[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 7 : 6 หมีกำลังจะติดไวรัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    18 ก.ค. 59



บางทีเขาก็คิดนะ... ว่าเราอาจจะสนิทกันเกินไป

จนเริ่มไม่เป็นตัวเอง



 





“ช่วงนี้ไม่ได้กลับด้วยกันเลยนะเซฮุน ชอบหายกลับก่อนทุกที”

 

เสียงแบคฮยอนในพักเที่ยงวันหนึ่งของม.ปลาย ในโรงอาหารที่มีนักเรียนทั้งโรงเรียนมาอยู่ร่วมกันตอนนี้

นั่นสินะ... อืม ลืมไปเลยว่าไม่ได้กลับบ้านพร้อมเพื่อนในวันศุกร์มากี่อาทิตย์แล้ว


หลายอาทิตย์แล้วที่ร่างกายของตัวเองกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง นับตั้งแต่วันที่ป่วยจงอินมักจะมีของเหลือๆที่ซื้อเกินมาให้กินตลอดเลย ลูกคนรวยก็เข้าใจยากแบบนี้ เซฮุนเลยไม่ค่อยเข้าใจ


แต่ก็นั่นแหละ จงอินพกน้ำไม่เย็นมาเกินจนวันที่เขาหายดี (อากาศเลยอบอุ่นมากขึ้นทุกๆวัน)


เขาเลยคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันแล้ว




“ช่วงนี้งานยุ่งน่ะ เลยหาที่เหมาะๆเขียนงาน”


“คงไม่ใช่ติดสาว แล้วทิ้งเพื่อนในดงแฟนคลับหรอกนะ”


“แบคฮยอนคนเว่อออออ”

พูดไม่พอคนยิ้มเก่งก็หัวเราะตาใสมาให้ ไม่เคยแปลกใจเลยสาวน้อยสาวใหญ่เอ็ดดูมันขนาดนั้น ยิ้มทีโลกสว่าง

เห็นแล้วอยากเก็บเอาไปเล่นที่บ้านจริงๆ น่าบีบแก้มให้ยืด


“ให้มันจริงเถอะเซฮุน อย่าไปมีเลยฟงแฟน เนี่ยใกล้จะเข้ามหาลัยแล้วด้วย เราต้องทำอะไรอีกตั้งเยอะแยะ........”

ก็เหมือนทุกวันที่เพื่อนสนิทตัวเล็กของเขาพูดเรื่องนี้เรื่องนั้นยาวยืด หาว่าเขาไม่ตั้งใจฟังบ้างล่ะ แต่ก็ยังพูดให้ฟังอยู่ดี นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เซฮุนรู้เรื่องของคนในโรงเรียนโดยไม่ต้องอยากรู้


เห็นจงอินเดินมากับชานยอลมากินข้าวด้วย...


แต่พอยิ้มให้จงอินก็ทำหน้ารำคาญมาให้เหมือนทุกวันนั่นแหละ : ( คนซึน


ชอบบอกว่ารำคาญเวลาเราเกาะแกะ พอไม่เกาะแต่บ่นว่าหนาวก็ว่ารำคาญอีก... แล้วกอดเราแทน

มีแต่เพื่อนที่เดินข้างๆเท่านั้นที่หันมายิ้มกว้างให้อย่างเป็นมิตร และไม่นานเสียงกระแทกเก้าอี้ก็จะดังขึ้นพร้อมเสียงบ่นของเพื่อนผิวแทน


หมีขั้วโลกขี้โวยวาย


แบคฮยอนขมวดคิ้ว มองผู้มาใหม่อย่างไม่ค่อยเป็นมิตรนัก


“แล้วทำไมเดี๋ยวนี้ยิ้มให้ชานยอลมันบ่อยจัง”


“ปล่าวนี่...ก็ยิ้มปกติ”


“ก็นึกว่ารู้จักกัน แต่ไม่หรอกคนแบบนั้น แม่ม!


“แล้วทำไมหงุดหงิดบ่อยจังล่ะ หื้ม?”

