Single Dovey ที่รักคะ...ฉันยังโสด

ตอนที่ 12 : Chapter 10 ♥ เดินเล่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ต.ค. 55























10

เดินเล่น

 

พี่บลูมาส่งฉันที่หน้าปากทางเข้าบ้านเหมือนเดิม...แล้วฉันก็กำลังจะเดินเข้าบ้าน

ตามจริงไม่น่ารีบกลับเลยแหะ -..- เพิ่งบ่ายโมงกว่าๆ เองนะ ขี้เกียจอยู่บ้าน น่าเบื่อ -3-

ฉันก็เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะฟังเพลง แต่ก็ต้องชะงักเพราะเมื่อฉันปลดล็อคหน้าจอเสร็จฉันก็เห็น ‘Miscalls’ ขึ้นมาเต็มไปหมดรวมทั้งหมด 50 กว่าสาย!!

เฮ้ยยยย! ฉันแค่ปิดเสียงโทรศัพท์เองนะ ทำไมมีคนโทรมาเยอะจัง แล้วอีกอย่างเวลาตอนโทรศัพท์สั่นทำไมฉันไม่รู้สึก = =

ฉันก็เลยเปิดเข้าไปดูว่าใคร หนึ่งในนั้นก็จะมีแม่ด้วยสงสัยคงมีเรื่องอะไรล่ะมั้งเดี๋ยวโทรกลับไป แต่แม่นั่นโทรมาแค่สายเดียว - - ส่วนไอ้ห้าสิบกว่าสายที่เหลือคือ...ซอโซ่ O_o นี่โทรมาหรืออะไรห่ะ!? เยอะไปแล้ว

แล้วฉันก็ออกมาหน้าจอหลักเพื่อจะโทรหาแม่ และซอโซ่ แต่เห็นว่ามีข้อความเข้าหนึ่งข้อความ

 

นี่เธอ! ไปตายไหนเนี่ยหา!! ฉันโทรหาแทบตายก็ไม่ยอมรับ หูตึงหรือเปล่า

วันนี้ฉันจะนัดเธอไปเที่ยว ออกมาเจอฉันที่หน้าโรงเรียนเธอเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้ามาช้าฉันจะฆ่าเธออออออ! - -*

ซอโซ่

 

โหดมากนะอีตาบ้า = =!!

เมื่ออ่านข้อความเสร็จฉันก็ลองดูเวลาที่เขาส่งมาหาฉัน ส่งเมื่อกี้นี้เอง สงสัยต้องรีบไป ไม่งั้นคงฉันตายแน่ - -;;;

ฉันที่กำลังจะเดินเข้าซอยหมู่บ้าน ก็ต้องรีบหมุนตัวกลับหลังหันทันทีเพื่อที่จะไปโรงเรียน มุ่งหน้าไปหาอีตาซอโซ่นั้น

ในขณะที่ฉันนั่งรถเมล์ไปที่โรงเรียน ฉันก็โทรหาแม่ว่ามีอะไรหรือเปล่าถึงโทรมาอาจมีเรื่องสำคัญก็ได้ แต่แม่แค่บอกว่า...

อ่อ แม่แค่จะให้คุกกี้แวะตลาดซื้อวุ้นเส้นกลับมาให้ด้วยแค่นั้นเอง แต่ตอนนี้แม่ซื้อมาแล้ว ไม่เป็นไร

ไอ้เราก็นึกว่ามีอะไรที่แท้ ให้ซื้อวุ้นเส้นให้แต่ตอนนี้คงไม่ต้องซื้อแล้วสินะ สงสัยแม่ฉันคงจะต้องทำอะไรกินแน่ๆ เลย ถึงอดใจรอฉันกลับบ้านไม่ไหวเนี่ย

แล้วฉันก็ถึงหน้าโรงเรียนพอดี พอฉันก้าวขาลงรถเมล์ปั๊บแล้วเดินไปสองถึงสามก้าว ฉันก็เจอกับอีตาซอโซ่ที่นั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อนหน้าโรงเรียน ด้วยหน้าตาบึ้งบูดอย่างแรง แต่ขัดกับการแต่งตัวของเขาที่ดูดีและเท่มากๆ หล่อเลยล่ะ นี่ฉันทำคนหล่ออารมณ์เสียเหรอเนี่ย >O<

