คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic: Happy Birth Day วันเกิดนี้ให้นายจอมเนียน!! [8018]

อีกไม่นานจะวันเกิดยามาโมโตะแล้วสิ ก็เลยถือโอกาสแต่งฟิคให้ยามะเป็นของขวัญซะเลย!!! เพื่อ Happy Birth Day ให้กับยามาโมโตะในวันที่24 พ.ค. 54 นี้จ้า!!!

ยอดวิวรวม

1,295

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


1,295

ความคิดเห็น


15

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 เม.ย. 54 / 11:07 น.
นิยาย Fic: Happy Birth Day ѹԴ¨¹!! [8018] Fic: Happy Birth Day วันเกิดนี้ให้นายจอมเนียน!! [8018] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


แปะ แบนเนอร์ !! ห่วยได้อีก แหะๆ^^'



อ่ะแฮ่ม ๆ ข้าน้อยมีนามว่า: ฿oly แต่จะเรียกง่ายๆว่าBoWก็ได้น๊อ^O^
 
ฟิคเรื่องนี้คงเป็นเรื่องแรกที่แต่งจบได้แบบสมบูรณ์ กร๊ากกก~^O^[เรื่องอื่นมั่วได้อีก 55] 

อย่างที่เห็นข้างบน เรื่องนี้Yน๊อ ~~ ใครรับไม่ได้โปรด เผ่นไปซะ~~^O^~ 



 Happy Birth Day To Yamamoto Takeshi !!!!!!!


วันที่ 24 แล้วน๊า > < มาแปะเลยดีกว่า
 
มาร่วมอวยพรวันเกิดให้ยามาโมโตะกันด้วยนะ>w<~~~






MusicPlaylistView Profile
Create a MySpace Playlist at MixPod.com

ธีม :t em 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 เม.ย. 54 / 11:07


      “ยามาโมโตะ!!!!”สึนะร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่อใบหน้าของเพื่อนตัวดีที่หายหัวไปตั้งแต่ออดพักเที่ยงดังเต็มไปด้วยรอยช้ำ คาดได้ว่าจะเอาหน้าไปรับทอนฟาจากฮิบาริซังมาอีกอย่างเคย
     
      “แหะๆ ”^^ ยามาโมโตะนั่งลงที่เก้าอี้ของตัวเองยิ้มหน้าระรื่นพลางเกาหัวแกรกๆอย่างไม่รู้จักเข็ดกับการกระทำของตัวเอง
     
      “ไปยุ่งกับเจ้าฮิบาริมันได้ทุกวี่ทุกวัน นายนี่มันบ้าชะมัดเลยว่ะ”
     
      “ฮ่า ๆ”^^สึนะกับโกคุเทระส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอากับคนตรงหน้า
     
      “ยามาโมโตะ ถ้าจะพูดให้ถูกล่ะก็..”สึนะยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วพลางยิ้มแก้มปริ
     
      “แกต้องบอกว่า  ก็ถ้าฉันไม่ได้เห็นหน้าฮิบาริสักวันมันจะนอนไม่หลับนี่นา ต่างหากล่ะฟะ”โกคุเทระพูดเสริมขึ้นพลางทำหน้าเลียนแบบใบหน้ายิ้มยียวนกวนเท้าของยามาโมโตะไปด้วย
     
      “ฮ่า ๆ”สึนะกับโกคุเทระหัวเราะออกมาพร้อมกันกับใบหน้าเหวอรับประทานของยามาโมโตะ
     
      “พวกนายนี่ล่ะก็ทำฉันอึ้งเลยนะเนี่ย ฮ่า ๆ”ยามาโมโตะหัวเราะกับความรู้ทันของเพื่อนทั้งสอง
     
      “วันมะรืนนี้เป็นวันเกิดยามาโมโตะใช่มั้ย?”สึนะถามขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้
     
      “อืม นั่นสินะ! ฉันเองก็ลืมไปเลยนะเนี่ย”ยามาโมโตะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
     
      “แกยิ้มแบบนั้นคิดจะขอของขวัญพิลึกๆจากรุ่นที่สิบงั้นเรอะ!!”โกคุเทระกระชากคอเสื้อยามาโมโตะอย่างเอาเรื่องตามแบบของเจ้าตัว
     
      “ใจเย็นๆก่อนสิโกคุเทระคุง”
     
      “ก็แค่คิดว่าถ้าได้ของขวัญจากฮิบาริก็คงจะดีนะ”^^โกคุเทระวางมือจากคอเสื้อของยามาโมโตะ ก่อนจะเงียบไปสักพักเมื่อกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
     
      “โกคุเทระคุงคิดอะไรอยู่หรอ?”สึนะถามขึ้นเมื่อคนที่ชอบโวยวายจู่ๆก็เงียบ
     
      “เปล่าครับ”เมื่อโกคุเทระพูดจบอาจารย์ก็เดินเข้ามาเริ่มคาบบ่าย ยามาโมโตะที่ถูกอาจารย์ไล่ให้ไปห้องพยาบาลทันทีที่อาจารย์ได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผล ทั้งๆที่มันท่าทางจะเจ็บมากแท้ๆแต่ก็ยังคงยิ้มได้อย่างสบายๆอยู่ทุกวันจนทุกคนพากันสงสัยว่ายามาโมโตะกล้าหรือว่าบ้ากันแน่นะ..
     