เมื่อเพื่อนตัวเล็กเริ่มหน้าบึ้งลงตอนที่เห็นสองคนที่มาทีหลัง ทำให้เขานึกสงสัยขึ้นมา


ตอนคาบเรียนศิลปะที่ต้องรวมห้องก็ไม่ยอมนั่งใกล้ๆชานยอลทั้งที่จัดเลยที่นั่งกันแล้ว ยังไงก็ไม่ยอมท่าเดียวจนเขาต้องเปลี่ยนที่นั่งให้ ชานยอลก็พูดจาดีออก คุยเก่งผิดกับเพื่อนตัวเองลิบลับ เพราะแค่หันไปเห็นมีแต่คำว่ารำคาญเต็มหน้าเลย


สองคนนี้ชอบทำตัวแปลกๆ


“ก็มัน มันแปลกๆไง”

แบคฮยอนเป็นคนอารมณ์ดีแต่ช่วงนี้หงุดหงิดง่ายแค่ชานยอลเดินผ่าน หรือพูดชื่อชานยอลออกมา อะไรที่เกี่ยวกับชานยอลเพื่อนเขาหงุดหงิดทั้งนั้น


“ไม่ชอบชานยอลเหรอ?”


“ห๊ะ?”


“ถามว่าไม่ชอบชานยอลเหรอ”

“กะ ก็เอ่อดิ ไม่ชอบ!มากๆๆๆ เลย อย่าไปยุ่งกับคนแบบนั้นนะเซฮุน”

“โอเค เรารู้แล้วว่าไม่ชอบมากๆ”

“ดี !


ไม่รู้หรอกว่าเวลาตัวเองหันกลับมองไปที่ชานยอล เพื่อนของเขามองมาด้วยความไม่พอใจระดับไหน


“ก็เราสงสัยนี่”


“กินข้าว! ไม่ต้องไปมอง”

แล้วก็อดขำไม่ได้ที่เพื่อนสนิทตัวเล็กตักข้าวเข้าปากคำใหญ่จนแก้มตุ่ยไปหมด โธ่แบคฮยอนนา...ไปโกรธอะไรชานยอลเขานักหนา



“มึงจะกินมั้ยข้าว! กินๆเข้าไป”


“อ้าว หงุดหงิดไรของมึงเนี่ย ไม่ชอบเขาเหรอ”

“ไม่ชอบ”

“...”

“มึงเนี่ย! รีบกินทีดิ๊รำคาญตา”


“อ่าว”

และอีกคนที่ต้องหงุดหงิดเวลากินข้าวอีกวัน


โอเซฮุนนี่อยู่ท่ามกลางคนขี้โมโหรึไงกันนะ



 



     เย็นวันนี้แบคฮยอนก็ไม่ได้กลับด้วยอีกแล้ว เมื่อกลางวันเพิ่งบ่นเขาไปแท้ๆ พอจะกลับด้วยก็บอกว่าติดธุระ เพื่อนของเขาบ่นให้ฟังว่าต้องไปสอนเด็กโข่ง (?) ที่เป็นลูกเพื่อนสนิทแม่ บ่นงอแงใหญ่แต่ก็ต้องไปอยู่ดี ...



บรรยากาศของโรงเรียนยามเย็นที่ไม่มีการเรียนการสอนนี่ดีจัง... ใบไม้ก็ร่วงลงมาเรื่อยๆ รอใบที่จะเกิดใหม่


ธรรมชาตินี่ดีจัง หากตายจะมีสิ่งใหม่ขึ้นมาทดแทน มอบประโยชน์ให้กับผู้คน และดำรงอยู่โดยไม่ต้องสนใจผู้คน

เซฮุนก็เลยคิดเมื่อตอนเป็นเด็ก เป็นเด็กที่นอนอยู่ในห้องพิเศษของโรงพยาบาลออกไปเล่นข้างนอกไม่ได้ มีแต่ต้นไม้ต้นสูงริมหน้าต่างที่อยู่ใกล้กับเขามากที่สุด ในสายตาทุกๆวันในความไม่เปลี่ยนแปลงมันมักจะเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ถึงจะเป็นเพื่อนที่เงียบไปซักหน่อยแต่ก็ทำให้ทุกวันในนั้นน่าเบื่อน้อยลง เขามองมันทุกๆวันและจดการเติบโตของต้นไม้นั้นจนออกจากโรงพยาบาล ในสมุดบันทึกเล่มนั้นยังมีรูปภาพของมันอยู่เลย หวังว่าตัวเองจะไม่ได้เข้าไปที่นั่นอีกเร็วๆนี้



“เดินไม่มองทาง เดี๋ยวก็ล้ม”

เพราะตอนนี้เขามีเพื่อนอีกคนข้างๆแล้ว


“กำลังจะด่าว่าเราซุ่มซ่ามเหรอ?”


