คัดลอกลิงก์เเล้ว

Love Hibari รักนี้ให้คนนี้คนเดียว V.2

เรื่องนี้ก็ดราม่าอีกแล้ว!! ทำไมฉันถึงแต่งลงไปได้T^T อยากฆ่าตัวเอง>_< ติชมไรเตอร์ได้ตามสบายจ้า~ อัพก่อนหน้า5มี.ค54 ปรับแต่งใหม่28ก.ค56

ยอดวิวรวม

1,753

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


1,753

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


8
เรทติ้ง : 50 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 ก.ค. 56 / 22:23 น.
นิยาย Love Hibari ѡ餹餹 V.2 Love Hibari รักนี้ให้คนนี้คนเดียว V.2 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

       

I don't wanna you hate me. just because I love you .


 



 
 

ฮัดเช้ยยยย ! //เช็ดน้ำมูก (หยะแหยง-A-)
ที่นี่ก็ฝุ่นเยอะพอๆกันเลยแหะ !

ย๊ากกก ! มีคนมา สวัสดีฮะทุกคนหลงที่เข้ามา จากฉบับที่แล้วอย่าลืมระมัดระวังยักไย่ แมงมุมและฝุ่นด้วยนะฮะ ด้วยความหวังดี =,,= ๗

มาเรื่องดีกว่า ที่นี่คือ

ํYaoi หากท่านไม่ใช่ผู้ที่ชื่นชอบ หรือรับไม่ได้โปรดย่างกายออกไปอย่างเงียบๆทางประตู X มุมขวาบน

แต่หากท่านชอบล่ะก็ ! เราอยู่กันได้ 55

เอาล่ะนะทุกคน จากเมื่อฉบับที่แล้ว นี่คือฉบับที่สอง เราจะไม่ขอกล่าวอีก เพราะขี้เกียจ //โดนถีบ 

อั้ยยย ก็ไม่อยากพูดบ่อยนี่นากลัวทุกคนรำคาญเก๊าง่ะ *^*



เลิกพร่ามแล้วมาเกริ่นตัวละครที่จะปรากฏตัวเด่นๆในตอนนี้กันดีกว่า :D

อั้ยยยยย เริ่มจากหมอนี่เลย
ซาวาดะ สึนะโยชิ พ่อทูน่าแสนโมเอะในใจหลายๆคน อั้ยยย



นี่ผมมีบทด้วยเหรอเนี่ย หว๋าา ฝากตัวด้วยนะครับทุกคน //โค้งคำนับอย่างลุกลี้ลุกลน

ต่อมาเมื่อมีทูน่าต้องมีนี่ !

โรคุโด มุคุโร่ สับปะรดแรดรั่วคนดัง //โดนสามง่ามเสียบพรุน



คุฟุฟุ..ผมได้ใกล้ชิดฮิบาริคุงแบบนี้ เดี๋ยวทูน่าน้อยผมก็น้อยใจแย่น่ะสิ //


ใครเป็นทูน่าน้อยของแกกันฟะ ! เจ้าสับปะรด ! 

อะไรกันครับโกคุเดระ ฮายาโตะคุง หงุดหงิดไปได้นะ



ชิ หมั่นไส้แกจริงๆ ถ้ารุ่นที่สิบไม่ชอบแก ฉันจะบึ้มแกให้เป็นสับปะรดย่างเลยคอยดูเหอะ !


พวกแกนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ เดี๋ยวพ่อก็ยิงซะหรอก !

คุณรีบอร์น !! 


หึหึ...เดี๋ยวพวกแกก็จะได้เจอฉันด้วยในตอนหน้าอ่ะนะ 



รีบอร์นเวอร์ชั่นผู้ใหญ่ (อั้ยยยยย /ร้องแทนบรรดาแม่ยก 55)




อะไรกันเนี่ย ทำไมทุกคนถึงมารวมตัวกันเยอะแยะแบบนี้ค่ะเนี่ย ?

มิอุระ ฮารุ : D




ฉันเองก็จะพยายามอย่างเต็มที่เลยค่ะ ! แต่ว่านะ ตัวจริงฉันน่ะไม่ได้ร้ายเหมือนในเรื่องหรอกนะค่ะทุกคน  :)


////เผ่นหนีเล่าแม่ยกฮารุที่จะมารุมทึ้งยัยไรเตอร์

 


ฉบับแรก


ถ้าชอบก็ก็อปส่งต่อสิ




ฉบับสาม (มีสองอันนะฮะอันนี้)

ถ้าชอบก็ก็อปส่งต่อสิ



ถ้าชอบก็ก็อปส่งต่อสิ













© Tenpoints!

















 



:) Shalunla  




แอดฉันซะสิ                            จิ้มให้ผมมีแรงเตะเจ้ายามะทีสิ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ก.ค. 56 / 22:23


จากครั้งเนื้อหาเบื้องต้นเราก็ได้รู้จักตัวละครในคราวนี้กันแล้ว ครั้งนี้เราก็มาหรรษากับเรื่องกันบ้างดีกว่า พร้อมกันรึยัง ถ้าพร้อมแล้ว ลุย!!!!>o<


~+~++~~++~+~+~+~++~+~+~++~+~++~+~++~+~++~+~++~+~+~



ณ โรงเรียนนามิโมริ



"ไง ยามาโมโตะ"^^ หนุ่มน้อยผู้มีผมสีน้ำตาลหน้าตาน่ารักราวเด็กผู้หญิงทักทายร่างสูงที่ถือไม้เบสบอลเตรียมจะตีลูก



"อ่าว ไงสึนะ โกคุเทระล่ะ"^^ร่างสูงเดินมาทางสึนะด้วยรอยยิ้มแต่ภายในคิดอะไรอยู่ไหนไม่สามารถรู้ได้


"อ๋อ โกคุเทระนอนอยู่ห้องพยาบาลนะ พอดีเมื่อเช้าโดนลูกหลงจากเบียงกี้ที่จะขว้างใส่แรมโบ้หนุ่มน่ะ"^^*


"อืมๆ ยังร่าเริงกันเหมือนเดิมเลยนะ"^^


"เหอๆ แล้วคุณฮิบาริเป็นไงบ้างล่ะ"^^*


"ก็ฟื้นแล้วล่ะ สงสัยว่ามุคุโร่จะเป็นเทวดามาช่วยนะ"^^ ยามาโมโตะพูดพลางกำไม้เบสบอลจนร้าว


"ยามาโมโตะเป็นไรรึป่าวน่ะ"^^' หนุ่มน้อยรู้สึกได้ถึงรังสีแปลกๆจากร่างของยามาโมโตะ


"ป่าวไม่มีอะไรนายขึ้นเรียนไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามไป"^^


"อืมๆ ก็ดีแล้วนะที่คุณฮิบาริฟื้นแล้ว ดีใจด้วยนะยามาโมโตะ ไปละ"^^หนุ่มน้อยเอ่ยลาก่อนที่จะหันจากไป


"บ้าจริง ไม้เบสบอลร้าวซะแล้ว"ยามาโมโตะดูไม้เบสบอลในมือของตัวเองก่อนเขานำมันไปเก็บแล้วหยิบกระเป๋าเดินขึ้นชั้นเรียนมา




ณ ห้องเรียน


มีอาจารย์หันหน้าให้กระดานดำเขียนโจทย์ปัญหาสุดโหดอย่างขมักเขม้น นักเรียนทุกคนต่างพากันนั่งวิตกกังวลกับโจทย์ปัญหาอยู่ แต่ชายร่างสูงคนนึงเอาแต่นั่งเหม่อลอยคิดฟุ้งซ่านอยู่คนเดียวไม่รับรู้ถึงสิ่งที่เป็นไป เวลาล่วงเลยไปถึงเมื่อไรก็ไม่รู้อะไรกับคนอื่นเขาเอาซะเลย



กริ๊ง!!!!



"เฮ้ย!!!"ยามาโมโตะตกใจกับเสียงกริ่งจนร้องเสียงดังสะดุ้งโหยงจนทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว



"เป็นอะไรไปทาเคชิ ไม่สบายรึไง"- - อาจารย์ขยับแว่นพลางส่งสายตามาที่ร่างสูงที่ยืนงงกับตัวเองอยู่



"ป่าวครับ ผมขอตัวนะครับ"ร่างสูงโค้งให้ครูครั้งนึงก่อนจะวิ่งออกจากห้องเรียนขึ้นมาบนดาดฟ้า



"เฮ้อ~ เราทำบ้าอะไรของเรานะ หึๆ ฮ่าๆคิดแล้วก็ขำตัวเองจริงๆ"^[]^ 



"เรามันน่าสมเพซเป็นบ้าเลยแหะ เฮ้อๆ"-O- ยามาโมโตะล้มตัวลงนอน มองท้องฟ้าที่มีเมฆลอยผ่านช้าๆ


"เราคงไปเจอฮิบาริไม่ได้อีกแล้วสินะ เสียดายจังเลยนะ"^^


"ไงครับ ยามาโมโตะคุง"


"เสียงนี้มัน"ยามาโมโตะครุ่นคิดแปปนึงก็ร้องขึ้น"มุคุโร่!!!"ร่างสูงลุกพรวดพลาดขึ้นทันทีมองใบหน้ายิ้มแย้มของคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา


"ไม่ต้องร้องดังขนาดนั้นก็ได้ครับ"^^


"พอดีเลยฉันมีเรื่องอยากจะถามนายอยู่พอดี"^^ยิ้มให้อย่าง(ไม่)เป็นมิตร


"เรื่องฮิบาริซังสินะครับ"มุคุโร่เดินเข้าหายามาโมโตะทีละก้าวๆ


"คุณกำลังจะถามผมว่าที่ผมทำให้ฮิบาริซังตื่นผมทำเพื่ออะไรสินะ ใช่ไหมครับ"มุคุโร่หยุดยืนตรงหน้ายามาโมโตะ


"นายรู้ก็ดีงั้นก็ตอบมาสิว่านายทำไปเพื่ออะไร"


"ง่ายนิดเดียวครับ เพื่อให้ฮิบาริซัง...เป็นของผม"มุคุโร่กระซิบที่ข้างหูของยามาโมโตะก่อนเขาจะหายไปและมีเสียงทิ้งท้ายไว้ว่า


    ผมจะไปหาฮิบาริซังก่อนนะครับ หวังว่าคุณจะยินดีให้กับผมและฮิบาริซังนะครับ แล้วผมจะมาหาคุณใหม่
 


แล้วเสียงนั้นก็หายไป ก่อนที่ใบหน้าของยามาโมโตะจะเต็มเปี่ยมไปด้วยความน่ากลัวเหมือนจะฆ่าใครสักคนหากคนผู้นั้นแตะต้องฮิบาริแม้แต่เส้นผม


"ฉันจะไม่ยกฮิบาริให้ใครทั้งนั้น!!!!"ยามาโมโตะตะโกนออกมาจนคนที่เดินเข้ามาหาถึงกับเขาอ่อน ยามาโมโตะหันไปดูก็เห็นฮารุนั่งสั่นอยู่ตรงหน้า


"ฮารุ"ยามาโมโตะเอ่ยออกมาเบาๆ ก่อนจะนั่งลงต่อหน้าฮารุ


"ยะ..ยามาโมโตะคุง เป็นอะไรรึป่าว"ยามาโมโตะได้ยินแบบนั้นก็พยายามสงบสติที่ลุกโชนลง


"ป่าวหรอก แค่รู้สึกเหนื่อยแล้วนี่ฮารุมาได้ไงหรอ"^^


"ฮารุมาหายามาโมโตะคุงน่ะ แล้ว..ที่ว่าจะไม่ยกฮิบาริให้ใครหมายความว่าไงหรอ"^^ 


"ไม่มีอะไรมากหรอก อย่าสนใจเลยฮารุมาหาฉันทำไมล่ะตอนนี้เธอต้องอยู่ร.ร.นี่นา"- -?


"เอานี่มาให้"^^อาการขาสั่นเมื่อกี้หายไปแล้ว ฮารุยื่นกล่องข้าวสีสันสดใสให้ยามาโมโตะ ก่อนยามาโมโตะจะรับมาอย่างว่าง่าย


"ข้าวกล่อง? มาเพราะเรื่องนี้เนี่ยนะ...หึๆแปลกคนจริงๆนะเธอน่ะ"^^


"เห็นยามาโมโตะยิ้มแบนี้ฉันก็ดีใจแล้วล่ะ งั้นฉันไปก่อนนะเดี๋ยวอาจารย์จะลงโทษ ไว้เจอกันนะ"^^แล้วฮารุก็จากไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามเคย แต่ทว่าในใจฮารุนั้น "หึๆ ฮิบารินายนี่มันช่างเป็นตัวเกะกะฉันเสียจริงๆเลยนะเนี่ย- -#ฉันจะจัดการนายให้ออกไปให้พ้นทางฉันให้ได้คอยดูสิ"


"ไหนดูสิมีอะไรกินบ้างเอ่ย" ยามาโมโตะเปิดกล่องข้าวออก O[]Oหัวใจทั้งน้าน"แต่ก็น่ากินดีแหะ ฮารุนี่น่ารักดีเหมือนกันแหะ"


"อ่ำ อร่อยสุดๆ>O<"


"อะไรอร่อยงั้นหรอ"- -สายตาไม่เป็นมิตรถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว ร่างสูงที่กินข้าวอยู่มองขึ้นไปก็ถึงกับแถบบ้าเมื่อคนๆนั้นคือร่างบางที่เขาไม่อยากที่จะเจออีก


"ฮะ...ฮิบาริ"^^


"ไง อร่อยมากไหมน่ะเจ้ารูปปัญญาอ่อนพวกนั้น"- -ฮิบารินั่งลงข้างๆยามาโมโตะ


"ก็อร่อยดีนะ ลองดูหน่อยไหมล่ะ"^^


"ไม่ล่ะ เมื่อกี้ฉันได้เจอมุคุโร่ด้วยล่ะนะ"-///-หน้าฮิบาริขึ้นสีน้อยถึงแม้คำพูดจะดูเรียบๆก็ตามที


"อืม แล้วนายมาอยู่นี่ได้ไงเนี่ยแถมใส่ชุดนี้อีก นายมาทำงานที่โรงเรียนแล้วหรอแล้วนี่ไม่พักที่โรงพยาบาลอีกหน่อยหรอ แล้ว...อุ๊บ"ฮิบาริรำคาญก็เลยคีบไอ้ฮอทดอกรูปหัวใจยัดเข้าปากยามาโมโตะไป


"หยุดพูดได้แล้วน่า แกอยากตายรึไงฉันน่ะเป็นกรรมการรักษาระเบียบของโรงเรียนนามิโมริจะให้ไปทนนอนอยู่ในที่แบบนั้นรึไงกันฮะ!!"


"อึก! จำได้แล้วหรอเรื่องของตัวนายน่ะ"


"ถ้าฉันจำไม่ได้ก็คงไม่มาอยู่ในชุดนี้ ที่นี่และเดี๋ยวนี้หรอกน่า"


"งั้นหรอจริงด้วยสิเนาะ"^^ ฉันดีใจจริงๆที่ได้เจอนายเนี่ย (ฮิบาริจัง>O<)


"เอานี้สักคำลองดู"^^ยามาโมโตะคีบฮอทดอกรูปหัวใจใส่ปากฮิบาริ


"เฮ้ย! อุ๊บ"ฮิบาริที่ร้องขึ้นเมื่อกี้ เคี้ยวฮอทดอกที่อยู่ในปากด้วยใบหน้าเฉยชา


"อร่อยใช่ไหมล่ะ กินอีกไหม"^^


"แกอยากตายนักใช่ไหม"- -


"ล้อเล่นนิดเดียวเอง อย่าซีเรียสสิ"^^ อยากมีความสุขแบบนี้อีกนานๆเลย


"อย่ามาล้อเล่นกับฉัน รึว่านายไม่อยากหายใจแล้ว"- -


"ถ้าไม่มีนายฉันก็ไม่อยากหายใจหรอก"^^ 


"ว่าอะไรนะ"- -'


"ไม่มีอะไรหรอกลืมที่ฉันพูดเมื่อกี้ไปเถอะ"^^


"แกนี่มันแปลกจริงนะ ฉันไปทำงานล่ะ"- -


"เดี๋ยวสิอยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้รึป่าว"^^


"ไม่ล่ะ ฉันยังมีงานต้องไปทำ แกก็ไปเข้าเรียนได้แล้ว"


"ใจร้าย งั้นไว้ฉันจะไปบ้านนายนะ"^^


อึก! "ไม่จำเป็น"ฮิบาริเอ่ยก่อนจะเดินลงจากดาดฟ้าไป


"นายไม่แต่ฉันใช่นี่นา"^^แล้วยามาโมโตะก็ได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม(100%)รึป่าวนะ^^


"สดชื่นแล้วล่ะนะที่ได้เจอฮิบาริแต่ที่มุคุโร่พูดไว้ตอนนั้นกับที่ฮิบาริบอกว่าเจอมุคุโร่ ลืมถามฮิบาริไปซะสนิทเลย!!!">O<

 
ฮิบาริคงไปไหนต่อไหนแล้วล่ะปานนี้งั้นรีบเรียนแล้วไปชมรมก่อนบ้านฮิบาริแล้วกันเพราะฮิบาริคงกลับค่ำไปรออยู่บ้านให้แปลกใจเล่นดีก่า^^แล้วยามาโมโตะก็ไปเข้าห้องเรียนโดยมีทุกคนมองอย่างแปลกใจ


"ยามาโมโตะไม่เป็นไรนะ"^^*หนุ่มน้อยถามยามาโมโตะที่มีใบหน้าระรื่นแปลกไปจากเมื่อตอนกลางวัน


"ไม่เป็นไรหรอกสึนะ ตอนนี้รู้สึกดีพิลึกเลยล่ะ"^^


"รุ่นที่10ค๊าฟฟฟ"เสียงโกคุเทระที่หายจากอาการปวดท้องดังเข้ามาในห้อง


"โกคุเทระคุงหายดีแล้วหรอ"^^


"ค่อยยังชั่วแล้วล่ะครับ"^^


"เข้าเรียนได้แล้วทุกคน"หัวหน้าห้องสั่ง


ก่อนอาจารย์จะเดินเข้ามาในห้อง พวกเราทำความเคารพก่อนที่อาจารย์จะหันไปจดจ่อกับการสอน เฮ้อ~ น่าเบื่อ เมื่อไหร่จะเลิกเรียนนะ^^ มุคุโร่เอ๋ยถึงยังไงในสายตาฉันฮิบาริจะยังเป็นของฉันใครก็เอาไปไม่ได้เด็ดขาด ฉันจะไม่ให้ฮิบาริไปเป็นของนายเด็ดขาด^^ ตลอดหลายชั่วโมงที่อาจารย์เข้ามาสอนยามาโมโตะเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตารอให้เลิกเรียนไหวๆพลางคิดโน่นคิดนี่ไปทั่ว แล้วเหมือนสวรรค์รำคาญ เสียงกริ่งเลยดังขึ้นบ่งบอกให้ร่างสูงที่นั่งรอจนแถบบ้ากระโดดโหยงขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงกริ่ง


กริ่ง!!!