      “รุ่นที่สิบครับๆ”โกคุเทระเรียกเบาๆ  สึนะหันมาสนใจเขาก่อนจะรับกระดาษที่เขายื่นให้ไปอ่านแล้วมองมาที่เขา
     
      “เอาจริงเหรอ”สึนะพูดอย่างแปลกใจกับข้อความที่เขียนเอาไว้แต่ใบหน้านั้นกลับยิ้มกริ้ม
     
      “ครับ”โกคุเทระพยักหน้า “ถึงจะอันตรายไปหน่อยก็เถอะ” สึนะพยักหน้าเห็นด้วย
     
      “นี่พวกเธอกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่น่ะ!!”
     
      “ขอโทษครับ!!”
     


                   ยามาโมโตะที่ทำการรักษาบาดแผลของตัวเองเสร็จแล้ว เดินอย่างสบายใจอยู่ตามทางเดินก่อนจะมาหยุดลงที่หน้าห้องของคนที่จารึกรอยแผลไว้ที่ใบหน้าของเขา...ฮิบาริ.... ยามาโมโตะบิดลูกบิดประตูแล้วค่อยๆเปิดประตูออก
        ปึ้ก!! ส้อมปักเข้ากับผนังเฉียดหน้ายามาโมโตะทันทีที่ประตูเปิดออกจนหมด ฮิบารินั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาจ้องมองเขาด้วยสายตาคมกริบ
      
      “ห้องนี้ไม่ใช่ที่สำหรับโดดเรียน”
     
      “อ่า~ ก็ฉันอยากเจอฮิบารินี่นา”^^ยามาโมโตะปิดประตูลง เขาหันมายิ้มหน้าระรื่นให้กับฮิบาริ
    
      “ไม่เบื่อบ้างหรือไง ฮิบาริถามคำถามนี้อยู่ทุกวี่ทุกวันพอๆกับที่เจ้าร่างสูงนี้โผล่หัวมา
   
      “ไม่สักนิด”ยามาโมโตะเดินมานั่งข้างฮิบาริบนโซฟา
  
      “ยิ้มอยู่ได้ทุกวี่ทุกวันน่าโมโหชะมัด”
 
      “ก็ฉันมีความสุขนี่นา”
 
      “นี่มันยังเวลาเรียนอยู่ เพราะงั้นไปเข้าเรียนซะ!”

      “โห~ แค่นี้หน้าหล่อๆของฉันก็ระบมไปหมดแล้วนะ”^^
 
      “ก็แกมายั่วโมโหฉันก่อนไม่ใช่รึไงล่ะฮะ!”ยามาโมโตะรับทอนฟาที่ฟาดมาได้อย่างพอดี ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้

      “เพราะว่า..ชอบไงล่ะ”^^ ฮิบาริผลักยามาโมโตะจนตกโซฟาทันทีที่ฟังจบ

      “ไปเข้าเรียนได้แล้วไป!!”ฮิบาริควักทอนฟาขึ้นตั้งท่า แล้วเข้าจู่โจมยามาโมโตะทันที

      “ไปแล้วคร๊าบบบบ~~~”ยามาโมโตะรีบเปิดประตูออกจากห้องแล้วเผ่นมาจนถึงห้องเรียนทันที....ค่อยๆเก็บไปทีละนิด...ทีละนิด...แบบนี้แหละดี^^

      “เจ้าบ้า”

 

      “ยามาโมโตะพวกฉันไปก่อนนะ”
 
      “อืม บาย”^^ยามาโมโตะโบกมือตอบเพื่อนๆในชมรม ตอนนี้บรรยากาศเริ่มมืดขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงนี้เขามักจะอยู่ซ้อมแบบนี้ทุกวัน ระหว่างที่ซ้อมเขามักจะมองไปที่หน้าต่างห้องกรรมการคุมกฏเพื่อดูว่าร่างบางกลับไปแล้วหรือยัง ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ เรียกว่าเป็นความสุขในหนึ่งวันของเขา

      “เจ้าบ้านั่นคงกลับไปแล้วสินะ”ฮิบาริลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารกองโตไปยืนข้างๆหน้าต่างที่เมื่อมองจากตรงนี้ก็จะเห็นสนามเบสบอลได้อย่างชัดเจน ‘จริงๆด้วยแหะ’

      “เราเองก็คงต้อง...”ฮิบาริเหลือบไปเห็นปฏิทินที่ถูกวงตรงวันที่24 เขาหยิบมันขึ้นมาดู ‘วันเกิดยามาโมโตะ ทาเคชิ’ ฮิบาริหน้าแดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ‘ใครมันมาเขียนกันฟะเนี่ย!’


      “ฮัดเช้ย!”
 
      “เป็นอะไรมั้ยโกคุเทระคุง?”
 
      “เปล่าครับ สงสัยมีใครนินทา”โกคุเทระด้วยสีหน้าหงุดหงิด
  
      “อืม แต่โกคุเทระคุงก็ใจกล้านะ แต่ทำแค่นั้นเขาจะมาหรอ?”
  
      “เขียนไว้ให้รู้ก็พอครับ มาไม่มาก็แล้วแต่บุญเจ้าบ้าเบสบอลล่ะกันครับ”^^
   
      “แกจะคุยกันไปถึงไหน!”
    
