Stray kids (Hyunjin x You) THE S W A N S : หนีเสือปะหงส์

ตอนที่ 1 : Swans คืออะไร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    8 ส.ค. 63

 

ฉัน อี ฮยอนจู อายุ 18 

 

เริ่มต้นด้วยเรื่องที่ฉันคือเด็กบ้านแตก พ่อแม่หย่ากัน ฉันรู้ความรัก มันเกิดขึ้นได้ก็ต้องมีวันจบลงหากใครคนใดคนหนึ่ง ไม่ใช่…

พูดไปก็จะดราม่า เอาเป็นว่า อย่าห่วงว่าฉันจะเป็นเด็กมีปัญหาหรอกนะ แต่กลัวว่าคนอื่นมากกว่าที่จะมีปัญหากับฉันน่ะ

ฉันมีพี่ชายหนึ่งคนคือ พี่จูยอน อายุมากกว่าฉันแค่ปีเดียว นั้นทำให้เราจะสนิทกันมาก ถึงแม้จะตีกันทุกวันก็เถอะ แต่เมื่อถึงวันที่เราจะต้องเลือกว่าจะอยู่กับใคร มันก็หนักใจชะมัด…

 

“ฮยอนจู ดูแลแม่ด้วยนะ” เขาพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะลากกระเป๋าของแม่และฉันขึ้นรถให้

ฉันมองแม่ที่นั่งรอฉันอยู่บนรถ ก่อนที่ฉันจะหันไปยิ้มให้พ่อ เป็นครั้งสุดท้าย

ฉันเดินมาขึ้นรถกับแม่ และมองแม่ที่นั่งหน้านิ่งเหมือนพยายามเก็บอารมณ์เอาไว้

“แม่ ”

ฉันรู้ว่าแม่เสียใจที่พี่จูยอนเขาเลือกที่จะอยู่กับพ่อแทน

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นฮยอนจู ต่อไปนี่ เราจะไม่มาเจอพวกเขาอีก” แม่พูดเสร็จก็บึ่งรถออกไปไม่แม้จะหันหลังกลับมามองพวกเขา

 

ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ถูกห้ามไม่ให้มาเจอพวกเขาอีก

การย้ายที่อยู่ทำให้ฉันต้องไกลจากโรงเรียนเดิมอย่างมากบวกกับแม่ที่ไม่มีเวลารับส่งฉันอีกแล้วเนื่องจากต้องทำงานที่ร้านเบเกอรี่ของเธอ

ทำให้ฉันต้องย้ายโรงเรียนมาเข้าในโรงเรียนตัวเมืองที่ใกล้กับที่อยู่ของเราแทน

'โรงเรียนมัธยมปลายฮันอิล'

ฉันทะเลาะกับแม่แทบตายเพราะฉันไม่เคยอยากจะย้ายโรงเรียนเลยแม้แต่นิด 

นี่ฉันต้องมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่ที่ฉันไม่เคยรู้จัก

มันก็เลยเป็นสาเหตุของเรื่องนี้

 

และวันแรกที่โรงเรียนของฉัน ก็เริ่มไปได้สวยซะแล้วสิ…

[มัธยมปลายปีสอง ห้อง C]

“หวัดดี ฉัน อี ฮยอนจู ยินดีที่ได้รู้จัก” ฉันพูดหน้าชั้นเรียนโดยที่ไม่กล้าสบตาใครสักคน

ครูคิม ครูประจำชั้นเรียนมองฉันพลางส่ายหัวอย่างเอือมๆ

“นั้นที่เธอ ตรงนั้น” ครูพูดพลางชี้ไปที่โต๊ะเรียนริมหน้าต่างที่ว่างอยู่

ฉันเดินไปนั่งตรงนั้นก็สังเกตว่าที่ข้างหลังและตรงข้างๆฉันก็ว่างไม่มีคนนั่งเหมือนกัน

“นี่ ” ผู้หญิงที่นั่งตรงข้างหน้าฉันหันหลังมาทักทายฉัน เธอยิ้มและมองฉันเหมือนกับว่าเราจะเป็นเพื่อนกัน

“ไง เธอคือ มีจู?” ฉันมองป้ายชื่อของเธอ

“จบชั่วโมงโฮมรูม” ครูคิมพูดก่อนจะเดินออกไป

เด็กในห้องทุกคนจากที่นิ่งสงบเรียบร้อยเมื่อกี้ก็…..

