ตอนที่ 29 : 27 เด็กประหลาดที่เรียกว่าความรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 ส.ค. 59















ถ้าหากนายล้มลง ฉันจะเป็นแสงสว่างให้

ถ้านายเจ็บปวด ฉันจะกอดนายเอาไว้แน่นๆ
ฉันจะปกป้องนายเอง ได้โปรดอย่าให้โลกทำให้นายเจ็บปวดอีกเลย 
ด้วยทั้งหัวใจของฉัน... ขอให้นายมีความสุข 





     เสียงกระซิบเบาๆข้างหูกับสัมผัสก่อกวนที่ยุกยิกรอบๆตัวเขาทำให้เด็กน้อยที่กำลังหลับสบายส่งเสียงประท้วง... พระอาทิตย์ยังไม่ร้อนซักหน่อย อากาศก็ยังเย็นอยู่เลย เพราะฉะนั้นในเวลาแบบนี้ไม่เหมาะอย่างยิ่งกับการตื่นนอน


“ตื่นได้แล้ว เร็วเข้า....”


“...”


“รู้นะว่าได้ยินน่ะ”


“เราขอนอนอีกหน่อยนะ”

ได้ยินเสียงหึดังขึ้นไม่ไกลก่อนจะรู้สึกเหมือนมีคนรวบเอาตัวเขาเข้าไปใกล้ และกอดเอาไว้แม้จะมีผ้าห่มหนาพันกายเขาอยู่ก็ตาม

ฟอด

สะดุ้งและลืมตาขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเสียงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเสียงหอมแกมแรงๆจนเด็กขี้เซาต้องตื่น ใช่ตื่นเต็มตา...และมีจงอินอยู่ใกล้จนไม่เห็นอะไรเลย


“ช่วยไม่ได้นะ ไม่ตื่นเอง”

นอกจากจะไม่มีสิทธ์โวยวายแล้ว ใบหน้าที่ขึ้นสีอย่างน่ารักต้องการมุดผ้าห่มเพื่อหนีการจู่โจมต่อไปด้วย


จุ๊บ

“อันนี้ผิดเหมือนกันที่ทำตัวน่ารักตั้งแต่เช้า”


แต่ก็ไม่พ้น ;_; โดนจูบที่จมูกไปอีกครั้งก่อนจะระเบิดตัวเองในอ้อมกอดของจงอินตั้งแต่ช่วงแรกของวัน ใบหน้าที่กำลังแดงขึ้นอย่างต่อเนื่องกำลังถูหน้าผากเล็กๆเข้ากับอกแกร่งของอีกคนไปมาเหมือนลูกแมว รับเอาความอบอุ่นและเสียงหัวเราะน้อยๆเป็นรางวัลสำหรับนักเรียนปีสุดท้ายที่ตื่นแต่เช้า

“จงอินยิ้มอยู่ล่ะสิ”


“อ้อนเหรอ...”

แอบยิ้มกับประโยคสั้นๆของเจ้าของอ้อมกอด


“เปล่า จงอินนา...เรากำลังขอบคุณ”

ขอบคุณทุกๆอย่างที่ทำให้ตอนนี้เขายังได้อยู่ในอ้อมกอดของคุณตัวอุ่น และขอบคุณจงอินที่เข้ามาอยู่ในชีวิตของเด็กประหลาดแบบเขา


“ประหลาดจริงๆ แต่ก็ขอบคุณด้วยเหมือนกันที่คืนรอยยิ้มนี้ให้กับฉัน เซฮุนนา...”

นับตั้งแต่วันที่คุณพ่อมาส่งเขาที่บ้านหมีตามคำพูด นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เซฮุนได้บอกลาบ้านหลังโตที่ตัวเองอยู่มาตั้งแต่เด็กจนกว่าคุณพ่อจะพาลู่หานมาเรียนต่อที่นี่... เซฮุนได้รู้อะไรหลายอย่างเกี่ยวกับผู้ให้กำเนิดของตัวเอง คุณพ่อไม่ได้ขายบ้านหลังนี้เพราะคิดว่าซักวันอาจจะกลับมาอยู่ที่เกาหลี ลู่หานเป็นคนขอคุณพ่อเองว่าจะตั้งใจสอบเทียบจนได้ขึ้นชั้นม.ปลายและจะเป็นคนมาอยู่กับเขาที่นี่เอง... ลู่หานตัวน้อยของเขา

คุณม๊าตกใจมากตอนที่เห็นเซฮุนมาพร้อมกับข้าวของมากมายและคุณพ่อที่ใบหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยน... เป็นโชคดีที่คุณม๊าคอยพูดจาให้ท่านวางใจและเบาใจได้ว่าบ้านหมีจะดูแลลูกชายคนเล็กของท่านอย่างดี ตลอดช่วงเวลานั้นเซฮุนมองมือของเขากับจงอินที่อีกคนไม่ยอมปล่อยมือของเขาอีกเลย


ช่วยหลบอยู่ข้างหลังฉันอีกครั้ง ให้ฉันได้ปกป้องนายได้มั้ย?...