      “ว๊ากก!! อ่าว รีบอร์น/คุณรีบอร์น”ทั้ง2ตกใจเมื่อจู่ๆรีบอร์นในชุดต้นไม้ก็โผล่มาจากพุ่มไม้
    
      “พวกแกคิดจะทำอะไรอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ หึหึ..”รีบอร์นหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์
     
      “คุณรีบอร์นจะทำอะไรหรอครับ”
     
      “เปล๊า ~ ”^^ ทั้งสองทำสีหน้าหวาดๆกับคนใบหน้ายิ้มระรื่นของคนตรงหน้า
     
      “ป๊าบ! โป๊ก! ”ก่อนจะโดนลูกเตะไปคนละที
   
      “นายก็กลับไปได้แล้วโกคุเทระ สึนะเข้าบ้าน!”รีบอร์นพูดแล้วเดินนำเข้าบ้านไปด้วยใบหน้าเหมือนมีเรื่องสนุก....ขออย่าให้มีเรื่องพิลึกๆเกิดขึ้นเถอะ......
     
      “งั้นราตรีสวัสดิ์โกคุเทระคุง”^^
    
      “ราตรีสวัสดิ์ครับรุ่นที่10”^^

 วันต่อมา....

      “ยามาโมโตะคุงวันนี้ไม่ไปหาคุณฮิบาริหรอ?”สึนะถามขึ้นอย่างสงสัยเมื่อยามาโมโตะมานั่งกินข้าวเที่ยงกับเขาและโกคุเทระในโรงอาหาร
 
      “หรือว่าแกจะเข็ดซะแล้ว”โกคุเทระถามด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ยามาโมโตะที่มองไปรอบๆโรงอาหารหันมาสนใจเพื่อนทั้งสอง ก่อนจะเผยรอยยิ้มเศร้าบนใบหน้า
 
      “ตั้งแต่เช้าฉันยังไม่เห็นฮิบาริเลย ไปหาที่ห้องกรรมการคุณคุซาคาเบะบอกว่าวันนี้ฮิบาริไม่มา”
 
      “ไม่น่าเชื่อว่าอย่างเจ้านั่นจะไม่มา”
 
      “นั่นสิ อย่างคุณฮิบาริไม่น่าจะขาดเรียนได้”สึนะพูดด้วยสีหน้าประหลาดใจสุดๆ
 
      “อุสาต์ว่าจะชวนไปงานวันเกิดที่บ้านสักหน่อย น่าเสียดายนะ ฮ่า ๆ”ยามาโมโตะหัวเราะออกมา

      “ยามาโมโตะคุง...”สึนะทำสีหน้าเป็นห่วงคนตรงหน้า....หัวเราะเพื่อกลบความผิดหวังหรือเปล่านะ...

      “ท่าทางจะไม่ได้ผลแหะ ไม่มีบุญเอาซะเลย ”โกคุเทระพูดอย่างผิดหวัง ทั้งที่อยากเห็นเจ้าฮิบาริเก๊กหลุดสักหน่อยเชียวนะ....

      “นายว่าอะไรนะโกคุเทระ?”ยามาโมโตะหันมาสนใจคำพูดลอยๆของโกคุเทระ
  
      “ไม่มีอะไร เจ้าฮิบาริไม่มาแบบนี้วันนี้แกคงนอนไม่หลับแหง”โกคุเทระพูดอย่างรู้ทัน
  
      “นั่นสิ  วันนี้ฉันไม่ได้อยู่ซ้อมพวกเราคงได้กลับบ้านด้วยกันนะ ฮ่าๆ”
   
      “ อืม ดีจัง นานๆพวกเราจะได้กลับบ้านพร้อมกันทั้งที”^^สึนะพูดอย่างดีใจ
 
      “ช่วงเวลาที่ฉันได้เดินกลับบ้านกับรุ่นที่10 ทำไมต้องมีมารมาขวางด้วยเนี่ย”- - โกคุเทระทำสีหน้าหงุดหงิด
 
      “ฮ่าๆ นายนี่น๊า  โกคุเทระ”
 
      “อย่าพูดอย่างงั้นสิโกคุเทระคุง” พอกลับบ้านด้วยกันโกคุเทระก็ดันไปเปิดศึกกับคุณพี่ของเคียวโกะจังระหว่างทางทุกที ไม่รู้พี่แกโผล่มาจากไหนได้ทุกวัน ฉันล่ะไม่อยากจะห้ามแล้วล่ะนะ ดีแล้วล่ะยามาโมโตะกลับด้วย^ ^

         
  หลังเลิกเรียนทั้งสามคนก็กลับบ้านพร้อมกันอย่างสงบสุข......(รึเปล่า)

      “เฮ้ย! แกเจ้าหัวสนามหญ้า” พวกเขาทั้งสามเดินมาจนถึงหน้าร้านเบเกอรี่แล้วพบกับเรียวเฮเข้าโดยบังเอิญ ในมือทั้งสองข้างของเรียวเฮถือถุงขนาดใหญ่เอาไว้
      
      “เจ้าหัวปลาหมึก โทษทีวันนี้ไม่มีเวลาเล่นด้วย ฉันไปนะซาวาดะ ยามาโมโตะ”^^ เรียวเฮรีบกล่าวลาทันทีก่อนจะวิ่งอย่างสุดขั้วหายลับไป
   
      “ไหงถึงได้หนีกันล่ะฟะเนี่ย!”โกคุเทระพูดอย่างหงุดหงิด
 
      “รุ่นพี่มาซื้ออะไรกันนะ เต็มถุงเชียว”
  
      “คงจะอาหารเย็นล่ะมั้ง แต่รุ่นพี่แกตลกดีนะ ฮ่าๆ”

