[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,880 Views

  • 946 Comments

  • 2,542 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    57

    Overall
    54,880

ตอนที่ 32 : ตอนพิเศษ [kaihun] (2/3) บันทึกฉบับลูกหมี 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    7 พ.ย. 59


(ไคฮุน) บันทึกฉบับลูกหมี

ให้ความคิดถึงได้ทำงาน... 





“คุณม๊าต้องเหงามากแน่ๆเลย น่าสงสาร”


“ไม่หรอก เดี๋ยวก็หาเรื่องแกล้งป๊าแทนเองนั่นแหละ สงสารป๊าดีกว่า”

จงอินหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะลงมือยกลังในมือเขาเข้าไปถือเอง ก็เป็นซะแบบนี้... เดี๋ยวนี้จงอินชอบแย่งเอานู่นเอานี่ไปทำเอง บางเองก็ทำให้เงียบๆ อะไรนิดอะไรหน่อยก็ไม่ยอมให้เขาทำ ถึงจะเป็นแฟนกันก็เถอะ คอยดูพอจะกวาดห้องก็คงจะบอกว่าฝุ่นอีก ถ้าเป็นหมอจะขนาดไหนเนี่ย...วันนี้เราจัดห้องกันครั้งแรกหลังจากที่ขนของใหญ่ๆเข้ามาไว้ที่หอได้หลายวันแล้ว คุณม๊าเป็นคนที่บอกว่าให้นอนที่บ้านก่อนจนกว่าจะใกล้เปิดเทอมจริงๆถึงจะยอมให้เราย้ายเข้ามาอยู่ในหอพัก


ตอนแรก เซฮุนจะขอไปเป็นรูมเมทกับแบคฮยอนเพราะเรียนคณะเดียวกันและมีวิชาที่เรียนคล้ายๆกันคล้ายๆตัวจะได้สะดวกเวลาไปเรียน


“เซฮุน กล่องของนายฉันเอาไว้ที่ห้องนอนเลยนะ”


“อืมๆ เดี๋ยวเราไปจัดเองก็ได้”


“ซุ่มซ่ามก็อยู่เฉยๆ”

ก็ว่าที่คุณหมอเนี่ยแหละที่ห่วงกลัวว่าถ้าไปอยู่กับแบคฮยอนแล้วจะไม่มีคนดูแล ไม่มีคนกอดเวลานอนด้วย ._. ก็เลยต้องยกให้ชานยอลไปอยู่กับแบคฮยอนแหละ เพราะเขาเองก็กลัวหนาวตอนกลางคืนเหมือนกัน

พอมีจงอินอยู่ในทุกๆวันของการใช้ชีวิตมาหลายเดือน เขาก็เคยตัวและเอาแต่ใจมากขึ้นจนไม่อยากอยู่ห่างกันอีก


“จงอิน งั้นเราจัดชั้นหนังสือให้นะ”


ได้เสียงตอบกลับมาจากห้องนอนจึงเริ่มจัดชั้นหนังสือเริ่มจากหนังสือของตัวเอง เซฮุนเป็นพวกติดอ่านหนังสือและความชอบหนังสือที่บ้านของจงอินก็หล่อหลอมให้จงอินชอบมันเช่นกัน


เวลาที่เรานั่งข้างๆกันโดยไม่ได้พูดอะไรกัน อยู่ในโลกของหนังสือในมือ


มันน่ารักตรงที่จงอินชอบที่จะเอาหน้าหนังสือบางคำหรือบางประโยคมาให้อ่านด้วย เราชอบความเงียบแต่ไม่น่าอึดอัดของเรา... ได้นั่งซบไหล่จงอินแล้วอ่านหนังสือด้วยกันเหมือนตอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ถ้าเลือกได้ เซฮุนอยากให้เราเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่อยากให้มากกว่านี้แต่ก็ไม่มีทางลดน้อยลง


ความรักที่พอดีกับใจ

...และดีกับใจเขามากๆ


ค่อยๆคัดเอาหนังสือโปรดมาใส่เอาไว้ในชั้นระดับสายตา ต่อด้วยหนังสือเรียนที่จำเป็น (จงอินเป็นคนพาไปซื้อก่อนจะเปิดเทอม) รวมพวกหนังสือของคุณป๊าที่ให้กับจงอินมาด้วย... อา นึกออกเลยว่าวันนั้นที่คุณตัวอุ่นของเขากลายเป็นคุณหมอที่อบอุ่นที่สุดเขาจะดีใจและภูมิใจมากแค่ไหน