จงอินเป็นคนแสดงออกทางคำพูดไม่เก่งจริงๆ แต่ทั้งสายตาและการกระทำทุกอย่างมันบอกอะไรได้มากมายกว่า


วันนั้นก่อนที่คุณพ่อจะกลับไปจัดการเรื่องอื่นๆ เซฮุนไปส่งท่านที่หน้าประตูบ้านก่อนจะได้พูดอะไรท่านดึงเขาเข้าไปกอด... เป็นกอดที่อบอุ่นที่สุดที่ได้รับมาจากคนเป็นพ่อ อ้อมกอดที่เซฮุนเกือบจะลืมไปแล้วว่าความรู้สึกที่ได้รับมันดีมากแค่ไหน ครั้งนี้คุณพ่อไม่ได้ทิ้งเขาแต่ท่าน ปล่อย เขาต่างหาก

พ่อรักลูกนะ คำพูดที่ไม่ดังมากแต่มีผลทำให้เขาร้องไห้ออกมาเพราะท่าน เป็นคำสุดท้ายที่เรามอบให้แก่กัน อย่างที่จงอินเคยบอกเขาว่าครอบครัวยังไงก็ตัดกันไม่ขาด ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ ลู่หาน เซฮุนต้องคิดถึงพวกเขามากจนบินไปหาในวันที่ว่างจากการเรียนแน่ๆ แม้ครอบครัวของจงอินจะอบอุ่นทำให้เซฮุนไม่เหงาหรือโดดเดี่ยวทุกวันที่อยู่ที่นี่จนถึงวันนี้ก็ตาม เซฮุนก็ยังแอบคิดถึง...


คุณม๊าที่ดีใจมากจัดแจงทุกอย่างให้แก่เขา แถมยังบอกอีกว่าอยู่จนเรียนจบแล้วก็อยู่ต่อไปอีกนานๆได้เลยหรือไม่ก็ให้ย้ายมาอยู่ในฐานะลูกอีกคนได้เช่นการเป็นแฟนกับลูกชายคนเดียวของบ้าน ;_; คุณม๊ายังชอบแซวแต่ก็ใจดีมากๆอยู่ดี ที่เซฮุนต้องมานอนกับจงอินที่ห้องนี้เพราะห้องที่ตั้งใจเตรียมเอาไว้ให้เขานั้นเกิดปัญหาเรื่องห้องน้ำจนต้องตามช่างมาซ่อม นี่ก็จะครบสองอาทิตย์แล้วที่เซฮุนเข้ามาอยู่ในบ้านหมีเซฮุนก็ยังไม่ได้อยู่ที่ห้องนั้นเลย ได้แต่นอนอยู่ที่ห้องของจงอินทุกคืน แก้มก็ถูกยืดออกทุกวันเพราะคนขี้แกล้งถูกรังแกและขโมยหอมไปหลายครั้งเพราะอาหารของคุณม๊าอร่อยมากจนน้ำหนักและความร่าเริงของเขากลับมาดังเดิม... รวมถึงเจ้าแก้มนุ่มๆนี่ด้วย

 





วันนี้จะเป็นวันจบการศึกษาของพวกเราแล้ว นั่นเป็นเหตุผลให้คนตัวอุ่นของเขาเข้ามาปลุกตั้งแต่เช้าและบังคับให้ไปอาบน้ำแต่งตัว(ซึ่งก็เสียเวลาไปเพราะมัวแต่แกล้งเขา)