สวัสดีค่า >_<” ฉันเดินเข้าไปหาเขา แล้วก็ทักทายแบบอารมณ์ดีดี๊

มาแล้วเหรอ ยัยตัวแสบบบ - -!” เขาไม่ยอมเล่นกับฉันเลย พอทักไปปั๊บซอโซ่ก็หันควบมาทางฉันด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดอย่างแรง

“TOT ก็ฉันแค่ปิดเสียงโทรศัพท์เฉยๆ เลยไม่ได้ยินอ่าฉันแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

โทรไปตั้งเยอะเนี่ยนะ! โทรศัพท์เธอสั่นหรือเปล่าเนี่ย!”

แหะๆ ฉันว่าคงไม่ ><”

ฮึ่ยยยยย! -*-” ฉันยืนนิ่งเป็นสาก โดยทำอะไรไม่ถูก ไม่เคยเห็นซอโซ่อารมณ์ไม่ดีขนาดนี้นี่ ><

ช่างเหอะ! ยังไงเธอก็มาแล้ว...นั่งดิยืนทำซากอะไร - -?” ปากสุนัขคงที่คงวา - -!

ฉันก็เลยนั่งลงตรงม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้ามกับเขาตามคำพูดของเขา

แล้วนี่นายจะพาฉันไปเที่ยวเหรอ คิดยังไงเนี่ย

ตามจริงก็ไม่อยากพาไปหรอกนะ แต่ถ้าฉันไม่พาเธอไปเที่ยว ฉันจะเอาอะไรไปเขียนไดอารี่ล่ะ

อ่อ เพราะไดอารี่นี่เองงง ไดอารี่! เออใช่! ไดอารี่ฉันลืมไปเลยนะเนี่ยว่ามีมันอยู่ T_T

อะ...อ้อ...งั้นนายจะพาฉันไปไหนล่ะฉันเนียนไป ทั้งๆ ที่ตอนแรกลืมไปแล้วด้วยซ้ำเรื่องไดอารี่น่ะ

ไม่รู้ -_- ฉันเซ็งอยู่

แหมมมม >O< นายก็นะ ออกมาทั้งทีก็ต้องไปเที่ยวสิ

แล้วจะไปไหนแล้วนายจะพาฉันไปไหนเล่า ไอ้บ้า! ด่าได้แค่ในใจเท่านั้น เดี๋ยวพี่แกเขาโกรธเราอีก -3-

ก็นายจะพาฉันไปไม่ใช่หรือไง = =”

เธอมาช้า เธอต้องพาฉันไป จบ! ห้ามเถียงเผด็จการที่สุดไอ้หน้าปลาสลิด

สวนสาธารณะเป็นไง ง่ายดี ใกล้ด้วยฉันพูดแบบไม่ได้คิดอะไรมาก

โอเค งั้นไปกัน

เฮ้ยยยย! ฉันพูดเล่นนะ

ฉันเอาจริง -_- เร็วๆ

“TOT”

ฉันทีทำหน้าเหมือนเด็กงอแง ก็ไม่คิดว่าพูดเล่นๆ แล้วตานี้จะเอาจริงนิ แต่ฉันก็ต้องไปเพราะซอโซ่น่านนน ได้ลากฉันกระชากฉันต่างๆ นาๆ จนทำให้ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้หินอ่อน แล้วก็กำลังจะมุ่งหน้าไปสวนสาธารณะ

เอาก็เอาว่ะ = = ได้บรรยากาศดี!

ระหว่างทางที่เดินมาอีตานี้ก็เดินจับมือฉันตลอดเลย ไม่รู้กลัวฉันหนีมากนักหรือไงนะ

นี่นายปล่อยมือฉันเหอะฉันพูดเสียงแข็ง

เอ้ย! ลืม ฉันขอโทษซอโซ่พูดเสียงแผ่ว แล้วก็ปล่อยมือฉันให้เป็นอิสระ

เดี๋ยวก่อนนะ ที่เดินมาตั้งนานสองนานเนี่ย นายนี้ไม่รู้เรอะว่าจับมือฉันมาตลอดทางเลย ฝ่ามือไม่มีความรู้หรือไงห่ะ - -;;

นายไม่รู้จริงๆ เหรอว่านายเดินจับมือฉันมาตลอดทาง

สงสัยฉันคงชินน่ะ ขอโทษแล้วกัน ฉันไม่ได้ตั้งใจชินอะไร - -?

ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือ...ว่าแต่นายจะพาฉันไปสวนไหนเนี่ย

ก็สวนแสนสุขไง เธอไม่รู้จักเหรอ

รู้จักค่า - - แต่ฉันแค่สงสัยว่าทำไมมันดูนานจัง สวนแสนสุขอยู่ใกล้ๆ แค่นี้เอง

อันนี้ฉันก็ไม่รู้ -_-” มันไม่ใช่ประโยคคำถามมมม T^T

เอ่อ...ว่าแต่...แล้วตานี้ก็จ้องมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

ทำไมเหรอ ฉันมีอะไรฉันก็เลยมองตัวฉันตามเขา ตั้งแต่หัวยันเท้า ฉันก็รู้เลยว่าทำไมเขาถึงมอง T^T

คือ...ทำไมเธอแต่งตัวเหมือนจะออกไปไหนสักแห่งนั้นไงจริงๆ ด้วย

ก็...ออกมาหานายไง ^^;;;” ฉันแก้ไป

ซอโซ่ยังไม่รู้นี่น่าว่าฉันไปหาพี่บลู แล้วคือเขาไม่รู้จักพี่บลูด้วยแหล่ะ แต่จะให้มาอธิบายคงไม่ใช่เรื่อง ก็เลยขอแก้ตัวนะค่ะ

แต่งเต็มขนาดนี้เลยหรอ = =”

แหม ก็ฉันอยากดูเป็นผู้หญิงหวานๆ มั่งนิฉันแก้ตัวมั่วไปเรื่อย แต่ประโยคเมื่อกี้พูดแล้วกระดากปากสุดๆ เลย

ทำไมต้องมาพูดต่อหน้าตานี่ด้วยนะ ><

งั้นเหรอ...ก็น่ารักดีนะ

จะ...จริงเหรอ ^^\” ฉันจับนู้นจับนี้แก้เขินเบาๆ

ล้อเล่น -_-”

เพล้ง! หน้าแตกเป็นรอบที่ล้านนน T^T ไอ้บ้า!

ดูทำหน้าซิหยั่งกับเด็ก ฉันล้อเล่นน่า...น่ารักจริงๆแล้วตานี้ก็เอามือมาขยี้หัวฉันเบาๆ

อย่าทำน่า ผมยุ่งหมดแล้ว -3-///” ฉันเอามือเซ็ตทรงผมพลางพูดไปด้วย

ฮ่ะๆ...โอเคๆ งั้นรีบไปกันเหอะซอโซ่รอบหัวเราะเบาๆ

แล้วเราสองคนก็เดินต่อไป เพื่อที่จะไปสวนสาธารณะแสนสุข

 

สวนสาธารณะแสนสุข

หลังจากที่เราเดินกันมานานสองนาน เราก็มาถึงสักทีสวนแสนสุข พอฉันเข้ามาในสวนนี้ฉันก็รู้สึกผ่อนคลายไปโดยปริยายแบบไม่รู้ตัวเลย คงเป็นเพราะบรรยากาศเขียวชอุ่มของต้นไม้ต่างๆ ของสวนนี้ก็เป็นไปได้

สวนนี้ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปสักเท่าไร เพราะตั้งแต่ฉันมาครั้งล่าสุด ก็คือนานมากแล้วนั้นก็เป็นบรรยากาศคล้ายๆ แบบนี้เลย ^^

เราหาที่นั่งกันก่อนมั้ยฉันเอ่ยปากบอกซอโซ่

อืม งั้นเธอหาที่นั่งเถอะ เดี๋ยวฉันซื้อของกินก่อนโอเค้?

