ตอนที่ 31 : ตอนพิเศษ [kaihun] (1/3) บันไดอีกขั้น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    7 พ.ย. 59



































(ไคฮุน) บันไดอีกขั้น (nc)

 

 

เวลาเปลี่ยน ทุกๆอย่างจะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา

... แต่จะไม่ใช่นายใช่มั้ย?

 

 





“วันนี้ชานยอลไม่ไปเล่นบาสเหรอ?”


ร่างสูงของชานยอลวางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วนั่งลงข้างๆแฟนตัวเล็กที่ทำท่าเหมือนไม่สนใจ แต่แค่ไม่นานหรอก...


“ไม่ล่ะ พอดีเราไม่ว่าง”

ตอบเขาเสร็จก็หันข้างไปปัดปอยผมของแบคฮยอนที่นั่งข้างๆและยิ้มอย่างอารมณ์ดี


“โอ๊ยแบค!

แต่ก็โดนหยิกมือไปตามระเบียบ ช่วงนี้เขาจะเจอชานยอลอยู่ใกล้ๆเพื่อนสนิทตัวเองเสมอไม่ว่าจะช่วงพักหรือก่อนกลับบ้าน พ่อหนุ่มรัฐศาสตร์ที่ดีกรีเป็นถึงเดือนคณะปีที่แล้วยังคงติดแฟนเหมือนเดิมเผลอๆเซฮุนคิดว่าชานยอลดูติดแบคฮยอนมากกว่าเดิมเสียอีก


“จะไปยิมก็ไป เรากลับพร้อมเซฮุนก็ได้ยังไงซะวันนี้ก็ต้องไปที่ร้านด้วยกันอยู่แล้ว”

คนที่ทำหน้าหงอยลงเรื่อยๆส่ายหน้าทันที วันนี้เขากับแบคฮยอนต้องไปเลี้ยงสายกัน ด้วยความที่เรียนสื่อสารเหมือนกันและความบังเอิญทำให้เราเป็นคู่สายกันด้วย งานเลี้ยงอื่นอาจหลีกเลี่ยงได้แต่กับงานเลี้ยงสายรหัสแบบนี้เขากับแบคฮยอนก็คงต้องไป


“ไม่เอา ชานจะไปด้วย”


“ชาน...”


“ก็ทำไมต้องดื้อไปเองด้วยล่ะ”


“ชานยอล”


“ใจเย็นๆกันนะ”

เด็กขี้หนาวได้แต่ยกมือห้ามการมีปากเสียงเล็กที่กำลังจะเกิดขึ้น ชานยอลโน้มตัวลงไปนอนกับม้าหินอย่างไม่กลัวเปื้อน ใช้แขนยาวๆนั้นเอื้อมมือไปปัดรอยบางอย่างออกจากแก้มของคนตัวเล็กกว่า


“เป็นรอยอีกแล้ว”


“นี่!

และเลยไปที่คอบางของเพื่อนสนิทเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์


“ชาน...”


“ให้เราไปส่ง แล้วก็ให้เราไปรับ”


“แต่”


“ชานก็ไม่ไปแล้วไงครับ แต่ก็ยังอยากไปรับไปส่ง ชานจะปล่อยให้แบคไปเองได้ไงล่ะ แฟนทั้งคน”


“ก็ได้”

บอกแล้ว... แบคฮยอนไม่เคยแพ้อะไร

ยกเว้นปาร์คชานยอล


“เอ้อ ว่าแต่เซฮุนนา บอกจงอินแล้วใช่มั้ยว่าจะไปกี่โมง”


“อืม เราส่งข้อความไปแต่ก็ยังไม่อ่านเลย”

เพื่อนอีกสองคนยิ้มแกนๆมาให้ พอพูดถึงเรื่องจงอินของเขาทีไรบรรยากาศรอบตัวมันก็เย็นลงยังไงก็ไม่รู้...ว่าที่คุณหมอกำลังเรียนอย่างหนัก จงอินดูตั้งใจกับอ่านหนังสือและเรียนหอย่างหนักนั่น เขารู้ว่ามันเป็นหน้าที่และจงอินก็เหนื่อยมากพอแล้วอย่าทำตัวน่ารำคาญ แต่ที่จงอินทำมันก็.... เหมือนกับการให้ความสำคัญกับเขามันลดลงไปจริงๆ


“มันคงยุ่งนั่นแหละ ญาติเราเรียนหมอช่วงปี3ขึ้นไปนี่แทบไม่ได้กลับหอเลยล่ะ”


“แต่ก็แค่อ่านข้อความแล้วก็ตอบสั้นเอง”


“เราไม่เป็นไรหรอก”

แค่ช่วงที่คุณตัวอุ่นของเขาไม่กลับเข้ามาที่หอ เซฮุนก็ต้องหาผ้าห่มหนาๆมากอดเอาไว้แก้อาการคิดถึง เขาเป็นเด็กขี้หนาวที่ขี้น้อยใจมากๆอันนั้นจงอินก็น่าจะรู้ การดูแลเอาใจใส่พอมันไม่เหมือนเดิมหรือลดลงนิดเดียวเซฮุนก็รู้สึกแล้ว ทั้งๆที่อีกไม่นานก็จะครบสองปีที่เราคบกัน

