ตอนที่ 13 : Chapter 12 : Add friend

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 เม.ย. 60


Chapter 12 : Add friend

 

ปลั๊ก...

เราเลิกกันเถอะ

 

หลังจากเหตุการณ์การวันนั้น วันที่ผมโสดอย่างเป็นทางการ ผมบล็อกทุกช่องทางการติดต่อของปลั๊กเพื่อไม่ให้เขาเข้ามายุ่มย่ามในชีวิตของผม

ถ้าเป็นไปได้ ก็ไม่อยากเจอหน้าอีกเลย...

ช่วงแรกผมเอาแต่จมอยู่กับเพลงเศร้าตอกย้ำตัวเอง ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาให้ไหล เหม่อลอยชอบคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เรียนอะไรก็แทบจะไม่เข้าหัว เบื่ออาหาร เรียกได้ว่าสภาพจิตใจโคตรย่ำแย่ ส่งผลมาถึงสภาพร่างกายที่มันทำให้ผมดูโทรมผิดปกติดูไม่เหมือนว่านคนเดิมที่ร่าเริงสดใสของแม่ไม่ใช่คนบ้าบอพูดมากของแก๊งค์เพื่อน...

เป็นคนบอกเลิกเขาเองแท้ๆ ทำไมถึงได้เป็นหนักขนาดนี้ก็ไม่รู้

ส่วนเขา...คงมีความสุขดีสินะ

อย่างที่บอกไปครับว่าร่างกายของผมโทรมอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งคืนวันบอกเลิกผมร้องไห้หนักจนตาบวมชนิดที่ว่าขนาดครีมบำรุงยังเอาไม่อยู่ ทำให้ผมปิดเรื่องนี้กับแม่ไม่ได้ ผมเลยเลือกที่จะเล่าเรื่องที่ผมบอกเลิกกับปลั๊กให้แม่ฟัง ถ้าไม่เล่าวันนั้นยังไงก็ต้องเล่าให้แม่ฟังสักวันอยู่ดีนั้นแหละ

แม่ไม่ได้ต่อว่าหรือโกรธปลั๊กแต่อย่างใดที่เขาทำแบบนั้นกับผม แม่กลับชมผมอีกต่างหากที่เลือกเดินออกมา แม่บอกว่าคนไม่ใช่ยื้ออย่างไรก็ไม่ใช่อยู่ดี

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาหลายวันแล้วครับ ผมเริ่มมีอาการดีขึ้นตามลำดับคงเพราะมียาดีอย่างคุณแม่สุดที่รักของผมล่ะมั้งที่คอยดูแลและชวนผมดูละครยามดึก เพื่อไม่ให้ผมมีเวลาคิดฟุ้งซ่าน และที่ขาดไม่ได้คงเป็นแก๊งค์เพื่อนจอมมโนที่พอมันรู้ว่าผมเลิกกับปลั๊กทุกคนดูใส่ใจผมเป็นพิเศษ พวกมันคอยผลัดกันปลอบ ผลัดกันดูแลผมประหนึ่งผมเป็นเด็กอนุบาล แต่ถ้าไม่ได้พวกมันอาการผมคงไม่ดีขึ้นขนาดนี้

...ก็แค่คนที่ใจร้ายกับเราจะเศร้าเพราะเขาไปทำไม เสียสุขภาพจิต (แต่ได้ข่าวว่าร้องไห้หนักมาก)

 

วันนี้มีประชุมครูและบุคลากรในโรงเรียนครับ ทำให้การเรียนการสอนเลิกเร็วก่อนเวลาปกติ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องราวดีๆที่เกิดขึ้น แต่ก็เท่านั้นแหละครับ เลิกเร็วยังไงพวกผมก็ต้องมานั่งจมปลักอยู่ที่ห้องสมุดอยู่ดี คงไม่ต้องถามนะครับว่าทำอะไร รายงานครูป้าโหดที่ยังไม่เสร็จยังไงล่ะ แงงงง

แพรวเป็นคนเดียวที่ทำเนื้อหาส่วนของตัวเองเสร็จแล้ว เลยอาสาช่วยส่วนของข้าวเจ้ากับเปรมที่เหลือไม่มาก ส่วนผมน่ะเหรอยังไม่แม้แต่จะเริ่มเลย ก็ผมไม่มีหนังสือให้หาข้อมูลนี่ แต่โชคยังดีที่ห้องสมุดของโรงเรียนมีหนังสือที่พอมีข้อมูลเกี่ยวกับหัวข้อที่ได้รับ ให้ผมได้มีอะไรขีดเขียนบ้าง แต่ก็ยังไม่ถึงหนึ่งในสามของเนื้อหาอยู่ดีนั้นแหละ ฮือออออ T_T

