมารยาท

“พอดีบังเอิญเจอกันน่ะครับเธอมากับครอบครัว” ฮยอนจินพูดเสริมในสิ่งที่พ่อเขากำลังสงสัยโดยไม่ต้องถามขึ้น

“นั่งก่อนสิ” พ่อเขาพูดด้วยน้ำเสียงครึ่มๆ

 

 “ พอดีว่า ฉันไม่อยากนั่งกินข้าวกับเขาสองคนน่ะ ช่วยทีนะ” ฮยอนจินกระซิบพูดกับฉันก่อนจะดันฉันให้นั่งลงไปทันที

 

นี่นายกำลังหาเรื่องลำบากใจให้ฉันอีกแล้ว ไอ้ปีศาจ

 

“เอ่อ คือว่า วันนี้เป็นวันเกิดพ่อหนูน่ะค่ะ ไม่อยากจะเสียมารยาทนะคะ แต่หนูต้องขอตัว..”ฉันทำท่าจะลุกออกไป แต่สายตาที่ฮยอนจินมองมา กลับทำให้รู้สึกว่าเขากำลังขอร้องให้ฉันอยู่ที

“ฮยอนจินนี่แกเสียมารยาทกับเธอมากไปแล้วนะ” พ่อเขาหันมาดุฮยอนจินทันทีที่ได้รู้

“ขอโทษครับ ผมไม่รู้” ฮยอนจินทำหน้าเศร้าไปเลยทันที

ทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีที่ทำให้เขาถูกพ่อดุ

“ไปเถอะฮยอนจู ฉันไม่ว่าอะไร วันสำคัญของครอบครัวสินะ” พ่อฮยอนจินพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ

 

ฉันหันไปมองฮยอนจินอย่างลังเลใจ ว่าจะช่วยเขายังไงดี

“เอ่อ ถ้าคุณฮวังไม่ว่าอะไร หนูขอตัวฮยอนจินไปเจอพ่อสักแปปได้มั้ยคะ?” ฉันพูดขึ้นอย่างเกรงๆ

ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะพูดแบบนั้นออกไปได้

พ่อฮยอนจินมองฮยอนจินที่กำลังมองฉันแบบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินอยู่ ก่อนที่จะหันกลับมามองฉัน

“ได้สิ งั้นก็ฝากเขาด้วยละกัน พอดีฉันมีงานด่วนต้องรีบไป” พ่อฮยอนจินพูดก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปทันที

 

ตายแล้วนี่ฉันทำอะไรผิดพลาดไปรึป่าวนะ?

”ขอบใจนะ” ฮยอนจินพูดพลางชำเลืองมองฉันแบบยิ้มๆ

 “ ฉันรีบไปหาพ่อดีกว่า นายไม่ต้องไปก็ได้นะ” ฉันพูดพลางถอนหายใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“ใครบอกล่ะ” ฮยอนจินพูดก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะของพ่อฉันทันที

นี่เขาไม่เคยฟังฉันเลยสักครั้งสินะ

 

ฟิลิกซ์ที่กลับมาหาพ่อเขาที่รออยู่

“ทำไมไปนานล่ะ มีเรื่องไรรึป่าว?” พ่อเขาถามขึ้นอย่างสงสัยที่ลูกชายหายไปนาน

 “ เอ่อ พอดี เจอเพื่อนที่โรงเรียนน่ะครับ ” ฟิลิกซ์พูดแต่เขาไม่ได้บอกว่าเป็นใคร

 

 “งั้นหรอ?”

 

 “ พ่อครับ พ่อรู้จักพ่อของฮยอนจูรึป่าว?” ฟิลิกซ์ถามเรื่องที่เขาสงสัยว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นเป็นอย่างไร

 “จู่ๆถามเรื่องนั้นทำไม?”

 

“ก็แค่ สงสัยน่ะครับ”

 

พ่อของฟิลิกซ์ได้ยินแบบนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา

“รู้จักสิ”

………….