โอเค ^^ ฝากซื้อมะม่วงมันมาฝากด้วยนะซอโซ่พยักหน้ารับ แล้วนายนั้นก็เดินออกไปตรงทางเข้าของสวน ที่จะมีร้านขายของเยอะแยะเต็มไปหมด

ส่วนฉันก็ต้องดำเนินการหาที่นั่งแล้วสินะ ฉันเลือกเดินไปเรื่อยๆ แล้วก็เจอที่เหมาะๆ พอดีคือใต้ต้นไม้จะได้ร่มๆ แถมยังใกล้สระน้ำซะด้วย คงเย็นน่าดู มุมดีใช้ได้ >O<

ฉันจัดการวางกระเป๋าสะพายข้างของฉันวางไว้ที่โต๊ะม้าหิน แล้วตัวฉันก็นั่งลงตามไป แล้วสักพักซอโซ่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับถุงพลาสติกเต็มไปหมดเลย แล้วนายนั้นก็ทำท่าเหมือนมองหาใครสักคนซึ่งคงต้องมองหาฉันสินะ ฉันก็เลยยืนโบกมือเพื่อให้เขาเห็น แล้วเขาก็เห็นจริงๆ จึงเดินมาทางฉัน ดีนะที่ฉันเลือกที่ไม่ไกลมาก ไม่งั้นหากันไม่เจอพอดี

ปึก!

อ่านี่! มาแล้วซอโซ่เดินเข้ามา แล้วก็วางถุงพลาสติกต่างๆ ลงบนโต๊ะทันที

ซื้ออะไรมาเยอะแยะเนี่ย ฉันจำได้ว่าฉันสั่งแค่อย่างเดียว

ใช่ นี้ของเธอมะม่วง แล้วทั้งหมดที่เหลือก็คือของฉัน...กับเธอช่วยกันกินซอโซ่ยื่นถุงมะม่วงมาให้ฉัน

ใครจะกินหมด -3-” ฉันทำหน้าบูดแกล้งเขา

ช่วยกันกินไง เธอกินมะม่วงเปรี้ยวของเธอก่อนเลยเขาก็รับมุกฉัน

ฉันก็อมยิ้มกับคำที่เขาพูดมา แล้วก็กำลังจะกินมะม่วงเป็นอย่างต่อไป แต่...มะม่วง...

เดี๋ยวนะโซ่ เมื่อกี้นายบอกว่ามะม่วงเปรี้ยว?เขาเงยหน้าขึ้นมาจากของกินทันที ที่ฉันเรียก

ก็เธอสั่งมะม่วงเปรี้ยว

จะบ้าเหรอ >O< ฉันสั่งมะม่วงมานนนนน น้ำในหูของนายไม่เท่ากันอีกแล้วหรอห่ะ!”

เธอนี้โกรธอะไรไร้สาระมากเลยนะ -_- ฉันก็แกล้งเธอเฉยๆ ในนั้นน่ะ มะม่วงมัน

นะ...นายล้อเล่นหรอ - -?”

ทำไม ฉันล้อเล่นไม่ได้ไง -3-” ตอนนี้เขาทำหน้าเหมือนเด็กเลยล่ะ

ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะล้อคนเป็น แกล้งคนเป็นจากการที่ดูบุคลิคนิ่งๆ นะน่ะ แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ >O<

เฮ้ย! เป็นอะไรไปอีกเนี่ยคุกกี้ คิดอะไรอยู่ค่า = =

ฉันก็แค่ไม่เชื่อน่ะ ><”

งั้นก็เชื่อซะ ยัยต๊อง! =___=”

พอคุยกับเขาเสร็จ ฉันก็ดำเนินการกินมะม่วงมัน เน้น! มะม่วงมัน อย่างเอร็ดอร่อย

ส่วนซอโซ่ ก็กินเหมือนกัน ท่าทางอร่อยเลยทีเดียว

พอหลังจากเรากินขนม อาหาร ผลไม้ บลา บลา ต่างๆ เสร็จ เขาก็ชวนฉันเดินเล่นต่อ มันจุกนะยะ

ฉันอิ่มอ่ะ - -”

ก็เดินย่อยอาหารนี่ไงมาอีกแหละไอ้การย่อยอาหารของเขาเนี่ยยย -3-

โอเค -_-” ฉันเออออห่อหมกตามเขา เพราะขี้เกียจเถียง เพราะตอนนี้อิ่มและจุกมาก

ซอโซ่พาฉันเดินไปมารอบสวน จนฉันไม่รู้แล้วว่ามันกี่รอบ เรียกได้ว่าเดินจากท้องอิ่มและจุก จนตอนนี้เริ่มหิวใหม่แล้ว

เดินครบกี่รอบแล้วเนี่ยยย = = นั่งพักเหอะ

ไม่อ่ะ ฉันจะพาเธอไปเดินต่อตรงนู้นซอโซ่ชี้นิ้วไปทางที่มีซุ้มดอกไม้สวยๆ

ซุ้มดอกไม้?