ว่าน เหม่ออีกแล้วแพรวทักผมขณะที่ผมคิดอะไรไปเรื่อย

หะ...หาผมละจากการมองหน้าต่าง

ยังไม่หายเฮิร์ทอีกหรอจ๊ะเพื่อนเปรมถามแทรก

นั่นสิ เห็นเหม่อมาสักพักละข้าวเจ้าเสริม

บางทีก็ไม่แน่ใจว่าพวกมันกำลังเป็นห่วงผม หรือกำลังรำคาญการที่ผมชอบนั่งเหม่อกันแน่นะ -_-;

ก็ไม่ร้อยเปอร์เซ็น แต่ก็ไม่ได้เหม่อเพราะเฮิร์ทนะเว้ยผมตอบปัดไป

แล้วเหม่อทำไมข้าวเจ้าถามต่อ

ก็ไม่มีอะไรทำ เลยคิดอะไรไปเรื่อย

ตอแหลเปรมสวนขึ้นมา ถ้าว่างมากก็มาช่วยพวกกูจดงาน

จำเป็นต้องด่าเพื่อนแรงขนาดนี้ไหมอ่ะ แงงงง

แล้วหนังสือที่แพรวหามาให้ จดหมดแล้วหรอว่านผมพยักหน้าตอบแพรวไป

มันไม่มีอะไรให้จดแล้วจริงๆครับบบ ปาดน้ำตาแปป

ผมก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ไม่สามารถเถียงอะไรมันได้ ถ้าไม่ติดว่าต้องรอเวลาไปเรียนพิเศษนะ ไม่อยู่ให้พวกมันกดขี่หรอก หึ้ย -_-;

แล้วหนังสือที่มึงบอกว่าสั่งนี่ได้ยัง ส่งงานอาทิตย์หน้าแล้วนะ ข้าวเจ้าถาม

เออลืมไปเลย...ถ้าจำไม่ผิดพี่เขาบอกว่าพรุ่งนี้ผมตอบไป

ดี กูนึกว่าจะได้ชาติหน้าข้าวเจ้ากัดผม เพื่อนเลว

แต่เอ๊ะ เดี๋ยวนะ

...วันนี้วันอะไรผมถามพวกมันไป

เพื่อนผมพร้อมใจกันตอบ แล้วมันก็คงกำลังสงสัยว่าผมถามมันทำไม

ชิบหาย มึงกูจำผิดวัน หนังสือได้วันนี้

ใช่ครับ ผมจำวันผิด ไปหมดแล้วสะตงสติ

ผมรีบเก็บของลงกระเป๋าทันที ถ้าสมมุติไปไม่ทันล็อตนี้ ก็ไม่มีอะไรเขียนส่งแล้วนะ ต้องพิชิตให้ได้!

งั้นกูไปก่อนนะมึง เจอกันนนผมโบกมือลาพวกมัน ก่อนที่จะเดินออกมา โดยมีเสียงทิ้งท้ายของผองเพื่อนประมาณว่า

มึงว่าว่านมันไหวอยู่ป่ะวะ -_-”

 

ผมกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าห้างสรรพสินค้าสยามพารากอน มุ่งตรงไปยังร้านหนังสือที่เคยมาอาทิตย์ก่อน ไม่รอช้าผมถามพี่พนักงานคนเดิมที่อยู่ตรงเคาเตอร์เรื่องหนังสือที่ผมสั่งไว้ รู้สึกใจเต้นพิกลกลัวได้ยินคำว่า หมดแล้วครับน้องจัง

อ่อ เล่มนี้ใช่ไหมพี่พนักงานหยิบหนังสือหนาหน้าปกคุ้นตายื่นให้ผม

ใช่ครับพี่ขอบคุณนะครับพี่พนักงานยิ้มรับคำ

ว่านไม่นกนะครับ!