      “ชิ! ไปกันต่อเถอะครับรุ่นที่สิบ”โกคุเทระสบถแล้วเอามือล้วงกระเป๋าเดินนำไปทันที
 
      “โกคุเทระคุงเป็นอะไรหรือเปล่านะยามาโมโตะ”สึนะถามขึ้น
  
      “อืม...ไม่รู้สินะ แต่อาจเป็นเพราะรุ่นพี่ก็ได้ ฮ่าๆ”ยามาโมโตะหัวเราะออกมาอีกเมื่อนึกถึงเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้กับคนทั้งสอง
 
      “นี่! รีบตามมาสิครับ”โกคุเทระที่เดินไปไกลหันมาตะโกนเมื่อรู้ตัวว่ากำลังเดินนำมาคนเดียว
 
      “อืม!”สึนะตอบรับ ก่อนจะยามาโมโตะกับเขาจะรีบตามโกคุเทระไป ทั้งสามคนเดินมาถึงทางแยกก่อนยามาโมโตะจะแยกกับสึนะและโกคุเทระ

      “กลับมาแล้วครับ”ยามาโมโตะพูดเมื่อเข้ามาในบ้านของเขาที่เต็มไปด้วยลูกค้า
 
      “อ่าว! เจ้าทาเคชิ วันนี้แกกลับเร็วจังนะ”ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อเห็นลูกชายกลับมาบ้านเร็วกว่าทุกวัน
 
      “วันนี้ไม่มีซ้อมน่ะพ่อ งั้นวันนี้ผมช่วยล่ะกันนะ”^^

      “งั้นเรอะ เอ้า! เอาไปเสิร์ฟโต๊ะนั้น”

      “โอ๊ส!”ผู้เป็นพ่อมองดูลูกชายที่เอาซูชิไปเสิร์ฟ.......ไม่มีแผลสักนิด...วันนี้มีอะไรกับฮิบาริจังล่ะสิท่า.....เจ้าลูกบ้า......


      “ขอบคุณครับ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ”^^ยามาโมโตะกล่าวลากับลูกค้ากลุ่มสุดท้าย
 
      “ทาเคชิ!”

      “อะไรพ่อ!?”ยามาโมโตะหันไปตามเสียงเรียก
 
      “นมในตู้เย็นหมดแล้วแกออกไปซื้อหน่อยสิ”

      “อ่าว อืมๆ งั้นพ่อเก็บร้านคนเดียวได้นะ?”ยามาโมโตะถอดผ้ากันเปื้อนกับหมวกออก
 
      “ได้อยู่แล้วล่ะน่า แกรีบไปรีบกลับล่ะ”
 
      “อืม ไปนะ”^^ยามาโมโตะกล่าวแล้วเดินออกจากบ้านมาที่ซุปเปอร์มาเก็ตก่อนจะจัดการซื้อของที่ต้องการแล้วเดินทางกลับ แต่สายตาของเขาก็ไปสะดุดกับร่างบางที่คุ้นตาที่เดินออกมาจากบ้านหลังนึง.....ฮิบาริ!?.....เมื่อร่างนั้นลับหายไปเขาก็เดินไปที่หน้าบ้านหลังนั้นก่อนเขาจะพบว่าบ้านหลังนั้นคือบ้านซาซางาวะ
 
      “อ่าว ! ยามาโมโตะคุง”เคียวโกะที่ยืนอยู่หน้าประตูตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นยามาโมโตะ
 
      “อ่า ไง”^^’ ยามาโมโตะทักทายเมื่อถูกเห็น
  
      “มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ ถึงได้มา?”^^’
 
      “เปล่าหรอก แค่เดินผ่านมาน่ะ”^^
 
      “หรอ ดึกแล้วรีบกลับจะดีกว่านะ”^^.....หรือว่าฮิบาริอยู่กับซาซางาวะ?
 
      “ตะกี้เห็นฮิบาริ...”เคียวโกะสะดุ้งเล็กน้อย “เขาแวะมาหารุ่นพี่หรอ?”

      “ออ คุณฮิบาริเขาเดินผ่านมาแถวนี้น่ะ ไม่มีอะไรหรอกนะ”^^’

      “หรอ ช่างเถอะ ฉันกลับก่อนนะ”^^ยามาโมโตะกล่าวลาก่อนจะรีบเดินออกมาทันที
 
      “เฮ้อ~ เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ แต่ไม่นึกเลยว่าคุณฮิบาริจะให้เรา...”
 
      “เคียวโกะ เจ้าฮิบาริกลับไปแล้วเรอะ!”ซาซางาวะถามขึ้นเมื่อเคียวโกะเปิดประตูเข้ามาในบ้าน
 
      “ค่ะ เมื้อกี้เจอยามาโมโตะคุงด้วย เกือบไปแล้วเชียวนะ”
 
      “งั้นหรอ แล้วเป็นไงฮิบาริพอไหวมั้ย?”
   