มันมากกว่าซุ้มดอกไม้อีก เธอเคยมาหรือเปล่าเนี่ย เดียวฉันพาไปเอง!”

แล้วซอโซ่ก็จับมือฉันลาก มุ่งหน้าไปทางซุ้มดอกไม้นั้น เขาคงชินอีกแล้วสินะจับมือฉันอีกแล้ว =___= แต่ช่างเถอะ ไม่เป็นอะไรหรอก ให้เขาจับไปเถอะ

แล้วเราก็มาถึงซุ้มดอกไม้สวยๆ ที่ดูไกลๆ ก็ว่าสวยแล้วนะพอเดินมาถึงจริงๆ นั้นสวยกว่าอีกร้อยเท่า เป็นซุ้มโครงลวดที่ดัดมาเป็นทรงโค้งเหมือนบานประตูให้เราเข้าไป ในโครงลวดนั้นมีไม้เลื้อยต่างชนิดรวมกันอยู่ พร้อมกับดอกไม้สีสันต่างๆ สวยสดงดงามมาก

สวยใช่มั้ยคนข้างๆ ฉันเอ่ยถาม ทั้งๆ ที่ยังจับมือฉันอยู่

อืมสวยจัง ^^” ฉันเอามือออกจากการจับมือของเขา เพื่อที่จะไปจับดอกไม้ในซุ้มดู

อีกแล้วเหรอ! = = ทำไมฉันชอบจับมือเธอจังเจ้าตัวบ่นอุบ

ช่างเถอะน่า...ถ้านายชินนายก็จับมือฉันเหอะ ฉันไม่ว่า

แต่ว่า...

อย่าคิดมากน่ะ ไร้สาระ มาดูดอกไม้กัน ><” ฉันเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

ฉันเดินนำหน้าซอโซ่ที่กำลังเดินตามมาเรื่อยๆ ซุ้มนี้ก็ยาวไม่ใช่เล่นเหมือนกันแหะ

โซ่ ทำไมมันยาวจัง

ไม่หรอกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว

ถึงอะไรเดี๋ยวมันก็สุดทาง ไม่ใช่หรอฉันพูดพร้อมเดินไปเรื่อยๆ

แล้วพอหมดซุ้มฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรเลย มีแต่ทางตัน ฉันก็เลยหันไปถามซอโซ่ที่อยู่ทางด้านหลัง ซึ่งเขาก็เลยเดินนำฉันแทนเสียเลย จากที่เป็นทางตันไม่มีอะไร แล้วพอเขาพาเลี้ยวไปข้างๆ เท่านั้นแหละ ภาพที่เห็นก็เปลี่ยนไปทันที จากที่มืดๆ ตันๆ ก็กลายเป็นหญ้าเขียวชอุ่มแล้วก็มีสระน้ำเลี้ยงปลาไว้อยู่ด้วยกัน ข้างในนี้มีคนน้อยมากๆ แทบจะนับคนที่เข้ามาได้เลยด้วยซ้ำ

ฉันก็มาที่นี้บ่อยนะสวนแสนสุขเนี่ย แต่ทำไมฉันไม่เคยรู้ หรือว่าเขาเพิ่งสร้าง =[]=

สวยใช่ไหมล่ะซอโซ่พูด

สวยมาก >O< นายรู้มาจากไหนเนี่ย หรือว่าเขาเพิ่งสร้าง เพราะฉันไม่ได้มาที่นี้นานแล้ว - -”

เพิ่งสร้างอะไรเล่า เขาสร้างมาตั้งนานแล้ว แต่เมื่อก่อนเขาแค่ไม่เปิดให้เข้ามาแบบนี้แค่นั้นเอง

งั้นเหรอ...แล้วนายรู้ได้ไงว่ามีที่แบบนี้อยู่

ก็เวลาเบื่อๆ เศร้าๆ ฉันก็ชอบหาที่สงบเงียบมานั่งเล่นน่ะ มันจะทำให้สบายใจขึ้น แล้วพอเดินมาเรื่อยๆ ฉันก็เจอที่นี้แหละเขาพูดเสียงแผ่ว