ผมรับหนังสือแล้วไปจ่ายเงินเสร็จสรรพ รู้สึกโล่งอกที่จะได้มีงานส่ง ไหนดูซิเนื้อหาเยอะไหม ผมเปิดดูหนังสือที่พึ่งซื้อมา พบว่าเนื้อหาค่อนข้างละเอียดมาก เข้าใจแล้วครับทำไมครูให้เอาข้อมูลจากเล่มนี้ แต่มันละเอียดเกินไปหรือเปล่า ผมจะทำส่งทันไหม T_T

ผมทิ้งเรื่องรายงานอันน่าเศร้าไว้ตรงนั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยว่ากันเนอะ ตอนนี้ขอชิวก่อนแล้วกัน ด้วยความที่ยังไม่ถึงเวลาเรียนผมเลยเดินดูหนังสือในร้านไปเรื่อยๆ เดินตั้งแต่โซนนิยายรักหวานแววยันคู่มือเตรียมสอบ พูดแล้วก็เศร้าอีกไม่นานชีวิตม.ปลายก็จะจบลงแล้ว (อยู่ๆก็ดราม่า) เดินดูได้สักพักท้องไส้ก็เหมือนเรียกร้องว่าหิว ผมมองดูนาฬิกาพบว่าเหลือเวลาก่อนเรียนนิดหน่อย ผมเลยว่าจะหาอะไรรองท้องก่อนเข้าเรียน

โอ๊ะ

ขะ...ขอโทษครั...

ด้วยความที่ผมโฟกัสแต่ข้างหน้าลืมมองด้านข้าง ทำให้ผมชนกับผู้ชายคนหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่าเสียงจะคุ้นเคยเป็นพิเศษ ผมเงยหน้าขอโทษที่ชนเขาแต่ก็ชะงักนิดหน่อย เมื่อพบว่าเขาคนนั้นผมรู้จักและดูเหมือนจะเพิ่งเจอกันล่าสุดก็คือเมื่อวาน

อ้าว ว่าน

อ้าว ปืน

คนนั้นก็คือพ่อหนุ่มคิ้วท์บอยยังไงล่ะครับ บังเอิญอีกแล้วหรอ

มาทำไรปืนเป็นฝ่ายถามก่อน

เอ่อ มาซื้อหนังสือ...ปืนมองถุงหนังสือที่ผมถืออยู่ แล้วมาทำไรผมเป็นฝ่ายถามบ้าง

จะซื้อหนังสือเหมือนกัน แต่มาไม่ทันอ่ะ หมดอีกล่ะสีหน้าเขาดูเซ็งๆอย่างเห็นได้ชัด

อ่อออ...ผมทำได้แค่ตอบแค่นั้น ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

เซ็งอ่ะ ไปหาไรกินกัน

...อะไรนะเมื่อกี้ผมเหมือนฟังไม่ถนัด

บอกว่าไปหาไรกินกันเขาพูดอีกครั้งด้วยเสียงเรียบ

นี่เขาชวนผมกินข้าวอยู่ใช่ไหม เหมือนเดจาวูเลยแห๊ะเพราะคราวก่อนที่เจอกันร้านหนังสือเขาก็ชวนผมกินข้าว ไปกินคนเดียวไม่เป็นหรือไง แต่ถึงเขาจะเคยชวนผมกินข้าวมาแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ชินและรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่เขาเอ่ยชวน ไม่รู้ทำไมเหมือนหัวใจมันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งสเต็ปดังนั้นถ้าเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยงน่ะนะ

อ่อ คือ...

ไปกินเบอร์เกอร์คิงกันปืนเหมือนไม่ได้สนใจกับสิ่งที่ผมกำลังจะพูด

แพงผมตอบไป ตามจริงก็กินได้แหละแต่ไม่อยากไปกับเขาเฉยๆ

มีส่วนลดแหนะพ่อคุณ

คือ...

อ่า เดี๋ยวเลี้ยง โอเคป่ะจ้า พ่อคนร่ำรวย

เฮ้ย เกรงใจ

เหอะน่า

 

ตอนนี้เราสองก็มานั่งอยู่ร้านเบอร์เกอร์คิงเรียบร้อยแล้วครับ -_-; สุดท้ายผมก็เลี่ยงการมากินข้าวกับปืนไม่ได้ ไม่ใช่ว่าอยากมานะ(ร้อนตัว)พยายามทุกทางแล้ว แต่เขาหาวิธีคะยั้นคะยอจนผมต้องยอมเดินตามมาด้วยจนได้ มีครั้งไหนที่ผมจะชนะเขาได้บ้างล่ะ ดีหน่อยที่เขาบอกว่าจะเลี้ยงก็เลยไม่ได้อะไรมาก ของฟรีใครจะไม่ชอบ แหะๆ

ไม่นานนักอาหารที่ปืนอาสาไปซื้อก็มาวางบนโต๊ะ ดูเหมือนเจ้าตัวจะประชดผมยังไงยังงั้น เพราะอาหารฟาสฟู้ดตรงหน้ามันช่างเยอะแยะละลานตาไปหมด ผมจำได้ว่าผมสั่งเขาเอาแค่เบอร์เกอร์ธรรมดา ทำไมมีมาเป็นเช็ตเลยล่ะ ไหนบอกว่าใช้ส่วนลดไง ผมว่าไม่น่าใช่ดูแล้วซื้อราคาเต็มชัวร์ นี่เริ่มจะเกรงใจแล้วนะ -_-;