      “ไหวอยู่แล้วล่ะค่ะ แต่ไม่นึกว่าคุณฮิบาริจะทำอะไรแบบนี้เลยนะค่ะเนี่ย ไม่น่าเชื่อ”^^
   
      “ฮ่า ๆ พี่เองก็ด้วย”

      “เจ้าทาเคชิพรุ่งนี้หนูฮิบาริจะมารึเปล่า”ผู้เป็นพ่อถามขึ้นเมื่อผู้เป็นลูกกลับมาจากซื้อของแล้วมานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามคำถามของผู้เป็นพ่อทำเอาผู้เป็นลูกทำหน้าจ๋อย ก่อนจะส่ายหน้าไปมา
  
      “ทานล่ะนะครับ”       
  
      “แกไปทำอะไรให้เขาโกรธรึไง?”พ่อถามต่อ
 
      “ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน วันนี้ฮิบาริไม่ได้มาโรงเรียนผมก็เลยไม่ได้ชวน”ยามาโมโตะปรับสีหน้าให้เป็นปกติคีบอาหารเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ่ยๆ
 
      “งั้นเรอะ น่าเสียดาย”ผู้เป็นพ่อทำสีหน้าผิดหวังอย่างสุดๆ ยามาโมโตะที่ยิ้มหน้าระรื่นราวกลับไม่รู้ร้อนร้อนหนาวแต่ในใจกลับกำลังคิดถึงเรื่องของฮิบาริอยู่เต็มหัวไปหมด.....
       
           ยามาโมโตะตัดสินใจมานั่งมองดาวอยู่ที่หน้าต่างห้องหลังจากที่เขานอนกลิ้งไปกลิ้งมาเพราะนอนไม่หลับ....ฮิบาริไปทำอะไรที่บ้านซาซางาวะกันนะ....แล้วทำไมวันนี้ถึงไม่ไปเรียน....หรือว่าเราทำอะไรให้โกรธ....แต่ซาซางาวะก็ดูตกใจมากตอนเจอเรา...รุ่นพี่ซาซางาวะที่ถือถุงขนาดใหญ่....หรือว่าฮิบาริจะไปฉลองอะไรกับบ้านซาซางาวะ......แต่ฮิบาริไม่ชอบสุมหัวนี่นา.....
       
      “โอ้ย!! มันยังไงกันแน่เนี่ย”>[]<~~ ยามาโมโตะตะโกนออกมาอย่างไม่เข้าใจ คำถามก็ล้วนแต่เกิดขึ้นเต็มไปหมด จนวันนี้เขาคิดว่าคงไม่ได้หลับแล้วจริงๆ ยามาโมโตะมองดวงดาวบนท้องฟ้าแล้วภาพของฮิบาริก็ปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด
     
      “อย่างน้อยๆ วันนี้ก็อยากจะโดนฟาดสักที!!!” แล้วยามาโมโตะก็นั่งดูดาวแล้วพูดคนเดียวไปตลอดทั้งคืน.....


   เช้าวันต่อมา.......

     “เจ้าทาเคชิ!?”ผู้เป็นพ่อตกใจเมื่อเห็นลูกชายกำลังทำอาหารอยุ่ในครัวด้วยใบหน้าราวกับหมีแพนด้า

     “พ่ออรุณสวัสดิ์ อาหารเช้าเสร็จแล้วนะ”^^ยามาโมโตะทักทายพ่อ ก่อนจะวางอาหารไว้บนโต๊ะ

     “อรุณสวัสดิ์ แกไปทำอะไรกับหน้ามา ไม่ได้นอนเรอะ!?”พ่อถามขึ้นเมื่อรู้สึกว่าผู้เป็นลูกคงจะนอนไม่หลับเพราะคิดถึงแต่เรื่องของฮิบาริ

     “แหะๆ ก็นิดหน่อย มากินกันเถอะ”^^ ยามาโมโตะนั่งลงที่เก้าอี้ก่อน
 
     “อือ แล้ววันนี้แกจะออกไปไหนหรือเปล่า? อย่างเช่น....”
 
     “อย่างเช่น? กินล่ะนะครับ”
 
     “ไปหาหนูฮิบาริ”
 
     “นั่นสินะ! ไว้เดี๋ยวกินเสร็จผมจะรีบออกไปเลย” นั่นสินะ! ถ้าไปหาล่ะก็จะได้ถามถึงเรื่องที่สงสัยทั้งหมดได้! ...แต่จะตอบเรามั้ยล่ะเนี่ย= =’

     “อือ งั้นแกก็รีบๆกินแล้วไปซะล่ะ ไว้พ่อจะอยู่เตรียมงานอยู่บ้าน”^^ผู้เป็นพ่อยิ้มกริ้มเมื่อเห็นลูกชายดูมีแรงฮึดขึ้นมาบ้าง
 
     “ครับ!”ยามาโมโตะรีบกินข้าวก่อนจะบอกลาพ่อแล้วออกมาจากบ้านทันที เขารีบตรงไปที่บ้านของฮิบาริทันที...เช้าๆแบบนี้ฮิบาริจะตื่นรึยังหว่า.....แล้วเมื่อมาถึงหน้าบ้านเขาก็พบกับคุซาคาเบะซังที่กำลังกวาดหน้าบ้านอยู่

     “อรุณสวัสดิ์ครับ”^^ยามาโมโตะเข้าไปทักทายทันที

     “อ่าว! อรุณสวัสดิ์ครับยามาโมโตะคุง มาแต่เช้ามีอะไรหรือครับ?”^^ คุซาคาเบะทักตอบ

     “ผมมาหาฮิบาริน่ะครับ เขาตื่นหรือยังครับ?”