เวลาเศร้างั้นเหรอ? นายเนี่ยนะ มีอารมณ์แบบนั้นด้วยเหรอฉันถามด้วยความสงสัย

อ่าฮะ...แต่ช่างเถอะน่า ไปให้อาหารปลากัน ซอโซ่เปลี่ยนประเด็น แล้วชี้นิ้วไปทางสระน้ำเลี้ยงปลา และหลังจากนั้นก็เดินนำฉันไปเลย

ไม่กี่วันที่ฉันได้รู้จักเขามา ฉันว่าเขามีอะไรๆ มากกว่าที่ฉันคิดไว้ตอนแรกนะ

ซอโซ่แวะซื้ออาหารปลาที่มีแม่ค้ารอขายอยู่ แล้วก็เดินนำฉันไปที่สะพานขนาดย่อมเพื่อข้ามสระ หรือน่าจะเอาไว้ให้อาหารปลาโดยเฉพาะนั้นแหล่ะ

ฉันให้เลือก เอาอาหารเม็ดหรือขนมปังซอโซ่ชูถุงอาหารปลาที่เป็นเม็ด กับถุงขนมปังขนาดกลางขึ้นมา เพื่อให้ฉันเลือก

ฉันเอาขนมปังพอฉันพูดจบ ตานี้ก็ยื่นถุงขนมปังมาให้ฉันทันที

งั้นเริ่มให้อาหารปลากันเลยดีกว่า!” เขาพูดน้ำเสียงเฮฮาเล็กน้อย

แล้วพวกเราสองคนก็เริ่มการให้อาหารปลาอย่างสนุกสนาน ฉันให้ขนมปังปลาน้อยๆ ที่ละนิด แต่อีตาซอโซ่ดันเทพลาด ทำให้อาหารเม็ดหกออกจากถุงเกือบหมดเลย แล้วพออาหารเม็ดหมด ตานี้ก็มาแย่งขนมปังของฉัน นิสัย! ฉันกับเขาเริ่มเข้าสู่โหมดความเป็นเด็กอีกครั้ง โดยการแย่งขนมปังกัน =___= ติ๊งต๊องไมล่ะ แต่ฉันว่าก็สนุกดีนะ

เวลาที่ซอโซ่ให้อาหารปลาหรือว่าตอนนี้ที่เขาแย่งขนมปังของฉัน ด้วยอาการแบบเด็กๆ เนี่ย ฉันว่าเขาดูมีความสุขมากเลยล่ะ บางทีฉันก็เห็นรอยยยิ้มของเขานะ ซึ่งนานๆ ทีฉันจะได้เห็น มันเป็นของหายากเลยทีเดียว จนทำให้บางทีฉันยิ้มตามเขาเลยแหล่ะ

 ฉันไม่คิดเลยว่าให้อาหารปลาจะสนุกขนาดนี้ หรือว่าเพราะมีเขาอยู่ข้างๆ กันแน่นะ? อันนี้ฉันก็ไม่รู้ -3-

หมดแล้ววววซอโซ่พูด พร้อมกับชูถุงขนมปังของฉันขึ้น

เพราะนายนั้นแหละ -3- เลยหมดไว ชิเชอะฉันพูดประชดประชันเขาเล็กน้อย

เดี๋ยววันหลังมาใหม่ก็ได้น่าเขาทำท่าเหมือนง้อฉัน ฉันก็เลยเล่นตามบทหันหลังหนีตามสไตล์ แต่...

เมื่อฉันหันหลังไปเพื่อที่จะตีหน้างอนสักหน่อย แต่ใบหน้าฉันก็เปลี่ยนไปทันทีคงงอนไม่ได้แล้ว เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ฉันช็อคเอามากเลยทีเดียว!