"วันนี้พวกนายกลับกันก่อนเลยนะ ฉันจะชมรมนิดหน่อยนะ"^^ยามาโมโตะยิ้มระรื่นให้กับสึนะ


"อืมๆ ไว้เจอกันนะยามาโมโตะ"สึนะกล่าวลายามาโมโตะก่อนเดินออกประตูโรงเรียนไปโดยมีโกคุเทระเดินไปด้วย



         ในที่สุดก็เลิกเรียนรีบไปชมรมดีกว่า จะได้ไปบ้านฮิบาริ>O<ฉันแถบทนไม่ไหวแล้ว อยากเห็นใบหน้าน่ารักๆของฮิบาริจะแย่แล้ว ยามาโมโตะกลัวว่าเดินจะช้าเกินไปเลยวิ่งมันซะเลยในไม่ช้าเขาก็ได้มาหยุดอยู่ที่หน้าชมรม ก่อนอื่นวันนี้ฉันไปซ้อมหน่อยดีกว่าเมื่อเช้าตีไม่ค่อยได้ดีเลย แล้วก็จะได้สงบสติเดี๋ยวฉันจะทำอะไรไม่ดีลงไปเหมือนตอนนั้นอีกที่ฉันทำให้ฮิบาริต้องร้องไห้ คราวนี้ฉันจะเริ่มมันขึ้นใหม่อีกครั้ง เชื่อสิน่าฉันทำได้ แล้วยามาโมโตะก็เดินเข้าไปในชมรมก่อนจะเริ่มฝึกซ้อมตามตาราง


เวลา18.00


เย็นพอตัวเลยแหะ เฮ้ย!!ซวยล่ะประตูโรงเรียนปิดแล้วรึยังเนี่ยO_Oตายๆ ยามาโมโตะฝึกซ้อมตามตารางจนลืมมองว่าพระอาทิตย์ได้ลับขอบฟ้าไปแล้วเขาที่มัวแต่ฝึกซ้อมนึกขึ้นได้ก็ร้อนรนรีบวิ่งออกจากชมรมมาที่ประตูโรงเรียนทันที 



"เฮ้อ~ ยังไม่ปิดค่อยยังชั่วหน่อย"เมื่อร่างสูงเห็นว่าประตูยังเปิดอยู่ก็โล่งอกเดินออกจากโรงเรียนตรงดิ่งไปที่บ้านของฮิบาริทันที


ณ หน้าบ้านฮิบาริ

ฮิบาริจะกลับมารึยังนะ ถ้ากลับมาแล้วต้องไม่ให้เราเข้าบ้านแน่เลยง่ะ แต่ลองเข้าไปดูก่อนละกัน


ก๊อกๆ

"ฮิบาริกลับมารึยังน่ะ"


".....ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลที่ท่านเรียก...."ท่าทางจะยังไม่กลับมา^^เข้าไปดีกว่า


แอ๊ด.... ยามาโมโตะชะเง้อเข้าไปดูภายในบ้านเงียบเชียบไม่มีท่าทีว่าใครจะอยู่ บ้านก็มืดตึดตื่อ


"ฉันเข้าไปนะ"ยามาโมโตะเอ่ยก่อนเดินเข้าไปในบ้าน เปิดสวิทต์ไฟอย่างคุ้นเคย ร่างสูงมองบ้านอย่างคิดถึง ไม่ได้เข้ามานานแค่ไหนแล้วนะเนี่ยที่นี่น่ะ


           ร่างสูงมองขึ้นไปบนห้องที่อยู่ชั้นบน ก่อนจะเดินขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงเปิดประตูเข้าไปอย่างคิดถึง ร่างสูงมองไปรอบๆห้องที่ก่อนหน้านี้เขาได้มาเป็นประจำเขานั่งลงที่เตียงสีขาว ก่อนเขาจะเหลือบเห็นเสื้อผ้าที่วางอยู่บนเตียง



"เสื้อผ้าของฮิบารินี่นา งั้นก็หมายความว่า..."ยามาโมโตะหันไปทางประตูห้องน้ำที่มีเสียงน้ำดังออกมา ร่างสูงเกิดความคิดจะแกล้งร่างบางจึงทำให้ร่างสูงเดินไปที่ประตูห้องน้ำก่อนจะเคาะประตูเสียงดัง ร่างสูงสัมผัสได้ถึงเงาคนที่จะมาเปิดประตูร่างสูงเลยรีบหลบเข้าไปในตู้เสื้อผ้าทันที(คิดได้ไงค๊าเนี่ยเข้าไปหลบในตู้เสื้อผ้า) ร่างบางเปิดประตูออกมามีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่ปกป้องจุดสำคัญของฮิบาริ ฮิบาริมองไปรอบๆด้วยสีหน้างงนิดๆ เดินออกมาจากห้องน้ำ



            ยามาโมโตะที่ฉลาด(ซะที่ไหน)เข้าไปหลบในตู้เสื้อผ้าแอบแหงมประตูตู้เพื่อส่องดูทุกอริยาบทของฮิบาริ    ฮิบาริที่ไม่รู้ว่ามีคน(บ้า)มองอยู่ก็เอาแต่นั่งมองแหวนวงหนึ่งที่อยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเขา ยามาโมโตะเห็นฮิบาริเอาแต่นั่งมองแหวนก็รู้สึกแปลกใจว่าใครกันที่ให้แหวนวงนั้นกับฮิบาริแล้วคำพูดนึงของฮิบาริก็คลายข้อสงสัยของยามาโมโตะ



"มุคุโร่ นายเมื่อไหร่จะมาซะทีนะนัดเราไว้แท้ๆ"^^ ฮิบาริยิ้มออกมาน้อยๆ แต่คนที่อยู่ในตู้เสื้อผ้ากำลังจะเผาไหม้ทุกสิ่งด้วยไฟแห่งความโมโห ที่บอกว่าไม่จำเป็นเพราะแบบนี้เองสินะ เพราะแบบนี้เองสินะ นัดกับเจ้าบ้านั่นไว้เองสินะ ฉันจะไม่ยอมให้เจ้าบ้านั่นทำอะไรกับนายแม้แต่เส้นผมของนาย



ยามาโมโตะเปิดประตูตู้เสื้อผ้าออก เผยให้คนตรงหน้ารู้ว่ามีคน(บ้า)แอบฟังเขาพูดและจ้องมองเขาอยู่



"นี่ เจ้าบ้าแกมาอยู่ในห้องฉันได้ยังไงกัน"ฮิบาริพูดด้วยใบหน้าเฉยชา แต่คนตรงหน้าเขาตอนนี้ลุกเป็นไฟจนไม่สามารถหยุดยั้งได้อีกแล้ว คนที่ใจเย็น สุขุมอย่างยามาโมโตะกลายเป็นพายุไฟที่โหมกระหน่ำไปเสียแล้ว



"ฉันก็บอกนายไปแล้วนี่ว่าฉันจะมา ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่ยอมให้เจ้ามุคุโร่มาทำอะไรนายได้แม้แต่นิดเดียว เพราะนายเป็นของฉัน!!"ยามาโมโตะกระชากข้อมือของฮิบาริมากำไว้แน่น 



"โอ้ย! เจ้าบ้ามันเจ็บนะเว้ย!!"ฮิบาริร้องออกมาเมื่อร่างสูงกำข้อมือเขาแน่นราวกับจะให้มันแตกคามือ



"ก็เจ็บน่ะสิ แต่ตอนนี้ใจฉันมันเจ็บยิ่งกว่านี่หลายเท่านักนะ"ยามาโมโตะดึงฮิบาริเข้าไปกอดเอาไว้แนบอกของเขาเพื่อให้ฮิบาริได้รู้ถึงหัวใจของเขาที่เจ็บราวจะแตกสลาย



"ฮิบารินายรู้บ้างไหมว่าฉันเจ็บมากที่เห็นนายเข้าโรงพยาบาลแถมฉันก็ทำให้นายเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเหล่า ฉันเฝ้าขอโทษนายที่นอนไม่ได้สติ ฉันเอาแต่คิดเป็นห่วงนายว่านายจะปิดกั้นตัวเองเอาไว้ไม่ได้ฟื้นกลับมาแบบนี้ แต่แล้วมุคุโร่ก็ได้ไปปลุกนายขึ้นมาฉันคงไม่รู้ว่าทำไมแต่ฉันก็ดีใจที่นายฟื้น ถึงจะเจ็บยังไงมันก็คงไม่เท่ากับที่นายได้รับ แค่นี้ฉันก็ทนไม่ได้แล้วนายว่าฉันมันอ่อนแอไหมฮิบาริ"น้ำตาของยามาโมโตะค่อยๆไหลออกมาอย่างช้าๆ