     “ออ ฮิบาริซังเคลียร์เอกสารตั้งแต่เมื่อคืนก็เลยยังไม่ตื่นน่ะครับ ช่วงนี้ก็เยอะจนต้องเอากลับมาทำเลยล่ะครับ”

     “งั้นหรอครับ ท่าทางจะยุ่งน่าดู”^^
 
     “มีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่าครับ? เข้าไปรอในบ้านจนกว่าฮิบาริซังจะตื่นก็ได้นะครับ”^^
 
     “มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรมากหรอกครับ งั้นผมไม่กวนเวลาแล้วล่ะครับ”^^
 
     “จะไปแล้วหรอครับ?”คุซาคาเบะทำสีหน้าแปลกใจเพราะไม่คิดว่าชวนแบบนี้แล้วอย่างยามาโมโตะจะไม่เข้าไปบ้าน ทั้งที่ตอนไปห้องกรรมการคุมกฎก็ออกจะเข้าโดยพลการตลอด
 
     “ครับ ฝากบอกฮิบาริด้วยนะครับว่าอย่าทำงานงานหักโหมนัก”^^
  
     “อ่า ครับ ไว้จะบอกให้ครับ”^^แล้วยามาโมโตะก็วิ่งห่างออกไปจนลับสายตา คุซาคาเบะที่เห็นแบบนั้นก็เก็บของแล้วเดินเข้ามาในบ้าน แต่หารู้ไม่ว่ายามาโมโตะได้วิ่งกลับมาเพราะความอยากรู้เขาได้เข้ามาแอบฟังบทสนทนาของทั้งสองที่หน้าประตูอยู่
   
     “ฮิบาริซัง ตะกี้ยามาโมโตะคุงมา”
    
     “งั้นหรอ กลับไปแล้วใช่มั้ย?”
  
     “ครับ แต่ว่าไม่เห็นต้องหลบหน้าเขาเลยนี่ครับ”
 
     “หยุดพูดเถอะน่า มันเรื่องของฉัน”
 
     “ฉันจะจัดการต่อจากเมื่อคืน เพราะงั้นอย่ามากวน”
  
     “ครับ...เอาอีกแล้วเหรอเนี่ย”คุซาคาเบะซังรับคำมองร่างบางของผู้เป็นนายเดินเข้าไปในห้องครัว ก่อนยามาโมโตะที่ได้ยินทุกอย่างจากหน้าประตูจะเดินออกจากตรงนั้นมาทันที......ไม่อยากเจอเราจริงๆหรอเนี่ย......
      

       หลังจากนั้นยามาโมโตะก็มานั่งอยู่ริมแม่น้ำ เพราะยังไม่อยากที่จะกลับบ้านคอยฟังคำถามของพ่อ เพราะมันคงจะยิ่งตอกย้ำความงี่เง่าของเขา...
     “แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วล่ะนะว่าทำไม...แย่ชะมัด อย่างน้อยก็ไม่น่าหลบหน้ากันแบบนี้เลยน๊า~”^^ยามาโมโตะยิ้มออกมาราวกลับปลอบใจตัวเอง

     “ดันมาอกหักในวันเกิดตัวเองซะนี่ แย่ชะมัด ฮ่าๆ”^^

     โป๊ก! บางอย่างลอยมากระทบกับหัวตั้งๆของยาโมโตะอย่างจัง

     “ลูกเบสบอล?”ยามาโมโตะที่ก้มลงหยิบลูกเบสบอลขึ้นมา

     “ขอโทษนะฮะ พี่ชายเป็นอะไรรึเปล่าฮะ...”ยามาโมโตะหันไปทางเสียงเรียก ก่อนจะพบกับเด็กผู้ชายที่มีหน้าตาน่ารักราวกับเด็กผู้หญิงมองมาทางเขา
 
     “เอ่อ นี่ของนายเหรอ?”^^ยามาโมโตะยื่นลูกเบสบอลให้
   
     “ครับ”^^
 
     “นายเล่นเบสบอลด้วยหรอ?”
  
     “ครับ ผมเล่นอยู่กับเพื่อนที่สนามตรงนั้นน่ะครับ พี่ชายไปเล่นด้วยกันสิครับ”^^ เด็กคนนั้นชี้ไปทางสนามเบสบอลที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นนัก ยามาโมโตะมองไป
    
     “อืม กำลังอยากเล่นอยู่พอดีเลยล่ะ”^^ จากนั้นยามาโมโตะก็เล่นเบสบอลกับเด็กๆจนเย็นก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

   
     “สุขสันต์วันเกิดนะครับพี่ยามาโมโตะ!!!”^^
   
     “ขอบใจนะ เอาไว้วันหลังมาเล่นด้วยกันอีกนะทุกคน”^^ จากนั้นเด็กๆก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน ยามาโมโตะเดินกลับมาที่บ้านด้วยความรู้สึกสบายใจขึ้น และไม่คิดที่จะยอมแพ้กับเรื่องที่ได้ยินแค่นั้นเป็นแน่...
   
     “ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก!!!”ยามาโมโตะตะโกนออกมา เมื่อเดินมาถึงที่หน้าบ้านของตัวเอง
  
     “ผมกลับมา... ปัง! ปัง! ปัง! สุขสันต์วันเกิดยามาโมโตะคุง!!!!”ยามาโมโตะมองเพื่อนๆที่มาร่วมงานด้วยความรู้สึกตกใจเล็กๆ ทั้งสึนะ โกคุเทระ พ่อ รีบอร์น เบียงกี้ ฟูตะ อี้ผิง ฮารุ เคียวโกะ เรียวเฮ แรมโบ้ แม่ของสึนะแม้กระทั่งโคโรเนโร่ก็ยังมาร่วมงานด้วย ทุกคนที่ล้อมรอบเค้กก้อนใหญ่ที่เขียนเอาไว้ว่า ‘Happy Birth Day to Yamamoto takeshi’ กับอาหารมากมายที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะตรงกลาง  ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของทุกคนที่มาร่วมงานทำให้เขายิ้มออกมาด้วยความดีใจ
 
     “ขอบคุณนะทุกคน”^^ แม้จะเสียใจที่คนที่อยากให้มามากที่สุดไม่ได้มาก็เถอะ....
 
