[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,874 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    51

    Overall
    54,874

ตอนที่ 33 : ตอนพิเศษ [kaihun] (3/3) ขอ... 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 พ.ย. 59




(ไคฮุน) ขอ... 

Every story has an end but in life every end is a new beginning.

(เรื่องราวทุกเรื่องนั้นมีตอนจบ แต่ในชีวิตจริง ในทุกๆตอนจบคือการเริ่มต้นครั้งใหม่)

 







     ทั้งที่วันนี้เป็นวันสำคัญมากๆวันหนึ่งของเขา... แต่จงอินกลับรีบกลับมาแทนที่จะฉลองอย่างสนุกสนาน

     เซฮุนเดินตามคนรักของตัวเองเข้ามาในห้องหลังจากที่เจ้าของงานเกิดอยากกลับมาที่ห้องทั้งที่งานเลี้ยงในวันนี้ยังไม่เลิก ไม่ใช่ว่างานไม่สนุก พวกเพื่อนๆกำลังสนุกและเริ่มขุดเรื่องต่างๆขึ้นมาเล่ากันตามภาษาคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ใครๆต่างก็รอวันนี้... รวมเขากับจงอินเป็นอันดับต้นๆ กว่าจะได้จัดงานแสดงภาพเป็นของตัวเองมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย จงอินไม่ได้ทำงานในโรงพยาบาลแต่เรียนต่อและเป็นอาจารย์สอนในมหาลัยที่พวกเราเรียนจบมาและรับรักษาคนไข้ของคุณป๊าแทนด้วยเพราะท่านกำลังจะปลดเกษียรตัวเองในเร็วๆนี้และหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับคุณม๊าตามประสา ด้วยเหตุผลต่างๆที่ตามมาหลังจากเรียนจบทำให้เวลาที่จงอินว่างและอยากจะวาดรูปคุณตัวอุ่นของเขาจะตั้งใจกับมันเป็นพิเศษ... เป็นช่วงที่คุณหมอคิมเท่และเป็นตัวตนอีกอย่างที่เซฮุนชอบที่จะได้เห็น

ในฐานะคนรัก เขาก็คงได้แต่ให้กำลังใจและคอยอยู่ข้างๆตลอดมา


“เหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอ...”

อีกคนไม่ตอบแต่ถอนหายใจและทิ้งตัวลงนอนกับที่นอนจนเกิดเสียง



เซฮุนเอาหนังสือที่แอบไปตีพิมพ์ไว้บนหัวเตียง คิดว่าหลังจากฉลองเสร็จจะเอาออกมาให้ซะหน่อย เห็นทีต้องปล่อยให้คุณตัวอุ่นนอนพักก่อน


“อืม”


“ทิ้งชานยอลกับแบคฮยอนเอาไว้แบบนั้นจะดีเหรอ”


“มันชอบ เดี๋ยวก็หาเรื่องพาแฟนออกมาเองแหละ”


“หื้อ?”


พรึบ!


จู่มือของเขาก็โดนคุณหมอดึงลงไปนอนข้างๆ แถมยังคว้าเขาเข้าไปกอดซะแน่น... คางมนถูกยกขึ้นเล็กน้อยจนเกยไหล่เขา ร่างของผู้ชายสองคนที่กำลังจะพ้นวัยเลขสองกอดกันอยู่แบบนั้น กอดเหมือนทุกๆครั้งที่เขารู้สึกดีรู้สึกดีเพราะยังมีจงอินอยู่ตรงนี้ไม่หายไปไหน... ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้

ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป



“เหนื่อย...”


ฟอด


แต่คุณตัวอุ่นของเขาขี้อ้อนขึ้นนิดหน่อย


“เมารึเปล่า?”