“เล่มนี้... ตอนที่เรางอนจงอินรึเปล่า”

เซฮุนค่อยๆเอามันออกมาลูบเบาๆที่หน้าปก หนังสือแปลสีขาวที่บอกเขาไว้ว่าเขาได้สูญเสียความเป็นตัวเองไปแล้ว เหมือนโดนยึดครองจากใครอีกคน ตอนนี้เซฮุนรู้แล้วว่าคนคนนั้นเป็นใคร เป็นคนเดียวกับที่ตัวโตๆ โตขึ้นมาจากกลางใจเขา โตจนเขามองไม่เห็นใครคนอื่น โตซะจนปกป้องเขาเอาไว้ในอ้อมกอดได้


อยากอ่านอีกรอบจัง...


แต่ไม่ทันจะได้เปิดอ่านเสียงข้อความจากมือถือก็ดังขึ้นมาขัดซะก่อน


“เดี๋ยวนี้ส่งข้อความมาหาได้แล้วนะ... ลู่หานของเรา” ถึงจะไม่รู้เนื้อหาภายในหรือความจริงที่ว่าข้อความอาจจะเป็นคนอื่นพิมพ์ให้ แค่ได้เห็นหน้าจอเป็นชื่อพี่ชายเขาก็ยิ้มออกมาได้แล้ว นับตั้งแต่วันนั้นอาการของพี่ชายเขาก็ดีขึ้นเรื่อยๆ จนขนาดที่คุณพ่ออารมณ์ดีขึ้นในทุกๆครั้งที่โทรมา


เซฮุนอยากให้ลู่หานมาหาไวๆ หายเป็นปกติและกลับมาอยู่กับเขา


[อีกสองวันมาฉลองที่เราสอบเลื่อนชั้นได้กันนะเซฮุน... : ) ]


“อะไรน่ะ”

จงอินที่เช็ดมือหลังงานเสร็จเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าสงสัยในอาการของเด็กประหลาดที่ตอนนี้ทำหน้าแปลกสมชื่อ

จะยิ้มก็ไม่ยิ้ม แต่เดี๋ยวก็เปลี่ยนเป็นหน้าบึ้งอยู่แบบนั้น


“จงอิน... เรา...”



แฟนของว่าที่คุณหมอคว่ำปากก่อนจะหันมามองด้วยใบหน้าเศร้าๆ



“เราต้องไปจีนซักสามวันนะ”


“...”

ตามด้วยใบหน้าบึ้งของหมีขั้วโลกที่ชักจะไม่ชอบประเทศนี้ขึ้นมาตงิดๆ ทำไมถึงชอบมาขโมยตัวแฟนของเขาไปด้วยนะ ทั้งๆที่อีกไม่นานก็จะเปิดเทอมแล้วแท้ๆ


.... 

“อย่างอนสิ”


“...”


“เราไปแค่สองสามวันเองนะ”


“...”

เซฮุนเอาแต่ให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ห่างกับลู่หานนานมากขนาดนั้น ในโอกาสสำคัญๆก็อยากจะกลับไปเยี่ยมพี่ชายได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันไม่ให้อีกคนเหงา


“ฉันเห็นข้อความบอกว่านายจะอยู่อาทิตย์นึงเลยเหรอ?”


“เราอยู่ไม่ถึงหรอก...”


“เซฮุน”


“ก็... แบบ”


“โอเซฮุน”


“คุณแม่อยากให้เราอยู่กันลู่หานนานหน่อย เพราะเราจะเปิดเทอมแล้วน่ะ แค่อาทิตย์เดียวเอง”

จงอินไม่ได้พูดอะไรให้เด็กประหลาดของเขาลำบากใจหรอก แต่ที่พูดน้อยกว่าปกติก็เพราะรู้สึกเหงาแปลกๆที่ต้องห่างกับคนรัก เขากับเซฮุนอยู่บ้านเดียวกัน นอนเตียงเดียวกันมาสองเดือนแล้ว.... เวลาที่อีกคนอยู่ใกล้ๆได้มองไปแล้วเห็นรอยยิ้มของอีกคนน่ะมันไม่ผ่านไปเร็วไปหน่อยเหรอ ลูกหมีของบ้านเคยชินไปเสียแล้ว...เตียงที่มีเด็กประหลาดหลับไปพร้อมๆกัน กับการได้ตื่นมาในตอนเช้าเพื่อมองดูอีกคนหลับสบายใจอยู่ในอ้อมกอด


แค่ไม่ชิน และคงจะเหงากว่าเดิม


“แค่เจ็ดวันเองนะ นะๆ เราสัญญาว่าจะรีบกลับมา”


“ถ้าเลยวันที่เจ็ดนับตั้งแต่วันนี้ล่ะ?”