"ฉันรู้สึกทั้งเจ็บทั้งโกรธตัวเองคนที่น่าจะถูกขย้ำน่าจะเป็นฉันเองไม่ใช่มุคุโร่หรอก ฉันมันแย่ที่สุดเลยแค่นี้ก็ทนไม่ได้นายน่ะเจ็บมากกว่าฉันตั้งเยอะ ฉันไม่รู้จักทำยังไงให้นายให้อภัยฉัน ตอนนี้เราคงเป็นได้แค่เพื่อนกันและคงจะเป็นแบบนี้ตลอด"น้ำตาของยามาโมโตะไหลออกมาไม่หยุด



ฮิบาริแหงนมองใบหน้าของยามาโมโตะที่เต็มไปด้วยน้ำตา ยามาโมโตะกำลังพูดเรื่องอะไรเราก็เป็นแค่เพื่อนกันอยู่แล้วนี่นา แต่ทุกคำที่ยามาโมโตะพูดมาทำไมน้ำตาเราต้องไหลตามไปด้วยล่ะเนี่ย ไม่เห็นเข้าใจเลย



"ยามาโมโตะนายพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ"น้ำตาของเราทำไมไหลไม่หยุดละเนี่ย



"เรื่องไร้สาระแต่ขออยู่แบบนี้ก่อนที่ฉันจะ...จากไปแล้วไม่กลับมาเจอนายอีกเพราะฉันคงไม่มีหน้ามาเจอนายอีกแล้ว ฉันอุสาห์ห้ามใจแต่แล้วมันก็ไม่ไหวฉันนี่งี่เง่าจังนะ ตอนนั้นปกป้องนายก็ไม่ได้แถมมาทำตัวงี่เง่าแบบนี้อีก"ยามาโมโตะกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก ตอนนี้ไฟแห่งความโมโหของร่างสูงได้ดับลงไปแล้ว



"หึๆ ไปพูดกับตัวจริงดีกว่านะครับ"^^เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากร่างบางในอ้อมกอดของร่างสูง



"ตัวจริง?"ร่างสุงพูดก่อนมองดูร่างบางที่เขากอดอยู่ร่างบางนั้นมีดวงตา2สีเหมือน...



"มุคุโร่!!!"ร่างสูงร้องพลางผละออกจากร่างบางทันที


"ผมก็พึ่งเคยเห็นน้ำตาของคุณนะครับเนี่ย"^^ร่างบางพูดอย่างหยอกล้อ


"นายทำอะไรกับร่างของฮิบาริบ้างบอกฉันมานะ"- -


"ทำแบบที่คุณคิดนั้นแหละครับ"^^คำพูดนั้นทำให้ร่างสูงแทบคลั่งแต่เพราะร่างบางตรงหน้าเขาเป็นฮิบาริเขาจึงอะไรไม่ได้


"นายรีบใส่เสื้อผ้าให้ฮิบาริเดี๋ยวนี้ไม่งั้นนายไม่ตายดีแน่"- -


"ดุจังนะ ตามนั้นก็ได้ครับแต่...."^^มุคุโร่ก้มลงจุ๊บที่มือของฮิบาริ


"ร่างนี้ช่างหอมจนน่าครอบครองเสียจริง"คำพูดนี้ทำให้เขาอยากขยี้มุคุโร่เป็นผุยผง


"นายหยุดทำแบบนั้นได้แล้วรีบใส่เสื้อผ้าให้ฮิบาริเดี่ยวนี้"ร่างสูงพูดจบก็หันหน้าไปทางตรงกันข้ามกับฮิบาริ(ที่ถูกมุคุโร่สิงอยู่)


"คร้าบบ"ฮิบาริ(ที่ถูกมุคุโร่สิงอยู่)รับคำก่อนจะหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่


"ที่คุณพูดน่ะ จริงรึป่าวครับ"^^


"ไม่มั้ง พูดไปตั้งขนาดนั้น"- -ร่างสูงพูดตอบ


"ก็คงงั้นถึงขนาดร่างนี้ยังมีน้ำตา คุณสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำกับฮิบาริซังไหมครับ"^^


"ก็ใช่นะสิ เพราะคนที่ฉันรักมีเพียงฮิบาริคนเดียวเท่านั้น"ร่างสูงให้ไปพูดกับร่างบาง


"หึๆ ต้องอย่างงี้สิครับ ผมมีข้อเสนอดีๆคุณจะยอมรับมันได้ไหมเท่านั้นแหละครับ"^^


"ว่ามาสิ"- -


"ผมให้เวลาคุณ2เดือนถ้าคุณทำให้ฮิบาริซังกลับมามีความรู้สึกดีๆกับคุณได้ผมจะคืนเขาให้คุณ แต่หากใน2เดือนคุณทำให้ฮิบาริซังเจ็บอีกคุณที่ยอมยกฮิบาริซังให้ผมแต่โดยดี"^^


"ได้ แต่ใน2เดือนนี้นายห้ามมายุ่งกับฮิบาริเด็ดขาด"- -ร่างสูงส่งสายตาจริงจังให้ร่างบาง



"ได้แน่นอนครับ แต่ระวังองค์หญิงของคุณจะถูกแม่มดทำร้ายนะครับ ผมลาล่ะ"^^ร่างของฮิบาริล้มลงในอ้อมกอดยามาโมโตะอย่างพอดิบพอดี



"แม่มด? หมอนี่พูดจาอะไรแปลกๆ"ร่างสูงบ่นพลางมองหน้าของร่างบางในอ้อมกอดเขา ร่างสูงโน้มหน้าลงเข้าใกล้ร่างบางระยะห่างระหว่างร่างบางลดลง6เซน....4....2 ทันใดนั้นร่างบางลืมตาขึ้นมาทำเอาร่างสูงตกใจรีบผละหน้าออกจากร่างสูงทันที


"ยามาโมโตะ นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"ร่างบางถามเมื่อสายตาถูกปรับให้คงที่ฮิบาริก็ผละออกจากอ้อมกอดของร่างสูงทันที


"อ่ะ เอ่อ แบบว่า"จะเริ่มยังไงดีล่ะเนี่ย


"อ้ำ อึ้งอะไรอยู่ตอบมาสิ"- -ทำยังไงดี คิดสิคิด คิดๆๆๆๆ....! คิดออกแล้ว


"ฉันจะมาถามการบ้านนายน่ะ"^^(คิดไปได้พระเอกเรา)


"เวลานี้เนี่ยนะ"- -แววตาไม่เชื่อถูกส่งมาให้อย่างเห็นได้ชัด


"เวลานี้แหละ นายจะช่วยฉันได้ไหมล่ะ"^^


"พรุ่งนี้วันเสาร์แกมาพรุ่งนี้แล้วกัน"- -


"ขอนอนที่นี่ได้ไหม ปานนี้พ่อฉันหลับไปแล้วล่ะ"^^ถึงนายไม่ให้ฉันก็จะนอนอยู่ดี^^(แล้วจะไปถามเขาทำไมล่ะค๊า)


"อยากตายรึไง ถ้าแกไม่รีบออกไปฉันจะโยนแกออกจากหน้าต่าง"- -ร่างบางส่งสายที่บ่งบอกได้ว่าเขาเอาจริง


"ยังไงก็ไม่"ร่างสูงพูดก่อนมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มของร่างบาง


"ทำอะไรเป็นเด็ก ออกมาเดี๋ยวนี้"ร่างบางเอ่ยอย่างหน่ายๆพลางดึงผ้าห่มของร่างสูงออก


"ไม่เอา ฉันจะนอนที่นี่">O<ร่างสูงดึงผ้าห่มเอาไว้พยายามไม่ให้ร่างบางดึงออกไปได้


"ปล่อยนะเว้ย ปล่อย"ร่างบางก็ไม่ยอมแพ้ยังคงดึงต่อไป


"ไม่ปล่อยหรอก ถ้านายไม่ยอมให้ฉันนอนนี่">O<ร่างสูงพูดพลางดึงผ้าห่มต่อไป


แคว้ก!!! เสียงผ้าห่มถูกฉีกขาดออกเป็น2ชิ้น


O[]Oหน้าตาของทั้งสองคนบ่งบอกได้ถึงความไม่คาดฝัน


"แก เจ้ายามาโมโตะตายซะ!!!"ร่างบางยกทอนฟาขึ้นเตรียมหวดใส่ใบหน้าของร่างสูง


"จะ..ใจเย็นก่อนสิ ฮิบาริพูดกันดีๆก็ได้นี่นา"-O-ร่างสูงพยายามพูดให้ร่างบางสงบลง


"ไม่ เตรียมตัวตายได้"ร่างบางพูดจบก็....ตุ้บ! อั๊ก! ผัวะ! เราไม่สามารถเปิดเผยสิ่งนี้ให้ทุกท่านรู้ได้
เพราะมันช่างสยดสยอง


เวลาต่อมา....