“เราไม่ได้เมา”

กลิ่นกายหอมของเซฮุนที่ยังคงอยู่แม้จะโดนกลบไปด้วยกลิ่นไวน์ไปบ้างแต่มันก็ยังคงหอมแตะจมูกเขาพิสูจน์ได้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้โกหก เจ้าของคำถามอมยิ้มอยู่คนเดียวก่อนจะผละออกมามองหน้าของเด็กประหลาดของเขา... เป็นเด็กประหลาดของเขามากี่ปีแล้วนะ?


“แต่หน้าแดงนะเซฮุน”


“...”


“ไม่เมาก็ดีแล้ว”


“ทำไมจงอินต้องทำเสียงแบบนี้เล่า!

เขาหัวเราะหึหึในลำคอ แกล้งเข้าไปฟัดอีกคนจนคนบ้าจี้หลุดหัวเราะ เสียงหอบหายใจหนักๆในยามที่เขากำลังอยู่เหนือร่างของเซฮุนแบบนี้ทำให้ความอดทนค่อยๆหมดลงและเผยให้เห็นสายตาที่แสดงออกถึงความต้องการแสดงความรักอย่างชัดเจน


ความนิ่มของริมฝีปากบางของคนรักค่อยๆถูกเขากลืนกินอย่างช้าๆ จงอินแอบยิ้มอีกครั้งเพราะอีกฝ่ายยังคงหลับตาเป็นเด็กที่ไม่ว่าโตขึ้นด้วยกันไปอีกกี่ปีก็คงเป็นเด็กประหลาดในสายตาของเขา ... สัมผัสแผ่วเบาเริ่มขึ้นอีกครั้ง ริมฝีปากบางกำลังถูกดูดดึงและหยอกเย้าด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง จูบของเรายังคงความรู้สึกดีและอิ่มเอมเหมือนมีผีเสื้อบินไปทั่วท้อง มีความต้องการกันและมากขึ้นทุกๆครั้ง


แต่ครั้งนี้มันอ่อนโยนเหมือนจูบแรกที่เราจูบกันในวันหิมะตก สัมผัสที่ชวนให้ตัวตนของเราละลายลงเหมือนกับช็อกโกแลตที่อีกฝ่ายชอบนักหนา คล้ายกับความห่วงหาจนทนไม่ไหวในตอนที่เห็นอีกคนร้องไห้ไม่หยุด เป็นความรู้สึกรักที่จงอินรู้ว่ามันมากพอและเติบโตมาได้อย่างดี

ความรักของพวกเขาทั้งคู่




ภาพในดวงตาสะท้อนรอยยิ้มของกันและกัน แต่สัมผัสอบอุ่นค่อยๆแทรกเข้าที่นิ้วเรียวทุกนิ้วทำให้เซฮุนกำลังสงสัยและตื่นจากภวังค์ในที่สุด จู่ๆจงอินก็หยุดทุกอย่างแล้วแค่มองเขา จับมือเขาเอาไว้อย่างนั้น





“เซฮุน... ฉันว่ามันเติบโตพอแล้วล่ะ”



เด็กประหลาดที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าขมวดคิ้ว คนรักของตัวเองชอบทำอะไรที่คนอื่นนึกไม่ถึงอยู่แล้ว จงอินเหนือการคาดเดาของเขาเสมอ


“เดือนหน้าก็วันเกิดนายแล้วนะ”


“อืม”

คนที่อยู่ด้านบนดึงให้เขาลุกขึ้นนั่งด้วยกัน รอยยิ้มของจงอินยังคงเรียกรอยยิ้มของเขาได้เสมอตั้งแต่วันแรกที่ได้พบเห็นมัน


“ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว”


“จงอินสามสิบ เรากำลังจะสามสิบ”


“เราคบกันมานานมากๆ นานมากจนฉันคิดว่าบางอย่างมันเต็มไปหมดจนไม่มีที่เก็บอีกแล้ว”


“...”


