คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] 蹾 #YuMark #YugMark #MarkGyeom

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 
#SFbyminemark
 
 
 
thanks for theme: B E R L I N ❀
 
 
b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ส.ค. 60 / 01:45


                            
  B E R L I N ?
  

Title: รุ่นพี่มาร์คครับ

 


17.00 น.

               เวลาเลิกเรียนของเด็กนักเรียนมัธยมปลายปี 3 อย่าง 'มาร์ค ต้วน' คณะกรรมการนักเรียนที่น้องๆต่างพากันชื่นชอบตั้งแต่แรกเห็น เอาจริงๆนี่ก็เปิดเทอมเป็นสัปดาห์แรกเท่านั้น ตัวเขาเองอาจจะยังไม่ชินกับการเป็นจุดสนใจของเด็กนักเรียนทั้งโรงเรียนล่ะมั้ง ก็แต่ก่อนเป็นเด็กนักเรียนธรรมดา มีบ้างที่จะโดนพูดถึงว่าเป็นคนหล่อ หน้าตาดี บลาๆ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วเพราะเขาเองกลายเป็นหนึ่งในคณะกรรมการนักเรียนของโรงเรียนซึ่งต้องจัดกิจกรรมหลายๆอย่างในโรงเรียน ได้พบปะรุ่นน้องมากขึ้น จึงทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจจากนักเรียนทั้งโรงเรียนไปโดยปริยาย


               เวลานี้เป็นเวลาที่เด็กนักเรียนเกือบทั้งโรงเรียนกลับบ้านหมดแล้ว จะเหลือเพียงแต่นักเรียนม.ปลายปี3เท่านั้นที่มีคาบเลิกช้ากว่าคนอื่นเขา ด้วยความที่เลิกเรียนเย็นการเดินทางกลับบ้านก็ค่อนข้างลำบากเพราะจะชนกับเวลาเลิกงานของมนุษย์เงินเดือนอย่างพอดิบพอดี เพราะงั้นเมื่อสัญญาณเสียงบ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนแทบทุกคนก็รีบเก็บของและกระโจนออกจากห้องทันทีเพื่อลดสภาวะเบียดเสียดผู้คนมากมายตามท้องถนน รถโดยสารประจำทาง หรือรถไฟฟ้าใต้ดิน


               แต่ไม่ใช่กับมาร์ค ต้วนคนนี้หรอก ด้วยความที่เขามีหน้าที่ตรวจสอบความเรียบร้อยบนอาคารเรียนก่อนกลับบ้านทุกครั้งในทุกๆวัน จึงต้องปฏิบัติหน้าที่ให้เสร็จเสียก่อนแล้วจึงจะกลับบ้านได้

 

 

 


17.30 น.

               เขาเดินตามทางเดินฟุตบาทปกติเพื่อที่จะเดินทางกลับบ้าน ในเวลานี้แทบจะไม่มีนักเรียนอยู่แล้ว จะเหลือเพียงแต่นักกีฬา หรือนักดนตรีเท่านั้นที่จะอยู่ฝึกซ้อม แต่อย่างไรก็ตามก็ต้องออกจากโรงเรียนก่อน 18.00 น. อยู่ดีเพราะเป็นกฎของทางโรงเรียน


               เมื่อใกล้ประตูทางออก สายของเขาพลันไปมองทางม้าหินอ่อนหน้าห้องปกครองพอดี ม้าหินอ่อนที่ทุกวันมักจะว่างเปล่า แต่ตอนนี้กลับมีร่างของเด็กผู้ชายผมสีทองเด่นสง่า รูปร่างสูงใหญ่ นั่งก้มหน้าก้มตา ใช้เท้าเตะพื้นคอนกรีตอยู่อย่างเบื่อหน่าย แต่เมื่อสังเกตเห็นเข็มกลัดบริเวณเนคไทปรากฎว่าเป็นเข็มกลัดสีฟ้าซึ่งเป็นนักเรียนมัธยมปลายปี 1 ไม่น่าเชื่อเลยว่าร่างสูงและขนาดตัวเท่านี้จะอายุน้อยกว่าเขา ไหนๆก็เป็นรุ่นน้องแล้วแถมยังนั่งอยู่คนเดียวอีก ขอปฏิบัติตนเป็นรุ่นพี่ที่ดีถามสารทุกข์สุขดิบน้องเสียหน่อย ว่าแล้วเขาก็สาวเท้าเข้าไปหารุ่นน้องคนนั้นทันที

 


"สวัสดีครับน้อง ทำไมยังไม่กลับบ้านล่ะครับ?"