กลายเป็นนรกแตก!!!

“ยัยเด็กใหม่ เธอเป็นลูกใคร?”เพื่อนคนหนึ่งเข้ามาถามฉัน

นั้นคือคำถามแรกวั้นหรอ?

“พ่อใหญ่มั้ย แล้วแม่อ่ะ เป็นอัยการรึป่าว?” เพื่อนอีกคนก็ถามอีก

 

นี่มันอะไรกันเนี้ย..

 

“นี่ พวกนาย ”เสียงผู้หญิงข้างหน้าฉัน มีจู พูดขึ้นทำให้พวกนั้นหยุดทันที

“เอ่อ..ฉัน” ฉันไม่รู้จะพูดยังไงน่ะสิ

 

“เธอไม่จำเป็นต้องตอบคำถามพวกนั้นหรอกนะ ยังไงก็ต้องมีคนไปสืบอยู่ดี ฮึ” เธอพูดพลางยิ้มเหมือนเดิม

 

เสียงเอะอะโวยวายเริ่มดังขึ้น พวกเขาเอาแต่คุยโอ้อวดความร่ำรวยกันในห้อง น่ะ นี่ มันสังคมอะไรกัน โรงเรียนนี่มันคืออะไรกันแน่

ฉันตัดสินใจค้นข้อมูลในเว็ปไซค์เกี่ยวกับโรงเรียน

 

'มัธยมปลายฮันอิลน่ะหรอ มีแต่พวกเด็กรวยกับเด็กพ่อแม่ใหญ่โต นี่ไม่สงสัยเลยว่าเด็กพวกนั้นคือสัตว์ร้ายที่ถูกเลี้ยงมาด้วยเงินทั้งนั้น'

คอมเม้นต์หนึ่งในเว็ปไซค์กล่าว

นี่แม่….กำลังทำอะไรกับหนูเนี่ย

ฉันกดเลื่อนดูเรื่อยๆ

‘ได้ข่าวมีคนถูกบูลลี่จนตายแล้วก็มีนะ’

‘สาเหตุเกิดจากเด็กพวกนั้นแหงๆ พวกเด็กกลุ่ม Swans’

เมื่อถึงคอมเม้นต์นั้นทำให้ฉันสนใจเป็นพิเศษ

‘แต่ว่าหากฉันได้แฟนอย่างฮยอนจินก็ดีน่ะสิ ฉันยอมถูกแกล้งเลย’

คอมเม้นต์นี้อะไรของเขาวะเนี้ย

หมับ!!!

ก่อนที่ฉันจะได้อ่านต่อมีมือหนึ่งคว้ามือถือฉันไป

“ห้ามใช้มือถือเวลาเรียนนะ นั้นคือกฎ”

เจ้าของที่นั่งข้างๆฉันที่มาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาพูดพลางส่งยิ้มให้ฉัน ฉันมองป้ายชื่อของเขา

‘ลี มินโฮ’

“เอ่อ ฉันแค่…”

“อ่านคอมเม้นต์เกี่ยวกับพวก Swansหรอ?” เขาถามฉันกลับพลางส่องมือถือฉัน

“ไหนบอกห้ามใช้มือถือไง” ฉันคว้ามือถือคืนจากมือเขาทันที

“นี่ ฉันขอเตือนนะ อย่ายุ่งเลยดีกว่า” เขาพูดในสิ่งที่ฉันก็ไม่เข้าใจหรอก

สายตาฉันหันไปมองคนที่เข้ามาในห้องพร้อมๆกับสายตาทุกคนในห้อง

ชายร่างสูงใบหน้าไร้ที่ติอันเพอร์เฟคบวกกับสายตาที่ดูโฉบเฉี่ยวหันไปมองเด็กที่นั่งอยู่หลังห้องก่อนจะเดินตรงดิ่งไปหาเขาคนนั้นที่นั่งตัวสั่นหวั่นไหวเหมือนกำลังจะถูกเฉือด

 

“ไง ยองฮุน” เขากล่าวขึ้นทุกคนในห้องต่างเงียบบรรยากาศเหมือนกับในหนังสยองขวัญ

“ฮยอนจิน” เขาพูดชื่อนั้นด้วยเสียงสั่นๆและค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา

โรงเรียนนี้คัดเด็กมาเป็นนักเรียนหรือนักแสดงกันเนี้ยะ

 