"โอ้ยยย เจ็บชะมัด"ร่างสูงร้องออกมาหลังจากถูกฮิบาริยำจนแทบตาย


"โหดชะมัดเลยนะ ฮิบาริเนี่ย"ร่างสูงมองไปที่ร่างบางที่นอนหันหน้าไปทางหน้าต่าง แต่ถึงจะเจ็บแต่ก็ได้นอนที่นี้แล้ว^^ ยังโกรธอยู่รึป่าวนะ


"ฮิบาริ~*"ร่างสูงลุกขึ้นจากพื้นมองดูร่างบางที่ตอนนี้....หลับไปแล้ว 


"หลับแล้วหรอเนี่ย ไปอาบน้ำดีกว่า ราตรีสวัสดิ์นะ"ร่างสูงพูดก่อนเดินเข้าไปในห้องน้ำ


ภายในห้อง.......

  ร่างบางที่ดูเหมือนหลับไปแล้ว ลุกขึ้นนั่งมองไปที่ประตูห้องน้ำที่ร่างสูงเข้าไปพลางคิดในใจ"เจ้านี่มันจะไม่กลับจริงๆใช่ไหมเนี่ย ก็ได้"ร่างบางหยิบบางสิ่งออกมาจากใต้เตียง มันคือ....เก็บไว้เดี๋ยวเฉลยทีหลัง555 ร่างบางจัดการติดตั้งมันไว้ทุกมุมของเตียง ถ้าร่างสูงมาคงมีเรื่องสนุกๆแน่


"เฮ้อ~ สดชื่นชะมัด"^o^ร่างสูงมองไปที่ร่างบางบนเตียงที่เขาคิดว่าหลับไปแล้ว ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้เตียงเรื่อยๆๆเขานั่งลงก่อนที่"อ้าก!!!"จะโดนไฟช็อตกระโดดโหยงออกจากเตียง


"หึๆ ไงล่ะ"- -ร่างบางตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้มองร่างสูงที่ถุกไฟช็อตอย่างสมน้ำหน้า


"ก็เจ็บนะสิ ฮิบารินายทำอะไรของนายเนี่ย"- -'


"ทำในสิ่งที่เป็นการป้องกันไม่ให้เจ้าหมาบ้ามานอนบนเตียงฉันไง"- -


"หมาบ้า?"ร่างสูงเอ่ยขึ้นก่อนครุ่นคิดครู่นึง


"นี่นายว่าฉันงั้นหรอ"- -


"ก็เออนะสิ ที่นี่ยังมีใครอีกล่ะ"- -ร่างบางแสยะยิ้มให้กับความฉลาดน้อยของร่างสูง


"ก็นายไง"คำพูดของร่างสูงทำเอาร่างบางแสยะยิ้มไม่ออกเลยทีเดียว


"ก็ได้ๆ ทั้งทีจะให้แกนอนด้วยแล้วแท้ๆ ลงไปนอนข้างเลยไป"ร่างบางมีทีท่างอนพลางโยนหมอนให้ร่างสูงก่อนนอนหันหน้าไปทางหน้าต่างเหมือนเดิม


"อ่าว~"เล่นนิดเล่นหน่อยทำเป็นงอน นอนก็นอนพรุ่งนี้ยังมีเวลาอีกเยอะ^^ร่างสูงนอนลงกับพื้นห้องข้างเตียงของร่างบาง แล้วหลับไปอย่างเหนื่อยล้ากับความบ้าของตัวเองในวันนี้ทั้งวัน


เวลาผ่านไปเนิ่นนาน.....

ภายในห้องที่หนาวเย็น ร่างบางที่ไม่มีผ้าห่มพยายามหาความอบอุ่นจากตัวเองด้วยการกอดตัวเองร่างของร่างบางสั่นเพราะอากาศในห้องที่เย็นจัด แต่ร่างสูงที่นอนอยู่ที่พื้นกลับนอนได้อย่างสบายโดยไม่มีทีท่าว่าจะหนาวแต่อย่างไร ร่างบางนอนกลิ้งไปกลิ้งมาก่อนจะกลิ้งตกเตียงลงมาทับร่างสูงที่นอนอยู่ข้างล่าง ร่างสูงตื่นขึ้นเห็นร่างบางที่นอนตัวสั่นอยู่ก็โอบกอดรางนั้นไว้เพื่อให้ความอบอุ่นแก่ร่างบาง ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดเบียดตัวเข้ากับร่างของร่างสูงแล้วทั้งสองคนก็นอนกันแบบนั้นจนถึงเช้า


เวลาเช้าตรู่ของวันใหม่.....


ร่างสูงที่ตื่นมานานแล้วมองดูร่างบางในอ้อมกอดอย่างมีความสุข ใบหน้าที่น่ารักของร่างบางตอนหลับยังดูมีเสน่ห์ไม่เสื่อมเลย^^


"อืม..."ร่างบางค่อยลืมตาขึ้น มองสิ่งตรงหน้าอย่างแปลกใจ เจ้ายามาโมโตะมายิ้มอะไรในฝันฉันว่ะเนี่ย ร่างบางคิดก่อนหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นใหม่คราวนี้เขามั่นใจได้เลยว่าไม่ใช่ฝัน


"ไงจ้ะ ตื่นแล้วหรอ"^^เสียงยียวนกวนทอนฟาของร่างสูงทำให้ร่างบางตื่นจากความฝันอย่างรวดเร็ว


"เฮ้ย!!!"ร่างบางมองตัวเองที่อยู่ในอ้อมกอดพลางร้องลั่น


"แกมาอยู่บนเตียงฉันได้ยังไง แล้วทำไมแกถึงได้บังอาจ...."- -#ร่างบางมองร่างสูงอย่างอาฆาต


"เฮ้ๆ เดี๋ยวสินายกลิ้งมาทับฉันเองนะเนี่ย"^^ร่างสูงพูดจบร่างบางก็มองไปรอบแล้วพบว่าตัวเองนั้นทับร่างสูงอยู่บนพื้นห้องของเขาเอง


"ไงล่ะ คราวนี้จะลุกได้ยัง"^^ร่างบางไม่พูดอะไรได้แต่เงียบแล้วลุกขึ้นจากร่างสูง


"ขอโทษล่ะกันที่โวยวาย"ร่างบางพลางเดินไปทางหัวเตียง


"ไม่เป็นไรฉันไม่ถือ"^^ร่างสูงลุกขึ้นมองการกระทำของร่างบางที่เหมือนจะสำนึก^^


"แต่นายเป็นคนที่ทำให้ผ้าห่มฉันขาดไม่ใช่รึไงกันฮะ!"- -ร่างบางยกทอนฟาเตรียมหวดใส่ร่างสูงก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงบางอย่างที่หน้าต่าง ที่ทำให้ร่างบางหันไปสนใจเสียงนั้นแทนการขย้ำร่างสูง


"ฮิเบิร์ด!!"ร่างบางรีบวิ่งไปที่หน้าต่างทันทีที่เห็นนกตัวน้อยสีเหลือง


"ปี้ ฮิบาริคิดถึง ปี้"^^นกน้อยเอ่ยเสียงทักทายเจ้าของที่ไม่ได้เจอนาน


"นายหิวไหม ไปหาอะไรกินกันนะ"^^ร่างบางลูบหัวนกน้อยอย่างเอ็นดู


"โย่ว เจ้านกน้อย"^^ร่างสูงเดินเข้าไปลูบหัวนกน้อย ร่างบางมองร่างสูงอย่างแปลกใจนิดหน่อย


"นายคงหิวแล้วไปกินข้าวกันเถอะ มาเดี๋ยวฉันโชว์ฝีมือเอง"^^ร่างสูงพูดก่อนที่นกน้อยจะบินขึ้นไปเกาะบนหัวของร่างสูง ร่างสูงยิ้มน้อยๆให้กับร่างบาง


"ฮิบารินายไปอาบน้ำก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันกับเจ้านี่จะไปทำอาหารเช้าให้"^^


"หวังว่านายคงไม่เอาฮิเบิร์ดไปทำเป็นอาหารนะ"- -


"ไม่หรอกน่า ฉันไปก่อนนะ"^^ร่างสูงกล่าวลาก่อนเดินออกจากห้องเพื่อไปทำอาหารที่ห้องครัว


"เฮ้อ~ เจ้าหมอนั่นมันยุ่งจริงๆ ไปอาบน้ำดีกว่าเรา"ร่างบางส่ายหัวกับการกระทำของร่างสูงอย่างเอือมระอาก่อนไปอาบน้ำ


ณ ห้องครัว

ตอนนี้อาหารได้ถูกเตรียมไว้อย่างมากมายบนโต๊ะอาหารของบ้านฮิบาริ ทุกอย่างมีแต่ของที่ร่างบางชอบทั้งนั้น เจ้านกน้อยฮิเบิร์ดกำลังกินอาหารอยู่ข้างๆยามาโมโตะที่นั่งรอร่างบางอยู่ที่โต๊ะอาหาร

อาบน้ำเสร็จรึยังนะ ร่างสูงคิดในใจ


"ปี้ เดี๋ยวก็มา ปี้"นกน้อยเหมือนจะรู้ความคิดของร่างสูงเลยร้องขึ้น(เหมือนรีบอร์นเลยแหะ)^^


"นี่แกรู้ด้วยหรอว่าฉันคิดอะไรนะ"^^ร่างสูงลูบหัวนกน้อยอย่างเอ็นดู


"ปี้ มาแล้ว ปี้"นกน้อยร้องก่อนหันไปสนใจอาหารเช้าต่อ ร่างสูงหันไปทางบันไดอย่างรวดเร็วแล้วเขาก็พบกับร่างบางในชุดนักเรียนอีกตามเคย- -


ร่างบางมองอาหารบนโต๊ะอย่างแปลกใจพลางมองไปที่เจ้านกตัวน้อยที่กินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย


"รีบมากินสิ เดี๋ยวอาหารเย็นหมด"^^ร่างสูงเอ่ยเรียกร่างบาง


"นี่แกกะจะทำให้คนทั้งเมืองกินเลยรึยังไง"- -ร่างบางบ่นกับร่างสูงพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามร่างสูง


"ป่าว ทำให้นายตังหากล่ะ"^^ร่างสูงเอ่ย- -ร่างบางมองร่างสูงอย่างระแวง


"นายจะกินดีๆรึจะให้ฉันป้อน"^^ ร่างบางสะดุ้งน้อยๆ


"ฉันกินเองได้"ร่างบางพูดจบก็เริ่มกินอาหารเช้าทันที


^^ - -' ^^ - -'' ^^

"หยุดจ้องฉันแล้วก็กินไป ไม่งั้นฉันจะขย้ำแก"- -ร่างบางที่สังเกตเห็นร่างสูงมองตนอยู่นานเลยพูดขึ้น


"แต่..."