“โธ่...”


“ไม่เหงาเหรอ... เวลาไม่เจอหน้ากัน”


เหงาสิ... เซฮุนเข้าไปกอดแล้วเอาแก้มนุ่มๆถูเข้ากับไหล่ของคุณตัวอุ่น ตลอดเวลาที่ผ่านมาการไปจีนทุกครั้งของเขามันไม่ได้ไปแบบสบายใจเลย ต้องคอยห่วงอยู่ตลอด ทั้งความคิดถึง ความเจ็บปวด ความหมดหวัง เซฮุนก็ผ่านมันมาที่นั่น


“ไม่ต้องมาอ้อน ฉันจะไม่โทรไปหาจริงๆ”


“จงอินนา... เราเอาหนังสือไปอ่านแล้วไง เนี่ยไม่เหงาหรอก”


“...”


“เราจะส่งข้อความหาทุกวันเลยนะ”

เงยหน้ามองไปที่คุณลูกหมีของเขาที่ทำหน้าเดิมตั้งแต่นั่งรถมาส่งเขาที่สนามบิน วันนี้ยังไม่ยิ้มให้เห็นเลยซักนิด


“ยิ้มหน่อยสิ”

เซฮุนจับเข้าที่แก้มของอีกคนแล้วจับยืดเบาๆ


“รีบกลับมานะ”

ทำไมต้องทำสีหน้าจริงจังแบบนั้นด้วยล่ะ... เขาไม่อยากน้ำตาซึมให้เป็นลางไม่ดีหรอกนะจงอิน


“เราไม่ไปไหนหรอกจงอิน ยังไงเราก็อยู่กับจงอินไง”

ชี้ลงไปในอกด้านซ้ายของอีกฝ่ายเบาๆ เหมือนที่เคยทำ ตำแหน่งจริงๆที่เราเติบโต


“อืม”

เท่านั้นแหละ รอยยิ้มที่เขาต้องการก็ได้กลับมาอีกครั้ง จงอินขยี้หัวเขาเบาๆก่อนจะเอาเข้าไปกอดทั้งตัว... ความอบอุ่นแผ่ซ่านจนอยากจะร้องไห้ อยากงอแงที่จะไม่ไปและอยู่ที่นี่ตลอดเลย


“ไม่เป็นไร... ฉันก็อยู่ตรงนั้นกับนายเหมือนกัน”


“รักนะ”

เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นก่อนที่จงอินจะมองซ้ายขวาและก้มลงมาหอมแก้มเขาเร็วๆ วางมืออุ่นเอาไว้ที่หัว สายตาที่ส่งถึงมาทำให้เซฮุนอยากทิ้งกระเป๋าเอาไว้แล้วจริงๆถ้าไม่ติดว่าคุณพ่อส่งตั๋วมาให้ด้วยตัวเอง


“อย่าให้คิดถึงนานนักนะ”


อันที่จริง... เราเป็นคู่รักที่ยังอยู่ในช่วงตัวติดกันอยู่นั่นแหละ ทำไมกลายเป็นเขาเองล่ะที่เริ่มงอแงไม่อยากปล่อยกอดของจงอินทั้งที่จวนเวลาแล้ว ทำตัวเป็นเด็กให้อีกคนต้องคอยดุ แบบนี้เวลาที่เซฮุนตื่นสายก็จะไม่มีใครมาแกล้งให้ตื่นแล้วสิ


บางที7วันก็นานเหมือนกันนะ






.......



“ลู่หานแล้วต้องสอบอีกกี่ครั้งเหรอ? ถึงจะเทียบถึงม.ต้น”


ลู่หานส่ายหน้าไม่รู้ เซฮุนเข้าไปนอนกับพี่ชายบนเตียงของผู้ป่วย คุณพ่อบอกว่าถ้าสอบถึงชั้นม.ปลายได้จะให้ลู่หานไปโรงเรียน แต่ถ้าถึงม.ต้นคุณพ่อจะขอให้เอาลู่หานออกไปอยู่ที่บ้านได้แล้ว


“ลู่หาน... อยากไปไหนเป็นพิเศษมั้ย? ถ้าลู่หานสอบเทียบม.ต้นได้เราจะพาไปนะ”


คนตัวเล็กกว่าโน้มตัวลงมาพักพิงที่ไหล่ของน้องชาย... ตั้งแต่เซฮุนมาอยู่ที่ห้องนี้สองหรือสามวันแล้ว ลู่หานก็แค่รู้สึกว่ามีความรู้สึกดีๆลอยอยู่รอบข้างเต็มไปหมด


“ว่าไง.. หื้ม?”