“ฉันรักนายเซฮุน”

อยากจะโน้มอีกคนเข้ามากอดและบอกคำคำนั้นกลับไปหากแต่ในความสว่างของโคมไฟที่หัวเตียงไม่เพียงพอที่จะให้เห็นบางอย่างที่จงอินมอบให้เอาไว้บนฝ่ามือ

มันเล็กแต่เย็นเฉียบเพราะอุณหภูมิของภายนอก

เซฮุนต้องใช้สายตาพิจารณามันใกล้ๆ ก่อนที่นิ่งไปเหมือนมีบางอย่างจุกแน่นในลำคอ

มืออุ่นของจงอินยังหยิบเอามันและค่อยๆสวมลงให้กับนิ้วบางนิ้วจนน้ำตาของเซฮุนจะไหลออกมาอยู่แล้ว


เขาพูดมันมาหลายครั้งแล้ว...คนรักของเซฮุนน่ะ


“ทำไมทำหน้าแบบนั้น หื้ม?”


“ก็...จงอิน”


เขาถูกเช็ดน้ำตาให้เงียบๆ ภายใต้แสงไฟเล็กภายในห้อง ใบหน้าของจงอินอยู่ใกล้ๆเขาจนรับรู้ถึงลมหายใจ ไม่รู้เลยว่าอีกคนเอาเวลาที่ไหนไปใส่วัตถุกลมเกลี้ยงคล้ายๆกับเขา



“เดือนหน้าไปโบสถ์ด้วยกันมั้ย? ไปแลกแหวนกัน”


มือทั้งสองข้างถูกรวบเข้าไปจับ ดวงตาของเขาร้อนผ่าวไปหมดกับแค่คำของ่ายๆที่คนรักเอ่ยขึ้น ...จงอินก็ยังคงเป็นจงอินคนเดิม เรียบง่าย พูดน้อยแต่ใส่ใจและอบอุ่นที่สุด เป็นคนที่เซฮุนตกหลุมรักไม่รู้กี่ครั้ง เป็นคนที่อบอุ่นที่สุดในโลก เป็นคุณหมอของเขา เป็นฮีตเตอร์ของเขา เป็นคนรักของเขา


“ไม่ต้องห่วงเรื่องที่บ้าน ม๊าเป็นคนบอกให้ฉันขอนายให้เป็นเรื่องเป็นราวซักที สองคนนั้นอยากเห็นพวกเราทำแบบนี้มานานแล้วล่ะ”


“อืม”

เขาตอบกลับไปเสียงสั่นๆ อีกคนยังพูดไปลูบแก้มของเขาที่ชื้นขึ้นเพราะน้ำตาไป...


“คุณพ่อนาย คุณแม่หรือลู่หานฉันจะเดินทางไปขอเขาเอง ฉันจะบอกพวกเขาว่าฉันจะดูแลนายต่อ... และจะดูแลให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำให้ได้ เซฮุนนา...”


เขาเชื่อว่าสิ่งที่จงอินพูดจะออกมาแบบนั้นจริงๆ จงอินไม่เคยโกหก ไม่เคยนอกใจ ไม่เคยทำให้เขาต้องเสียใจหรือรู้สึกหนาวเหน็บเลยซักครั้งตั้งแต่มีจงอินเข้ามาอยู่ในโลกของเขา


“ตอนนี้ฉันเป็นอาจารย์หมอ เป็นคุณหมอของนาย เป็นเจ้าของงานแสดงภาพถ่าย มีรถ มีเงินก้อนหนึ่งที่พอจะปลูกบ้านให้เราสองคน ได้ให้นายได้เลี้ยงหมาตัวเล็กแบบที่อยากเลี้ยงได้”


“ได้เหรอ...”

จงอินยิ้มขำกับท่าทางซื่อตรงของเด็กประหลาด ที่โพล่งขึ้นมาทั้งที่ก่อนหน้านี้ดูเขินจนพูดไม่ออก


“...ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว นายจะตกลงรึเปล่าเซฮุน?”