 



               ปลายเท้าที่เขี่ยพื้นอยู่หยุดชะงัก พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย แต่ยังเห็นได้เพียงไม่กี่วิ ก็ก้มหน้ามองพื้นเหมือนเดิม ราวกับว่าเห็นผีก็ไม่ปาน

 


“อะ...อ่าว นี่คุยด้วยนะเห้ย เป็นเด็กพี่ถามอะไรก็ตอบสิ มันเสียมารยาทนะรู้ไหม"

 


เขาเอ่ยตำหนิรุ่นน้องอย่างไม่จริงจังนัก

 


"ผะ..ผม"

 

 


               เด็กตัวโตหยุดเว้นช่วงไปเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังใช้มือจิกบริเวณเข่าอย่างกังวลกับประโยคที่เขาเอ่ยตำหนิไป

 


"ขะ..ขอโทษครับ"

 



"เวลาพูดก็ต้องมองหน้าสิ ก้มหน้าก้มตาพูดกับรองเท้าหรือไงกัน"

 


               คราวนี้เพิ่มการสั่นขาเข้าอีก ตลกชะมัดเลย จะขี้อายหรืออะไรก็ช่าง แต่ต้องเป็นขนาดนี้ไหม เขาไม่ใช่อาจารย์ฝ่ายปกครองเสียหน่อย ภาพตรงหน้าถึงจะตลกขนาดไหนก็ตาม แต่ก็ต้องกลั้นขำไว้ แค่นี้เจ้าตัวก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว ถ้าโดนขำใส่อีกอาจจะร้องไห้ได้ เขาจึงได้แต่อมยิ้มกับตัวเองเท่านั้น

 


"ขอโทษครับรุ่นพี่!"

 


               ยังไม่ทันได้ตั้งตัวอะไร จู่ๆเจ้าเด็กหัวทองก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้มโค้งลงมาจนหัวแทบถึงพื้น และตะโกนขอโทษอย่างเสียงดัง ทำเอาเขาเหวอไปเลย แต่เงยหน้าขึ้นมาได้ไม่ทันไร ก็กลับไปก้มหน้าตามเดิมอีกแล้ว

 



"เห้ย! เงยหน้าขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย พี่ไม่ได้จริงจังขนาดนั้นเว้ย" 

 



               ไม่ว่าเปล่ามือก็เอื้อมไปจับไหล่ของคนตรงหน้าทั้งสองข้างดันขึ้นให้ยืนตามปกติ แต่ก็ต้องผงะกับความสูง 180 อัพของเด็กม.ปลายปี 1 คนนี้ ถึงแม้ตอนแรกจะดูว่ามีรูปร่างใหญ่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะสูงถึงขนาดนี้ ไหนจะหุ่นหมีๆที่ดูสมดุลกับความสูงแบบสุดๆนี่อีก ให้ตายสิ ถ้าบอกว่าเป็นนายแบบเขาก็เชื่อเถอะ ตอนเด็กๆกินเสาไฟฟ้าแทนนมหรือไงกัน (ประโยคหลังนี่ความอิจฉาส่วนตัวล้วนๆ)

 

 


               แม้จะจับให้อยู่ในท่ายืนปกติ แต่รุ่นน้องหัวทองก็ยังไม่ยอมสบตาเขาเสียที

 


"ชื่ออะไร แล้วอยู่ห้องอะไรล่ะเรา?"

              

คนตรงหน้าเงียบไปสักครู่หนึ่ง

 

 


"คะ..คิม ยูคยอม ม.ปลายปี 1 ห้อง B คะ..ครับ"

 

 

 


ก็ยังไม่มองหน้าเขาอยู่ดี เด็กนี่มันยังไงกันนะ แล้วเสียงที่ยังสั่นไม่เลิกนั่นอีก

 

 


"พี่ชื่อมาร์คนะ อยู่ม.ปลายปี 3 ห้อง B เป็นกรรมการนักเรียนที่จัดกิจกรรมให้เราเมื่อวันปฐมนิเทศ จำพี่ได้รึป่าว?"