“ทำไงดีล่ะ นายทำให้ฉันถูกพ่อด่านะ จะรับผิดชอบยังไง?” คนที่ชื่อว่า ฮยอนจินพูดอย่างค้ำโต๊ะมองหน้าเค้าอย่างเอาเรื่อง

“เรื่องที่ยองฮุนสอบเลขได้คะแนนเยอะกว่านายสินะ” มินโฮ คนที่นั่งข้างๆฉันพูดขึ้นพลางเดินไปทางพวกเขา

“อยากเจ็บตัวหรอ?ลีโนว” ฮยอนจินหันมาทำหน้าดุใส่เขาที่เข้ามายุ่ง

“ฉันคิดว่าถ้านายอยากเจ็บมือตัวเองล่ะก็ แค่เขาคนเดียวก็พอละมั้ง” มินโฮที่ถูกเขาเรียกว่าลีโนวพูดขึ้นอย่างเป็นเรื่องน่าขัน

 

แต่ทันใดนั้นเอง ฮยอนจินก็ดึงคอเสื้อยองฮุนที่นั่งอยู่จนเขาลุกขึ้นมาก่อนที่ฮยอนจินจะผลักเขาให้กระแทกกับตู้เก็บของหลังห้องอย่างแรง

ปัง!!!โครม!!!

บ้าจริง นี่มันคืออะไร?

แล้วนี่ไม่มีใครไปบอกครูเลยหรอ ไม่มีแม้แต่คนเดียว?

แถมพวกเขายังมองเพื่อนที่ถูกกระทำโดยใบหน้าที่ดูสะใจซะมากกว่า

 

ฉันได้แต่กำมือแน่นเพื่อข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้ นี่มันวันแรกนะ อย่ามีเรื่อง! อย่ามีเรื่อง! ฮยอนจู!

ฉันเตือนสติตัวเอง

 

เมื่อเหตุการณ์นั้นจบลง ฮยอนจินคนนั้นก็เดินมาข้างหลังฉัน

ทำให้ฉันเย็นหลังว๊าป ฉันงั้นหรอ? ฉันจะถูกแกล้งรึป่าว? ฉันได้แต่กังวลอยู่ในใจ

แต่เขาก็ได้นั่งลงตรงที่ข้างหลังฉัน พร้อมๆกับครูที่เดินเข้ามาในห้องที่เหตุการณ์ดูปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

ฮยอนจินสังเกตมองคนตรงหน้าที่นั่งตัวแข็งทื่อที่เหมือนกับไม่ยอมหายใจอยู่ยังไงยังงั้น

“อ้อ นี่ ฮยอนจู เด็กใหม่ นายคงพลาดเรื่องนี่ไป” ลีโนวที่นั่งข้างๆฉันพูดขึ้นกับฮยอนจิน

ในใจได้แต่คิดว่า ไม่เป็นไร พลาดน่ะดีแล้ว

“นี่ ไม่คิดจะหันมาทักทายกันหน่อยหรอ?” ฮยอนจินพูดพร้อมกับเตะขาเก้าอี้ฉันหนึ่งทีนั้นทำให้ฉันสะดุ้งตกใจก่อนจะค่อยๆหันไปมองหน้าเขา

 

ฉันกลืนน้ำลายก่อนจะพูดออกไป

“หวัดดี ฉัน ฮยอนจูค่ะ”

“ว้าว ชื่อพวกนายนี่เหมาะกันดีหนิ ฮยอนจิน ฮยอนจู” ลีโนวพูดทำยังกะเป็นเรื่องล้อเล่นอีกแล้ว 

ฉันไม่เล่นกับพวกนายหรอกนะ..

ฉันยิ้มแห้งๆให้พวกเขาก่อนจะหันกลับไปที่เดิม

เอาแล้ว ฮยอนจู เธอได้ที่นั่งที่โคตรซวยแล้วล่ะ

 

…….