"ไม่มีแต่ ฉันกินไม่หมด"- -คำพูดนั้นทำให้ร่างสูงแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่


"หึๆ ครับกินก็กินครับ"^^แล้วร่างสูงก็หันไปจัดการกับอาหารตรงหน้าแทนพลางมองร่างบางเป็นระยะๆ ซักพักทั้งสองก็กินเสร็จรวมทั้งเจ้านกน้อยที่หลับปุ๋ยไปแล้ว 


"อ่ะ เอ่อ"ร่างสูงเอ่ยขึ้นทำให้ร่างบางตรงหน้ามองมาที่เขา


"มีอะไร"ร่างบางตอบก่อนร่างสูงจะลุกจากเก้าอี้เดินมาทางร่างบาง


"นายจะทำอะไร"ร่างบางพูดกับร่างสูงแต่ร่างสูงไม่ตอบได้แต่เพียงยิ้มให้ร่างบางเท่านั้น ร่างสูงจับคางร่างบางเบาๆก่อนจะโน้มหน้าลงมาใกล้ ช้าๆช้าๆร่างบางอึ้งไปชั่วขณะนึงเลยทีเดียว คิดในใจว่าร่างสูงจะทำอะไรกับเขากันแน่ ร่างบางหลับตาปี๋ แล้วร่างสูงก็....


+


+


+


เลียไปที่มุมปากของฮิบาริทีนึง ก่อนยื่นหน้าออกมายิ้มให้ร่างบาง ร่างบางลืมตาขึ้นอย่างงุนงง


"ข้าวมันติดที่ปากนายน่ะ"^^ -///- เอ๊ะ ร่างสูงรู้สึกสังเกตเห็นว่าร่างบางหน้าแดงแต่คิดดูแล้วไม่น่าใช่ เพราะฮิบาริคงไม่น่าแดงกับเราหรอก^^ มุมปากฮิบารินี่หวานชวนให้คิดถึงถ้ายังนี้ฉันคงอยากจะสัมผัสความหวานของริมฝีปากนายที่ฉันเคยได้ลิ้มลองอีกสักครั้งจัง


"เจ้าบ้าคราวหน้าก็บอกฉันสิ ฉันเอาออกเองได้"- - ถ้านายเอาออกเองฉันจะได้สัมผัสนายไหมล่ะ- - ก็อยากจะพูดอยู่หรอกนะแต่...


"อืม ไว้ฉันจะบอกนะ"^^(ซะทีไหนกันเล่า)


"แกไปอาบน้ำได้แล้วเหม็นเน่าสุดๆ"ร่างบางพูดพลางทำท่าทีรังเกียจ


"ไม่ต้องทำท่าทางแบบนั้นก็ได้"- -แต่ร่างบางก็ยังคงทำท่าทางเหมือนเดิม


"ใจร้าย>O<"ก่อนร่างสูงจะวิ่งขึ้นห้องฮิบาริไป



        เจ้านั้นทำอะไรของมันกันนะ ฮิบาริแตะบริเวณมุมปากที่ยามาโตะเลียเมื่อกี้ แต่ทำไมถึงได้รู้สึกแปลกๆกันนะเรา


"ปี้ เคยชินมั้ง ปี้"นกน้อยร้องขึ้น(ทั้งที่นอนอยู่)เตือนสติร่างบางให้หันมาสนใจ


"เคยชิน?"ร่างบางทวน


"ปี้ อย่าสงสัยเลย ปี้"ร่างบางมองนกน้อยที่หลับอยู่อย่างหาคำตอบ


"ช่างเถอะ คงละเมออะไรแปลกๆ"^^ร่างบางอุ้มนกน้อยขึ้นก่อนพามันมานอนที่ห้องของตนเอง ร่างบางมองไปที่ห้องน้ำที่ร่างสูงอยู่ ก่อนทิ้งตัวลงนอนที่เตียง สักพักร่างสูงก็ออกมาจากห้องน้ำมองร่างบางที่นอนเล่นอยู่บนเตียงพลางนึกบางอย่างขึ้นได้



"นี่ฮิบาริเมื่อวานนายคุยอะไรกับมุคุโร่บ้างหรอ"- -สายตาจริงจังถูกฉายแววขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนร่างบางจะลุกขึ้นนั่งแล้วตอบร่างสูง


"เท่าที่ฉันจำได้ ก็...."


              ภายในห้องกรรมการรักษาระเบียบแห่งโรงเรียนนามิโมริ มีงานกองโตที่คลั่งค้างเอาไว้ตั้งแต่หลายเดือนก่อนให้ฮิบาริจัดการอยู่ ร่างบางจัดการกับงานเหล่านั้นอย่างขมักเขม้นและแล้ว...


"ไงครับฮิบาริซัง"^^ชายหนุ่มผมสีนิลที่มีดวงตา2สีเอ่ยทักทายร่างบางที่หันมาตามเสียงทักอย่างแปลกใจ


"แกเป็นใคร"- -*ร่างบางส่งสายตาน่ากลัวให้แก่ชายหนุ่ม


"ผมน่ะหรอครับ ผมชื่อโรคุโด มุคุโร่"^^ร่างบางลมแทบจับเมื่อคนตรงหน้าคือโรคุโด มุคุโร่ อึ้งจ้าอึ้ง>O<


"เป็นอะไรไปครับ"^^มุคุโร่เดินเข้ามาใกล้ร่างบางเรื่อยก่อนเขาจะจับมือฮิบาริขึ้นมาจุ๊บนึงที
 




"เดี๋ยวๆๆๆ"ร่างสูงพูดขัดขึ้นเมื่อร่างบางเล่าถึงตอนที่มุคุโร่จุ๊บมือร่างบางแถมเล่าไปร่างบางก็หน้าแดงไปอีกตังหาก


"อะไร"-////- ทุกท่านดูสิครับ ดูฮิจังของผมเป็นไปถึงขั้นไหนแล้วเนี่ย แต่ถ้าไม่เล่าต่อผมก็ไม่รู้สิว่าฮิจังผมมีแผลตรงไหน มุคุโร่ถึงได้สิงเขาได้- -ทนเอาไว้ท่องไว้ยามาโมโตะ


"ป่าวๆ เล่าต่อเถอะ"^^ หึ๋ย...


"จากนั้น........"






"มือคุณนี่นุ่มจังนะครับแถมหอมอีกตังหาก"มุคุโร่เริ่มหันมาซุกไซร้บริเวณคอขาวเนียนของฮิบาริแทน (เจ้ามุคุโร่!!!>O< แกทำอะไรกันน่ะห๊า)


"อ่ะ จะทำไร"ฮิบาริที่เริ่มรู้สึกตัวถามขึ้น ก่อนมุคุโร่จะกระซิบที่ข้างหูด้วยประโยคที่แสนจะทำให้ยามาโมโตะระเบิด


"จะทำในสิ่งที่คุณ...ต้องการไงครับ"(อ้าก!!>O<แล้วฮิจังต้องการอะไร)(ตอนนี้อยากกระถีบนายนี่แหละ ผัวะ!!)


"สิ่งที่ฉันต้องการ"ฮิบาริทวนพลางหน้าขึ้นสีเล็กน้อย-///-


"น่ารักจังนะครับ แต่คงจะไม่ได้เพราะเขาคนนั้นยังไม่ให้ผมทำแบบนั้น"^^มุคุโร่ถอยห่างจากฮิบาริก่อนจะพูดอีกนึงประโยคที่เป็นปริศนา


"ต้องขอบคุณเขานะครับ ที่ผมทำก็เพราะเขาขอร้องมาและต่อจากนี้ผมก็จะทำตามที่เขาคนนั้นสั่ง ลาก่อนนะครับหวังว่าต่อจากนี้คุณคงมีแต่ความสุขและผมจะมีความสุขมากหากคุณมีความสุขได้"^^







"แล้วจากนั้นล่ะ"- -ร่างสูงถาม


"มุคุโร่ก็หายไปแล้วฉันก็ไปหาแกนั่นแหละ"-///-


"เป็นสุขเชียวนะ"ร่างสูงพูดอย่างประชด สุดท้ายแล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมมุคุโร่ถึงสิงฮิบาริได้-O-ไม่น่าให้เล่าเลย


"แต่มุคุโร่พูดอะไรไม่เห็นเข้าใจสักนิด"- -กลับมาเป็นคนเดิมทันควันเลยแหะ



"ช่างเหอะหมอนั่นก็แบบนี้แหละ"^^ ไม่ต้องสนใจคนอื่นจะได้ไหม?