เขาคิดถึงเซฮุนจริงๆ แต่ก็รู้สึกดีที่กลับมาในครั้งนี้น้องชายนำพารอยยิ้มมาฝากเขาเยอะแยะ เซฮุนมีความสุขเขาก็มีความสุข



บ้าน


“บ้านเหรอ?”



“อืม บ้านเรา”

เซฮุนพยักหน้ารับ ลู่หานแค่อยากไปบ้านเองเหรอ ยังไงซะพี่ชายเขาก็ต้องไปอยู่ที่บ้านอยู่แล้ว แต่บ้านที่มีครอบครัวอยู่สำหรับเด็กคนหนึ่งที่อยู่โรงพยาบาลมาตั้งแต่เกิดก็คงน่าตื่นเต้นมาก ลู่หานไม่เคยได้ไปที่ไหนเลยนี่หน่า


“เราจะมารับนะ”


“อื้ม”

รอยยิ้มน้อยๆของลู่หานในตอนนี้ดูมีความสุขมากขึ้น และสดใสมากกว่าเดิม อดที่จะเอ็นดูไม่ได้เลย


“ลู่หาน... เราขอโทษนะ”

อีกคนส่ายหน้าแถมยังเอามือขึ้นมาลูบแก้มน้องชายเบาๆ


“ไม่นานหรอก เดี๋ยวก็ไปหาแล้ว”


“อืม”

เรายิ้มให้กันอีกครั้ง


“อย่าร้องไห้อีกนะ”

และกอดพี่ชายฝาแฝดเอาไว้ เซฮุนโชคดีจริงๆ... นับจากนี้เขาจะวิดีโอมาหาบ่อยๆ ส่งขนมที่ลู่หานไม่เคยกินมาให้ด้วย อีกหน่อยถ้าลู่หานเรียนรู้เรื่องภาษาดีกว่านี้ก็จะส่งหนังสือง่ายๆมาให้อ่าน


“แค่มีความสุขก็พอ”

รอคอยวันที่เราจะได้อยู่ในบ้านเดียวกัน อยู่ด้วยกันเหมือนพี่น้องแบบนี้อีกครั้ง


“แค่แข็งแรงก็พอนะ...”

รอยยิ้มของสองพี่น้องที่นอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลด้วยกันเป็นภาพที่ทำให้คุณหมอประจำตัวยิ้มออกมาตาม... ความสุขที่เป็นธรรมชาติ ความรักและผูกพันธ์ของฝาแฝดทั้งสองคนทำให้คนรอบข้างรู้สึกอบอุ่นตามไปด้วย



ต่อค่า


ลู่หานยังต้องพักผ่อนอยู่ พอว่างจากการเรียนพิเศษกับพี่หมอแล้ว ตรวจร่างกายแล้ว ลู่หานต้องพักผ่อนตามเวลาเช่นเดียวกับคนไข้คนอื่นๆ เซฮุนไม่อยากยอมรับเท่าไหร่ว่าพี่ชายตัวเล็กนั้นเป็นคนป่วย ลู่หานของเขาดูสดใสและแข็งแรงขึ้นตั้งเยอะแล้ว ทั้งยิ้มได้และค่อยๆเรียนรู้การพูดคุยกับเขา เขาหวังว่าลู่หานจะได้เลิกเป็นคนไข้ในเร็ววันนี้และกลับบ้านอย่างที่ตั้งใจ