หรือเพราะว่ามันสองปีแล้ว สิ่งที่เจริญเติบโตในคราวแรกจะหยุดการเติบโตของตัวเอง

มันกำลังขาดการรดน้ำและใส่ใจรึเปล่า


“กลับไปรอที่ห้องก่อนก็ได้ มันอาจจะรออยู่ที่ห้องนั่นแหละ”


“เราก็ว่าแบบนั้น เดี๋ยวนี้จงอินกลับมาก็นอนหลับไปเลย”


“เหนื่อยแย่เลยนะ มีแฟนเรียนหมอเนี่ย”

เซฮุนส่ายหน้าจนผมปลิว เขารู้สึกโชคดีมากต่างหากแล้วก็ภูมิใจมากๆเลยด้วยที่มีแฟนเก่งแบบนี้

ไม่มีใครดีไปกว่าคุณตัวอุ่นของเขาอีกแล้ว



“รักมันมากเลยนี่นะ เซฮุนเนี่ย”


เขาก็แค่บอกตัวเองอยู่ทุกวันว่าต้องอดทนให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อน ถ้าเรียนจบเราก็จะได้เจอกันมากกว่านี้ได้ใช้เวลาร่วมกันมากกว่านี้

เหมือนเมื่อก่อน



“ชานยอล ก็รักแบคฮยอนมาก รักมากขนาดไหน?”


มันจะหยุดและค่อยๆตายลงรึเปล่า


“มากกว่าอะไรทุกอย่าง”


“นี่....”


“และจะรักมากขึ้นๆๆเรื่อยๆแบบนี้”

เซฮุนอมยิ้มไปกับภาพตรงหน้า สายตาชานยอลที่มองแบคฮยอนไม่ได้โกหกเลยมือที่พักเอาไว้ที่แก้มนั่นด้วย


“อีกอย่าง แบคเมาแล้วชอบเต้นอ่ะ อายเขา”


“อ่าว ได้ ชาน!ทีหลังจะไม่ไปอยู่ห้องด้วยแล้วนะ”

แม้จะดูเหมือนทะเลาะกับบ่อยๆแต่ก็ยังรักกันดี ไม่เหมือนเขาที่เวลาจะทะเลาะกันก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ

อยากอยู่ก่อกวนจงอินแบบเมื่อก่อนที่เราเจอกันทุกวันและโทรหากันได้ตลอดเวลา นอนเตียงเดียวกันเหมือนตอนที่เราอยู่ที่บ้าน หลบการแกล้งให้ตื่นของเจ้าของบ้านในตอนเช้า...


“ได้ไง แบคได้ชานแล้วจะทิ้งขว้างยังไงก็ได้เหรอครับ?”


“ย๊า!!


“...”


“ปาร์คชานยอล!เซฮุนนั่งอยู่นี่นะ”


“เราลืมอ่ะ...”

เซฮุนนั่งงงอยู่พักนึงดูท่าว่าการล้อเล่นครั้งนี้จะใหญ่เกินไปแล้ว แบคฮยอนนั่งหน้าแดงและเข้ามานั่งข้างๆเขาและชานยอลก็พยักหน้าสงบสติอารมณ์อยู่ครู่ใหญ่


“มะ ไม่เป็นไร มันก็...เรื่องปกติ ใช่มั้ย?”


“อืม...”

มันทั้งน่าอึดอัดและน่าหาคำตอบพอๆกัน แบคฮยอนไม่พูดอะไรต่อจากนั้นมีแค่ชานยอลที่ทำท่าทางกล้าๆกลัวที่จะถามเรื่องนี้กับเขากลับบ้าง

และก็ได้คำตอบเป็นการส่ายหน้า


“จริง!?


“อือ”

เซฮุนอาจจะดูเด็กในสายตาของเพื่อน ของคุณม๊า ของลู่หาน หรือแม้แต่จงอิน แต่เซฮุนอายุเกิน20ปีแล้ว บรรลุนิติภาวะ ไม่ได้เป็นนักเรียนเป็นนักศึกษาและเขาเองก็เป็นผู้ชายคนนึง เรื่องแบบนี้วัยรุ่นเรียนรู้เร็วกันจะตายไป


“จงอินมันไม่เคยแบบ...”


“อืม ไม่เคยหรอก”

มีหลายครั้งที่เราเผลอปล่อยให้อารมณ์พาไปแต่สุดท้ายจงอินก็จะหยุดทำตัวเองให้สงบและปล่อยให้เขาค้างอยู่แบบนั้น


“คงกลัวเซฮุนเจ็บ ครั้งแรกมันเจ็บมากเลยนะ เจ็บจนร้องไห้เลย”


สีหน้าของเพื่อนสนิททีบอกด้วยใบหน้าจริงจัง และเซฮุนก็เชื่ออย่างนั้นแค่คิดก็รู้ว่าต้องเจ็บมากแน่ๆ


“ก็คงแบบนั้นแหละแบคฮยอน”



“ทนไหวได้ไงวะ...”

เสียงถามเบาๆของชานยอล เรียกรอยยิ้มและฝ่ามือของคนเป็นแฟนไปหา


“ใครจะไปเหมือนชานเล่า”


“แต่แบค ชานไม่ได้หมกมุ่นนะ การที่เราอยู่กับคนที่ตัวเองรักใครมันจะไปทนไหว อยากกอดอยากสัมผัสกันทั้งนั้นแหละ”


“คงกำลังถนอมแฟนน่ะ”


“แต่เราก็อยากกอดจงอินนะ เหมือนกับคนอื่นๆ”


แบคฮยอนจับเขาให้หันหน้าไปหาและจับไหล่เอาไว้มั่น



“บางทีคิมจงอินอาจจะลืมนึกถึงข้อนี้ไป ว่าเซฮุนของเราไม่ใช่เด็กๆแล้ว”



“...”