“อืม”

เซฮุนเดินเข้าไปนั่งข้างๆคนตัวอุ่นอย่างเช่นทุกวัน


“ว่าแล้วยังจะยิ้มอีก”


“วันนี้เราเกือบกลับบ้านไปแล้วล่ะ”


“...”


“แต่แบคฮยอนไม่ว่าง”




“ก็กลับไปสิ”

ใบหน้าน่ารักส่ายหัวไปมา ยึดมืออุ่นๆของคนนั่งข้างๆกันมากุมเอาไว้


“เดี๋ยวจงอินรอเก้อ”


“ใครรอ?”


“...”

อีกคนถามกลับอย่างจริงจัง แกะมืออุ่นๆออกด้วย


“...”


“เราก็ได้อ่ะ”


ยอมแพ้เลย พูดไปอย่างนั้นจงอินก็ละสายตาจากเขาเก็บมือที่แกะออกคราวแรกไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ด

ซึ่งมันก็อุ่นดี...


“วาดรูปทุกวันอย่างนี้เก็บไว้ไหนเหรอ”


“ที่บ้าน”


“ไม่รกเหรอ”


“...”


“มันต้องเยอะมากๆแล้วใช่ป่ะ เราขอดูบ้างซิ”

“ใช่เรื่องเหรอ?”

“ก็จงอินวาดรูปสวย เราก็อยากดูบ้าง”

“โกหก”

“เราพูดจริงๆนะ”

“ฉันไม่ให้นายเข้าบ้านหรอก”

“ปีนได้ เราปีนเก่ง”

“หมาที่บ้านดุ”


“งก”


“...”


“งื่อออ ไม่เอามือออก เราหนาวนะ!


“ก็อยู่เงียบๆ นายจะชักจะกวนขึ้นทุกวัน”

นี่ก็ว่าเราได้ทุกวันเหมือนกันนั่นแหละ ตั้งแต่หายป่วยคิมจงอินก็ปากคมเหมือนเดิม

ได้แต่ว่าในใจแหละ เซฮุนไม่ค่อยถูกกับมือเย็นๆเท่าไหร่


“แล้วก็ทำหน้าให้มันดีๆด้วย ไม่งั้นก็กลับไปเลย”

เนี่ยเดี๋ยวพูดไม่ถูกใจก็โดนไล่กลับบ้านอีก



“ทีจงอินยังทำหน้าบึ้งตอนเรายิ้มให้ได้เลย”


“...”


“เป็นเพื่อนกันแล้ว ต้องยิ้มให้กันดิ”


“ปกติฉันยิ้มให้รึไง”


“ก็แค่ยิ้มเอง แค่ยิ้ม ชานยอลยังยิ้มออกมาง่ายๆเลย”


“ทีหลังก็ยิ้มให้มันบ่อยๆสิ จะได้ยิ้มหวานๆตอบกลับมา”


เซฮุนคงไม่ได้สังเกตคนที่นั่งข้างๆเท่าไหร่ อีกคนกำลังพ่นลมหายใจเหมือนหงุดหงิด มือที่เริ่มเขียนภาพเป็นเส้นวาดที่แข็งขึ้นทุกที จงอินคิดว่าวันนี้เป็นวันแรกที่เขาวาดงานเสีย และอารมณ์เสียเกือบทั้งวัน  

ตั้งแต่ชานยอนเริ่มพูดชื่อเซฮุนมากขึ้น แถมช่วงนี้เวลาไปไหนด้วยกันแล้วเจอเด็กตัวขาวมันมักจะเกิดอาการน่าหมั่นไส้เหมือนเมื่อตอนกลางวัน



เด็กขี้หนาวเงียบไปได้แป๊บเดียว ก็มีเสียงพูดออกมาอีกครั้ง


“นั่นน่ะ ยิ้มให้จงอินต่างหาก”



ไม่ได้คิดว่าเสียงแผ่วๆกับสายตาที่มองมาเป็นแบบไหน โอเซฮุนทำได้ยังไง ทำให้เขารู้สึกอารมณ์เย็นขึ้นมา



“เราไม่ได้ยิ้มให้ชานยอลซักหน่อย”


“...”


“ทีหลังก็มองเราบ้างสิ เห็นแต่ด่าเราทางสายตาตลอด”


“ยังไง”


“เนี่ย ตอนนี้จงอินก็หงุดหงิด”


“ฉันปกติ”


“สายตาจงอินไม่ปกติ”

เก็บกระดาษเอาไว้ก่อนแล้วหันไปจ้องเด็กประหลาดที่วันนี้สีเสื้อฮูดสีส้ม


“แล้ววันนี้แตกต่างกันยังไง”


“...”