     เวลาในแต่ละวันเลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ ที่นี่เซฮุนได้เจอคุณพ่อน้อยมากเพราะเป็นช่วงที่ท่านต้องประชุมเรื่องสำคัญของบริษัทแต่คุณแม่ของเขายังอยู่ดูแลลูกๆทั้งสองคนเป็นอย่างดี ตอนนี้คุณแม่แค่รอสนับสนุนงานของคุณพ่อเท่านั้นแม้จะรู้ว่าเป็นผู้หญิงที่ชอบทำงานแต่การดูแลคุณพ่อของบ้านที่เอาแต่ทำงานเพราะเริ่มขยายกิจการนั้นก็เป็นงานที่หนักพอตัว เซฮุนชอบการที่ได้เห็นคุณแม่และลู่หานมีรอยยิ้มและมีความสุข เขาก็รู้นั่นแหละว่าคุณพ่อยังอยากให้เราอยู่ด้วยกันแต่ท่านก็ไม่ได้เซ้าซี้เรื่องนั้นกับเขาอีกมีแต่คุณแม่ที่เข้ามาแซวและบ่นอยากเจอจงอินอีกซักครั้ง... ลามไปจนถึงลู่หานแล้ว เริ่มถามว่าชื่อจงอินที่ได้ยินในสมุดบันทึกคือใคร หน้าตาเป็นยังไง ถ้าพูดคล่องกว่านี้คงได้แซวเขาให้เขินอีกคนแน่ๆ


วันที่แสนน่าเบื่อวนกลับมา วันนี้ลู่หานต้องเข้าตรวจบางอย่างที่ห้ามให้เข้าเยี่ยม ทำให้เซฮุนต้องมานั่งติดอยู่ที่บ้านเฉาๆแบบนี้


จงอินหายไปในเช้าวันนี้... ตั้งแต่เขาบอกเรื่องเลื่อนเวลากลับไปอีก เขาอยู่ที่จีนครบ7วันตามที่บอกกับแฟนหนุ่มเอาไว้ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายโกรธเขารึเปล่าถึงไม่ยอมอ่านข้อความที่เซฮุนส่งไปเลยตั้งแต่เช้า ไม่ใช่ว่าไม่อยากกลับไปหาซักหน่อยที่ต้องกลับช้าไปอีก1วันก็เพราะตั๋วเครื่องบินที่จองไว้มีปัญหา จะโทรไปง้อเนี่ยแต่ลูกหมีของคุณม๊าก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์จะโทรไปกวนท่านก็ยังไงอยู่

คงต้องรอจนกว่าจะหายงอนนิดๆล่ะ


เซฮุนนั่งมองมือถือในมือจนละความพยายาม หันไปหยิบหนังสือที่หยิบติดมือตั้งแต่อยู่ที่ห้องขึ้นมาสำรวจอีกครั้ง... เวลาที่เขาชอบหนังสือเล่มไหนเขาก็จะหยิบมันออกมาอ่านซ้ำๆ ในสิ่งที่เราชอบเราจะไม่มีทางเบื่อ


เหมือนจงอินนั่นแหละ เราชอบจงอินมากหรอกถึงไม่เบื่อเลยที่จะรอ


ไม่เบื่อที่จะรู้เรื่องราวของตัวเขามากกว่านี้เหมือนได้อ่านจงอินซ้ำๆ อยากเรียนรู้จงอินให้หมดเลยด้วยซ้ำ ถึงแม้จะต้องใช้เวลากี่ปีหรืออาจจะตลอดไปเซฮุนก็เต็มใจ


จงอินเป็นหนังสือเล่มโปรดที่แม้จะวางอยู่เฉยๆบนชั้นเราก็จะจดจำเรื่องราวภายในนั้นได้อย่างแม่นยำ ยิ้มได้แม้แค่คิดถึง


หนังสือปกสีขาวสะอาด เซฮุนพลิกเข้าไปอ่านไล่สายตาตั้งแต่หน้าแรกที่เขาเคยอ่านผ่านมาแล้ว... สีขาวของกระดาษ และกลิ่นของหนังสือทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา ยิ่งเพราะคิดถึงเจ้าของหนังสือที่เป็นคนเอามาให้ยืมและเรื่องราวครั้งก่อนที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาไปหวงจงอินแล้วเจ้าลูกหมีก็มาง้อที่ใต้ต้นไม้

เหมือนผ่านไปเมื่อวานนี้เอง

ที่ตักของเขากับนิ้วก้อยของคนที่เซฮุนเคยเรียกว่าหมีขั้วโลก คนที่เย็นชากับคนอื่นๆแต่อบอุ่นและน่ารักกับเขาเสมอ

เนื้อความทั้งหลายยังคงเหมือนเดิมเหมือนอย่างที่เซฮุนเคยอ่าน


“เอ๊ะ...”

แต่มีสิ่งบางอย่างแปลกไป ในคราวที่เซฮุนได้อ่านมันไม่มีประโยคสั้นๆพวกนี้อยู่ด้านหลังหน้าหนังสือ


“มีเกือบทุกหน้าเลย”


เขาค่อยๆพลิกไปมา และเห็นว่ามีตัวอักษรภาษาอังกฤษเขียนเอาไว้ด้วยหมึกสีดำพร้อมกับการเขียนกำกับวันที่เอาไว้

ตัวหนังสือที่เขาเพิ่งพบเป็นของใคร?