เพราะสิ่งที่ฉันเห็นคือเอ็มเอ็ม! =[]= มันมาทำอะไรที่นี่หา!? ได้ข่าวว่าในนี้คนรู้จักน้อยไม่ใช่เรอะ T^T กรรมลิขิตแท้ๆ! ให้ตายเถอะพระเจ้า

ฉันก็เลยรีบหันหลังกลับไปหาซอโซ่ทันที เพราะกลัวยัยทอมนั้นเห็นฉัน

ได้! งั้นมาวันหลังกัน แต่วันนี้รีบออกจากที่นี้เหอะ TOT” ฉันเอื้อมมือฉันไปจับมือเขาทันที

หา?...มาอารมณ์ไหนเนี่ยเขาทำหน้างงงวยอย่างแรง

ช่างมันก่อน แต่ตอนนี้ขอร้องคือออกจากที่นี้นะ นะ นะฉันอ้อนเขาสุดฤทธิ์

แล้วอยู่ดีๆ ลมแรงๆ ก็พัดผ่านเข้ามาทำให้ฉันที่ทำตาใสซื่อนั้น ถึงกับหลับตาลงทันที เพราะมีเศษฝุ่นเข้าตา T_T ซวยจริงๆ!

...เป็นอะไรไปเนี่ยเขาก็เหมือนจะจูงมือฉันเดินนำไป แต่ก็ต้องชะงักเพราะฉันไม่ยอมไปด้วย

ฝุ่นเข้าตาน่ะ T^T”

ไหน เดี๋ยวฉันดูให้

ตอนนี้ตาฉันเริ่มมีน้ำตาคล้อเล็กๆ เพราะแสบตามากๆ แต่ฉันก็ยังเห็นใบหน้าของซอโซ่อยู่ เขาเขยิบใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ๆ ฉัน และประครองหน้าฉันด้วยมือของเขา จนระยะห่างของเขากับฉันนั้นห่างแค่ไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้นเอง

ฟู่ ฟู่

ตาซอโซ่ก็เป่าลมปากของเขาเบาๆ มาที่ตาของฉัน เพื่อให้เศษฝุ่นกระจายหายไป แต่รู้อะไรไหมมันยิ่งทำให้เศษฝุ่นมันเข้าตาฉันไปใหญ่  แต่ฉันก็ไม่ยอมบอกเขา ปล่อยให้เขาทำอย่างนั้นต่อไป โดยไม่คิดอะไร

ตึกตัก ตึกตัก

ตอนนี้ในหัวฉันหยุดไปหมดแล้ว เหลือแต่ความเงียบทำให้ฉันได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง มันเต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะก็ว่าได้ ยิ่งถ้าฉันมองหน้าเขาใกล้ๆ มันก็ยิ่งเต้นแรงเป็นพิเศษ ใบหน้าของเขาเนียนขาวมากๆ เลยแหล่ะ เพิ่งเคยได้เห็นหน้าเขาใกล้ๆ ก็วันนี้แหละ

ถ้าหัวใจเราเต้นแรงก็มีอยู่ไม่กี่อย่างนะเท่าทีฉันรู้ คือ เหนื่อย ตื่นเต้น ลุ้นระทึก...และชอบสิ่งที่ทำ แต่ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหัวใจฉันมันเป็นแบบไหน

เป็นไงบ้างซอโซ่เอาตัวเองออกมาจากระยะห่างอันตรายนั้น แล้วพูดขึ้น ทำให้ฉันกลับมีสติอีกครั้ง

ก็ดีขึ้นแล้ว ^^//” ฉันตอบไปแบบนั้น ทั้งทีความจริงมันไม่ดีขึ้นเลย

งั้นก็ออกไปกัน เธอบอกเองนิว่าจะรีบออกจากที่นี้แล้วฉันก็คิดถึงเรื่องที่ผ่านมาก่อนหน้านี้

คือฉันเห็นยัยทอมนั่น แล้วก็กำลังจะหนี แต่ดันมีลมพัดมาแรงทำให้ฉัน....ช่างเถอะ รู้แค่ว่าตอนนี้ต้องรีบออกจากที่นี้ ><

ฉันไม่พูดอะไรกลับไป ได้แต่ฉุดกระชากเขาออกมาจากสระน้ำนั่น แล้วออกมาทางซุ้มดอกไม้ทางเดิม

เธอหนีอะไรมาหรือเปล่า -_-”

หนีทอมมาเคอะ T^T

อ่อเปล่าๆ ฉันแค่อยากออกมาแค่นั้นเองฉันตอบเสียงหอบนิดๆ

งั้นเหรอ...แล้วจะกลับบ้านเลยไหมเขายังทำหน้าไม่เชื่ออยู่

กลับ! ^^;;” ฉันรีบตอบแบบไม่คิดเลยทันที

โอ้ย ทั้งเหนื่อย ทั้งใจเต้น (?)