“นายอาจจะต้องเริ่มบอกให้เขาเลิกอดทนซักทีนะ คนดื้อ”


.... 

     คำคำนั้นของแบคฮยอนยังดังอยู่ในความคิดของเขาไม่หยุด ขนาดลากตัวเองกลับมาอาบน้ำที่หอก็ยังไม่หยุดคิดเลย... ให้เราทำแบบนั้นจะดีเหรอ?


แต่....


“กลับมาช้านะ”


“จงอิน!

แค่เห็นหน้าแฟนตัวเองที่เปิดประตูออกมาเด็กขี้หนาวก็พุ่งตัวเข้าไปกอดอย่างลืมตัว...


“อะไรเนี่ย... หื้อ? เป็นอะไร”


“ก็เราคิดถึง”

พอฟังคำนั้นจบคุณตัวอุ่นของเขาก็ดึงเซฮุนเข้ามาให้ห้องก่อนจะกอดเอาไว้เช่นกัน แอบมองหน้าแล้วหอมไปที่เรือนผมเบาๆด้วย... คิดถึงจริงๆนะ คิดถึงทุกๆอย่างของจงอินเลย รอยยิ้มบางๆตรงหน้าเขา อ้อมกอดอบอุ่นและเสียงทุ้มขอโทษที่ข้างหูในตอนนี้


เก็บจงอินเอาไว้กับตัวไม่ได้เหรอ

ไม่ต้องเรียนแล้ว เดี๋ยวเราจะเลี้ยงเอง  ;_;



“ไม่ได้กลับมาแค่วันเดียวเอง รายงานต้องไปทำที่ห้องสมุด”


“เราเข้าใจ...”


แต่ถ้าปี3ขึ้นไปแล้ว จงอินก็ต้องมีวิชาที่ต้องไปเรียนรู้ในโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย อาจจะไม่ค่อยได้กลับห้องอย่างที่ชานยอลบอกก็ได้ ปี4ปี5ปี6จงอินก็ต้องไปอยู่ในโรงพยาบาล เราก็จะไม่ค่อยได้เจอกันเหมือนแต่ก่อน... จงอินก็จะได้เจอคนอื่นเยอะแยะ


“จงอินจะไปส่งเราที่ร้านนั่นมั้ย?”


จงอินทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ นั่นยิ่งทำให้หัวใจเขาฟีบลงเหมือนลูกโป่งที่โดนเจาะเอาลมออก


“ไม่ได้อ่านข้อความเราเหรอ...”

และใบหน้าที่งอลงเรื่อยๆเพราะความไม่ใส่ใจของแฟนหนุ่ม


“มือถือฉันน่ะ แบตมัน...”


“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องไปเดี๋ยวเราไปกับชานยอลเองก็ได้”




“เซฮุน เซฮุน”

เขาทิ้งกระเป๋าแล้วเดินเข้ามาที่ห้องนอนหยิบเอาเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำเร็วๆทันที รู้สึกไม่อยากคุยกับคนข้างนอกอีก การเรียนหมออ่ะมันยากทำไมเซฮุนจะไม่รู้ แต่ไม่รู้เหรอว่าการเป็นแฟนมันก็ยากนะ

 

....  

 

“ทะเลาะกันหรอ?”


“ไม่ใช่หรอก เราว่าเราทะเลาะเองคนเดียวมากกว่า”

ถอนหายใจแล้วมองใบหน้าแบคฮยอนที่คอยชี้ให้ฟังเพลงอย่างเซ็งๆ อารมณ์แบบนี้เซฮุนไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนเหมือนกัน เสียงเพลงหนักๆกับบรรยากาศครึกครื้นรอบโต๊ะก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยๆก็ไม่ต้องพาลนักไปถึงหน้าจงอินที่นั่งนิ่งตอนที่เขากำลังจะเดินออกมาจากห้อง


ขนาดบอกว่าจะไปร้านเหล้านะ... จงอินยังไม่ห้ามซักคำ


“ไม่เอาน่า...คนดื้อ ไม่หงอยแบบนี้นะ เดี๋ยวสั่งอาหารอร่อยๆมาให้ดีกว่า”

มือหนึ่งก็ตบไหล่เขาอีกมือก็เอามาคว้าแก้วที่อยู่ตรงหน้าเขาให้ออกห่าง... เซฮุนไม่ใช่คนคอแข็งมันอ่อนมากเลยต่างหากเพราะจงอินไม่เคยอนุญาตให้ไปกินที่ไหนเลย ไม่เคยยอมให้ไปคนเดียวเลยด้วย


“เราไม่รู้อ่ะแบค ว่าเรางี่เง่าหรือจงอินเปลี่ยนไปจริงๆ”

เสียงพึมพำของเขาดังออกมาพร้อมกับความน้อยใจที่กำลังจะกลั่นออกมาเป็นน้ำใสๆเร็วๆนี้


“ทำไมล่ะ...”