“หื้ม...”

ทีจะมองก็ไม่ยอมมองตาเขาอีก เลยนึกสนุกไล่ต้อนจนอีกฝ่ายหันหนีไม่ได้


จนเงาสะท้อนบนแววตาใสเป็นหน้าตัวเอง


“แววตาจงอิน เคยอ่อนโยนกว่าวันนี้”


และคิดว่าในเงาสะท้อนของตัวเองเป็นภาพเด็กหนุ่มตัวขาวที่แก้มแดงง่ายๆคนนี้เช่นกัน

เสียงลมหายใจผ่านไปเรื่อยๆ เขาไม่มีท่าทีจะกลัวอีก เหมือนหาโอกาสสำรวจในสายตาผมอย่างนั้น




เหมือนกับว่า มันจะพาเขาเข้าไปในอีกที่หนึ่งผ่านดวงตา อวัยวะอื่นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องนอกจากในกลอนหวานเลี่ยน ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ



 

“เราชอบตาจงอินนะ”

ตอนนี้มันกลับทำหน้าที่ได้ดีเกินไปเมื่อผมอยู่ใกล้รอยยิ้มส่องสว่างยามที่มองมาในระยะเพียงแค่นี้



หัวใจเต้นแรงเกินไป


สายตาก็ส่งภาพนั้นเข้าไปในความคิดซ้ำๆไม่หยุด



จนเขาต้องกระแอมแล้วกลับมานั่งสภาพเดินอีกครั้ง

มันดังจนเขานึกรำคาญ


คิดไว้ว่าเด็กนี่ต้องทนได้ไม่นานเหมือนตอนแรก ไม่คิดว่าจะเป็นตัวเองที่ยอมแพ้


อะไรที่เป็นโอเซฮุนทำให้ตัวเขาเปลี่ยนแปลงทุกที

ทำให้สูญเสียความมั่นใจ




“มันเป็นสีไม่อ่อนมาก แต่เรารู้สึกอบอุ่นทุกทีที่มอง เป็นตาที่สวยจริงๆ”


“...”


และสูญเสียความเป็นตัวเอง





 

“จงอินวาดเสร็จแล้วเหรอ? รอเราหน่อยเดี๋ยวเราก็เขียนเสร็จแล้ว”

“งานนายนี่ก็ยุ่งยากจริง”

“ใช่ แต่มันสนุกนะ”

จงอินไม่ได้สงสัยในความสนุกนั่นหรอก คนตัวขาวจดบันทึกสองเล่มทุกวัน ไม่รู้ว่างานนี้ต้องใช้อะไรมากน้อยแค่ไหนแล้วทำไมถึงต้องแยกกัน


“อยากรู้ล่ะสิ”

ก็ยังเกลียดแววตาทะเล้นที่มองมาอย่างรู้ทันของหมอนี่


“เราเขียนคอลัมน์ให้หนังสือเล่มนึง เดือนนึงเราเลยต้องออกไปถ่ายภาพหาข้อมูลสิ่งที่น่าสนใจเยอะๆ เขียนไปให้เขาพิจารณา”


“..”


“หน้าตาเหมือนไม่อยากรู้เลยอ่ะ เราไม่เล่าแล้ว”

“อ่าว”

“ตอนแรกเห็นมองเราเขียนนี่”

“ก็ใช่...”

“ไม่บอกแล้ว ไม่บอกชื่อหนังสือด้วยหาเอาเองเลย”

“นี่คิดว่าสำคัญขนาดนั้น?”


อยากจับปากยื่นๆนั่นยืดออกซะจริง น่าหมั่นไส้ น่าจับบีบให้ร้อง


ได้แต่เอามือถือมาเล่นรออีกคนเขียนงานไปเรื่อยๆ ค้นไปหาหนังสือภาพของอาจารย์ท่านหนึ่งที่เป็นภาพสีน้ำบ่งบอกอารมณ์ อารมณ์ที่ตกอยู่ในความคิดของผู้วาด แบบทีครูชาวจีนบอกให้ลองวาดมาตลอด แต่จงอินก็ไม่เคยจะเข้าถึงมันซักครั้ง


“จะปีนห้องสมุดอีกเหรอ!

หันไปอีกทีเซฮุนก็ทำตาโตชี้มาที่โทรศัพท์ผมแล้ว


“นี่! อย่าไปขโมยหนังสืออีกเลยนะจงอิน”


“...”