เยอะไปไหมเนี่ยผมถามไปเมื่อช็อคกับอาหารตรงหน้า

กินไปเหอะน่า จะได้โตไวๆปืนตอบหน้านิ่ง

คำพูดน่ารักไปไหม ไม่ได้เข้ากับหน้าเลยยย

ไม่ใช่เด็กๆแล้วไหมล่ะ เกรงใจนะเนี่ยอยากจะควักเงินจ่ายค่าเซ็ตอาหารตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด แต่เชื่อได้ว่าคนตรงข้ามต้องไม่ยอมรับแน่นอน พันเปอร์เซ็นต์

ไม่เป็นไรปืนยกยิ้มกวนอย่างที่เคยทำ

ผมไม่รู้จะเถียงเจ้าภาพมื้อนี้ยังไง เลยได้แต่ก้มหน้าก้มตากินเบอร์เกอร์ในมือ ต้องอิ่มไปถึงดึกแน่ๆให้ตายสิ เยอะไปแล้วววว

ขณะที่กำลังงับเบอร์เกอร์ในมือไปได้ไม่กี่คำก็สัมผัสได้ว่าคนตรงข้ามเงียบผิดปกติ ถ้าไม่ได้หลงตัวเองเกินไป หางตาผมเหลือบไปเห็นว่าปืนกำลังจ้องผมอยู่ ผมเลยเหลือบตาไปมองคนฝั่งตรงข้ามก็พบว่าปืนมองผมจริงๆด้วย

เอ่อ...มีไรเปล่าผมถามเขาไป

ปืนก็ยังคงจ้องหน้าผมแบบนั้น ไม่ตอบคำถามผมด้วย มีอะไรตลกบนหน้าผมหรอหรือว่าผมกินเลอะผมเอามือเช็ดบริเวณปากรีบๆก่อนที่จะเอาโทรศัพท์ขึ้นมาส่องแทนกระจกว่ามีอะไรผิดแปลกบนใบหน้ารึเปล่า แต่ไม่นานคนที่ผมสงสัยในท่าทีก็พูดขึ้น

 “ดูโอเคขึ้นนะ

ห้ะ...

ก็สีหน้า ท่าทางอะไรแบบเนี่ย ดูโอเคขึ้นนะ

ผมยิ่งขมวดคิ้วสงสัยกับคำพูดของปืนเข้าไปใหญ่

...ก็ดูไม่เศร้าแล้วไง

...

ผมนิ่งไปกับคำขยายความของเขา นี่เขามองพฤติกรรมผมด้วยงั้นหรอ ช่วงที่ผ่านมาอย่างที่บอกว่าผมเฮิร์ท อาจจะแสดงท่าทีเหม่อ สติหลุดลอยไปบ้าง ไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเพราะก่อนหน้าปืนก็ไม่ได้ถามอะไรผมเลยสักคำ

...งั้นเหรอผมยิ้มแห้งส่งให้ปืนไป

รู้สึก...เขินแปลกๆแห๊ะที่มีคนสังเกตพฤติกรรมแบบนี้

ผมทำทีเป็นหยิบโทรศัพท์ในมือมากดเล่นเพื่อแก้เก้อ เป็นการตัดบทสนทนาที่โคตรเสียมารยาท แต่ถ้าขืนยังมองหน้าปืนต่อมีหวังผมต้องเผลอทำหน้าแปลกๆใส่เขาแน่ รู้สึกได้เลยว่าตัวเองกำลังเสียอาการมากๆ ว่านต้องมีสติกว่านี้นะเว้ย

การแสร้งเล่นโทรศัพท์ของผมทำให้บทสนทนาจบลง โดยที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้โต้ตอบกลับมา ผมแอบเหลือบมองเขาบ้าง พบว่าเจ้าตัวก็กำลังกินเบอร์เกอร์ในมือพร้อมกับเอานิ้วไถ่หน้าจอโทรศัพท์ไปด้วย ไม่พูดไม่จาหรือชวนผมคุยใดๆ ผมที่ไม่รู้จะชวนคุยอะไรเหมือนกันเลยปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่บนโลกส่วนตัวของเขา ส่วนผมก็กลับมาจิ้มที่หน้าจอของตัวเอง

เป็นการกินอาหารที่ต่างฝ่ายต่างอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง แต่ผมกลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด

แปลกดี...