ชุดนักเรียนชุดสุดท้ายถูกสวมอย่างช้าๆ วันนี้ทั้งวันเซฮุนคงรู้สึกเศร้าใจมากกว่ายินดี.... ความทรงจำมากมายตั้งแต่เข้ามาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ทั้งดีและไม่ดีค่อยๆกลับเข้ามาหัว ทั้งเพื่อน คุณครู เหตุการณ์สำคัญต่างๆ สถานที่ที่เราเคยไปและคงคิดถึงหากไม่ได้กลับมา ทั้งห้องเรียน ห้องโสต โรงยิม สนามบาสที่เคยไปดูจงอินซ้อมวันนั้น ห้องพยาบาลที่เข้าออกบ่อยจนมีวันนึงที่จงอินอุ้มเขาเข้าไปเพราะป่วยจนไม่ได้สติ คุณต้นไม้ที่อาจจะไม่มีคนอื่นไปนั่งที่ม้านั่งตัวนั้นอีก ไม่มีเสียงพูดคุยเบาๆหรือรอยยิ้มของพวกเราที่นั่นอีกแล้ว... มันจะกลายไปเป็นความทรงจำ


ความทรงจำที่มีค่ามากที่สุดของเซฮุน


“ดีใจนะ ที่กลับมาคนดื้อ”

เซฮุนหันไปยิ้มตอบเพื่อนสนิทของตัวเอง ดีใจที่ยังได้เห็นรอยยิ้มรูปสี่เหลี่ยมของเพื่อนอย่างแบคฮยอนอีกครั้งแม้ว่าผลสอบจะยังไม่ประกาศแต่เซฮุนก็มั่นใจว่าจะได้เรียนที่เดียวกันกับคนตัวเล็กอีก


“เราก็ดีใจนะที่เราได้เจอกันอีก”

หลังจบการกล่าวของหัวหน้าระดับชั้นคนเดิมคนเดียวกับที่ทำให้เขาได้เห็นหน้าจงอินเป็นครั้งแรกเพราะเผลอตัวไปฟังข่าวจากเพื่อนสนิทตัวเอง เป็นครั้งแรกที่เซฮุนเรียกเพื่อนใหม่ที่ใบหน้าเย็นชานั้นว่า หมีขั้วโลก เป็นหมีขั้วโลกที่เซฮุนอยากลองทำให้ยิ้มดูซักครั้ง... คิดไม่ถึงเลยว่าเราจะได้มารู้จักกันจริงๆเพราะการแย่งที่นั่งใต้ต้นไม้ห่างไกลเด็กนักเรียนคนอื่น การกลั่นแกล้งของจงอินทำให้เรารู้จักกันมากยิ่งขึ้นวันแรกที่เขารู้จักชื่อของคิมจงอินเป็นวันแรกด้วยที่เขาได้รับอ้อมกอดที่อบอุ่นกว่าคนอื่นๆเป็นการปลอบใจ

ใครจะรู้...ว่าคนที่ดูยิ้มยากในตอนนั้น ตอนนี้เมื่อเซฮุนหันกลับไปเจอจะเจอกับยิ้มที่ตั้งใจยิ้มกลับมาให้แม้จะอยู่ไกลกันเป็นแถว คุณตัวอุ่นของเขากับรอยยิ้มที่ทำให้หายใจติดขัดเหมือนคนเป็นโรคหัวใจเรื้อรังไม่ยอมหายตั้งแต่ได้รู้จักจงอินเข้า ในแววตาจะมีใครได้เห็นว่าในระยะใกล้ๆนั้นดวงตาคู่นี้ของจงอินสวยแค่ไหน... ทุกๆอย่างของคิมจงอินกลายเป็นของที่เขาหวงแหนและเผลอทำตัวเองแต่ใจไม่อยากให้จงอินไปเป็นแบบนี้กับใครคนอื่นอีก อยากให้เป็นแค่ลูกหมีของคุณม๊าคุณป๊าและตัวเขาเองก็พอที่ได้เห็นความน่ารักและเอาใจใส่ของจงอิน ความอบอุ่นที่เขาเองอยากหวงเอาไว้กับตัวแค่คนเดียว


“หื้ม?”

ก้มมองมือถือตัวเองที่สั่นหลังจากที่จงอินทำท่าทีชี้มาทางเขา


ไปที่ต้นไม้ หลังเลิกจากนี้ทันทีนะ... อย่าให้ใครดักตัวเอาไว้ล่ะ


ละสายตาออกจากโทรศัพท์แล้วหันไปยิ้มกวนให้จงอินอีกที


จงอินก็เหมือนกัน อย่าให้ใครดักตัวเอาไว้ ระวังกระดุมด้วย

กระดุมเม็ดที่สองของชุดนักเรียนตัวสุดท้าย กระดุมที่จะเขาตั้งใจจะให้กับจงอิน... สาวๆคงอยากได้น่าดูเพราะฉะนั้นพวกเราคงต้องรีบออกจากหอประชุมทันทีที่จบพิธี ว่ากันว่ามันเป็นกระดุมที่ใกล้กับหัวใจมากที่สุดจึงถูกเลือกให้แทนความรู้สึกของนักเรียนชาย