เพราะทั้งใบหน้าและน้ำเสียงของจงอินอยู่รอบตัวเขาจนอยากจะซัดเอาน้ำสีอำพันที่อยู่ใกล้ๆให้หมด


“นี่ๆ เบาลงหน่อย ใครห้ามส่งมาให้เซฮุนแล้วนะ เด็กพวกนี้นี่”


“เราจะเมาให้ดูเลย ไม่ชอบให้เมาเราจะเมาให้สุดๆเลย! หึ้ย!


“เซฮุน!

ไม่ทันจะได้คว้าแก้วนั้นเอาไว้ ดูท่าว่าเด็กดื้อของเขากำลังมอมตัวเองอย่างหนักด้วยการกินเหล้าเข้มๆแบบนั้นหมดทั้งแก้วรวดเดียว ท่ามกลางเสียงโห่เชียร์จากพวกรุ่นน้อง แบคฮยอนก็เช็ดเหงื่อและรอรับเพื่อนสนิทกลับด้วยสภาพที่ไม่ปกติแน่นอนในไม่ช้า


“เฮ้อ ได้ลากกลับกันล่ะทีนี้...”



ใบหน้าที่แดงจัดเริ่มยิ้ม ลำตัวตั้งไม่ตรงของเซฮุนกำลังโอนเอนไปทั่ว



“แบคฮายอนนน”



แถมยังหัวเราะออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีก



“อยู่ตรงนี้ต่างหากเซฮุน”


“ดีจังเลยยยยย เราจะอยู่กับแบคฮาย๊อนนน”

พยายามจะลากเอาหัวทุยๆของเพื่อนสนิทกลับมาจากบ่าของเพื่อนคนหนึ่งที่นั่งถัดไปแต่ก็ถูกปฎิเสธแถมยังเข้าไปกอดแขนจนอีกคนทำหน้าเหรอหรา


“ขอโทษนะ คงเมาแล้วแหละ”


“ไม่มาวนะ! ถ้าเมาจงอินจะมารับสิ ....ไม่เห็นจะมาเลย”

หน้าตาหงอยๆของเซฮุนทำให้แบคฮยอนอดไม่ได้ที่จะลูบผมนุ่มเบาๆ


ดีแล้วที่ไม่มาน่ะ ลองมาเห็นเซฮุนเมากอดคนอื่นอยู่แบบนี้ล่ะก็.... พายุขั้วโลกถล่มแน่ๆ ซึ่งแบคฮยอนก็เคยเห็นกับตามาแล้วว่าหมีขั้วโลกที่เพื่อนชอบเรียกขี้หึงและโมโหได้น่ากลัวแค่ไหน



“จงอินนา... ฮึก!


ไม่อยากจะนึก


“เซฮุน!


รังสีเย็นๆลอยออกมาจากด้านหลังของเขา แบคฮยอนก็อยากให้มันเป็นแค่เครื่องปรับอากาศของร้านแต่อาการของคนร่วมโต๊ะที่เงียบลงอย่างพร้อมกันแบบนี้


“แบค ไอ้จงอินตามมาด้วยนะ”

แบคฮยอนหันไปยิ้มแห้งๆให้แฟนเพื่อนของเขาที่ดูไม่มีอารมณ์ยิ้มให้เขาซักนิด



“เดี๋ยวฉันพากลับเอง”

น้ำเสียงเย็นเรียบทำให้เขานั่งนิ่งไม่ขยับ ได้แต่ปล่อยให้ว่าที่คุณหมอเข้าไปอุ้มเด็กดื้อที่ตอนนี้หลับฟุบไปแล้วขึ้นมาให้อ้อมแขน


คนเดียวกับที่เพื่อนเขาเล่านักหนาว่าอบอุ่น งานนี้คงได้เย็นชาจนขนลุกแน่



“ขอโทษนะคนดื้อ ;_; แต่เพื่อนชานแม่งน่ากลัวชอบหายเลยอ่ะ!



ต่อ


“ฮื่ออออ ปล่อยเลย...”


เสียงงัวเงียดื้อไม่ยอมให้อุ้มของเซฮุนกำลังทำให้จงอินโมโหยิ่งกว่าเดิม ตั้งแต่กลับเข้ามาแล้วก็ทำท่าจะงอนเขาเรื่องข้อความนั่นทั้งๆที่ไม่ยอมฟังเขาเลยซักนิดว่าแบตมือถือเขาเพิ่งหมดไปตอนไปส่งงาน เดินออกจากห้องไปด้วยคำที่บอกแค่ว่าจะไปกับแบคฮยอนนะไปเลี้ยงน้อง ไม่ได้หันมามองเขาเลยที่นั่งรอให้ออกมาคุยกันอยู่... นับวันเวลาว่างของเราก็ยิ่งไม่ตรงกัน ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดถึงเซฮุน


เขาคิดถึงมากเลยต่างหาก


คิดถึงจนตั้งหน้าจอเป็นรูปเซฮุน


คิดถึงจนคิดว่าอยากไปอยู่ที่คณะนั้นและเจอหน้ากันตลอดเวลาเหมือนเดิมได้รึเปล่า ... บางครั้งเขาก็เหนื่อย

อยากกอดรับเอาแรงใจจากแฟนตัวเอง


ตุบ!