ผมเลื่อนฟีดอินสตราแกรมอย่างที่เคยระหว่างกินเบอร์เกอร์ กดหัวใจไปเรื่อยๆจนสะดุดกับภาพขาวดำที่ดูหลุดโทนภาพจากคนที่ผมฟอลที่สุดเป็นรูปชุดแฮมเบอร์เกอร์ที่ไม่ได้มีการจัดองค์ประกอบใดๆ แค่นี้รูปก็ได้ไปสามร้อยกว่าไลค์ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ไม่ต้องบอกนะครับว่าใคร ก็คนที่เป็นคนเลี้ยงมื้อนี้ไงล่ะครับ

PUENGUN_ ตอนนั้น

ผมอ่านแคปชั่นประกอบภาพที่ไม่เคยจะเข้าใจความหมายสักที สงสัยคงเป็นสไตล์เขาล่ะมั้ง ภายใต้แคปชั่นนั้นมีคอมเม้นท์ประมาณว่า ยังไม่เลิกเพ้ออีกหรอวะ จากเพื่อนเขา (ที่กดไปส่องมา) ประมาณสามถึงสี่คอมเม้นด้วยกัน ซึ่งมันก็ไม่เกี่ยวกับผมหรอกแค่อยากเผือกเฉยๆแค่นั้น -_-;

ผมเลื่อนดูรูปต่อพบกับแอครีวิวอาหารต่างๆ ซึ่งรูปที่ปรากฏเป็นรูปขนมเขียวแสนโปรดของผม ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าแม่ฝากซื้อนี่น่า กะว่าจะไปซื้อหลังซื้อหนังสือเสร็จแต่ก็ดันโดนพ่อคิ้วท์ลากมานี้เสียก่อน

กินเสร็จแล้วเข้าเรียนเลยป่ะคนถูกถามเงยหน้าจากโทรศัพท์

อื้ม

งั้นไปก่อนเลย เดี๋ยวไปซื้อของให้แม่ก่อนผมบอกเขาไป

ซื้ออะไร

จำเป็นต้องบอกเขาไหม -_-;

ก็ขนมอ่ะ

ที่ไหน

บางทีก็รู้สึกว่าผมเป็นผู้ต้องหาที่กำลังโดนตำรวจสืบสวนอยู่ จะถามไรหนักหนาเล่า

ใกล้ๆที่เรียนน่ะแหละผมตอบปัดๆไป

ไปด้วยสิ

เอ่อ...ไม่ต้องก็ได้ ไปคนเดียวได้น่าผมกำลังปฏิเสธเขาอยู่

ไปด้วย

แต่สุดท้ายก็แพ้อยู่ดี พูดเป็นคำเดียวหรือไง -_-;

 

โวยยยยยยย พ่อหนุ่มคิ้วท์บอยที่มีนามว่าปืนนี่เขาเหงาหรอครับ ผมไม่คิดว่าเขาจะเดินตามผมแจขนาดนี้ ตามยันผมจ่ายเงินซื้อเลย อีกนิดนี่จะเรียกว่าสิงร่างแล้วนะ

ไม่ต้องตัวติดขนาดนี้ก็ได้มั้งผมพูดระหว่างทางเดินไปที่เรียนพิเศษหลังจากซื้อขนมเสร็จ

โทษที ชินไปหน่อย เวลาเดินกับแฟนก็เดินแบบนี้แหละปืนตอบหน้านิ่ง แต่รู้ไหมครับประโยคที่หลุดจากปากเขามาเมื่อครู่ มันทำให้หัวใจผมกระตุก

...ว่าน...ใจเย็นๆ

ผมไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร จะถามว่า แล้วนี่แฟนหรอจะได้เดินตัวติดกันคงไม่พ้นคำว่าอ่อยแน่ๆสินะ ซึ่งมันก็ดูอ่อยจริงๆนั้นแหละ -_-; งั้นไม่พูดดีกว่าเนอะ เก็บไว้ในใจพอ

แปลว่ามีแฟน?ผมถามไปแบบไม่ได้คิดอะไร

ไม่แปลกหรอกที่คนหน้าตาดีระดับคิ้วท์บอยจะมีแฟน ไม่มีสิแปลก

โสดครับ

เออแปลก แปลกทั้งที่เขาไม่มีแฟน แล้วหัวใจของผมก็กำลังเต้นจังหวะแปลกๆเช่นเดียวกัน

ทำไมปืนต้องโน้มตัวมาพูดใกล้ๆหูผมขนาดนั้นล่ะ แถมสายตานิ่งๆแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์นั้นอีก เออรู้แล้วว่าหล่อ รู้แล้วว่ามีเสน่ห์ จะใช้พร่ำเพื่อทำมายยย

ระ...หรอ เชื่อตายอ่ะ หน้าตาดีขนาดนี้อ่ะนะ

เชี่ย! ผมเผลอชมว่าเขาหน้าตาดี ไอ้ว่านนน!!!