“มันอันตรายนะ ในนั้นก็หนาว แถมถ้าโดนจับได้ขึ้นมาอาจจะโดนลงโทษก็ได้”


“ฉันไม่ได้พานายไปอีกซะหน่อย”


“ก็เรา...”


“จะยุ่งทำไม?”





“เราเป็นห่วงไม่ได้เหรอ...”

คนป่วยบ่อยๆนี่สร้างไวรัสได้เองรึปล่าว

ไวรัสที่พัฒนามาให้ใจอ่อนยวบเมื่อจ้องมองดวงตาใส หรือโอนอ่อนไปกับเสียงอ้อนๆที่ส่งมา




“ต้องเสียงอ้อนเพื่อ?”


“ฮื่ออออ”

ไหนจะเข้ามาเกาะแขนอีก


“นะๆ เดี๋ยวเราพาไปซื้อเอง”


กะให้ติดไวรัสแน่ๆ




“ก็ได้ นายพาไปสิ”


     เป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะอีกไม่นานคิมจงอินจะตายอย่างแน่นอน เพราะนั่งมองอีกฝ่ายที่วาดนัดสถานที่ที่เราจะไปเจอกันในวันหยุด ไม่รู้จะควบคุมสายตาตัวเองยังไงไม่ให้คนตรงหน้ารู้ พยักหน้าตามตอนอีกฝ่ายเล่าว่าแถวนั้นมีที่น่าไปนอกจากร้านหนังสือเก่าที่เขาต้องการ พูดด้วยแววตาแบบนั้น


ไว้ไปด้วยกันนะ


ริมฝีปากสีสดว่าพลางยิ้มอารมณ์ดีเหมือนทุกๆวัน และเขาอยากเห็นมันเป็นแบบนี้ไปอีกทุกๆวัน

นานจนกว่าเขาจะติดไวรัสโอเซฮุนจนตายไป 










 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่6 เล่มที่16

ตาของจงอินสวย... สวยจนเราลืมตัว 

และอากาศหนาวรอบตัวหายไปหลายนาที 

เหมือนเราเข้าไปอยู่ในนั้น ในตาสีอ่อนคู่นั้นของเขา


เราชอบตาของจงอิน : ) 

ปล.ไม่แน่ใจว่าชอบเพราะมีเราอยู่นั้นรึปล่าว










มีความล้นนนนนน เราไม่ค่อยสบาย แต่ไม่อัพนานแล้ว T^T เลยพยายามแต่งมาค้าบ

ติได้เลยน้า ตรงไหนเกินๆไป น้อมรับเสมอจ้า



ไปเดทกันนนนนนนนนนนนนนนน (บทหน้า)

รับรองเลยหมี เราจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง : )


เม้น = กำลังใจไรต์ป่วยผู้ยากไร้


#เซฮุนขี้หนาว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #917 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 08:12
    น้องฮุนน่ารักแบบนี้ อิหมีขั้วโลกระวังตัวดีๆนะ
    #917
    0
  2. #889 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 09:50
    น่ารักๆๆๆๆ
    #889
    0
  3. #864 Padcha.a (@padcha01) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 14:29
    จงอินหึงแน่ๆ เรารู้ ฮี่____ฮี่
    #864
    0
  4. #834 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 18:59
    ทำไมเซฮุนต้องเข้าโรงพยาบาลนานอ่ะป่วยเป็นอะไรได้เเต่หวังว่าหลังจากนี้หมีจะดูเเลเซฮุนอย่างดีจะได้ไม่ต้องเข้ารพ.อีก หมีหลงเซฮุนเเล้วเเน่ๆนี่หลงไปเเล้ว555555
    #834
    0
  5. #818 Lipz tick (@songsongtb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 13:02
    ปล.ของบันทึกน้องฮุนนี่มันยังไงกันนน
    #818
    0
  6. #789 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 17:53
    ฮือออออ เขิน เขินมากๆๆๆๆๆๆๆ
    #789
    0
  7. #730 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 17:03
    แล่วววววว โดนเข้าจังๆ แล้วจงอิน
    เผลอติดไวรัสแล้วไม่มีทางเยียวยาค่ะ
    หลงน้องฮุนไปเลย
    #730
    0
  8. #678 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 01:40
    จงอินหวงงุนงุนเหรอ ????
    #678
    0
  9. #669 คาวาอิแปลว่าน่ารัก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 13:23
    จงอินหึงด้วยยย น่ารักกกก
    #669
    0
  10. #580 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 21:11
    น่ารักกก หมีคนซึนนน55555 ติดไวรัสเซฮึนหนักแน่ๆ 555555 ทำไมน่ารักเยี่ยงนี้นะ
    #580
    0
  11. #457 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:10
    อยากกัดแก้มอยากบึ้นปากเซฮุน น่ารักกกกกกอ่านละนึกภาพตามละแบบมันมีความเซฮุนจริงๆๆๆจงอินชอบเค้าแล้วละสิ ฮึฮึ น่าจะโดนเชื้อไวรัสที่ชื่อว่าเซฮุนไปอย่างแรง ดูโอนเอนง่ายซะเหลือเกิน
    #457
    0
  12. #302 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 20:05
    ไว้ไปด้วยกันเป็นคำที่น่ารักมากกกกกกกกก ทำไมเซฮุนน่ารักขนาดนี้เนี่ยย เราเป็นจงอินเราจะไม่ยอมปล่อยให้ไปไหนเลยยย หลงจะแย่ ฝากหนูเซฮุนให้จงอินดูแลไปตลอดได้มั้ยน้าาาาาาา 
    #302
    0
  13. #166 อีเหี่ยว (@slimtongs) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 17:25
    มีความน่ารักชอบบบ
    #166
    0
  14. #135 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 10:45
    น่ารักมากเลย เหมือนมีแสงอาทิตย์สาดส่องมา เซฮุนก็ขี้อ้อน จงอินก็คงติดไวรัสโอเซฮุนมาอีก
    #135
    0
  15. #109 amourkai (@exoticlover) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 17:33
    ไวรัสคือเซฮุนนี่เอง
    #109
    0
  16. #89 plolex94 (@plolex94) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 10:45
    จงอินนี่ปากแข็งจริงจริ๊งงงง
    #89
    0
  17. #70 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 21:17
    อยากให้รู้ว่ารอเรื่องนี้เสมอ เราอ่านแล้วเรายิ้มตาม อยากจะมองโลกในแง่ดีได้อย่างโอเซฮุน คิมจงอินก็ซึนเหลือเกิน ชอบเซฮุนขนาดนั้นยังปากแข็ง 55555
    #70
    0
  18. #69 แบล็คสกาย (@fah15394) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 17:36
    เซฮุนมีความนุ่มนิ่มสูงมากอยากบีบแล้วปั้นเป็นลูกกลมๆแล้วกลืนลงท้องมากๆ หานป่วยไวๆนะที่รักก 55555
    #69
    0
  19. #68 Huniihun94 (@spam785) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 00:06
    โอเอ็มจีนี่ขอทีมเด็กขี้หนาวนะคะน่ารักเบอร์อะไรอะอยากจะได้มาเป็นของตัวเองแต่คงให้ความอบอุ่นได้ไม่เท่าพ่อฮีตเตอร์คนหล่อน่ารักมากกกกก มีความอ้อนเค้าตลอดรอตอนไปเดตต้องมีคนแพ้ความน่ารักตายแน่ๆไม่พี่จงอินก็เรานี่แหละค่ะไรต์สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้อิอิ
    #68
    0
  20. #67 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 16:54
    เซฮุนมีความนุ่มนิ่มมากๆเหลยย ฮือออ น่ารักไปเพื่อใครคะคนดี ถ้าเราเป็นจงอินนี่ยอมหมดเลยจริงๆ //^//
    #67
    0
  21. #66 เด็กชายพอพาน (@ilovetiffany) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:38
    อยากหอมแก้มเซฮุนหนูน่ารักมาก ไคจะไม่หลงได้ไง
    #66
    0
  22. #64 Spatar Phoomee (@sparta-1987) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 09:18

    หมีน่ารัก หมีซึน
    #64
    0
  23. #59 กลับมา ได้ไหม (@kaihunoo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 07:58
    น้ารักมากเชฮุน
    #59
    0
  24. #58 Xmgaed (@watanabe-99) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 06:54
    ไรท์หายป่วยไวๆนะค้า ยังแต่งสนุกเหมือนเดิมเลย เซฮุนน่ารักน่าบีบมากกกก><
    #58
    0
  25. #57 Thirdleveln (@nnoinong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 06:47
    น่ารัก ทำไมเซฮุนเป็นคนน่ารักแบบนี้ จงอินซึนอยู่ได้ยังไง
    #57
    0