แล้วเราสองคนก็รีบสวบ สวบเดินไปหน้าประตูสวนเพื่อออกจากที่นี้ไป แล้วตาซอโซ่ก็ขออาสาพาฉันไปส่งบ้าน ไม่ใช่เพราะหวังดีนะ -_-! แต่เป็นเพราะว่าถ้าฉันไม่รับโทรศัพท์อีก จะได้ไปรอที่หน้าบ้านได้ไม่ต้องไปที่โรงเรียน เหตุผลดีมากกกก พ่อคุณ!

ระหว่างทางเราก็เดินคุยอะไรกันไร้สาระไปเรื่อยเปื่อย จนในหัวสมองฉันเริ่มสั่งการให้เห็นภาพยัยทอมเอ็มเอ็มขึ้นมา ทำให้ฉันนึกเรื่องที่จะพูดกับเขาออกทันทีทันใด

โซ่ฉันเรียกเขาสั้นๆ ห้วนๆ

ว่าไงเขาก็ตอบสั้นๆ เช่นเดียวกัน

คือว่า...อาทิตย์หน้าเนี่ย ฉันพานายไปทำความรู้จักกับเพื่อนฉัน นายว่างมั้ยฉันพูดออกไปแล้ววว!

ฉันรอลุ้นกับคำตอบเอามากๆ เรียกได้ว่าลุ้นสุดฤทธิ์ เพราะถ้าเขาว่าง ฉันก็จะได้จบๆ เรื่องยัยทอมสักที

น่าจะว่าง แล้วเธอจะพาฉันไปวันไหนล่ะ

เรื่องนั้น...เดี๋ยวฉันโทรไปบอกนะ ^^”

อร้ายยยยย! สำเร็จ! ทีนี้ก็เหลือแต่รอวันนัดแค่นั้น เฮ้อออ! ชีวิตฉันก็จะสงบสุข >O<

อืมๆ ได้...ว่าแต่...เมื่อไรจะถึงบ้านเธอเนี่ย =___=”

โอ๊ะ! ลืมไปเลยยย เดี๋ยวถัดจากซอยเนี่ยก็จะถึงแล้ว >_<”

ฉันลืมไปเลยว่าเขาจะมาส่งฉัน ฉันก็มัวแต่คิดเรื่องยัยทอมนั้นอยู่ได้

เฮ้อออ! จะได้เป็นอิสระแล้ว >O< (พูดเหมือนโดนกังขัง -_-!)




















ตอนที่ 10 มาแล้วววว เลขสวยดีชอบ >O<

ไรเตอร์ชอบตอนนี้มากเลยล่ะ

ได้บรรยายบรรยากาศธรรมชาติเนี่ย แต่งแล้วอารมณ์ดี 555

 

ตอนนี้จัดเต็มไปเลยสวีตกันให้เต็มที

จัดไปเลยพระนาง อิจฉาอยากมีม้างงง TOT

#1 เม้น = 1 กำลังใจให้นักเขียน ~

Jest's :)





 

:) Shalunla

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

308 ความคิดเห็น

  1. #287 ByChu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 21:36
    โซ่ นายเริ่มคิดอะไรรึยัง
    #287
    0
  2. #248 Monz_dbY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 18:56
    น่ารักจริง
    #248
    0
  3. #132 molady naka (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2555 / 19:25
     น่าร๊ากกกกกกกกกอ่ะ >///<
    #132
    0
  4. #85 Yo'Yiw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 23:58
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ >< ~ <3
    #85
    0
  5. #84 Yo'Yiw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 23:58
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ >< ~ <3
    #84
    0
  6. #74 `Toey :)☆` (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 07:01
    Z555555โซ่น่ารัก
    #74
    0
  7. #73 JENNYHA (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2555 / 17:20
    หวานกันเหลือเกินนะ ><
    #73
    0
  8. #71 JENNYHA (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 18:02
    อัพๆไรเตอร์อยากอ่านนน
    #71
    0