SINIKONเกาะปริศนา

ตอนที่ 1 : ปฐมบท(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 มิ.ย. 51

โรงเรียนมหาเวทย์แห่งมนตรา

ปฐมบท(100%)

แม่ครับ แม่อย่าจากผมไปนะครับ ผมรักแม่นะครับ ถ้าแม่ไปแล้วผมจะอยู่กับใคร ฮือๆๆๆๆๆ แม่คร้าบบบบบบบเด็กชายวัย 7 ขวบร้องเรียกหาผู้เป็นมารดาของตนที่กำลังจะจากตนไป

 

สักวันนึงเราจะได้พบกันวันที่โชคชะตานำมาเราต้องได้พบกันอย่างแน่นอนแม่ไม่มีเวลาแล้วแม่ไปแล้วนะลูกผู้เป็นแม่กล่าวต่อบุตรชายพอกล่าจบร่างกายของผู้เป็นมารดาก็ค่อยๆเลือนหายไปไกลลิบตา

 

แม่!!!!!!!!”เด็กชายวัยเจ็ดขวบร้องประสานเสียงกับชายวัย11-12ได้อย่างดี

 

เฮ้อ...ฝันถึงเรื่องเดิมอีกแล้วสิเรานี่มันก็ 4 ปีกว่าๆแล้วสินะแม่ครับป่านนี้แม่จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ผมคิดถึงแม่นะครับ…”ชายหนุ่มผู้มีตาสีเลือดพร่ำเพ้อถึงผู้เป็นมารดา

ก่อนที่นัยตาจะกลับมาเป็นสีน้ำตาลแดงอีครั้ง

 

อาร์ลิเซนท์ๆๆๆเสียงตะโตนจากหน้าประตูดังขึ้น

 

มีอะไรชายที่ถูกเรียกถามกลับไป

 

เห็นเมื่อกี้อาร์ลิเซนท์ตะโกนลั่นบ้านก็เลยขึ้นมาดู

 

อือลงไปเถอะนิโคลัสดี๋ยวตามลงไป

 

หลังจากตอบคำถามของนิโคลัสเสร็จชายหนุ่มก็ลากสังขารตัวเองเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำล้างตัว  แล้วแต่งตัวเพื่อลงไปรับประทานอาหารเช้าของชายหนุ่มแต่อาจจะโคตรเช้าสำหรับใครหลายๆคน ขณะนี้เวลา 5นาฬิกา 30นาที ท้องฟ้ายังหม่นๆ นกนานาชนิดบินบนฟ้าแต่ยังไม่ใช่ทั้งหมด ไก่ยังไม่ขัน  บางคนยังไม่ตื่น  แต่ไม่ใช่บ้านของชายผู้นี้

 

การรับประทานอาหารเป็นไปด้วยดีเหมือนทุกวันแต่ต่างกันตรงที่เราเอาวันนี้มาแต่งนิยาย

เอลฟรานซ์เสียงผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวดังมาจากหัวโต๊ะนั่นก็คือพ่อของมันนั่นเองคนเป็นพ่อสีผมยังดำทั้งหัวอยู่เลยผิดกับคนเป็นลูกล่อซะผมขาวทั้งหัว

 

...เค้าเรียกว่าสีเงินเฟ้ย...

 

ครับชายหนุ่มตอบผู้เป็นพ่อแล้วนั่งกินอย่างสบายใจต่อดังเดิม

 

เอลฟรานซ์ผู้เป็นพ่อเรียกบุตรชายอีกครั้งเพื่อหวังให้บุตรชายละออกอาจอาหารสักครู่

 

ครับๆๆ...อืมอร่อยมากประโยคแรกตอบผู้เป็นพ่อประโยคหลังหันไปสนใจการกินต่อ

 

เนริสซ่าเจ้าบ้านเริ่มมีอารมณ์อย่างมากเนื่องจากลูกชายคนเล็กคนเดียวสนใจแต่อาหาร

 

คะเสียงของหัวหน้าแม่ครัวที่มีรูปร่างท้วมๆอายุ30กว่าๆนามว่าเนริซ่า

 

เก็บอาหารที่อยู่บนโต๊ะทั้งหมด

 

อะไรน๊าเอลฟรานซ์ละสายตาจากอาหารทันทีเพราะผู้เป็นพ่อสั่งให้ป้าเนริซ่าเก็บอาหารที่เขายังกินไม่เสร็จ

 

อย่าเพิ่งเก็บนะคร๊าบบบบบเสียงอ้อนดังออกมาจากปากบุตรชายแล้วผู้เป็นพ่อจะทนได้เช่นไรก็เลยหันไปบอกหัวหน้าแม่ครัวว่า...