กลิ่นหอมอ่อนๆของเด็กประหลาดของเขาหายไปถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเหล้าที่น่าหงุดหงิด เซฮุนพลิกไปมาอยู่บนเตียงริมฝีปากน่ารังแกยังพึมพำอะไรไปเรื่อยๆ เขาจับข้อเท้าอีกคนให้อยู่นิ่งๆก่อนจะถอนหายใจ


“ปล่อยเราน้า”

ค่อยๆถอดถุงเท้าของอีกคนออกทั้งสองข้าง และขึ้นไปอยู่บนเตียงก้มลงไปหมายจะปลดกระดุมของเด็กประหลาดขี้เมาที่นอนไม่ได้สติอยู่


“ถ้าทำอีกจะโกรธจริงๆ”


“งื้ออออ”

อีกคนส่งเสียงประท้วงเพราะแก้มนุ่มๆถูกบีบอย่างแรง อยากจะทำมากกว่านี้แต่เดี๋ยวเขาจะโดนว่ารังแกคนเมาเสียเปล่าๆ บอกไว้ก่อนเลยว่าหากอีกคนมีสติเมื่อไหร่เราได้คุยเรื่องนี้กันยาวแน่


เรียนก็หนักแล้ว ทำไมแฟนถึงดื้อขนาดนี้ก็ไม่รู้


“ทั้งๆที่พรุ่งนี้หยุดเรียน อยากอยู่ด้วยกันแท้ๆ”

บ่นไปกับตัวเองไปก็เท่านั้น แฟนเขายังหลับพูดอะไรคนเดียวอยู่ไม่รู้เรื่อง


“ไปอาบน้ำนะ” จงอินโน้มลงไปบอกกับเด็กขี้หนาวก่อนจะถอดเสื้อกันหนาวของแฟนดื้อเขาออก เหลือแต่เสื้อยืด กำลังจะก้มลงไปปลดกางเกงแล้วแต่ตาคู่สวยงัวเงยตื่นขึ้นมาก่อน

“...”

เด็กประหลาดของเขายังมองจงอินตาแป๋วค้างอยู่ท่านั้นไม่ได้ขยับไปไหนหรือพูดอะไรออกมา

“อะไร?”

เป็นเขาเองที่หยุดและมองกลับไปบ้าง


“จงอิน...”

เสียงสั่นๆของคนที่ไม่รู้ว่าจู่ๆหายเมาขึ้นมารึเปล่าพูดขึ้นท่ามกลางความสับสนที่กำลังเริ่มก่อตัวขึ้น ประโยคถัดมาก็ทำให้เขาขมวดคิ้วฉับ


“จงอินนา...รักเราน้อยลงใช่มั้ย?”


ไม่พอ เด็กประหลาดทำท่าจะร้องไห้ออกมาตามด้วยใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธ์แอลกอฮอล์


“จงอิน... อื้ออ”

เขาเอื้อมมือไปปิดปากของคนเป็นแฟนแล้วจ้องลึกเข้าไปยังดวงตาที่เริ่มมีน้ำใสๆคลออยู่


“เมาแล้วรู้ตัวรึเปล่า”

อีกคนส่ายหน้าไปมา


“ไม่ใช่นะ... ไม่เมา”

นั่งมองเงียบๆให้อีกคนเอามือเขาออกและเอาไปแนบแก้มอุ่นๆของตัวเองเหมือนลูกแมว ดูยังไงก็เมาชัดๆ ใบหน้าของเซฮุน แก้มของเซฮุนไม่เคยร้อนขนาดนี้


“จงอินอาจจะเบื่อแล้วก็ได้เพราะเราดื้อ ฮึก!

ไม่เคยที่จะยอมรับซักครั้งว่าตังเองดื้อ


“เรารู้...ว่าจงอินเรียนหนัก แต่เราเหงามากรู้มั้ย ตอนกลางคืนมันก็หนาวด้วยตอนที่จงอินไม่ได้อยู่ข้างๆ ที่นอนมันไม่อุ่น”

เริ่มฟังและปล่อยให้คนเมาพูดจนกว่าจะพอใจ ดูเหมือนครั้งนี้เขาจะได้ฟังความในใจของเซฮุนที่ไม่เคยให้ฟังหลายเรื่อง ทั้งที่เราผ่านการถูกพรากให้ห่างกันมาได้ แต่ตอนนี้จงอินกำลังทำให้อีกคนน้อยใจเพราะการห่างกันเองของเวลา


“เราก็กลัวนะ ว่าคนอื่นจะมาชอบจงอิน เรากลัว...”


“เซฮุน เราคบกันมาสองปีแล้วนะ ไม่เชื่อใจฉันเหรอ”


“จงอินเบื่อเรา”


“ฉันไม่เคยเบื่อนาย”


“ไม่ จงอินเบื่อ จงอินกำลังทำให้มันไม่เติบโตแล้ว... จงอิน จงอินจะไม่รักเราแล้ว”


“...ทำไมคิดแบบนี้”


แอบเสียใจตอนที่ได้ยินว่าอีกคนคิดมากไปถึงไหน เขาไม่ใช่คนพูดคำว่ารักสิ้นเปลืองแต่เขามั่นใจว่าพูดมันบ่อยเท่าที่เขาทำได้และทำทุกอย่างให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขารัก.... ทำไมถึงคิดแบบนี้กันนะ


“จงอินไม่กอดเรา”

เซฮุนเงียบไปหลังจากพูดเสร็จแล้ว ตัวเขาเองก็เงียบไปเหมือนกันเพราะความตกใจ


“เลยคิดว่าไม่รักเหรอ?”


“จงอินจะรักเรามากขึ้นถ้าจงอินกอดเรา”


“นี่....”