หล่ออ่ะดิปืนยิ้มมุมปาก

นั้นไง! ไม่น่าพลั้งปากออกไปเลยเว้ย แล้วไอ้สายตาพิฆาตนั้นอีก พร่ำเพื่อไปแล้ว ใช้เสน่ห์พร่ำเพื่อไปแล้ววววว

นี่ผมกำลังใจเต้นกับเขา ใจเต้นกับคนชื่อปืน ด้วยคำพูดที่ไม่มีอะไรเลยเนี่ยนะ

...

โอเค...ว่าน...สติ

อะไร อยู่ๆก็ชมตัวเอง -_-;” ผมพยายามเบี่ยงประเด็น

ก็พูดเองว่าหน้าตาดี ก็แปลว่าหล่อป่ะวะ เข้าใจผิดตรงไหนปืนดูซีเรียสมาก ซึ่งดูเป็นการซีเรียสที่กวนตีนที่สุดแล้ว

เอออออ รีบเดินเหอะน่า ได้เวลาเรียนแล้ว

ผมเปลี่ยนเรื่องแล้วรีบเดินนำหน้าเขาไป แต่ก็ไม่วายคนที่ผมหนีนั้นกลับเดินเร็วตามติดผมเหมือนเดิม

ไม่มีแฟนจริงๆนะเว้ยยย

เอออออรู้แล้วววว เชื่อแล้ววววว

ไม่ต้องมาทำตัวติด ไม่ต้องมาทำเสียงตะมุตะมิไรแบบนี้ได้ม่ายยย

 

หลังจากการเรียนพิเศษผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ขนมเขียวที่ซื้อมาก็หมดไปเรียบร้อยหนึ่งกล่องถ้วน โดยการที่ผมแบ่งให้นุ๊กกับปราง(ผู้หญิงสองคนข้างๆ)กับพ่อคิ้วท์บอยกินด้วย ทำให้หมดเร็ว รู้อย่างนี้ซื้อมาอีกดีกว่า ตอนนี้เหลือแต่ของแม่ที่ฝากซื้อแล้ว ถ้ากินมีหวังโดนบ่นไม่หยุดแน่ ไม่เสี่ยงละกัน

ผมหันไปมองรอบห้องระหว่างเรียนก็พบว่าที่นั่งของเพื่อนปืนนั้นว่างอีกแล้ว ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะไม่ถามคำถามเดิมอีกแล้ว เพราะอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ทำให้ผมสรุปได้คร่าวๆว่าเพื่อนของปืน จะมาเรียนแล้วแต่อารมณ์ครับ อยากมาก็มา ไม่อยากมาก็ไม่มา ตามนั้น...

แต่ที่แปลกกว่าเพื่อนเขาก็เจ้าตัวเนี่ยแหละครับ หลังจากที่กินขนมเสร็จเขาก็ดูเหม่อๆลอยๆเหมือนคิดอะไรบ้างอย่าง ดูไม่มีสติและไม่ปกติที่สุด เพราะถ้าปกติของปืนคือไม่เรียนก็นอนเลย

เป็นไรเปล่าผมตัดสินใจถามปืน ด้วยการเอานิ้วจิ้มที่ไหล่ของเขา

...ห้ะ

เป็นอะไรเปล่า เห็นเหม่อๆผมจะดูจุ้นจ้านเรื่องของเขาไปไหมอ่ะ

ก็เปล่า...

ผมพยักหน้ารับอย่างเดียวไม่กล้าถามอะไรต่อ แต่ระหว่างที่กำลังหันกลับมาดูหนังสือบนโต๊ะ คนที่เพิ่งคุยด้วยก็พูดขึ้น ทำให้ผมหันไปหาเขาอีกครั้ง

ตามจริงก็มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยปืนพูดเสียงเรียบ

ผมควรตอบว่าอะไรอ่า ควรพูดประโยคประมาณว่า มีอะไรไม่สบายใจก็บอกได้ งั้นหรอ

มีอะไรไม่สบายใจก็บอกได้พูดไปแล้วครับ

คือ...

ต้องเตรียมรับฟังสินะ

พรุ่งนี้หนังสือที่อยากได้มาแล้ว ไม่มีเพื่อนมาด้วยว่ะ

เอิ่ม...