 

เนริซ่ารีบๆเก็บเข้าครัวช่างเป็นพ่อที่ประเสริฐอะไรเยี่ยงนี้

 

เจอกันที่ห้องหนังสือร้อยล้านเล่มหลังจากเก็บอาหารบนโต๊ะเสร็จก็สั่งให้ไปพบที่ห้องหนังสือ ส่วนร้อยล้านเล่มเป็นชื่อห้อง

 

...เวรเอ๊ยยังไม่อิ่มเลย ไอ้พ่อบ้านิ เดี๋ยวฟ้อง ซาเลนเทีย เลย...  เขาโทษผู้เป็นพ่อเนื่องจากเขากินไม่อิ่มง่าแล้วดูท่าทางจะฟ้องแม่เลี้ยงด้วย   หลังจากแม่ของ เอลฟรานซ์ตายไม่นานแต่ก็ปาไป4ปีพ่อของเอลฟรานซ์ก็ได้แต่งงานใหม่ แต่ท่าทางพ่อของเอลฟรานซ์จะกลัวแม่เลี้ยงน่าดูเลย  พ่อเคยบอกเอลฟรานซ์ว่า ซาเลนเทียหรือแม่เลี้ยงขอเค้าเป็นนางฟ้าในคราบซาตาน  แต่เวลาอยู่กับเอลฟรานซ์ไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อเค้าพูดสักนิด ไม่เคยดุ ไม่เคยว่า แถวยังตามใจอีกด้วยซ้ำ แต่เวลากับพวกแม่บ้านนี่สิ เหมือนนางมารดีดีนี่เอง ทำให้เค้ารู้ซึ่งว่าคนสวยอาจจะไม่ได้ดีเสมอไป

 

หลังจากบ่นกันโต๊ะว่างๆไร้ซึ่งอาหารเสร็จเรียบร้อยคุณท่านก็เสด็จไปที่ห้องหนังสือร้อยล้านเล่ม(เชยซะไม่มี) แต่เดินยังไงก็ยังไม่ถึงสักทีเดินมาเป็นชั่วโมงแล้วหละ

 

เอ่เดินตั้งนานทำไมไม่ถึงหว่าเอลฟรานซ์เอ่ยอย่างแปลกใจเมื่อเดินเท่าไหร่ก็ไม่ถึงสักทีโดยหารู้ไม่ว่าตึกนี้มีชีวิต แต่ไม่รู้ก็ดีแล้วหละเดี๋ยวไม่สนุก แล้วที่สำคัญอีกอย่างตึกนี้เป็นตึกต้องห้าม

 

...โอ๊ยตึกบ้าบออะไรฟะ มีแค่ 6  ชั้นแต่ทำไมเดินตั้งนานยังหาห้องไม่เจอ แล้วชาตินี้จะเจอไหม?? ตึกอื่นไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย...

 

แล้วทันใดนั้นเขาก็ทรุดลงกลางประตูสองบาน  ทรุดลงไปนั่งเฉยๆแค่นั้นเอง แล้วเริ่มทำท่ากลุ้มใจซะเมื่อไหร่  แล้วเริ่มอยากลองเล่นอะไรสนุกๆฆ่าเวลา(ไม่เอาเดี๋ยวเวลาตายยยย) แล้วเอลฟรานซ์โรคจิตก็เริ่มสำรวจบานประตูทั้งสองบานก่อนจะตัดสินใจเข้าประตูบานที่เขาชอบ่มแต่อาจจะโคตรเช้าสำหรับใครหลายๆคน ขณะนี้เวลา 5นาฬิกา 30นาที ท้องฟ้ายังหม่นๆ นกนานาชน

ภาพเบื้องหน้าก็ประกฎชายชราผมขาวโพลนไปทั้งหัวนัยน์ตาสีแดงจัดจ้องมาที่เขาเหมือนจะกินเลือดจะกินเนื้อประกอบหน้าตาซีดเซียวไร้สีเลือดด้วยแล้วบอกได้คำเดียวว่า

น่ากลัวโคตร...