เขาจับให้เด็กประหลาดลุกขึ้นนั่งแม้จะตัวอ่อนจนต้องซบเข้าที่ไหล่เขาก็ตาม จงอินกอดอีกคนเอาไว้แม้ว่าจะเต็มไปด้วยกลิ่นของเหล้าที่ตนไม่ชอบแต่ในตอนนี้จงอินอยากกอดและคุยกันให้เข้าใจก่อน


“ไปฟังใครเขามา หื้ม?”


“แบคบอก... ชานยอลก็บอก...” เหมือนเป็นเด็กที่ปล่อยให้เขาลูบหลังและโยกตัวอยู่แบบนั้นให้สงบลง


“นายไม่มีสิทธ์ไปตัดสินความรักของคนอื่นนะเซฮุน...”


“ฮึก...ก็จงอินไม่อยากกอดเรานี่ ไม่อยากทำอะไรที่แฟนเขาทำกันเหรอ จงอินไม่ต้องการเราเหรอ”

อีกคนยังเมาอยู่จริงๆ แม้จะพูดรู้เรื่องแต่อารมณ์ไม่คงที่เลยซักนิด


“ใครบอก...” ตรงกันข้ามความอดทนหน้าตายของเขากำลังจะหมดลงเรื่อยๆเพราะเซฮุนช้อนตาขึ้นมามองก่อนจะเข้ามาจูบเบาๆที่ปลายคางของเขา


ไม่รู้ตัวเหรอว่าตอนที่นอนด้วยกันจงอินลุกขึ้นไปไหนดึกๆดื่นๆ


“อย่ายั่ว...”


“ก็อยู่เฉยๆแล้วจงอินไม่ทำอะไรนี่”

เอาใหญ่แล้วนะ


“เมาแล้วเป็นแบบนี้เหรอ”


“จงอินนา...”

มองอีกคนที่ตาฉ่ำเยิ้มเพราะการดื่มกัดริมฝีปากล่างตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

ไม่รู้ตัวซักนิดว่าทำเขาตื่น


“จงอินกอดเรานะ กอดเรานะครับ...”


การขึ้นมานั่งบนตักเขาอีก


“เซฮุน!

หยุดมือของอีกคนที่เลื่อนต่ำกว่าเอวลงไปเอาไว้ ให้ตาย!เหล้าทำให้เด็กขี้อายของเขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ได้...ถ้ากอดตอนนี้อาจจะรุนแรงเพราะเซฮุนไม่รู้ตัว ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วจะเป็นยังไง


“ไปอาบน้ำ ฉันไม่กอดคนเมาหรอกนะ”


“...”


“เหม็นเหล้า”


พรึบ!


แค่นั้นเซฮุนก็ไม่มีโอกาสได้ประท้วงอะไรอีก เขาจัดการอุ้มเอาเด็กประหลาดที่เปลี่ยนเป็นเด็กช่างยั่วไปลงอ่างอาบน้ำและถอดเสื้อผ้าอีกคนออกอย่างรวดเร็ว


“อื้ออ เราหนาวววว”

เปิดน้ำใส่ลงไปเพื่อให้อีกคนได้สติมากกว่านี้


“อาบน้ำนะครับ เดี๋ยวเราอาบให้นะ”

ลองใช้น้ำเย็นเข้าลูบพูดจาเพราะๆให้และส่งน้ำไปยังร่างกายขาวสะอาดของเซฮุน ร่างกายที่ทำให้เป็นบ้ามาหลายครั้ง...


“อื้ม”


ว่าที่คุณหมอลงอยู่ในอ่างอาบน้ำเพราะขีดจำกัดของห้องอาบน้ำทำให้ด้านในแคบลงถนัดตา ร่างกายเซฮุนไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นแต่ได้เห็นแบบเต็มๆตาทุกส่วนก็คงวันนี้วันแรก... เซฮุนขาวมาก ขาวกว่าผู้ชายด้วยกันผิวก็เนียนนุ่มเหมือนน้ำนม คงไม่แปลกอะไรที่มือของเขาตอนนี้จะเค้นสัดส่วนของคนที่อยู่ใต้ร่างด้วยความเผลอไปบ้าง


“อื้อออ จงอิน...”

แม้จะอยากให้อีกคนรู้สึกตัวก่อน แต่ด้วยความที่อดกลั้นมานานทำให้จงอินเข้าไปอยู่ใกล้ร่างกายที่ดูบริสุทธิ์ของเซฮุนจูบขบลงไปทำรอยรักลงไป ยิ่งพอชำระร่างกายแล้ว กลิ่นกายของเซฮุนก็เด่นชัดขึ้น เหมือนทุกๆครั้งที่เราอยู่ใกล้ๆกันหรือจูบกัน ทุกๆครั้งที่เราดึงดูดกันและกัน

จงอินค่อยๆจูบร่างบางอย่างใจเย็น แต่ดูดดื่มมากขึ้นเรื่อยๆจนคนที่หลงเหลือสติน้อยกว่ากำลังตกเป็นเขาเอง


โคมไฟแล้วกันโน๊ะ อันตราย

ในไบโอทวิต @moo_bmg


     จงอินวางเขาเอาไว้ที่โต๊ะกระจกภายในห้องน้ำนั่นก่อนจะเอาผ้าเช็ดตัวมาเช็ดผมและใบหน้าให้เหมือนกันเป็นเด็กๆที่ให้คุณพ่ออาบน้ำให้


“เซฮุน”


“อือ”

เขามองดวงตานั้นลอดผ่านผ้าเช็ดตัวที่อีกคนกำลังเช็ดผมให้ ตอนนี้สายตาเราก็อยู่ระดับเดียวกันแต่จงอินเหมือนต้องการจะพูดผ่านไม่ยอมมองหน้าเขาเลยซักนิด


“อย่าบอกว่าฉันไม่ต้องการนายอีกนะ”


“...”