"แล้วไหนการบ้านที่นายจะให้ฉันสอน"- - ซวยล่ะสิ การบ้าน>_<ทำไงล่ะทีนี้ 


"ว่าไงไหนล่ะ ถ้าแกหลอกฉันนายโดนขย้ำแน่"- -+ O[]Oโอ้ พระเจ้าจะทำไงดีเนี่ย เป็นไงเป็นกัน สาธุมีสักเล่มเถิ๊ด-/\- 


"ไม่หรอกน่า อยู่ในกระเป๋านั่นแหละ"^^" จะมีไหมเนี่ย ร่างสูงเดินเหงื่อตกไปที่กระเป๋าก่อนโล่งใจที่มีคณิตศาสตร์อยู่ ขอบคุณคร้าบบบอาจารย์>O< 



"นี่ไงเจอแล้ว"^^ ร่างสูงถือสมุดคณิตไปให้ร่างบางก่อนนั่งลงข้างๆ



"ไหนเอามาดูสิ"- -ฮิบาริทำหน้าเซงๆก่อนจะหยิบสมุดจากมือร่างสูงมาดู



"ไง"^^ ร่างสูงยิ้มอย่างเป็นสุข


"แค่นี้เนี่ยนะ ที่แกจะให้ฉันสอน"- -


"อืม"^o^ ได้แค่นี้ฉันก็รอดแล้วล่ะน่า ร่างบางส่ายหัวน้อยๆก่อนจะเริ่มอธิบาย


"ตั้งใจฟังให้ดีๆ ถ้าแกทำไม่ได้แกตาย"- -


"คร้าบ"^^ ร่างสูงตอบอย่างไม่ได้ฟังที่ร่างบางพูดสักนิด


"งั้นแกก็ต้องทำแบบนี้เอานี่มาทำกับนี้แล้วก็อย่างงี้จากนั้นก็แบบนี้"ร่างสูงมองริมฝีปากร่างบางที่กำลังอธิบายการบ้านให้เข้าฟังอย่างหลงไหล


"นี่..."มันน่าสัมผัสเสียจริง


"นี่...."อยากสัมผัสมันอีกสักครั้ง ถ้าเป็นได้นายจะให้ฉันสัมผัสมันอีกไหม รึนายอยากให้สัมผัสนั้นเป็นมุคุโรนายจะบอกฉันได้ไหมแต่คำตอบก็ต้องเป็นมุคุโรสินะ ฉันไม่มีวันยอมให้ใครมาสัมผัสนายเด็ดขาดนายเป็นของฉันนะฮิบาริ


"นี่!!!!!"ฮิบาริตะโกนทลายกำแพงความคิดของยามาโมโตะที่ข้างหู


"อ่ะ เอ๋"


"ได้ฟังฉันอธิบายไหมเนี่ย"- -ร่างบางมองอย่างอาฆาต


"ฟังอยู่แล้ว พอดีใช้ความคิดอยู่น่ะ"^^(หรา~๐~)ก็รู้ว่าไม่ใช่แต่ขืนพูดความจริงว่ามองนายฉันจะไม่โดนนายขย้ำหรอ


"งั้นก็ทำซะ ถ้าไม่ถูกนายตาย"- -+ ร่างบางยิ้มน้อยๆเพราะมั่นใจว่าร่างสูงทำไม่ได้แน่นอน ก็ต้องไม่ได้อยุ่แล้วก็ฉันไม่ได้ฟังนายพูดเลยนี่O[]O


"อ่ะ เอ่อทำได้ก็ได้นะแต่จะถูกรึป่าวนี่สิ"- -สายตาแบบนั้นบ่งบอกได้ว่าต้องถูกเท่านั้นสินะ= =" ก็ได้ทำก็ตายไม่ทำก็ตายมั่วเอาก็ได้ถึงจะไม่ถูกก็ตาม=[]=


"งั้นก็รีบทำซะ"ร่างสูงหยิบสมุดมาทำอย่างมั่วตามแบบฉบับของคนไม่ฟัง


"เสร็จแล้ว"= ="เตรียมตายได้เลย ร่างบางมองดูคำตอบอย่างอึ้ง


"ถูก"- - ร่างบางมองมันอย่างไม่อยากเชื่อ


"หา"O[]Oถูกงั้นเรอะ ร่างสูงก็ไม่เชื่อเช่นกัน


"หาอะไรอีกเล่าถ้าทำได้แล้วก็ทำไปเดี๋ยวฉันมา"- - ร่างบางไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่เลยลองทดสอบดู


"จะไปไหนล่ะ"ร่างสูงถาม


"ฉันจะไปไหนก็เรื่องของฉันถ้าฉันกลับมาแล้วยังไม่ทำโดนแน่"ร่างบางพูดทิ้งท้ายก่อนรีบเดินออกไปจากห้องทันทีทิ้งให้ร่างสูงนั่งจมปักอยู่กับโจทย์ปัญหาสุดโหดที่เขามั่วถูก
 

"อ่าว ช่างเถอะยังไงซะแค่นี้ไม่ยาก"ถึงร่างสูงจะพูดแบบนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าหนังสือแบบนี้ทุกคนก็คงต้อง


ผ่านไป15นาที


"คร้อก~~ฟี้~~~~"หลับคาสมุดไปแล้วล่ะ= ="



ผ่านไป25นาที


"คร้อก~~ฟี้~~~~"เปลี่ยนไปนอนที่หมอนแทนแล้วส่วนสมุดตกอยู่บนพื้นห้อง
ตายแน่ถ้าฮิบาริกลับมาคงไม่รอด


แอ๊ด...... (0[]0มาแย้ว)


"ว่าแล้วว่าอย่างเจ้านี่ต้องเป็นแบบนี้" - -ฮิบาริก้มหยิบสมุดก่อนมองร่างสูงที่นอนอย่างสบายใจอยู่บนเตียงพลางนั่งลงข้างๆ


    ทำไมเราถึงรู้สึกแปลกๆเวลาอยู่ใกล้เจ้านี่ ตอนนั้นก็เหมือนกันร่างบางจับที่มุมปากที่ยามาโมโตะเลียข้าวให้ แล้วทำไมเราจำเรื่องหลังจากทำงานเสร็จเมื่อวานไม่ได้รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นหมอนี่อยู่ตรงหน้าแล้ว มันเพราะอะไรกันนะ มันค้างคาใจจริง



"ฮิบาริฉันอยากสัมผัสนาย ฉันขอโทษที่ฉันทำไม่ดีกับนาย"ร่างบางตกใจสะดุ้งเล็กน้อย 


       ละเมอหรอกหรอ เอาอีกแล้วความรู้สึกแปลก ฮิบาริกลุ้มหัวใจของตัวเองเอาไว้มันเต้นแรงเหมือนจะระเบิดออกมาใบหน้าของฮิบาริขึ้นสีแดงระเรื่อกับคำพูดละเมอของยามาโมโตะ สัมผัสตอนนั้นของมุคุโรในตอนนั้นทำไมไม่ใช่ความรู้สึกแบบนี้ตอนนั้นมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกถึงจะเป็นมุคุโรแต่มันช่างแตกต่างกับยามาโมโตะโดยสิ้นเชิง ก็คงไม่แปลกหรอกเพื่อนกับ.....มันก็ต้องแตกต่างกันอยู่แล้ว(เพื่อนคือยามะจังรึมุคุซังค่ะ)แล้วทำไมเจ้านี่ถึงต้องขอโทษเราด้วยเจ้านี่ทำอะไรไม่ดีไว้รึไง 


"โอ้ย!...."อยู่ๆร่างบางก็เอามือจับหัวเหมือนกับจะไม่ให้มันระเบิดพลางร้องอย่างทรมานจนร่างสูงที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมาเห็น



"ฮะ...ฮิบาริ!!"ร่างสูงที่ตื่นขึ้นพลางตกใจกับภาพที่เขาเห็นเป็นอย่างมากก่อนรีบเข้าไปดูอาการร่างบางที่ร้องอย่างทรมานอยู่ตรงหน้า


"นายเป็นอะไรฮิบาริ"ร่างสูงถามอย่างเป็นห่วง แต่ร่างบางไม่ตอบอะไรเอาแต่ร้องอย่างทรมาน 


   ฉันทำนายเจ็บอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย ไม่ทันไรฉันก็ต้องยกฮิบาริให้มุคุโรจริงๆแล้วหรอ ทั้งที่เมื่อวานหมอนั่นพึ่งจะยอมลามือไปจากนายเพื่อฉันแต่นี่ฉันจะทำให้มันจบภายในไม่ถึงวันรึไงกัน ทั้งที่ฉันบอกกับตัวเองแล้วจะไม่ทำให้นายเจ็บอีก ฉันมันอ่อนแอ งี่เง่าที่สุด


"ฮิบาริขอโทษ"ร่างสูงดึงร่างบางเข้ามากอดไว้อย่างอ่อนโยน ร่างบางที่ร้องอย่างทรมานอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงเริ่มสงบลงด้วยอ้อมกอดอันอบอุ่นที่เขาโหยหามานานที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยทุกครั้งถึงเขาจะไม่รู้ตัวก็ตาม


"ขอโทษที่ฉันไม่สามารถทำให้นายมีความสุขได้"ร่างสูงขอโทษร่างบางในอ้อมกอดอีกครั้ง ร่างบางที่เริ่มมีสติขึ้นมาตอบกับด้วยคำพูดที่ทำให้ร่างสูงอึ้งไปชั่วขณะ


"งั้นแกต้องถูกขย้ำฉันจะได้มีความสุข"- -


"หา กำลังซึ้งมาบทโหดอีกแล้วหรอ"^^" 


"เอามือแกออกจากตัวฉันแล้วไปทำการบ้านให้เสร็จแล้วไสหัวแกออกไปซะ ไม่งั้นแกถูกขย้ำ"- -


"ก็ได้แต่นายต้องไปด้วย ฉันจะพานายไปซื้อผ้าห่มผืนใหม่แทนผืนที่ฉันทำขาดเมื่อคืน"^^ร่างสูงยิ้มอย่างดีใจที่ร่างบางไม่เป็นไรแล้วพลางผละอ้อมกอดออก


"ก็ได้ แต่...."