พี่จูยอนและพ่อต่างพากันมอง ฮยอนจินที่จู่ๆก็ได้มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเราอย่างงงๆ

“ผมขอโทษด้วยนะครับคุณอี ที่มาเสียมารยาท” ฮยอนจินพูดขึ้นและมองพวกเขาพลางยิ้มเจือนๆให้

 

ฉันสังเกตหน้าพี่จูยอนที่ตอนนี้เริ่มจะดุขึ้นมานิดๆ

”ไม่เป็นไรเลย นานๆที่จะได้รู้จักเพื่อนที่โรงเรียนของฮยอนจู ไงก็ฝากเธอด้วยนะ ฮยอนจิน” จู่ๆพ่อก็พูดอะไรที่ไม่ได้นัดหมายขึ้นมา

 

 “แน่ใจนะ ว่าเป็นเพื่อนกัน” พี่จูยอนพูดขึ้นพลางจ้องฮยอนจินอย่างดุๆ

 

“คือ เราพึ่งสนิทกันมากกกว่าแต่ก่อนน่ะครับ” ฮยอนจินพูดขึ้นเพราะเขารู้ว่าจูยอนสงสัยแน่ๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“เอาล่ะ กินเลยๆอาหารจะเย็นหมด” พ่อพูดก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาตักอาหารทานเพื่อเป็นธรรมเนียมที่ผู้ใหญ่ในโต๊ะจะต้องทานก่อนเด็ก

 

จากนั้นฉันก็มองฮยอนจินที่กินอาหารบนโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อยมากกว่าใครในที่นี่

ทำไมนะ ทำไมเขาถึงไม่อยากจะกินข้าวกับพ่อตัวเอง

 

……………

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จพ่อก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

พวกเราสามคนที่กำลังนั่งรอของหวานก็เกิดความเงียบบนโต๊ะขึ้น

“ฉันไม่เห็นนายไปทำงานที่สตูดิโอหลายวัน ลาออกแล้วงั้นหรอ?” พี่จูยอนเป็นคนเริ่มบทสนทนาขึ้นก่อนในความเงียบ

“แค่พักน่ะ ช่วงนี้” ฮยอนจินตอบเขาไป

 

“อย่างว่าแหละเด็กบ้านรวยอย่างนายไม่เห็นจะต้องทำงานเลย” ฉันไม่รู้ว่าพี่จูยอนไปฝึกพูดกวนประสานมาจากไหน แต่ฉันรู้สึกว่าที่เขาพูดแบบนั้นเป็นเพราะเขาไม่ชอบฮยอนจินที่เคยแกล้งฉันมาก่อนแน่ๆ

 

“ฉันว่าจะกลับแล้ว ขอตัวก่อนนะ ฝากลาพ่อเธอด้วย” ฮยอนจินหันมาพูดกับฉันก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะ

 

 “ เอ่อ ” ฉันที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์

 

“ฮึ สุดท้าย คนแบบนายทำอะไรก็ไม่เห็นหัวใครอยู่ดี” พี่จูยอนพูดขึ้นแบบนั้น ทำให้ฮยอนจินหันไปมองเขาด้วยสายตาที่โมโหขึ้น

 

“พี่จูยอน!” ฉันหันไปเตือนเขาเพราะไม่อยากีเรื่องนวันเกิดพ่อนะ

 

 “ จะทำอะไร ก็อย่าทำให้น้องสาวฉันเดือดร้อนล่ะ ” พี่จูยอนพูดพลางมองฮยอนจินอย่างจริงจังกับคำพูดนั้น

 

ฮยอนจินหันมามองหน้าฉัน ก่อนเขาจะละสายตาไปทางอื่นอย่างไม่สบอารมณ์

“ฮยอนจิน คือ ฉัน” ฉันที่เอาแต่อ้ำอึ้งกับสถานการณ์ ใครจะไปรู้ว่าอีพี่จูยอนจะเกรี้ยวกราดได้ขนาดนี้

 

“ฉันกลับล่ะ ไว้เจอกัน” ฮยอนจินพูดเป็นคำสุดท้าย ก่อนจะเดินออกไป

ในที่สุด

ฉันหันไปมองพี่จูยอนอย่างตาขวางกับสิ่งที่เขาพูดไป

 “ นี่พี่เป็นไรเนี่ย?”