"จะ..จำได้ครับ"

 


"แล้วทำไมยังไม่กลับบ้านล่ะ?


มองหน้าพี่ด้วยเวลาตอบคำถามน่ะ"

 

คนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมาในระดับที่สามารถมองเห็นรุ่นพี่ตัวเล็กได้ตรงๆอย่างพอดิบพอดี


 

 

 

 

รุ่นพี่มาร์คจะรู้ไหมนะว่าตอนนี้ร่างกายผมจะระเบิดแล้ว ใจเจ้ากรรมนี่ก็เต้นไม่หยุดเสียที

 

 

 


"ระ..รอพ่อมารับครับ บ้านผมอยู่ไกล แล้วก็พึ่งย้ายมา ยังไม่รู้วิธีกลับบ้านเองเลยครับ"

 



"อ่า อย่างนี้นี่เอง ว่าแต่...พี่น่ากลัวมากเลยหรือไง ทำไมต้องเสียงสั่น ทำตัวไม่ถูกขนาดนี้ แถมยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีก พี่ทำอะไรไม่ดีให้เราเห็นรึป่าว?"

 

 


               หน้าตาที่เหมือนจะร้องไห้นั้นขัดใจเขามากเลยทีเดียว จึงอดถามไม่ได้ว่าต้องกลัวขนาดนั้นเลยหรือไงกัน


 

               เมื่อได้ยินคำถามดังนั้น รุ่นน้องตรงหน้าก็รีบปฏิเสธโดนทันที

 


"ปะ..ป่าวครับ ไม่เลย ไม่เลยสักนิดครับ"

 



               ส่ายหัวรัวๆจนผมทรงเห็ดสีทองสง่าสะบัดซะจนเสียทรงเลยทีเดียว น่าจับมาขยี้หัวนักเชียว อีกทั้งมือที่ปัดป่ายราวกับกำลังปฏิเสธความผิดนั้นทำให้เขาอดขำไม่ได้จริงๆ กับท่าทางดังกล่าว

 


"ฮะฮ่า โอเคๆ เชื่อแล้วน่า ไม่ต้องสะบัดหัวแรงขนาดนั้นก็ได้ผมเสียทรงหมดแล้ว"

 



"จริงหรอครับ!"

 

 


               เมื่อได้ยินดังนั้นมือโตๆของรุ่นน้องรีบจัดทรงผมของตนเองอย่างรวดเร็ว เรื่องทรงผมเป็นเรื่องที่ยูคยอมมีความมั่นใจน้อยที่สุดเลยก็ว่าได้ ยิ่งโดนมาร์คทักแบบนี้ ยิ่งเสียความมั่นใจไปใหญ่ แต่เมื่อกี้น่ะยูคยอมมีโอกาสรอยยิ้มพร้อมเขี้ยวบนใบหน้าของรุ่นพี่ตัวเล็กด้วยล่ะ (อิจฉาล่ะสิครับ #อูฮิฮิ)

 


"ต้องตกใจหน้าตาตื่นขนาดนั้นเลยหรอ ฮะฮ่า"

 

 



"ผมแค่ไม่มั่นใจกับผมตัวเองเท่าไหร่น่ะครับ"

 

 



"จะคิดมากทำไมกัน เมื่อกี้ที่หัวยุ่งน่ะก็ไม่ได้แย่นะ น่ารักดี"

 

 


               อยากจะตีปากตัวเองนัก หลุดคำพูดแบบนั้นออกไปได้ยังไงกันนะ แถมมือเจ้ากรรมก็ดันเอื้อมไปจัดเส้นผมกระจุกหนึ่งที่ชี้โด่ชี้เด่อยู่เหนือผมหน้าม้าของรุ่นน้อง มันอดไม่ได้จริงๆน่ะนะ ก็ชี้อยู่กระจุกเดียวนี่น่า


แต่ที่เขาพูดว่าน่ารักน่ะ

 

 

 



มันก็น่ารักจริงๆนะ



 

 

 


ส่วนอาการของยูคยอมน่ะหรอ

 

 


ตึกตัก ตึกตัก

 

 



ผมจะหัวใจวายอยู่ตรงนี้แล้วครับ

 

 


"จริงๆ แล้วนายก็ไม่ได้ขี้อายนี่น่า เห็นบอกว่าบ้านไกล อยู่แถวไหนหรอ?"