“เพราะฉันไม่เคยไม่ต้องการ ฉันต้องการนายเพราะฉันรักนายมาก”


“....จงอิน” ไม่ดีเลย คำพูดของเขาตอนเมาเมื่อกี้อาจจะทำให้จงอินไม่สบายใจไปแล้ว


“ฉันจะโกรธ”

เริ่มอยากเบะปากร้องไห้ออกมาตอนที่จงอินพูดแบบนั้น


“จะโกรธจริงๆถ้าดูถูกความรักของฉันแบบนั้นอีก”


“อื้อ เราขอโทษ ขอโทษครับ”

เอาหัวพิงไหล่ของแฟนตัวเองเอาไว้ก่อนจะโอบแขนกอดเอาไว้


“เราก็รักจงอินนะ เรางี่เง่าเอง”


“รู้แล้วใช่มั้ย?ว่าทีหลังอย่าเมาอีก”


“อื้ม”

จงอินใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของเขาเอาไว้แล้วส่ายไปมา


“เด็กประหลาดขี้เมา ใช้ไม่ได้เลย”


“งื่อออ”


“หายเมารึยัง”


“คิดว่าหายแล้วนะ”


“ดี”

พรึบ!

“เหวอออ จงอินทำอะไรอ่ะ”

อีกคนไม่ตอบอยู่ดีๆก็ยกตัวเขาขึ้นเหมือนมันเบานักหนาไม่อธิบายอะไรเพิ่มด้วย ตอนนี้สติของเขาเริ่มกลับมาแล้วเพราะงั้นการที่เขาเปลือยหมดแบบนี้ก็ทำให้อายมากจนไม่รู้จะบอกอะไรหรือทักท้วงอะไร ไม่รู้จะให้หยุดยังไงด้วย

สัมผัสนุ่มๆของที่นอนเป็นสิ่งเดียวที่เซฮุนรู้สึกได้ เด็กประหลาดหลับตาปี๋... แถมยังขดตัวทันทีที่ถึงที่นอน

อยากจะเอาผ้าห่มมาห่มตัวเองเอาไว้แล้วบอกให้จงอินนอนกันเถอะ


“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่กอดคนเมาหรอกนะ” ... ไม่ทำต่อแล้วได้มั้ย


มือร้อนๆของจงอินค่อยๆจับตัวเขาให้นอนหงายและก่อนจะได้ขัดขืนเซฮุนลืมตาขึ้นอย่างตกใจเพราะได้ยินเสียงกระซิบข้างใบหูด้วยเสียงทุ้มและแหบนิดๆของจงอิน



“ฉันจะจำครั้งแรกของเราคนเดียวได้ยังไง”




โคมไฟอันเดียวกันเลยนั่นแหละจ้า






จะเริ่มมาลงตอนพิเศษให้อ่านกันแล้วน้าาาาา

แต่วิสลิสยังไม่มีเวลาแต่งเลยจ้า ;_; อ่านนเด็กประหลาดไปพลางๆโน๊ะทุกคน
อยากบอกอีกทีว่า nc เราไม่ค่อยเก่งนะ แต่หวานมากอ่ะบอกเลย 