พักเที่ยง

ฉันมองหาที่นั่งกินข้าวแต่ดูเหมือนพวกเขาจะนั่งกันเป็นกลุ่มฉันเห็นมีจูที่กำลังเดินไปนั่งและคิดว่าจะไปนั่งกับเธอแต่ว่า ดูเหมือนโต๊ะของเธอจะเต็มไปด้วยเพื่อนผู้หญิงและผู้หญิงพวกนั้นจะระดับนางแบบหน้าสวยกันทั้งนั้น

ฉันหันหลังกลับทันที แต่พอดีที่หันไปเห็นโต๊ะของลีโนวกับฮยอนจินที่ดูว่างมากๆมีแค่เขาสองคนนั่ง

แต่ใครละจะกล้าไปนั่ง

ฉันหันไปมองที่อื่นก็เห็นโต๊ะริมสุดซึ่งเดินไกลมากๆเห็นยองฮุนคนที่ถูกแกล้งเมื่อเช้านี้นั่งอยู่คนเดียว

เอาล่ะ คงจะนั่งได้อยู่ที่เดียวนี้แหละ ฉันเดินไปหายองฮุนที่นั่งอยู่คนเดียว

“ขอนั่งด้วยคนนะ ที่อื่นเต็มหมดแล้ว” ฉันพูดกับเขา เขามองหน้าฉันก่อนจะรีบเก็บหนังสือที่วางขวางอยู่ให้พ้นทางเพื่อให้ที่ฉันนั่งทันที

“ขอบใจ” ฉันพูดพลางวางจานข้าวแล้วนั่งทันที

“โทษทีนะ ที่ทำให้วันแรกของเธอดูไม่ดีเท่าไหร่” ยองฮุนพูดขึ้นเหมือนเขากำลังรู้สึกผิด

“ไม่ใช่ความผิดนายสักหน่อย” ฉันพูดพลางหันไปมองที่กลุ่มฮยอนจิน

พอดีกับที่เขามองมา นั้นทำให้ฉันหลบสายตาแทบไม่ทัน

 

“ไอ้บ้านั้นนั่งกับใคร?” ฮยอนจินพูดขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นยองฮุนนั่งกับใครคนหนึ่ง

“ก็เด็กใหม่ที่นั่งข้างหน้านายไง” ลีโนวพูดขึ้น

“ยัยนั้นรสนิยมแปลกชะมัด นั่งกับมันได้ยังไง” ฮยอนจินพูดพลางวางช้อนข้าวเหมือนจะกินไม่ลง

“นี่ ฉันว่าไอ้ยองฮุนก็ไม่เลวเลยนะ น่าตาก็ดีเรียนก็เก่ง” ลีโนวเหมือนพูดกวนประสาทเพื่อนแทนซะงั้น

“ไม่กินแม่งละ” ฮยอนจินทุบโต๊ะเสียงดังก่อนจะลุกออกไปจากโต๊ะ

 

 

“เขาก็เป็นแบบนั้นแหละ ฉันชินละ” ยองฮุนพูดพลางตักข้าวเข้าปาก

ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาถูกแกล้งมาเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนเขาแข็งแกร่งมากในตอนนี้

“อย่าคิดมากเลย เค้าคงอิจฉานายน่ะ” ฉันพูดพลางมองไปที่ฮยอนจินที่กำลังเดินออกไปจากโรงอาหาร

“เค้าเป็นหนึ่งในกลุ่ม Swansนะ มีอะไรที่จะน่าอิจฉาไปมากกว่าพวกเขาอีกล่ะ” ยองฮุนพูดในสิ่งที่ฉันกำลังสงสัยขึ้นมาซะแล้วสิ

“กลุ่มSwans หรอ คืออะไร?” ฉันถามออกไปตรงๆ

“ลืมไป เธอคงไม่รู้สินะ กลุ่มSwans น่ะ พวกเขาเป็นกลุ่มที่ใครในโรงเรียนนี้แตะต้องไม่ได้เลยแหละ พวกเขาเพอร์เฟคทุกอย่าง ใครๆก็อยากจะเข้ากลุ่มนั้น ”

“นอกจากกลุ่มนั้นก็ไม่มีใครทำอะไรพวกเขาได้เลยหรอ?”

 

“ตอบเลยว่า ไม่มี..” ยองฮุนพูดจบก็ลุกขึ้นจากโต๊ะพลางรีบเก็บหนังสือทันที

ฉันสงสัยในท่าทางแปลกๆของเขาว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะเข้าใจว่า มีใครมาเดินตรงมาที่เรา

 

“ฮยอนจิน” ฉันมองเขาที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ตรงหน้า

“ไม่วาใคร ก็ห้ามนั่งตรงนี้” เขาพูดเสร็จก็ปัดจานข้าวบนโต๊ะกระจัดกระจาย

นี้ฉันไม่เข้าใจเลยว่าไอ้หมอนี้เป็นบ้าอะไร?