     “วันเกิดลูกชายตัวเองทั้งที กินกันให้เต็มที่เลยนะทุกคน”^^ผู้เป็นพ่อตะโกนออกมาเรียกเสียงเฮได้เป็นอย่างดี
 
     “เดี๋ยวก่อน ๆ ก่อนจะกินกันมาเป่าเค้กกันก่อนดีกว่า”รีบอร์นยิ้มอย่างเป็นเลศนัยให้กับทุกคนก่อนทุกคนจะพยักหน้าเป็นการเห็นด้วย

     “งั้นก็รีบเป่าเร็วๆเข้าสิฟะ !”
 
     “เป่าเลยๆ ๆ ๆ ”เสียงของทุกคนเชียร์ให้เป่า
   
     “อืม.....”ยามาโมโตะหลับตาลงเพื่ออธิษฐาน...... “ฟู่~~ เย้!! ”เทียนดับลงพร้อมกับเสียงดีใจของทุกคน
 
     “ขอบคุณมากจริงๆนะทุกคน”^^
 
     “งั้นก็มาเริ่มงานกันเลยดีกว่า!!”จากนั้นงานก็ได้เริ่มขึ้น บรรยากาศภายในงานอบอวนไปด้วยกลิ่นไอแห่งความสุข สนุกสนาน
  
     “เฮ้ เจ้าฮิบาริไม่มาจริงๆใช่มั้ยเนี่ย”โกคุเทระที่พูดกับยามาโมโตะที่นั่งมองทุกคนสนุกกันข้างๆ
  
     “เรามาสนุกกันให้เต็มที่ดีกว่า เอ้า! คัมไป!!”^^
  
     “คัมไป!”
  
     “เฮ้ย! ไอ้หัวสนามหญ้า”โกคุเทระร้องอย่างตกใจเมื่อเรียวเฮโผล่มาระหว่างเขากับยามาโมโตะแล้วมาชนแก้วด้วย
   
     “ใช่แล้ว มาสนุกกันให้สุดขั้วดีกว่า!! ยามาโมโตะที่หน้าบ้านนายมีใครอยู่ด้วยแหนะ”^^เรียวเฮกระซิบบางอย่าง ก่อนภาพของฮิบาริจะฉายขึ้นมาในหัวของยามาโมโตะอย่างเด่นชัด....ฮิบาริ....
   
     “อย่ามาเมินฉันนะเฟ้ย! เจ้าหัวสนามหญ้า”ยามาโมโตะลุกขึ้นทันที เขาเดินออกจากตรงนั้นมาปล่อยให้โกคุเทระกับเรียวเฮทะเลาะกันอยู่ตรงนั้น
   
     “จะไปไหนหรอยามาโมโตะ?”สึนะถามขึ้นเมื่อเห็นยามาโมโตะเดินไปเปิดประตูแล้วเดินออกไป
  
     “อยากรู้ก็ไปแอบดูสิ”^^รีบอร์นแสยะยิ้มสึนะมองดูด้วยความรู้สึกหวาดๆ ก่อนเขาจะชวนโกคุเทระตามออกไป
       
   
     ยามาโมโตะที่เดินออกมาจากบ้านถึงกับแปลกใจเมื่อเขาไม่เห็นว่าจะมีใครอยู่เลย ท่ามกลางบรรยากาศที่มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟตรงหน้าที่ช่วยส่องสว่างเขามองไปทางหัวมุมถนน ก่อนจะเห็นเงาของใครสักคนที่เขาอยากเจอมาที่สุดตอนนี้กำลังเลี้ยวไป ยามาโมโตะวิ่งมาที่หัวมุมอย่างมั่นใจว่าคนที่เห็นนั้นเป็นฮิบาริไม่ผิดแน่ๆ

     “ฮิบาริ! อ่ะ!”ยามาโมโตะหยุดลงเมื่อคนที่เขาอยากเจอที่สุดกำลังยืนจ้องหน้าเขาอยู่ ก่อนร่างบางจะยื่นกล่องเล็กๆสีฟ้าผูกโบว์สีเหลืองมาตรงหน้าเขา
   
     “เอาไปซะ”ฮิบาริหลบตายามาโมโตะใบหน้าของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย แววตาของยามาโมโตะฉายแววเป็นประกายเมื่อเห็นว่าตรงหน้าของเขานั้นคือของขวัญที่ฮิบาริเอามาให้
    
     “อืม”^^ยามาโมโตะรับมันมาก่อนคนตรงหน้าจะเปลี่ยนใจชักมันกลับ เขาค่อยๆเปิดมันออกแล้วก็ต้องอึ้งกับสิ่งที่เห็น มันคือเค้กก้อนเล็กๆที่มีช็อกโกแลตรูปร่างเหมือนไม้เบสบอลกับลูกเบสบอลว่าอยู่รอบๆ ข้อความที่เขียนอยู่บนเค้กทำเอายามาโมโตะถึงกับยิ้มกริ้ม... ‘สุขสันต์วันเกิดยามาโมโตะ ทาเคชิ’
   
     “ฮิบาริทำเองหรอ?”
     