ผมคิดว่ามันจะมีสาระกว่านี้อ่ะนะ

เอ่อ...แค่เนี่ยอ่ะนะ ที่เหม่อคือเรื่องนี้หรอ

อื้มตอบหน้านิ่งแอบซึมเล็กๆ และทำเหมือนไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเศร้ากับเรื่องแบบนี้

คิ้วท์บอยต้องคิดเล็กคิดน้อยเบอร์นี้เลยหรอ ไปต่อไม่ถูกเลย ผมควรปลอบใจเขาใช่ไหม

เอ่อ...

ไปเป็นเพื่อนหน่อยดิ

ห้ะเดี๋ยวนะ อะ...อะไรนะ เมื่อกี้พูดว่าไงนะ

ผมขอทวนคำของปืนที่พูดออกมาอีกครั้ง

บอกว่าพรุ่งนี้ไปเป็นเพื่อนหน่อย ปืนเน้นคำทำให้ผมได้ยินมันโอเคชัดแจ่มมาก

จะบ้าหรอ! เขาจะมาชวนผมทำไม เพื่อนตัวเองก็ตั้งเยอะแยะจะไม่มีเลยหรือไงสักคน

อะไร เพื่อนไม่ว่างเลยหรอปืนส่ายหน้าตอบกลับ แล้วเพื่อนที่มาเรียนด้วยกันล่ะผมชี้ไปทางที่นั่งหลังห้อง

มันติดหญิง วันนี้แม่งยังไม่มากันเลย -_-”

อยากจะโต้กลับ แต่ดูท่าทางจะเป็นเรื่องจริง

แต่ก็นั้นแหละทำไมต้องเป็นผมล่ะ ช่วงนี้เขาดูจะติดผมเกินไปแล้วนะ ไม่ชินนะเว้ย งื้อออ

ไม่มีเพื่อนคนอื่นเลยหรอพยายามหาทุกวิถีทางแล้วนะ

ไม่

โอเคซึ้ง -_-;

ไปเป็นเพื่อนหน่อยยังตื้ออีก

...ผมไม่ตอบ

นะ น้าาาาาา

เดี๋ยว...การลากเสียงยาวแบบนั้นคืออะรายยยย แล้วไอ้สายตากับหน้าขอความเห็นใจนั้นอีก นี่คือการอ้อนงั้นหรอ -_-;

พรุ่งนี้ไม่ว่าง...จะทำรายงาน อันนี้คือประโยคที่จะพูดไป แต่ก็โดนปืนสวนขึ้นมาเสียก่อน

ถือว่าตอบแทนที่เลี้ยงเบอร์เกอร์คิงไม่ได้หรอ

เอาแล้วววว มาถึงช่วง...ทวงบุญคุณ

เหมือนเขากำลังจะไม้อ่อนกับผมไม่ได้ผลเลยใช้ไม้แข็งมาข่มขู่แทน ซึ่งเหมือนจะได้ผลด้วย ว่านนี่กลืนน้ำลายดังอึ้กเลยครับ จะเถียงไปก็สู้ไม่ได้อยู่ดี ก็เบอร์เกอร์มันอยู่ในท้องไปแล้วนี่การที่เขาเลี้ยงผมเป็นแผนใช่ไหม ปืนคิดไว้หมดแล้วใช่ไหม

ร้าย ร้ายมาก!

แต่พรุ่งนี้มีรายงานต้องทำนะว่าน...

...อื้ม ไปก็ไป -_-;”

แงงงงง ผมตอบอะไรออกไป เพราะความรู้สึกผิดของเบอร์เกอร์ในท้องแท้ๆ

ดีมากพ่อคิ้วท์บอยยิ้มกริ่มเหมือนดีใจที่ชนะเกมส์นี้ แตกต่างกับท่าทีเมื่อสักครู่โดยสิ้นเชิง

คิ้วท์บอยคนนี้มันร้าย! สักวันเถอะ ผมต้องชนะเขาให้ได้บ้าง -_-

ผมที่แพ้อย่างราบคราบก็กำลังจะกลับมาสนใจหนังสือบนโต๊ะต่อ หลังจากที่ละเลยมันมานานสองนานกับเรื่องของปืนแต่เขาก็ขัดขึ้นเสียก่อน จะได้เรียนไหมครับวันนี้

อ่ะอยู่ๆปืนก็ยื่นโทรศัพท์ของเขาให้ผม ผมได้แต่ทำหน้าสงสัยกับการกระทำของเขาก่อนที่เจ้าตัวจะเฉลยพิมพ์ไอดีไลน์ให้หน่อย