“ ฉันคงไม่ได้บอกเธอสินะ ” พี่จูยอนพูดพลางทำหน้านิ่งๆ นั้นทำให้ฉันยิ่งสงสัย

“ อะไร หมายถึงอะไร?”

 “ ฉันไม่ชอบ พวก swans” 

เมื่อเขาพูดอย่างนั้นทำให้ฉันเริมสงสัยว่าเขาจะเป็น…

 

 “ นี่พี่..”

ฉันมองเขาด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ

 “ ใช่ ฉันเป็นสมาชิกกลุ่ม boyz”

……………….

 

ฉันกลับมาบ้านด้วยสภาพที่อิดโรย 

ฉันโยนตัวเองลงเตียงด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

ใครจะไปรู้ว่าเรื่องที่ไม่คาดฝันมันจะเกิดได้ทุกวี่ทุกวัน

นี่พี่ชายฉัน ไม่ชอบฮยอนจินอย่างแรง

มันเป็นเพราะอะไรกัน ฮยอนจินที่ฉันรู้จักในตอนนี้เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรด้วยซ้ำ 

แต่เขากลับอยู่ในท่ามกลางคนที่ไม่ชอบเขาเหล่านั้น

และเป็นฉันที่รู้ว่าคนพวกนั้นเป็นใคร และคิดจะทำอะไร

แล้วทำไมฉันต้องเข้าไปยุ่งเรื่องพวกนี้ด้วย ทำไมถึงไม่ปล่อยให้มันเป็นไปจะเกิดอะไรขึ้นก็ช่าง

ทำไมถึงไม่คิดแบบนั้นนะ

นี่ ฉัน ชอบเขาเข้าจริงๆแล้วงั้นหรอ

 

…………….

ฮยอนจินนั่งมองวิวบนสะพานแม่น้ำในยามค่ำคืนใจกลางเมือง

ไม่รู้ว่าเขาชินกับความเหงาแบบนี้ได้นานเท่าไหร่แล้ว

เขาหยิบพวงกุญแจตัวอักษร HJ ที่คล้ายกับของฮยอนจูที่เขาให้เธอไป พลางเผยยิ้มออกมานิดๆ

“เวลาแบบนี้เนี้ยนะ นายเรียกฉันมา” ลีโนวพูดขึ้นเมื่อเขามาถึง

“ก็นายอยู่ใกล้แถวนี้หนิ” เขาพูดขึ้นพลางชำเลืองไปมองเขา

“เห้อ วุ่นวายจริงๆเลย” 

ลีโนวเดินไปนั่งลงข้างๆเขาอย่างเซ็งๆ

“นายว่า พวกนั้นต้องการอะไรจากฉัน” ฮยอนจินเริ่มพูดถึงประเด็นที่เรียกเขามาปรึกษา

 “ ฉันคิดว่าคนอย่างชางมิน มันคิดจะทำอะไร นอกจากแก้แค้นนายในสิ่งที่มันเคยโดน” ลีโนวพูดขึ้นอย่างสงสัย

“นายหมายถึงมันอยากให้ฉันโดนไล่ออกจากโรงเรียนหรอ?” ฮยอนจินพูดขึ้นอย่างสงสัย

 

 “ นั้นก็ส่วนนึง นายอย่าลืมสิ นายทำให้มัน…เสียแฟนไปนะ” ลีโนวพูดพลางทำหน้ากังวลเมื่อพูดถึงเรื่องนั้น

 

…………..

ยองฮุนที่กำลังเดินไปโรงเรียน เขาก็พบฮักนยอนและชางมินที่ยืนดักรอเขาระหว่างทาง

“พวกนาย” ยองฮุนตกใจที่เห็นพวกเขามาหา พลางมองไปรอบๆอย่างระแวงว่าจะมีใครเห็นว่าเขาอยู่กับพวก Boyz

 “ ก็ติดต่อนายไม่ได้เลยต้องมาหาไงเล่า ” ฮักนยอนพูดขึ้น

“ยองฮุน ฉันได้ยินมาว่ามีเพื่อนนายคนนึงที่ดูเหมือนจะรู้เรื่องพวกเรา” ชางมินพูดขึ้นอย่างสงสัย