“โทษที วันหลังฉันจะไม่นั่งอีก”ยองฮุนพูดพลางก้มลงไปเก็บจานข้าวตัวเองรวามถึงของฉันด้วย

“ไม่ต้อง ฉันเก็บเอง” ฉันพูดพลางแย่งจานมาจากเขา พลางมองไปทีฮยอนจินที่ยืนยิ้มสะใจอยู่

“นี่..”ฉันที่กำลังจะอ้าปากพูดอะไร

“เรารีบไปกันเถอะ” ยองฮุนพูดขัดก่อนจะดึงตัวฉันตามเขาไป

 

……

ฉันที่เดินตามยองฮุนมาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย

“นี่ยองฮุน หยุดก่อน!” ฉันเรียกยองฮุนที่เอาแต่เดินโดยไม่รอฉัน

“…” ยองฮุนหยุดนิ่งแต่กลับไม่หันมามองฉัน

“ฉันว่านี่มันมากเกินไป นายไม่ควรปล่อยให้เขาแกล้งแบบนี้ต่อไปนะ”

 

“เธอไม่เข้าใจหรอก ฮยอนจู…” ยองฮุนหันมามองหน้าฉันอย่างซีเรียส

“…”

“อีกอย่าง เธอถ้าไม่อยากโดนแกล้ง อย่าคุยกับฉันเลยดีกว่านะ” ยองฮุนพูดเสร็จก็หลบสายตาฉันไปทางอื่น

 

“นี่ ฉันไม่…”

“ฉันไม่อยากให้เธอโดนแกล้ง ขอร้องล่ะ ” ยองฮุนพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะเดินหนีฉันไป

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ และกำลังคิดว่า ฉันควรจะเชื่อทีเขาพูดใช่มั้ย

 

……………..

คาบบ่าย

ฉันกลับมาห้องเรียนที่ทุกคนกำลังสุมหัวคุยอะไรกันอย่างอยู่ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉันราวกับว่าฉันเป็นตัวประหลาด

“อี ฮยอนจู ลูกของนักแทควันโดเก่าผู้โด่งดังที่ตอนนี้กลายเป็นครูสอนแทควันโดส่วนแม่คือเชฟขนม” เพื่อนคนนึงในห้องพูดถึงข้อมูลทางครอบครัวของฉันขึ้นกลางห้อง

นี่ ฉันไม่แน่ใจว่าพวกนีเป็นนักเรียนหรือโคนันกันแน่ ทำไมต้องอยากรู้จนต้องสืบเรื่องของฉันขนาดนี่

ฉันหันไปมองฮยอนจินที่นั่งแสยะยิ้มอยู่ที่โต๊ะ

“และตอนนี้พวกเขาหย่ากัน ยัยนี่เป็นเด็กบ้านแตก ดูแล้วไม่น่าสนใจเท่าไหร่” เพื่อนอีกคนพูดขึ้น

ฉันที่ได้ยินอย่างนั้นก็ทำเป็นไม่สนใจเดินไปนั่งที่นั่งของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“นี่ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรอ ยัยเด็กบ้านแตก” พวกเขายังจะล้อไม่หยุดแน่ หากฉันตอบโต้พวกนั้นก็ยิ่งจะเอาใหญ่

“ใช่ได้เลยหนิ จะบอกให้นะความอดทนนะ ไร้ประโยชน์ เธอควรจะตอบโต้บ้างนะ ฮยอนจู ฮ่าๆๆๆ”

ดูเหมือนพวกเขาจะสนุกขึ้นเรื่อยๆด้วยซ้ำ..