 

เจ้า!!!!!”ชายชราผู้ด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดทำให้คนฟังเกิดอาการสะดุ้งและเดินถอดไปหลายก้าว

 

คะ...ครั..บ...เอลฟรานซ์ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

 

นั่ง!!!!”ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงดังเดิม

 

แตะชายชราพูดอีกครั้งหลังจากที่เขานั่งเรียบร้อย

 

“????”

 

ลูกแก้ว

 

อ๋อแตะลูกแก้วหรอครับ

 

เร็ว!!!!”

 

...จ๊ากกกกก น่ากลัวยิบ...

 

เอลฟรานซ์นำมือไปแตะลูกแก้วตามที่ชายชราบอก แล้วแก้วเปลี่ยนสีจากสีขาวเป็นสีฟ้าแล้วเปลี่ยนเป็นสี เขียว เปลี่ยนไปเรื่อยๆจนกลายเป็นสีดำสงบนิ่ง 

 

ไป!!!”ชายชราเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเดิมหลังจากเขาถอนมือจากลูกแก้ว

 

ไปไหนคร้าบบบ

 

หาพ่อเจ้า จะไปมะ

 

ไปกั๊บ ไปยังไง ที่ไหน อย่างไร แล้วท่านเป็นผู้ใดเขารัวคำถามใส่ชายชราชุดใหญ่

 

ไปยังไงนะหรือ?  เจ้าเป็นไรมากหรือเปล่า ก็เดินไปสิ หรือจะคลานไป

 

...ขณะนี้อยู่ในช่วงเถียงไม่ออก

 

ที่ไหนนะหรอ? ที่ห้องหนังสือชื่ออะไรยาวๆจำไม่ได้แล้ว

 

...โอ้ โห่ ไม่น่าเชื่อตาแก่นี่จะจำไม่ได้...

 

แล้วข้าเป็นใครยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าต้องรู้

 

แล้วห้องหนังสืออยู่ไหนครับคราวนี้เค้าต้องระวังการถามเป็นพิเศษ

 

ตอนเข้ามาเห็นห้องตรงกันข้ามกับห้องนี้ไหม

 

(-_-) (_ _) (-_-)งึกๆ

 

ใครสั่งใครสอนให้พยักหน้าตอบคำถามผู้ใหญ่หะ!!!!!”มาอีกแว้วนิสัยเดิม

 

ท่านไม่ได้เป็นผู้ใหญ่สะหน่อยเขาเถียง

 

ทำไมจะไม่ใช่??”ชายชราถามด้วยสีหน้างงๆ

 

ถ้าใช่แล้วท่านปกครองหมู่บ้านอะไรหละถึงได้เป็นผู้ใหญ่

 

เฮ้อ....ชายชราถอนหายใจไม่ใช่เพราะเขาเถียงไม่ออกแต่ว่าเขาสะอายใจแทนแอลฟรานซ์

 

รีบๆไปได้แล้วชายชราไล่

 

เอลฟรานซ์รีบเดินไปหน้าประตูทันที แต่ก่อนที่จะออกไปพ้นประตูชายชราก็กล่าวขึ้นมา

 

อ๋อ แล้วอย่าคิดว่าเจ้าคิดอะไรแล้วผู้อื่นจะไม่รู้

 

...นี่มันอ่านใจเราได้งั้งหรอ  เสียอารมณ์จริงๆ...

 

และแล้วชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องของชายแก่ๆ(แก่มาก จาก เอลฟรานซ์)

มาห้องตรงข้ามแบบสปีดทันที(รู้นะว่ากลัว) แล้วเจอชายวัยกลางคนน่าตาเหมือนที่โต๊ะกินข้าวแหละ ดูน่าเกรงขามแต่เสียอย่างเดียวกลัวเมีย

 

มาแล้วหรอดูเหมือนว่าเป็นคำถามตามมรรยาทมากกว่าต้องการคำตอบ

 

...ยังไม่มามั้ง ไอ้พ่อบ้า...