เขาเลยสงสัยว่าฮักนยอนต้องเป็นคนไปบอกชางมินเรื่องที่เขาโทรมาวันนั้นแต่กลับเป็นฮยอนจูที่รับสายแทนเขา

“ป่าว เธอไม่รู้อะไรเลย” ยองฮุนพูดก่อนจะทำท่าเดินหนี

แต่ชางมินเดินมาขวางหน้าเขาอีกครั้ง

“งั้นหรอ แล้วเรื่องที่ให้นายไปสืบล่ะ ได้ความว่าไง” เขาถามถึงเรื่องอื่นต่อ แต่พอเขาสังเกตแล้วยองฮุนดูเหมือนจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือกับพวกเขาแล้ว

 

 “ ไม่มี ไม่มีอะไรเลย” ยองฮุนตอบเขาไปอย่างหน้านิ่งๆ

“ ยองฮุน ฉันคิดว่านาย น่าจะใช้ได้มากกว่านี้นะ” ชางมินพูดด้วยสีหน้าโกรธนิดๆ

 “ เห้อ ฉันว่าเรากลับก่อนดีกว่านะ ชางมิน” ฮักนยอนพูดพลางมองไปทางๆนึงเหมือนมีใครกำลังจ้องพวกเขาอยู่ไกลๆ

 

“รับโทรศัพท์ด้วยล่ะ” ชางมินพูดพลางยิ้มมุมปากก่อนจะยอมเดินจากไปกับฮักนยอน

 

ยองฮุนหันไปมองทางคนๆนั้นที่กำลังจ้องพวกเขาอยู่

 

ฟิลิกซ์มองไปยังยองฮุนอย่างนิ่งๆก่อนจะไถสเก็ตบอร์ดของเขาต่อไปเหมือนไม่มีอะไร

 

ยองฮุนมองตามเขาไปอย่างกังวลใจ ก่อนจะเดินไปที่โรงเรียนต่อ

………..

ฉันที่กำลังเดินไปที่ห้องเรียนก็เห็นฟิลิกซ์ที่ยืนรออยู่

 “ อ่างนายมาทำไรแถวนี้ ไม่ไปห้องเรียนหรอ?” ฉันถามเขาไปอย่างสงสัย

“มานี่” ฟิลิกซ์พูดก่อนจะดึงแขนฉันไปในที่อื่น

 

มีจินและเพื่อนของเธอที่แอบมาเห็นจังหวะนั้นพอดีเข้า

  “ นี่เธอคิดจะเหมาหมดเลยรึไง?” เพื่อนของมีจูคนนึงพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย

 “ สรุปยัยนั้นคบกับใครกันแน่?” เพื่อนอีกคนก็พูดขึ้นตาม

  “ คู่แข่งเธอนี่ไม่เบาเลยนะ มีจิน” นายอนพูดกับมีจินที่ตอนนี่เธอเริ่มจะทนไม่ไหว

 “ ฉันไม่สนหรอกน่ะ ” มีจินพูดก่อนจะเดินหนีเพื่อนๆเข้าห้องไปแต่เธอไปเจอกับฮยอนจินที่กำลังจะเดินออกมาพอดี

“มีจิน” ฮยอนจินมองเธออย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับสีหน้าเธอที่ไม่สบอารมณืเท่าไหร่

“นี่ๆฮยอนจิน ก็เมื่อกี้เห็นฮยอนจูกับน้องปีหนึ่ง ไปทำอะไรลับๆล่อๆด้วยกัน น่าอายจริงๆเลย”นายอนที่เดินเข้ามาก็พูดฟ้องทันทีกับเรื่องที่เธอเห็นและเข้าใจไปเอง

 “ว่าไงนะ?” ฮยอนจินมองนายอนเป็นดุๆเมื่อเธอพูดเรื่องไม่ดีแบบนั้นออกมา

 

จนเธอรู้สึกว่าเธอพูดอะไรผิดไป ทำให้เขาโกรธงั้นหรอ?