“…”ฉันนิ่งเงียบอยู่เหมือนเดิมทั้งๆที่อกจะแตกตายแล้ว

 

ฉันแอบหันไปมองยองฮุนที่เอาแต่นั่งก้มหน้าเพราะเขารู้ดีว่าช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

“นี่ ฮยอนจู แม่เธอมีเงินพอหรอ ฉันให้ยืมได้นะ ถ้าค่าเทอมไม่พอน่ะ ฮ่าๆๆ” เพื่อนคนหนึ่งพูดพลางเดินมาข้างๆโต๊ะฉันก่อนจะก้มลงมองหน้าฉันใกล้ๆ

“พูดไรหน่อยสิ ฮยอนจู เงียบแบบนี้เหมือนเป็นใบ้เลย”

ฉันกำมือแน่นเพื่อข่มอารมณ์ที่มันจะแตกออกมาเอาไว้

“อย่างนี้คงต้องให้ Swansกำจัดจากโรงเรียนนี้ออกไปสินะ” เขาพูดพลางมองไปที่ฮยอนจินที่นั่งนิ่งอยู่และมองมายังฉัน

 

“งั้นหรอ?” ฮยอนจินพูดขึ้น

นั้นทำให้ฉันหันไปมองที่เขาทันที นี่เขาคิดจะทำอย่างนั้นจริงๆหรอ?

“พวกแบบนี้มีแต่ให้โรงเรียนเราเสียชื่อนะ ฉันขอโหวตให้เธอ ออกไป ฮยอนจู”

“ออกไป ฮยอนจู ออกไป ฮยอนจู ออกไป” คนในห้องเริ่มพูดเป็นม็อปขับไล่ขึ้นเรื่อยๆ

 

ฉันหันไปมองมีจูที่เดินเข้ามาว่าพอจะช่วยฉันได้ไหม แต่เธอกลับเงียบ

ในเมื่อทุกคนในห้องจะทำแบบนี้

ก็ช่วยไม่ได้สินะ

“ฮยอนจู ออกไป ฮยอนจู ออกไป” เสียงขับไล่ฉันดังขึ้นไปเรื่อยๆ

“ใช่!!” ฉันลุกขึ้นจากโต๊ะเหมือนจะตอบโต้ ทุกคนเลยหยุดเพื่อจะฟังฉัน

“..”

“ฉันฮยอนจู เด็กบ้านแตก แล้วไง? ใครมีปัญหา? ฉันหรอ? ฉันก็ว่าไม่ เคยถามตัวเองบ้างมั้ย ว่าในแต่ละวันใครกันแน่ที่หาปัญหามา ฉันหรอ? ก็ไม่หนิ ฉันก่อเรื่องหรอ ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันแรกที่ได้เจอกับพวกนาย กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับฉัน! ใครอยากมีปัญหานัก ก็เข้ามาสิ เข้ามา!”

ฉันพูดลั่นห้อง

“ฮ่าๆๆๆๆ ยัยนี่โกรธแล้วอ่ะ ไรวะ ไม่หนุกเลย” เพื่อนคนนึงพูดขึ้นเขาไม่รู้สึกผิดเลยด้วยซ้ำ

 

 

ฮยอนจินที่นั่งอยู่ข้างหลังเขามองเธอด้วยความสนใจ พลางนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา

“ไง มีใครจะพูดอะไรอีกมั้ย ถ้าจะแกล้งกัน ก็เอาเลย เพราะฉัน ไม่กลัวพวกนายหรอก” ฉันพูดพลางมองไปรอบๆห้อง

แปะๆๆๆๆ

เสียงปรบมือของใครดังขึ้น ฉันหันไปมองฮยอนจินที่นั่งปรบมืออยู่ข้างหลังฉันอย่างงงๆ เขาทำอย่างนั้น หมายความว่าไง

 

“ฮยอนจิน ปรบมือทำไม?” เพื่อนคนนึงพูดขึ้นอย่างงงๆเชนกัน

“ฉันชอบยัยนี่ว่ะ”

คำพูดนั้นของเขา ทำให้เพื่อนทั้งห้องต่างพากันตกใจและฮือฮากับสิ่งที่เขาพูด

รวมถึงฉันที่คิดว่าตอนนี่ฉันโดนแล้วล่ะ

“ไว้เจอกันหลังเลิกเรียนนะ ฮยอนจู” ฮยอนจินพูดพลางยิ้มมุมปากมาทางฉัน

ลีโนวที่เห็นเพื่อนเขาแสดงออกอย่างนั้นก็ส่ายหัวอยางเอือมๆ

ยองฮุนที่นั่งอยู่หลังห้องเขามองฮยอนจูและรู้สึกกังวลและเป็นห่วงเธอมากกว่าตัวเองซะอีกในตอนนี้

 

…………….