 

นั่งซะแล้วมองในแก้วชาแล้วบอกว่าเห็นอะไรผู้เป็นพ่อว่าแต่คนเป็นลูกนี่สิเฉยซะไม่มี

 

ด่วน!!!!!!!”เท่านั้นแหละถึงได้รีบก้มไปดูจนชาหกใส่เสื้อผ้าแล้วความรู้สึกบางอย่างก็แล่นเข้ามาในสมองว่า  ร้อนมากถึงมากที่สุดใครก็ได้ช่วยเอาออกไปที   แล้วทันใดนั้นก็ทิ้งมาดพระเอก ไอ้เต้นเร้งเต้นกาแทนซะงั้ง  ถ้าถามว่าความผิดอยู่ที่ใคร พระเอกตัวดีก็ตอบโดยไขสันหลังทันที ว่า คนแต่งผิด

 

หยุดเต้นบ้าๆได้แล้วลูกตัวแสบรู้ไหมว่าชานั้นราคาเท่าไหร่ ลูกคนนี้วอนซะแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไป

 

เท่าไหร่อะพ่อคนเป็นลูกถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทสิ้นดี

 

อันละ 50 เกนท์

 

มันแพงมากหรอพ่อนี่แหละโทษของการไม่สนใจเรียนทำให้พ่อหนักใจกว่าเดิมหลายเท่า

 

เสื้อไม้ต้องเปลี่ยนแล้ว  รู้ไว้ซะพเอจะส่งแกไปหาอะไรใส่หัวซะบ้าง ที่เกาะ...อะไรวะจำไม่ได้อะ...อ๋อ  ซินิคอน  ชื่อไฮโซไหมลูกร้ากกกกคนเป็นลูกทำหน้าแหยงๆกับชื่อ

 

เอาเถอะไปเมื่อไหร่อะ

 

วันนี้10โมง

 

ทำไมมันเร็วอย่างนี้ แหกปากเข้าไปดังลั่นบ้านแล้วลูก

 

ไปเถอะพ่อเบื่อหน้าแกเต็มทน

 

ย้ากกกก!!!!!!!พ่อใจย้ายยยยพูดอย่างเดียวไม่พอเล่นกระโดดมางับคอพ่อเลยหลังจากเล่นกับลูกชายตัวดีสักพักก็ไล้มันให้เตรียมตัวลูกชายตัวดีก็ทำตาละห้อยเหมือนอยากจะบอกว่า พ่อจะให้ผมไปจริงๆหรอ

 

...พ่อไม่ให้ไรเลยหรอ...นั่นแหละความคิดของลูกชายของท่าน

 

จะเอาอะไรพ่อลูกชายเอลฟรานซ์ไม่ตอบแต่แบเงินพร้อมกระดิกนิ้งอีกต่างหาก

 

อะไรคนเป็นพ่อนี่ก็โง่ๆ

 

เงินก้าบบบบ

 

เท่าไหร่

 

แล้วแต่ความกรุณา  ถ้าน้อยจะฟ้องซาเลนเทียนะพอพูดจบเท่านั้นแหละพ่อคุณเธอก็แทบจะยกเงินทั้งบ้านให้เลย

 

 

 

 

 

 

คุยกันแปป

 

แบบว่าขอรีไรท์อีกรอบอะนะแบบว่าจะเปลี่ยนพล็อดเรื่องนิดหน่อยนะ จะมาอัพให้สัปดาห์ละ1ครั้งหรือ2สัปดาห์หนึ่งครั้ง
                                                                                                ...รักคนอ่านทุกคนนะคะ...

 

 

 

 

***อาร์ลิเซนท์ อ้างอิงมาจากคุณ  I am me< My.iD > 

***นิโคลัส  อ้างอิงมาจากคุณ  ขวัญคุง< My.iD > 

***เอลฟรานซ์  อ้างอิงมาจากคุณ Minayochan< My.iD > 

***เนริซ่า อ้างอิงมาจากคุณ ขวัญคุง< My.iD > 

***ซาเลนเทีย อ้างอิงมาจากคุณ  F@RE< My.iD >

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น