 

 


"เขต xx ครับ"

 

 


"ไกลจริงๆด้วยแหะ ก็ยังอุตส่าห์มาเรียนตั้งไกล"

 



               ประโยคนี้เป็นเหมือนประโยคบอกเล่าแต่ที่จริงแล้วกลับกลายเป็นประโยคจบบทสนทนาเสียอย่างนั้น เพราะหลังจากนั้นทั้งคู่ก็เงียบไป ทั้งที่ยืนอยู่ต่อหน้ากันแท้ๆแต่สายตาของมาร์คกลับมองไปรอบๆ หลังจากนั้นก็ก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือเพียงเล็กน้อย ส่วนยูคยอมเหมือนมีใบหน้าของมาร์คเป็นที่วางตาอยู่ โชคดีจริงๆที่มาร์คไม่ได้สนใจสายตาของเขา วันนี้ยูคยอมต้องกลับไปฝันเห็นมาร์คแน่ๆ และมันต้องเป็นฝันที่สวยงามสุดๆไปเลย!


               แม้บรรยากาศจะเงียบ ไม่มีบทสนทนาใดๆราว 5 นาทีแล้ว แต่มันไม่ได้ทำให้อึดอันเลยซักนิดกลับทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกด้วยซ้ำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 



"ระ..รุ่นพี่มาร์คครับ"

 

 


"เรียกใหม่สิ ไม่เอาเสียงสั่นแบบนี้"

 

 


"รุ่นพี่มาร์คครับ"

 



"หืม?"  เขายิ้มตอบกลับอย่างพอใจกับน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของคนรุ่นน้อง

 



"คือ..."

 


"...?"

 

 


"ที่รุ่นพี่ถามผมว่ารุ่นพี่น่ากลัวหรอน่ะครับ"

 



"....?"

 

 


"รุ่นพี่มาร์คน่ะ 

 

 

 

 

 

 

 




น่ารักมากเลยนะครับ 

 

 

 

 




 

 

ยิ่งรอยยิ้มของรุ่นพี่ 

 

 

 

 

 

 

 

 



ผมชอบมันมากเลยครับ"

 



               ตู้มมมมม! เหมือนโดนระเบิดปาใส่เลย ชะงักจนเหวอไปเลย ให้ตายสิ เด็กขี้อาย ทำไมกลายเป็นเด็กขี้เต๊าะเพียงเสี้ยววินาทีแบบนี้ ไหนจะรอยยิ้มลูกหมาที่อยู่บนหน้านั่นอีก ตาย ตาย แย่แล้ว มาร์ค ต้วน แย่แล้วล่ะ เรียกรถพยายามให้ที ใจเต้นแรงมาก แถมยังรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจอยู่ตรงนี้ด้วย ต้องเป็นเพราะอากาศร้อนแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ



               หลังจากประโยคนั้น บรรยากาศเงียบสงบก็กลับมาอีกครั้ง แต่ไม่นานเสียงโทรศัพท์มือถือของชายรุ่นน้องก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ พ่อของยูคยอมมารับแล้ว นั่นหมายความว่ามาร์คจะได้กลับบ้านแล้วเช่นกัน

 



 

 

 


"ที่ผมพูดน่ะ จริงๆนะครับ 

 

 

 



ผมไปแล้วนะครับรุ่นพี่ 

 

 



กลับบ้านดีๆนะครับ"

 


"อะ..อืม"  อ่า ว่าน้องเรื่องพูดติดขัด จนตัวเองเป็นเองซะอย่างนั้น

 



               เด็กตัวโตโค้งให้เขาตามภาษารุ่นน้อง และเดินไปตามทางฟุตบาทเพื่อที่จะไปยังประตูโรงเรียนและเดินทางกลับบ้าน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



"ยูคยอม!"