 

คาบสุดท้าย

ฉันในตอนนี้ที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่ปลอดภัยซะแล้วล่ะ และไม่อยากจะให้จบคาบนี้เลยสักนิด

“วันนี้พอแค่นี้ พรุ่งนี้ส่งการบ้านที่โต๊ะครูตอนเช้าด้วยล่ะ” ครูพูดจบก็เดินออกจากห้องไปเลย

 ฉันที่รีบเก็บของอย่างรวดเร็วและเตรียมตัวจะออกจากห้องไปแต่ทว่าเพื่อนในห้องทุกคนขวางทางฉันไว้

จนในที่สุดทุกคนก็ได้ออกไป ยกเว้นฉันและฮยอนจินที่อยู่ในห้อง

ฉันกำกระเป๋าเป้สะพยาแน่นและมองไปยังเขาที่ยืนกอดอกพิงหน้าต่างอยู่

“ฉันมีทางเลือกสุดท้ายให้เธอ ฮยอนจู”

ฮยอนจินพูดขึ้นมองฉันก่อนที่จะมองไปที่ประตูห้อง

ยองฮุนที่ถูกผลักเข้ามาในห้องอีกคน

“นี่นายคิดจะทำอะไร?”ฉันพูดพลางมองเขาสลับกับยองฮุน

“คิดหาทางรอดให้เธอและเขาไง ฉันใจดีแค่ไหนแล้วรู้ไหม?” ฮยอนจินพูดพลางเดินมากอดคอยองฮุนที่ยืนก้มหน้าอยู่

“หยุดทำเรื่องไร้สาระบ้าๆได้แล้ว!”

“เห้อ เธอพลาดแล้วล่ะ ไม่มีใครกล้าพูดแบบนั้นกับฉันสักคน” ฮยอนจินพูดก่อนจะผลักยองฮุนออกห่างจากตัวเขาและเดินตรงมาทางฉัน

“ฉันไม่กลัวนายหรอก” ฉันพูดไปอย่างนั้นถึงแม้ในใจจะแอบหวั่นบ้าง

“งั้นเลือกเอา จะออกไปดีๆแล้วฉันจะไม่แกล้งเพื่อนคนแรกของเธออย่างเขาอีก หรือจะอยู่เพื่อถูกแกล้งแทนเขาล่ะ คิดดีๆนะ” ฮยอนจินพูดพลางยิ้มอย่างร้ายๆ

นั้นเป็นทางเลือกที่ยองฮุนไม่สามารถจะช่วยฉันได้เลยสักทาง เพราะมันไม่ดีสักทางเลยนี่หน่า

“นายฟังฉันดีๆนะ ฮยอนจิน.."ฉันพูดและเดินไปสู้หน้าเขา

"ฉันจะอยู่ และจะไม่ยอมถูกแกล้ง และก็จะไม่ยอมให้นายแกล้งเค้าด้วย”

“ฮ่าๆๆๆๆนายได้ยินไหมยองฮุน นี่นายต้องให้ผู้หญิงมาปกป้องแล้วงั้นหรอ น่าขายหน้าชะมัด”

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นนะยองฮุน” ฉันรีบพูดแก้ทันทีเพราะกลัวจะถูกเข้าใจผิด

“เชื่อเหอะ ผู้หญิงคนนี้ จะทำให้นายลำบากมากขึ้น ยองฮุน” ฮยอนจินพูดพลางแสยะยิ้มใส่ฉัน

“พอเถอะ พอได้แล้ว ฮยอนจู เธอกลับบ้านไปเหอะ”ยองฮุนพูดขึ้น

“ใครให้กลับ ฉันยังไม่ได้เสนอทางเลือกที่สามเลย” ฮยอนจินยังดื้อดึงต่อ

“ฉันไม่เลือกทางเลือกของนายอะไรทั้งนั้น” ฉันพูดพลางจะเดินหนีแต่ฮยอนจินกลับดึงแขนฉันไว้

“เธอต้องเลือก!!”

“ก็บอกว่าไม่เลือกยังไงละวะ ปล่อย!!” ฉันพูดพลางสะบัดแขนออกจากมือเขา

“ได้ งั้นฉันจะทำในแบบที่ฉันเลือกให้ละกัน!” ฮยอนจินพูดก่อนจะดึงแขนฉันอีกรอบเพื่อลากออกไปจากห้องพร้อมเขา

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #1 bts_thai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 11:51
    ฮรืออ ฮยอนจินจะทำอะไร มาต่อนะคะกำลังลุ้นเลย
    #1
    0