You’re all I see                        16/12/2012


“ฉันมองคุณแค่คนเดียว”


รอยยิ้มค่อยๆผุดขึ้นหลังจากที่คิดดีๆแล้วจึงรู้ว่ามันเป็นวันที่เขาคืนเล่มนี้ให้กับจงอิน


นึกอยากอ่านไปอีกเรื่อยๆ ข้อความที่ไม่รู้ว่าอีกคนมาเขียนเอาไว้นานขนาดนี้ และคงไม่ตั้งใจให้เขาได้เห็น


You fill my heart                     24/12/2012


“เติมเต็มหัวใจอะไรล่ะ...” เซฮุนหัวเราะออกมาเบาๆพลางคิดไปถึงว่าใบหน้าของจงอินตอนนั้นเป็นแบบไหน ตอนนั้นคิดอะไรอยู่ถึงได้เขียนอะไรแบบนี้ขึ้น


You’re special to me. I miss you.                    25/12/2012


“ตอนนี้เราก็ยังคิดถึงนะจงอินนา...” นึกไปถึงความไม่แน่ใจของตัวเอง ของขวัญจากซานต้าที่ตอนนั้นเซฮุนขอไป ไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นจริง...


I’ve looked for you my entire life. My feelings are overwhelmed by you.    02/01/2013


จงอินเขียนมันช่วงที่เขากลับมาและช่วงที่เขากลับไปที่จีน...


You make my life worth living.           10/01/2013


“เราก็เหมือนกันนะ...” เริ่มอยากจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว เพราะวันที่ที่เข้าใกล้การที่เราต้องห่างกัน จงอินจะเป็นยังไง...


You’re my inspiration.            13/02/2013

วันที่จงอินบอกว่าอยากเป็นคุณหมอ เขารู้ตั้งแต่วันนั้นเลย... ว่าจงอินต้องเป็นคุณหมอที่อบอุ่นที่สุดในโลกแน่ๆ และทำทุกทางให้เขาได้อยู่ข้างๆจงอินเมื่อวันนั้นมาถึง


I need you more than anything.         25/02/2013

“จงอินนา....”


แม้แต่ตอนที่เขาหมดหวังที่จะต่อสู้และรู้สึกพ่ายแพ้


You’re the light of my life. You’re my everything. I’m falling for you.

เซฮุนนา... เมื่อไหร่จะกลับมาซักที 06/03/2013


เราขอโทษนะ... ที่ตอนนั้นเราไม่ยอมบอกและเกือบจะหายออกไปเงียบๆ


You’re the air I breath. I missing you.            10/03/2013


ต้องขอบคุณทุกๆอย่างที่ทำให้วันนั้นจงอินมาที่บ้านได้ทัน... ขอบคุณการปกป้องของจงอิน การขอร้องของลู่หานและการใจอ่อนของคุณพ่อที่ทำให้ตอนนี้เราได้อยู่ด้วยกัน


You’re my one and only. You’re my smile. I love you.           24/03/2013


“เราก็รักจงอินนะ”


การเสียน้ำตาในวันแห่งความรักของเราที่ผ่านมา เขาจำได้ดีทุกๆอย่างที่ทำให้เขายิ้มออกมาทั้งน้ำตา

 

영원히 사랑해요. (ฉันจะรักนายตลอดไป)



“ขอบคุณนะจงอิน”

หากต้องบอกมันอีกเป็นร้อยเป็นพันครั้งเขาก็จะบอก ... เซฮุนเช็ดน้ำตาที่หางตาออกอย่างรวดเร็วและกอดหนังสือเล่มนั้นเอาไว้แนบอก คิดอยู่ในใจว่าถ้าได้กอดเจ้าของลายมือและประโยคบอกรักทั้งหลายเหล่านี้ตอนนี้เลยก็คงดี เขาสัญญาเลยว่าจะกอดเอาไว้ให้แน่นกว่าที่เคย และจะบอกรักจงอินซักร้อยครั้ง ตามด้วยการขอหอมแก้มของคุณตัวอุ่นจนกว่าจะหายจากอาการคิดถึงในตอนนี้