 

 



ร่างสูงชะงักฝีเท้าและหันกลับมาหาเสียงเรียกของรุ่นพี่ตัวเล็กแทบจะทันที

 

 

 

 

 

 




"ทางเขต xx น่ะ พี่ไปเป็นนะ วันหลังกลับพร้อมพี่ก็ได้!"

 

 

 

 



               แม้จะเป็นการตะโกนที่ไม่ดังมากนัก แต่เสียงของมาร์คนั่นดังลั่นอยู่ในประสาทหูของยูคยอมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


               รุ่นน้องไม่ได้ตอบกลับอะไร เพียงแต่ส่งยิ้มให้จนตากลายเป็นขีดสระอิดีๆนี่เอง ส่วนทางด้านของรุ่นพี่เองก็ไม่ต่างกันนัก เพราะรอยยิ้มนี้แหละถือเป็นคำตอบตกลงของกันและกันแล้วว่าในวันหลังทั้งสองจะกลับบ้านพร้อมกันอย่างแน่นอน

 

 

 

 

 

 

 


ดีเสียอีกจะได้มีเพื่อนกลับบ้าน แถมยังมีคนช่วยตรวจอาคารอีกต่างหาก จริงไหมครับ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


จะเปิดด้วยมัคคยอม ดำเนินเรื่องด้วยยูยัค และจบที่มัคคยอมอีกครั้ง #นี่แหนะ 555555555
อ่านแล้วจะ #yumark , #yugmark หรือ #markgyeom ก็สุดแล้วแต่ท่านผู้อ่านจะเลือกสรรเลยนะคะ
พยายามปรับปรุงเรื่องการอธิบายแล้ว แต่ก็ยังทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ หวังว่าจะนึกภาพตามออกนะคะ มันเกิดจากเหตุการณ์จริงที่เรากลับบ้านเย็น และไปนั่งคุยกับรุ่นน้อง จุดเริ่มต้นมีแค่นั้นจริงๆค่ะ กลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้ 5555555
ทอล์คยาวไปแล้วเนอะ ;-; ถ้าชอบฟิคสามารถติดแท็ก #sfbyminemark ได้นะคะ 
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ผลงานอื่นๆ ของ minemark

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 PanuPlangdee (@PanuPlangdee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 19:29
    เขินอะ บ้าจริง ตายละชั้น 555555
    #7
    0
  2. วันที่ 12 กันยายน 2560 / 17:27
    เห็นแล้วอยากพี่แฟนเด็ก เอ้ย รุ่นน้องตัวโตแบบนี้เวลากลับบ้านบ้างจังนะคะ อูฮิฮิ 
    #6
    0
  3. วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 22:10
    ชอบจัง น่ารักกรุบกริบดีค่ะ

    คิดถึงไรท์ รออ่านตอนใหม่ๆ อยู่นะคะ
    #5
    0
  4. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 08:50
    ทำไมเรารู้สึกว่าเริ่มแบบมัคคยอมละจบคยอมมัคล่ะ ตอนท้ายม้ากถึงกับติดขัดสะเอง น่ารัก ฮือ 555555555555555555
    #4
    0
  5. #3 belovedseven (@belovedseven) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 19:29
    555555555 น่ารักดีนะคะ ^^
    #3
    0
  6. #2 THEYONG
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 22:52
    ก็ว่าอ่านมานี่ก็หวั่นๆอยู่กลัวจะเข้ามาอ่านยูมัค เเบบเริ่มๆเหมือนจะยูมัค สักพักมันมัคคยอม เกือบๆจบก็ยูมัค เเต่จบด้วยมัคคยอม....โอเคค่ะ55555 เราปริ่มมมม นึกว่าจะเข้ามาอ่านยูมัคสะเเล้วเเต่ เรื่องนี้น่ารักมากอ่ะ ฟินนนนนครัชชชช >< ครึๆ
    #2
    0
  7. วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 12:57
    ทำไมมันดีต่อใจแบบนี้คะ .ฮึกก ชอบอะ ยิ่งตอนที่พี่มาร์คถามน้อง แล้วน้องเสียงสั่นๆ โง้ยยยยย คยอมของพี่น่ารักอะ แลเขินมากกก แต่พ่อเปนคนเสี่ยวแค่นั้นแหละ แหม เอาซะพี่มาร์คไปไม่เปนเลยนะ 555555555
    #1
    0