     “ปะ..เปล่าสักหน่อย ฉันไม่จำเป็นต้องลงทุนทำขนาดนั้นสักหน่อย”ยามาโมโตะยิ้มกับท่าทางของคนตรงหน้าที่พยายามพูดให้โหดแต่ใบหน้าที่แดงระเรื่อนั้นมันช่างดูน่ารักซะมากกว่า พอคิดว่าคนตรงหน้านี้เป็นคนทำเค้กก้อนนี้ก็ทำให้ยามาโมโตะดีใจมากเสียจนไม่รู้จะว่ายังไง...ที่ไปที่บ้านซาซางาวะ ก็เพราะให้เขาสอนทำเค้ก....ที่พูดกับคุณคุซาคาเบะ.....ที่หลบหน้าก็เพื่อไม่อยากให้เรารู้เรื่องนี้.....
     
     “ฮิบาริขอบคุณนะ”ยามาโมโตะดึงคนข้างหน้าเข้ามากอดไว้
      
     “นี่ฮิบาริช่วยฟาดฉันสักทีได้มั้ย?”
      
     “แกเสียสติหรือไง”ฮิบาริพูดออกมาเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าของเขาพูดอะไรแปลกๆออกมา
       
     “ถ้าฉันเสียสติก็เพราะฮิบารินั่นแหละ”^^
      
     “ถ้างั้นฉันก็คงจะเสียสติไปแล้วเหมือน..”ฮิบาริบ่นอุบอิบ
      
     “ว่าอะไรนะ ฉันไม่ได้ยิน?”
     
     “ใครจะไปให้แกได้ยินกันล่ะฟะ!! อ่าว เฮ้ย!?”ฮิบาริที่ขัดขืนทำให้เค้กกล่องนั้นแปะเข้าที่หน้าของยามาโมโตะเต็มๆ
   
     “แผล่บ~ อร่อยดีแหะ กินแล้วไม่ตายด้วย”^^ยามาโมโตะเลียเค้กที่ปากของตัวเองแล้วยิ้มอย่างสุขใจ
    
     “งั้นจะตายเลยมั้ยล่ะ!!”
  
     “อ่า ไม่เอา ๆ อ่ะ!”ยามาโมโตะเบิกตากว้างเมื่อคนตรงหน้าเลียเค้กที่มุมปากของเขา

     “หึ.. Happy Birth Day นะยามาโมโตะ ทาเคชิ”ฮิบาริกระซิบเบาๆ เรียกให้ใบหน้าของทั้งสองแดงขึ้นทันที ก่อนรอยยิ้มระรื่นจะผุดขึ้นบนใบหน้าของยามาโมโตะ
       
     “วันนี้เป็นวันเกิดที่ดีที่สุดเลยล่ะ”^^ ดีจังที่คำอธิษฐานของเราเป็นจริง

           ‘ขอให้ผมได้เจอฮิบาริในวันเกิดนี้ด้วยเถอะ’

     “ฮิบาริเลียให้อีกทีได้มั้ย”^^
 
     “อย่าหวัง!”

The End. 


 
      

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เมฆฝนสีซากุระ จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 21:10
    .................กรี็ดดดดดดดดดดดด 8018บันไซ
    #15
    0
  2. วันที่ 17 ธันวาคม 2554 / 17:25
     วี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #14
    0
  3. วันที่ 22 กันยายน 2554 / 17:38
    กรี๊ดดดดด! คุณฮิยังน่ารักได้อีก ไม่รู้จะน่ารักไปถึงไหน แค่นี้ก็หลง (รัก) จนถอนตัวไม่ขึ้นล่ะ
    #13
    0
  4. วันที่ 19 สิงหาคม 2554 / 19:04
    อยากไปแอบดูมั้งอ่า
    ท่านฮิน่ารักจัง
    #12
    0
  5. วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 14:39
    ทำไมน่ารักเช่นเน้>////<
    ขอให้รักกัน...นานๆนะ  ^^
    #11
    0
  6. วันที่ 25 เมษายน 2554 / 12:57
    น่ารักมากกก~ หวานอ่ะ > < 

    แล้วก็สุขสันต์วันเกิดนะนู๋ยามะ(ถึงแม้มันจะช้าไปวันนึง) =w=
    #10
    0
  7. วันที่ 25 เมษายน 2554 / 12:15
     ยิ้มแก้มแทบปริ แล้ว(ปล.จะไม่เชียร์ 8059 เหรอ?)
    #9
    0
  8. #8 wfauini
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 12:58
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    คู่นี้น่ารักที่สุด
    #8
    0
  9. วันที่ 18 เมษายน 2554 / 22:22
     น่ารักจัง!!! (ขนาดไม่ค่อยปลื้ม 8018 นะเนี่ย >////<)
    #7
    0
  10. วันที่ 17 เมษายน 2554 / 15:16
    เรื่องนี้น่ารักมากคะ อ่านแล้วอดที่จะอมยิ้มไม่ได้เลย
    #6
    0
  11. วันที่ 16 เมษายน 2554 / 22:17
     น่าร๊ากกกก ^////^
    #5
    0
  12. วันที่ 16 เมษายน 2554 / 20:12
    น่ารักๆ ><
    #4
    0
  13. วันที่ 16 เมษายน 2554 / 20:12
    น่ารักๆ ><
    #3
    0
  14. วันที่ 16 เมษายน 2554 / 17:52
     เหอๆ
    #2
    0
  15. วันที่ 16 เมษายน 2554 / 17:52
     เหอๆ
    #1
    0