ทำไมต้องทำให้เรารักขนาดนี้ก็ไม่รู้...แค่นี้ก็รักจะตายอยู่แล้ว


“อยากกอดจังเลย จงอินนา... มาหาเราหน่อยไม่ได้เหรอ”

ทำได้แค่ฝากคุณหนังสือให้จุ๊บลงแบบที่เขากำลังทำ ให้เจ้าของที่อยู่ฝั่งโน้นรู้ตัวว่าได้โดนแอบอ่านบันทึกฉบับลับนี้เรียบร้อยแล้ว แถมหัวขโมยยังเขินและเต็มใจมอบตัวให้จับเลยในตอนนี้


เสียดายที่ขนาดตอนนี้ก็ยังติดต่ออีกคนไม่ได้


“อยากเจอจริงๆนะ”


เสียงเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ อยากจะงอแงและล้มตัวลงนอนกลิ้งกับเตียง ติดตรงที่ได้ยินเสียงเหมือนมีคนกดกริ๊งที่หน้าบ้าน คุณแม่ของเขาคงกำลังทำอาหารรอให้คุณพ่อกลับมาทานข้าวที่บ้านในวันนี้อยู่ในครัวคงจะยุ่ง


เซฮุนจึงเดินลงมาเปิดประตูเอง

 


“มาแล้ว...ครั- ” แต่คนที่ส่งยิ้มอยู่ที่หน้าประตูนี่ทำให้มือไม้ของเขาอ่อนแรงไปหมด ในหัวที่เต็มไปด้วยคำถามจนเรียบเรียงออกมาไม่ถูก   


“ไง”


พรึบ!


เลยตัดปัญหาด้วยการพุ่งเข้าไปกอดอีกคนเอาไว้แน่น


“ฉันบอกว่าถ้ากลับช้าจะทำยังไงนะ...”

มาได้ยังไง... แค่นี้เซฮุนยังพูดออกไปไม่ถูกเลย แต่เด็กขี้หนาวก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เจ้าของหนังสือหลุดจากอ้อมกอดออกมาเด็ดขาด


“คิดถึงล่ะสิ... หื้ม?”

พยักหน้าหงึกๆเป็นจังหวะ เสียงหัวเราะน้อยๆของเราทั้งสองคนดังขึ้น ไม่นานก่อนคุณแม่จะเข้ามาเห็นพวกเราทั้งคู่เซฮุนใช้เวลาที่มีน้อยๆนั่นเข้าไปหอมแก้มคุณตัวอุ่นฟอดใหญ่


“เรารักจงอินมากที่สุดเลย"


จงอินจับแก้มทำเองเอาไว้ทั้งยังมองลอดเข้าไปด้านหลังว่าคุณแม่หรือใครยังไม่เดินมา


“เดี๋ยวเถอะนะ...”


“รักเท่าโลกเลย จงอินนา...”


ดุเขาได้แป๊บเดียวอีกคนก็ดึงเขาเข้าไปกอดอีก ได้กลิ่นอายของอ้อมกอดจงอิน ความอบอุ่นค่อยๆแผ่ออกมาจากตัวเขาคนรักทำให้เขาคิดไปว่าที่นี่คือที่ของเขาจริงๆ


“คิดถึง”


“คิดถึงเหมือนกัน”


ความคิดถึงยังคงพิเศษเสมอเมื่อได้เจอหน้ากันอีกครั้ง


“อ้าว ใครมาล่ะนั่น? เซฮุนจ้ะ”

พวกเราผละออกจากกันก่อนจงอินจะส่งยิ้มให้กับมารดาของเขาอย่างสุภาพ


“คิมจงอินครับ ยินดีที่ได้เจอกันอีกนะครับคุณน้า”


“จงอินเหรอคะ?... นี่ อ้อๆ จ้ะเข้ามาก่อนสิ เดี๋ยวคุณพ่อก็จะมาถึงเหมือนกัน”


“ครับ” จงอินเดินตามคุณแม่ไปเงียบๆ ไม่ลืมที่จะจับมือเขาเข้าไปด้วย อา... โต๊ะอาหารวันนี้คงไม่เกิดสงครามเย็นของคุณพ่ออีกหรอกนะ


“แล้วจงอินมาได้ไง มาเพราะคิดถึงเราอย่างเดียวเลยเหรอ?”


“ยังไม่ได้มาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลยนี่”


“...”