ผัวะ! ฮิบาริหวดทอนฟาใส่หน้ายามาโมโตะไปหนึ่งที ยามาโมโตะหันมามองฮิบาริอย่างงุนงง


"นี่คือสิ่งที่แกได้รับจากการขัดคำสั่งฉันไปทำงานแกต่อไป"- -ร่างบางพูดด้วยมาดนิ่ง(ผิดจากตอนแรกที่เอาแต่ร้องไห้เหมือนคนบ้าโดยสิ้นเชิง:ยามาโมโตะ)(ผัวะ! :ฮิบาริหวดทอนฟาไปนึงที)(ใจเย็นๆแล้วดูกันต่อไปก่อนสิ:นักเขียน)


"ใจร้ายจริงๆ"-3-ร่างสูงหยิบสมุดการบ้านมามั่วๆๆๆๆๆๆจนเสร็จ


"เสร็จแล้ว"^^ร่างสูงยิ้มหน้าบานให้ร่างบาง


"ก็ดีแล้วไงต่อ"- -


"อ่าวจะไงต่อล่ะก็แบบนี้ไง"ร่างสูงก้มลงกะจะแกล้งหอมร่างบางซะหน่อยแต่แล้ว


"ปี้~"เจ้าฮิเบิร์ดจอมยุ่งก็เข้ามารับไว้แทน


"ฮ่าๆ จนได้สิน่า"^^ร่างสูงหัวเราะให้กับความรักเจ้าของของฮิเบิร์ด


"ไปซื้อผ้าห่มผืนใหม่กันดีกว่า"^^ร่างสูงยิ้มให้ร่างบาง


"อืม"ร่างบางพุดจบร่างสูงก็ลากร่างบางลงจากห้องไปทันที




 

"ปี้~เห็นชัดไหม ปี้~"นกน้อยร้องขึ้นภายในห้อง


"อืม ชัดเลยล่ะ"เสียงของใครสักคนดังออกมาจากกล้องอันจิ๋วที่ติดอยู่ที่คอของนกน้อย


"ปี้~ให้ตามต่อไหม ปี้~"


"อืม ขอบใจนะฮิเบิร์ด"เสียงนั้นดังออกมาอีกครั้ง ก่อนนกน้อยจะบินตามทั้ง2คนไป





อีกทางด้านนึง


"ไงครับ ผมดีใจจริงๆที่แผนการผ่านพ้นไปด้วยดี"^^ร่างสูงที่ยืนเช็ดผมอยุ่พูดกับร่างบาง


"ขอบคุณนะที่ช่วยให้คุณฮิบาริฟื้นน่ะ แต่ต่อจากนี้คงต้องให้ทุกคนช่วยซักหน่อย"^^ร่างบางที่มองดูทีวีเมื่อกี้หันมาพุดกับร่างสูง


"ดูเหมือนจะผ่านไปได้ด้วยดีแต่ยังเหลือแม่มดอยู่สินะครับ"^^


"ก็อย่างนั้นแหละ เจ้านั่นบอกมานะว่าอีกไม่นานคุณดีโน่จะมาด้วยนะ"^^ร่างบางพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม


"ฮะ!"O[]O


"เป็นอะไรไปล่ะ มุคุโร่ซัง"^^


"ป่ะ ป่าวครับ"^^"


"ที่เหลือก็คงจะต้องช่วยหน่อยเพราะยามาโมโตะคุงจะต้องเจอบทลงโทษสุดโหดที่เจ้านั่นตั้งไว้ก่อนที่จะได้คืนดีกับคุณฮิบาริอย่างแน่นอน"ร่างบางพูด


"แต่ผมว่าคราวนี้เป็นความคิดที่วิเศษทีเดียวแถมผมยังได้มาอยู่ใกล้ๆคุณแบบนี้อีก"^^ร่างสูงพูดก่อนประกบริมฝีปากกับร่างบางอย่างดูดดื่ม


"อือ อือ"ร่างบางร้องประท้วงเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก ร่างสูงผละริมฝีปากออก


"งั้นผมขอรางวัลล่วงหน้าแล้วกันนะครับ"ร่างสูงกระซิบที่ข้างหูร่างบางหน้าแดงกับคำพุดนั้นทันที


"อืม"ร่างบางพูดอย่างเขินอาย

 
 "คุณนี่น่ารักจริงๆนะครับ"^^แล้วร่างสูงก็ลิ้มลองของรางวัลล่วงหน้าจากร่างบางทันที(นี่ๆแล้วมุคุโร่อยู่กับใครเนี่ย:ยามาโมโตะ)(คิดกันเอาเองล่ะกันส่วนอันนี้ความลับนะ:นักเขียน)




     ทั้ง2คนจะต้องเรียนรู้กับความรักของพวกเขาอีกมาก เราคงต้องให้มุคุโร่และทุกคนช่วยพวกเขาสักหน่อย แล้วก็แผนของเจ้านั่นคงจะทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ชักอยากรู้แล้วสิว่ายามาโมโตะและคุณฮิบาริต้องเจอจะต้องพบกับอะไรบ้าง




~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ต่อไปนี้เราจะสร้างเป็นเรื่องยาวในฉบับที่3 คงจะมีความสนุกมากขึ้นขอให้เพื่อนๆติดตามกันด้วยนะค่ะ ไรเตอร์ขอตัวไปสงบสติอารมณ์ที่แต่งท่านฮิsadเยี่ยงนี้ก่อน!!T^T
ท่านฮิอย่างอนเค้าน้า><~ อ่านแล้วเม้นๆให้กำลังใจไรเตอร์บ้างนะค่ะ^^
จะได้ปรับปรุงให้ดีขึ้นค่ะ>O<








~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

เห็นคอมเม้นท์น้อยแล้วเจ็บจี๊ดTT ไม่รู้ว่าทุกคนไม่ชอบกันรึเปล่า
เพราะแต่งเรื่องนี้ตั้งแต่ม.1ไม่ก็ป.6นี่แหละTT
ใครที่ได้อ่านเรื่องนีก็ช่วยเม้นท์ให้โบว์ด้วยนะคร๊าTT
ที่มันเป็นเรื่องสั้นและมีหลายเวอร์ชั่นแบบนี้ก็เพราะว่าตอนนั้นโบว์ไม่เคยได้แต่งนิยายเรื่องไหนเลย
เรื่องนี้เรื่องแรกและไม่รู้ว่าสั้นกับยาวต่างกันยังไงและพอแต่งไปแล้ว...ก้เพิ่งมารู้สึกตัว..!!=="
ถ้าชอบเรื่องนี้ล่ะก็ไปอ่านกันต่อได้ที่ข้างล่างนะคร๊า^ ^ <<เวิ่นเว้อแย่ได้สนใจเลยนะ :D



:) Shalunla  

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เมฆฝนสีซากุระ จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:35
    สนุกมากเลยครับ
    #7
    0
  2. วันที่ 17 ธันวาคม 2554 / 16:57
     น่าร๊ากกกกกกกอ้ะ
    #6
    0
  3. วันที่ 27 ตุลาคม 2552 / 18:44
    ยามะสู้ๆ รักคุณฮิให้มากๆ

    ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก >..<
    #5
    0
  4. วันที่ 26 ตุลาคม 2552 / 11:54

    ^^ มีรูปมุคุ♥สึนะมาฝาก

    #4
    0
  5. วันที่ 25 ตุลาคม 2552 / 15:00
    มุคุอยู่กับสึนะใช่ป่ะ
    #3
    0
  6. #2 ฮิบาริ
    วันที่ 12 ตุลาคม 2552 / 14:22
    งาๆๆๆ ทำไมมันชั้งเทราจิงๆเมื่อ



    ไร่ฮิบาริจะจำได้ซะที



    อยากจะร้องไห้ สงสาร



    ยามาโมโตะจังเลย



    แต่ซังมุคุโร่จังเลย
    #2
    0
  7. วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 11:06
    มาต่อไวๆนะคับ บ~!

    รออยุ่ ~~ ^^*
    #1
    0