“ไม่มีไรหรอกฮยอนจิน เข้าไปเตรียมตัวเรียนกันเถอะ” มีจูพูดพลางดึงแขนฮยอนจินให้เข้าไปเหมือนเดิม

แต่ทว่าเขากลับสะบัดมือของเธอทิ้งทันที ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างท่าทีโมโห

มีจูที่เห็นแบบนั้นเธอก็รู้สึกโกรธ และหันไปมองหน้านายอนอย่างโมโหที่ทำเรื่อง

“เอ่อ ขอโทษ มีจู ฉัน..”

 “ เธอนี่มัน น่ารำคาญชะมัด” มีจูพูดก่อนจะสะบัดหน้าหนีเดินไปที่โต๊ะของเธออย่างโมโห

……………..

ฉันงงกับฟิลิกซ์ที่วันนี้เป็นอะไรดูเป็นเดือดเป็นร้อนมากกว่าวันอื่นๆ

 “นายเป็นไรเนี่ย?”

 “ ฮยอนจู ฉันเห็นยองฮุนเพื่อนของเธอคุยกับพวกที่เป็นสมาชิกกลุ่ม Boyzเมื่อเช้า” ฟิลิกซ์พูดถึงเรื่องที่ไม่คาดคิดสำหรับวันนี้กับฉัน

“แล้วมีใครเห็นอีกมั้ย?” ฉันถามเขากลับไปนั้นทำให้เขาสงสัยฉันว่าทำไมไม่ตกใจเรื่องนั้นเลยสักนิด ทำอย่างกับว่าฉันรู้อยู่แล้ว

“นี่เธอรู้อยู่แล้วหรอว่าเพื่อนของเธอเป็น…พวก boyzน่ะ” ฟิลิกซ์ถามย้ำ

“อืม ฉันรู้”

 

ฟิลิกซ์ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

“เธอรู้แต่เธอไม่บอกใคร นี่มันอะไร ฮยอนจู” เขาพูดพลางมองฉันอย่างสงสัยกับสิ่งที่ฉันทำ

“นายอย่าบอกใครเลยนะ โดยเฉพาะ กลุ่มswans ถ้าพวกเขารู้ว่ายองฮุนเป็นคนทำเรื่องทั้งหมด เขาต้องแย่แน่” ฉันพูดพลางขอร้องฟิลิกซ์ถึงเรื่องนั้น

“ฮยอนจู นี่เธอกำลัง ทำอะไรอยู่ห้ะ? ” ฟิลิกซ์ที่กำลังเริ่มโมโหเมื่อรู้ความจริง

 

แต่กับอีกคนที่พึ่งรู้ ในตอนนี้ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของเธอ…

 “ ฮะ ฮยอนจิน..” สายตาฟิลิกซ์มองไปที่ข้างหลังของฉันอย่างตกใจเมื่อเห็นคนๆนั้นที่เขาเอ่ยชื่อขึ้น

 

ฉันที่ค่อยๆหันกลับหลังไปมองที่เขาอย่างกลัวๆ

ฮยอนจินยืนมองมาทางฉันด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนกำลังโกรธและเจ็บปวดรวมอยู่ด้วย

เขากำมือแน่นก่อนจะเดินตรงมาทางฉันอย่างไวทันที

ฉันหลับตาปี๋เพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรรีป่าว

ฟิ้วววว

แล้วเขาก็แค่

เดินผ่านฉันไป….

และเรื่องที่ฉันกลัวที่สุด กำลังจะเกิดขึ้น….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #49 Woralak'k (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 15:35
    นั่นไง เหตุการณ์ที่ชั้นกลัวมันมาถึงเเล้วT-T
    #49
    0
  2. #21 Miso (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 22:17

    สถานการณ์ของนางเอกก็น่าลำบากใจจริงๆแหละ ไม่รู้จะต้องทำตัวยังไง น้ำมันท่วมปากไปหมด ตอนต่อไปคงหน่วงน่าดู

    #21
    0
  3. #14 wooyooxp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 00:36

    รอตอนต่อไปไม่ไหวแน้วววว

    #14
    0
  4. #13 jjjj77127 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 21:26
    หลังจากนี้คงแย่แน่ๆ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #13
    0