ห้ะ เอาไปทำไรไม่ได้เล่นตัวนะ แค่งงเฉยๆ (ร้อนตัว)

เอ้า ถ้าไม่ขอแล้วพรุ่งนี้จะติดต่อกันยังไงล่ะปืนยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าผมอีกครั้ง

ผมพยักหน้ารับไป ก่อนที่จะพิมพ์ไอดีไลน์ลงไปในช่องค้นหา

รู้สึกแปลกดีที่อยู่ๆก็โดนคิ้วท์บอยขอไลน์ ถ้าพวกเพื่อนผมรู้นะมีหวังด่ายันชาติหน้าแน่ๆ

พอพิมพ์เสร็จก็คืนเครื่องให้ปืนไป แล้วจู่ๆเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ ชื่อไอดีฮาวะ

‘ wanzaabza ’

เชี่ยยยยยย เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าชื่อไอดีมันเลวมาก T_T อย่าเข้าใจผิดว่าผมตั้งเองนะ ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าตั้งไอดียังไงเลยให้เปรมมันทำให้แล้วดูมันตั้ง จะเปลี่ยนก็เปลี่ยนไม่ได้ ไม่คิดว่ามันจะอับอายขนาดเน้!

อะไรๆ -_-;;;”ผมเอื้อมมือไปจิ้มปุ่มค้นหาทันที จะได้ขึ้นชื่อไลน์เขาจะได้เลิกหัวเราะ

ฮะๆ อ่า แอดเฟรนด์แล้วนะปืนจิ้มปุ่มสีเขียวที่ขึ้นต่อรูปวงกลมของผม

ครืน

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อมันมีการแจ้งเตือน แล้วก็พบว่าข้อความล่าสุดไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คนที่เพิ่งแอดเฟรนด์ผมมายังไงล่ะ

PUEN : (สติ๊กเกอร์หมีกำลังเล่นน้ำอยู่ในห่วงยาง)

ทักไปแล้วนะปืนยิ้มมุมปาก

เห็นล่ะน่า

กับแค่คิ้วท์บอยส่งสติ๊กเกอร์น่ารักๆมาให้ในไลน์ ทำไมหน้าผมมันต้องร้อนผ่าวเหมือนกำลังเขินด้วยวะเนี่ย! ไม่เข้าใจตัวเอง!



__________________________________

คุยกันหน่อยยยย
              21/04/2017

 

ก่อนอื่นต้องกล่าวคำว่าซอรี่จริงๆ ฮือออออออออ TT_TT
รู้ตัวว่าหายไปหนึ่งกับอีกครึ่งเดือน ผิดไปล้าวววว
อย่างที่บอกในเพจไปว่าติดโปรเจคไฟนอลจริงๆ ชุลมุนมากๆวอนเห็นใจ
แต่ดีได้วันหยุดสงกรานต์มา เลยมาปั่นได้ตั้ง
1ตอนแนะ แฮร่
ตอนที่
12 นั้นเองงงงง (ร่าเริงกลบความผิด)

ตอนนี้เป็นภาคต่อความเศร้าของนุ้งว่าน
แต่นางก็กลับมาสู่ภาวะเดิมแล้ว เพราะมีเพื่อนๆและครอบครัว
น่าจะรวมปืนด้วยน่ะนะ ความสัมพันธ์ของปืนและว่านตอนนี้
คือเป็นเพื่อนกันแล้วแหละ ตามชื่อตอนเลยยยยยย
แต่เป็นเพื่อนอะไรอ่ะ มีความอ่อยกัน งงมากกกก
มาดูตอนต่อไปกันว่าเพื่อนเค้าจะเป็นยังไงกันต่อออ

PS. ตอนที่ 13 อัพเดือนหน้าแน่นอนนน แต่ยังไม่ระบุเวลาน้า
เพราะนั้นแหละครับไฟนอลที่ยังไม่จบ T_T แต่อัพแน่ๆ
ตามความเคลื่อนไหวที่เพจ
 สมอเรือ’  ได้เลย จะแจ้งไว้เน้อ
หรือเฟบหน้านิยายได้เลย เวลาอัพจะได้แจ้งเตือน ขอบคุณครับ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #20 CS2094 (@cream_thaweerat) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 23:54
    อูยยย ว่านมีกำลังใจดีย์5555
    #20
    0
  2. #19 WhiteSoul_galaxy (@whitesoul_galaxy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 23:01
    ทำไมไม่มีเนื้อหางะ เด็กดีเป็นอะไร
    #19
    0