“ว่าตอนนี้ เราไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้วนะ”





เซฮุนว่า...วันนี้จงอินอาจจะต้องหาที่พักข้างนอกเตรียมเอาไว้เลย ถ้าพูดแบบนั้นกับคุณพ่อเขาจริงๆ











น่ารักอ่า ;_; ฮื่อออออ

ตอนหน้าเป็นตอนพิเศษที่เกิดขึ้นหลังงานเปิดแกลลอรี่ของคุณหมอจงอินนะค้าาา

เราคิดถึงเม้นทุกคนจังเลย คิดว่าถ้ายังชอบอ่านและมีความสุขแบบนี้เราคงเขียนไปเรื่อยๆแน่เลย

เลิฟฟฟฟฟฟ







#เซฮุนขี้หนาว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #880 TDNND (@TDNND) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 17:15
    Super cute
    #880
    0
  2. #873 Think_out (@thinkoutbox) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 13:37
    โอ๊ยน่ารักกก ฮือออ
    #873
    0
  3. #780 Nong662 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 21:08
    น่ารักจัง อยากให้จงอินกับเซฮุนรักกันตลอดไปจงอินเป็นคุณหมอที่ให้ความอบอุ่นและปกป้องเซฮุนได้พิเศษมากๆค่ะ
    #780
    0
  4. #772 Numfonchanback (@Numfonchanback) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 10:31
    น่ารักจังเลยอ่า
    #772
    0
  5. #771 พี่แบคน้องโด้ (@cutedo) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 08:09
    เขียนไปเรื่อยๆเลยค่าไรท์ ฟิคเรื่องนี้คือความสุขของนักอ่านจริงๆ คุณหมอ(หมี)กับเด็กขี้หนาวของเขานี่อ่านตอนไหนก็อบอุ่นน่ารักเสมอเลย น่ารักจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้วค่ะ
    #771
    0
  6. #770 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 21:59
    เกือบร้องแล้ววว รักความอบอุ่นแบบนี้จัง :)
    #770
    0
  7. #769 summerbb (@reddddcrab) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 21:24
    แงงง้ เกือบร้องไห้แล้วตอนอ่านข้อความที่จงอินเขียน มันโรแมนติกมากๆๆ คุณตัวอุ่นต้องรักมากแค่ไหนล่ะ ฮือ
    #769
    0
  8. #768 Alleunhaa (@papang13) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 20:50
    งุ้ยยยยย ตัลล้ากกกกกก
    คุณหมีขี้เหงา มีความติดแฟนกันทั้งคู่ ตัวติดกันอะไรขนาดนี้ ห่างกันไมาได้เลย โถถถถ อยากหยิกทั้งคู่เลย ฮือออ
    อบอุ่นมากๆเลยค่ะ ดีจัง อ่านแล้วยิ้มเหมือนคนบ้า ทั้งเอ็นดูเซฮุน ทั้งเขินจงอิน ตอนที่เซฮุนเปิดอ่านข้อความที่จงอินเขียนไว้นี่แบบเขินตายไปเลย กรี๊ดๆๆๆ
    รู้สึกได้เลยว่าจงอินรักเซฮุนมากๆ ที่เซอร์ไพรส์คือมาหาถึงบ้านนี่แหละ นี่สิคนจริง ทนคิดถึงไม่ได้ต้องมาหา มาแนะนำตัวกับพ่อแม่แฟนถึงที่เลย #เด็ดไหมล่ะ
    แอบอยากเห็นตอนที่จงอินได้เจอกับลู่หานจังเลยยย งื้อออ อบอุ่นไปทั้งห้องงง
    อิจฉาเซฮุนละเนี่ย มีแฟนดี๊ดี 555555555
    #768
    0
  9. #703 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 21:00
    ฮุนลู่สู้ๆ
    #703
    0
  10. #659 หญิงปาร์ค (@Ying_Yaoi) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 18:10
    ทำไมเราชอบแฝดอะ ..อ๋อ กบฏมาเยอะ555 #มาผิดงานจ้า
    #659
    0
  11. #658 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 16:23
    จะสั่งแล้วแต่ไม่มีเวลาโอน เศร้า ;-;) คืนนี้โอนแน่ๆ แง่
    #658
    0
  12. #657 Kkhaosuayy (@Kkhaosuayy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 09:27
    เค้าสั่งไปแย้วววววว เย้ๆๆ55555 รอรับของงงงง สนุกมากๆ ชอบมมกๆเลย มันน่ารักมากๆ น่ารักแบบตะมุตะมิ อ่านๆอยู่ก็เขินบ้าง โง้ยยยยยยย อยากอ่านต่อแล้วจริงๆ
    #657
    0