“...”


“อยากมาใช้ชีวิตร่วมกันกับฉันมั้ย?”


จงอินเข้ามาเป็นอะไรมากมายให้กับเขา


“มาแบ่งปันเอาช่วงชีวิตที่เหลือนี้ด้วยกันได้มั้ย?เซฮุนนา...”



เป็นโลกทั้งใบตั้งแต่วันที่เราบอกรักกัน



“แต่งงานกันนะ”



เป็นคนที่เขาพ่ายแพ้ และจะยอมพ่ายแพ้ให้สายตาคู่นั้นตลอดไป


“อืม”


เราจูบกันอีกครั้งหลังจากจงอินได้ยินคำตอบ... มองตากันอยู่แบบนั้นก่อนที่เซฮุนจะทำหน้าตาประหลาดและรีบลุกขึ้นไปกะทันหัน


“เซฮุน... อะไร? มีอะไร?”


“จงอินอ่ะ เราลืมไปเลย”

คุณหมอหนุ่มมองหน้าคนรักอย่างงงๆ อีกคนเดินเข้าหาบางอย่างและกลับมาด้วยรอยยิ้มแปลกๆ

จะว่าเขินก็คงเขิน


“เราตั้งใจเอามาให้”


“...”


“แล้วก็จะบอกว่าต่อไปนี้เราจะเป็นคนดูแลจงอินบ้าง... ไปจนแก่เลย”

เขายิ้มออกแล้ว และดึงแขนอีกคนที่เห็นอยู่ชัดๆว่าเป็นเด็กไม่รู้จักโตให้มานั่งกอดหนังสือเล่มนั้นบนเตียงกับเขา


“เราไม่ให้แล้ว”


“อ่าว ก็หนังสือนี่ตั้งใจเอามาให้ไม่ใช่เหรอ?”


“มันเป็นหนังสือที่เราเขียนให้จงอินคนเดียว... เก็บไว้ให้เดือนหน้าดีกว่า”


“ทำไมล่ะ? หื้อ?”


“ก็...เป็นของขวัญแต่งงานที่มีแค่เรากับจงอินที่ได้รู้ไง”


รอยยิ้มเล็กๆเกิดขึ้นหลังจากเด็กประหลาดขี้หนาวซ่อนหนังสือเอาไว้และค่อยๆเข้ากอดอยู่ในอกเขาเหมือนลูกแมวอีกครั้ง


“เด็กประหลาดเอ้ย”


“ไม่ประหลาดซะหน่อย”

อีกคนจับเอามือเขาเข้าไปมองใกล้ๆ มือข้างซ้ายของเราสองคนที่มีแหวนสองวงอยู่ที่ตำแหน่งเดียวกันพอดี ตำแหน่งที่เชื่อกันว่ามีเส้นเลือดเชื่อมโยงเข้าที่หัวใจของเราโดยตรง


“เรารักจงอินมากกว่าโลกอีก...”


จุ๊บ


สัมผัสเบาๆเกิดขึ้นบริเวณหน้าอกด้านซ้ายของเขา เซฮุนชอบนอนเกยบนหน้าอกเขาคนรักแสนดื้อของเขาชอบที่จะฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นและยิ้มพริ้มออกมา


รอยยิ้มสดใสและสร้างแสงสว่างให้แก่โลกของเขา


“รักเท่าจงอินเลย!