คิดถึงเรื่องนี้เสมอ

จะแวะมาลงบ่อยๆน้าาาา
เลิฟฟฟฟ



#เซฮุนขี้หนาว





















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #872 Think_out (@thinkoutbox) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 02:22
    ฮึ nc น่ารักกกก แงงง
    #872
    0
  2. #767 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 14:36
    ไคฮุนจะหวานไปไหนนนน มดขึ้นแล้วววว คิดถึงไรท์จัง????
    #767
    0
  3. #766 FernHunisreal (@WuFernkissKris) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 00:20
    หวานมากฮืออ คุณหมีขั้วโลกกับเด็กประหลาด จงอิ๊นนนนนนนนน
    #766
    0
  4. #765 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:04
    คิดถึงมากกกกกกก คิดถึงเด็กประหลาดกับหมีขั้วโลกที่สุด มันดีมากเลยค่ะไรท์เป็นคัทที่หวานมากกก น้องก็อ้อนสุดหมีก็อบอุ่นที่สุดดดดดดดดดด
    #765
    0
  5. #764 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:02
    คิดถึงมากกกกกกก คิดถึงเด็กประหลาดกับหมีขั้วโลกที่สุด มันดีมากเลยค่ะไรท์เป็นคัทที่หวานมากกก น้องก็อ้อนสุดหมีก็อบอุ่นที่สุดดดดดดดดดด
    #764
    0
  6. #763 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:02
    คิดถึงมากกกกกกก คิดถึงเด็กประหลาดกับหมีขั้วโลกที่สุด มันดีมากเลยค่ะไรท์เป็นคัทที่หวานมากกก น้องก็อ้อนสุดหมีก็อบอุ่นที่สุดดดดดดดดดด
    #763
    0
  7. #761 Melinoa (@mabomb) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 19:43
    ฟหกเาวงงงง ดีใจ รักเด็กขี้หนาวมากๆนะ
    #761
    0
  8. #760 Thirdleveln (@nnoinong) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 18:59
    ฮืออออ น่ารักเป็นncที่ละมุนอบอุ่นหัวใจมาก เหมือนรอกับจงอินมาสองปี ปริ่มเปรมหัวใจเหลือเกิน ;____;
    #760
    0
  9. #759 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 18:49
    รักเด็กประหลาดขี้น้อยใจคนนี้ที่สุด 5555
    #759
    0
  10. #758 Alleunhaa (@papang13) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 18:38
    จงอิ๊นนนนนนนนนนนนน โอ้ยยยยยยยย แค่กๆๆๆๆ
    ขอเลือดด่วนน ฮือออออ
    อ่านละแบบ ฟวฟบหงหงวหหสสหยหบำบำ
    จงอินคนอบอุ่น ว่าที่คุณหมอผู้เงียบขรึม พอถึงเวลาที่ต้อง... พี่เขาก็พูดแต่เรื่องแบบนี้ออกมาได้ไงงงง แงงงง เขินมากกกก คนอบอุ่นแอบมีความลามกนิดนึง โอ้ยยยย เผ็ชเวอร์ แงงงง
    เอ็นดูยัยเด็กประหลาด ตอนแรกก็ทำเก่งอยากให้จงอินกอด พอจะโดนจริงๆก็กลัวนะคนเรา 5555555
    โอ้ยยย อธิบายยาก แต่มันดีมากเลย ฮื?อๆๆ เขินมาก หงากกกกกก
    จงอินยังมีอะไรที่ซ่อนไว้อีกมั้ย ถ้าจะพร้อมขนาดนี้ เอาออกมาให้หมดนะคะ อย่าอัดอั้น แงงงงง
    #มอบรางวัลให้แก่ผู้อดทนมาสองปี

    หลังจากนี้ก็เป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์แล้ว มีอะไรก็พูดกัน อย่าน้อยใจไปเองอีกล่ะ ยัยเด็กดื้ออออ
    ไม่รู้จะอิจฉาใครดี แงๆๆๆ
    #758
    0
  11. #757 summerbb (@reddddcrab) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 18:16
    คิดถึงเด็กประหลาดมากกกกกก เมาแล้วน่าฟัดอ่ะ พูดไม่รู้เรื่องจนโดนจงอินฟัดเลยแง คิดถึงงงง
    #757
    0
  12. #702 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:58
    จงอินจิลงโทษฮุนไหม
    #702
    0
  13. #655 razetiiz (@eiknew-razetiiz) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 01:01
    ยัยเด็กประหลาดโดนหมีฟัดแน่ๆ
    #655
    0
  14. #652 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 18:18
    คือดีงาม ;-;))
    #652
    0
  15. #651 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 18:10
    อูยยยนยยยยย หยักอ่านต่อไวไวจังอ่าาาา
    #651
    0
  16. #650 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 12:03
    ยัยเด็กขี้หนาวโดนแน่ๆ ฮืออออ อยากเห็นโหมเคุณหมีขี้หึงบ้าง อยากเห็นๆๆๆๆๆ มาลงเถอะน้าาาาา เราอยากอ่าน ;-;
    #650
    0
  17. #647 Alleunhaa (@papang13) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 15:00
    แงงงงงง พี่หมีใจเย็นนนนนนน ห้ามโกรธน้องฮุนนะ แต่ให้เอ็นดูแรงๆแทนโอเคมั้ย ฮืออออออ
    เข้าใจยัยเด็กประหลาดนะ คนเคยอยู่ด้วยกันตลอด พอไม่ค่อยได้เจอกันมันก็อดน้อยใจไม่ได้หรอก ถึงจะรู้ว่าเหตุผลมันเป็นเพราะอะไร เข้าใจแต่ห้ามความรู้สึกไม่ได้ หนูไม่ผิดเลยลูก ฮืออออ ส่วนพี่หมีก็อย่าดุเซฮุนเลยนะ สงสารยัยเด็กขี้หนาว ไม่มีหมีอุ่นๆให้กอดก็เลยกลายเป็นเด็กประหลาดขี้เมาแบบนี้แหละ 55555
    #647
    0
  18. #646 Thirdleveln (@nnoinong) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 07:40
    โอยยย ฮือออ น่ารัก อยากเห็นคนตัวอุ่นโมโห ทำไมฉันชอบทำร้ายน้องฮุนล่ะ ;___;
    #646
    0
  19. #645 Khingap (@khingap) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 01:18
    โงยยยไม่รู้จะสงสารใครดีแต่ก็เข้าใจทั้งคู่เลย ยังไงก็เบาๆนะจงอิน.. อย่าโกรธเยอะล่ะคุณหมี
    #645
    0
  20. #644 bubblesh (@ohsh) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 00:19
    กร๊ดดดด จัดหนักไปเลยค่ะพี่หมี
    #644
    0
  21. #643 yiewha (@yiewha) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 00:00
    รออออออ. จงอินดูแลเซฮุนของเราดีๆสิเดี๋ยวตีเลย.ถถถถ
    #643
    0
  22. #642 Bchumpradit (@Bchumpradit) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 23:40
    เด็กดิ้อจะโดนพี่กมีขั้วโลกฟัดไหมอ่ะ
    #642
    0