กอดตอบอีกคนไปแบบนั้น รอยยิ้มของเซฮุนยังคงเป็นรางวัลสำหรับตัวเขาเองเสมอ ไม่ว่าจะกี่ปีเขาก็ยังยืนยันว่าความสุขในชีวิตคือคนคนนี้ จงอินไม่สามารถรักใครได้อีก ต่อให้ต้องต่อสู้อีกี่ครั้งหรือหันหลังให้กับคนทั้งโลกหากไม่ยอมรับพวกเรา



เขาก็จะปกป้องรอยยิ้มของเขาเอาไว้








;_; ถ้ามีเวลาเราจะมาแต่งตอนพิเศษให้อ่านแน่นอนค่ะ 

ตอนพิเศษในเล่มจบแล้วเน้อออ


#เซฮุนขี้หนาว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #874 Think_out (@thinkoutbox) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 13:43
    เป็นคำขอแต่งง่านที่เรียบง่ายและทำอันตรายกับใจเรามากค่ะ แงงง ดาเมจรุนแรง รักกันนานๆเลยน้าาาา
    #874
    0
  2. #775 พี่แบคน้องโด้ (@cutedo) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 16:28
    นอกจากพวกเขาจะรักกันมากแล้ว เราก็รักพวกเขามากเช่นกันค่ะ ไม่มีใครเหมาะสมกับคุณตัวอุ่นได้เท่ากับเด็กประหลาดขี้หนาวอีกแล้ว ความรักของพวกเขานั้นเติบโตผลิใบแล้วก็ออกดอกบานสะพรั่งสวยงามมากจริงๆค่ะ ยิ้มมาเท่าไหร่แล้วกับความน่ารักของฟิคเรื่องนี้ก็นับไม่ถ้วนเหมือนกัน ขอบคุณไรต์มากสำหรับฟิคที่ดีแบบนี้นะ เป็นฟิคไคฮุนอีกเรื่องที่ขึ้นหิ้งในใจเราเลย แบบว่าอ่านตอนไหนก็ทำให้สนุกน่ารักได้เสมอ :)
    #775
    0
  3. #774 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 22:29
    โอ้ยยยย น้ำตาคลอเลย แง่ คือหมีอบอุ่นมาก รักพวกเค้าจัง ;-;))
    #774
    0
  4. #773 Alleunhaa (@papang13) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 19:19
    T___________T
    อบอุ่นอะไรขนาดนี้ อบอุ่นมากๆๆๆ
    ชอบในความที่ทั้งสองคนช่วยกันประคองความรักให้มันเติบโตอย่างช้าๆ และแข็งแรง
    จงอินเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและดีมาก ทำไมคนคนนึงจะต้องดีมากขนาดนี้ เป็นคนที่มั่นคงมากๆ รู้สึกว่ามีเขาอยู่แล้วทุกอย่างจะโอเค รู้สึกว่าเซฮุนจะปลอดภัยเสมอและมีความสุขถ้าอยู่กับเขา
    เป็นคนที่รอบคอบด้วย จะขอแต่งงาน ก็ต้องมีความมั่นคงในชีวิตมากพอก่อน มีหน้าที่การงานที่ดี มีเงินพอสำหรับชีวิตคู่ ใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองมานานพอจนเราคิดว่าครอบครัวเซฮุนจะไว้ใจและเชื่อใจจงอินแน่นอน
    ดีมากจัง ตอนจงอินบอกว่าไปแลกแหวนกันมั้ย นี่แบบเขินมากๆ ตื้นตันเหมือนโดนขอแต่งงานเอง 5555555555555
    ส่วนยัยเด็กประหลาดก็ยังน่ารักเสมอ จะอายุเท่าไหร่โตแค่ไหนก็ยังน่าเอ็นดูเสมอ
    เป็นเด็กดีของคุณหมอตลอดเลย ฮื?อ เอ็นดูมากๆ จากนี้ไปก็ดูแลกันดีๆนะคะ #เตรียมรดน้ำสังข์ #เขาแต่งแบบคริสต์ย่ะ
    #773
    0
  5. #762 yuisehunn (@yuisehunn) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 21:22
    ฮื้ออออ
    โดนเเล่วๆๆๆๆ

    #762
    0
  6. #704 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 21:01
    งุ้ยๆๆๆๆ โตแล้วล่ะ คึคึคึ
    #704
    0