ไม่หรอก ถึงได้ไปหัวใจฉันก็ยังอยู่ที่เดิมอยู่ดี

กลายไปเป็นคนแบบนี้อีกแล้ว เซฮุนไม่ชินซักทีกับข้อความหรือคำพูดที่ช่วงนี้จงอินพูดมันออกมาง่ายๆให้เขาเขิน นั่นแหละ... เขาก็ยังเขินมากอยู่ดี


ทำให้ได้แล้วกัน

แกล้งบอกว่าหนาวไปอย่างนั้นตอนที่แบคฮยอนหันมาแซวเรื่องใบหน้าขึ้นสีของเขา ยิ่งหันไปเห็นจงอินที่นั่งมองโทรศัพท์แล้วยิ้มออกมาแบบนั้นยิ่งทำให้ความร้อนสูบฉีดขึ้นไปบนใบหน้าของเขามากยิ่งขึ้น

 









     เซฮุนรีบออกมาจากนักเรียนหญิงที่ตามหาเขา เดินมาอย่างรวดเร็วมาที่ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมแต่ไม่เห็นมีใครนั่งอยู่ที่ม้านั่งดังที่หวังเอาไว้ แต่เซฮุนก็ยังใจเย็นและค่อยๆมองไปยังบริเวณรอบๆเดินผ่านม้านั่งและลูบมันอย่าช้าๆรู้สึกขอบคุณที่ทำให้เขาจงอินได้เจอกันและสร้างความทรงจำมากมายด้วยกันที่นี่...ขอบคุณอะไรก็ตามที่นำพาคุณตัวอุ่นของเขาเข้ามาในโลกที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มหากแต่ไม่มีความสุขของเด็กขี้หนาวคนนี้



ซองจดหมายสีฟ้าอ่อนถูกวางเอาไว้ที่ม้านั่งเหมืนมีคนนำมาวางเอาไว้ เซฮุนค่อยๆก้มไปหยิบมันขึ้นมาและเปิดซองกลิ่มหอมอ่อนๆนั้นออกอย่างเบามือก่อนจะพบว่าภายในมีจดหมายเล็กใส่อยู่และมีกุญแจบางอย่างใส่เอาไว้ด้วย



กำลังจะเปิดอ่าน แต่กลับมีขอความเขียนเอาไว้ว่ากรุณาหาเจ้าของให้เจอก่อนเปิดอ่าน... 


 “จงอินเล่นอะไรเนี่ย?”


เก็บจดหมายตามที่อีกคนเขียนเอาไว้ ไม่ทันจะได้ส่งข้อความไปหาคนต้นคิดก็มีข้อความส่งแทรกเข้ามาซะก่อน


“จำได้มั้ย?ว่าเรารู้จักกันครั้งแรกที่ไหน... ?”

อ่านทวนข้อความอยู่หลายรอบ ในหัวก็คิดแย้งไปว่าก็ที่นี่ไม่ใช่เหรอ... แล้วตอนนี้จงอินไปอยู่ไหนกันล่ะ ในเมื่อเซฮุนมาตามที่นัดถูกแล้ว

 

 ‘...จงอิน

 

หื้ม?

 

ฉันชื่อคิมจงอิน... บอกแล้วว่าเรียกอะไรประหลาดๆ

วันนั้นที่จงอินกอดเขาเอาไว้ในห้องสมุดเก่าเป็นวันแรกที่เรารู้จักกัน...


ยินดีที่ด้รู้จักนะจงอิน


อืม


จงอินเนี่ย ใจดีจริงๆด้วย

เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวต่อจากนั้นที่เซฮุนได้มีคุณตัวอุ่นเป็นของตัวเอง และเราเริ่มรู้จักกันมากขึ้นเรื่อยๆจากอ้อมกอดอบอุ่นในวันที่เซฮุนไม่สบายในวันนั้น


เป็นอีกที่หนึ่งที่มีความหมายสำหรับพวกเรา เซฮุนเดินขึ้นไปตามทางปกติซึ่งตึกหลังนี้ไม่ค่อยจะมีคนอื่นเดินเข้ามาอยู่แล้ว เมื่อคราวนั้นพวกเราปีนขึ้นกันมาอย่างทุลักทุเลแถมยังติดอยู่ในนี้จนเกือบเช้า จงอินเคาะประตูเรียกและพยายามจะเปิดมันออก แต่ครั้งนี้เซฮุนหยิบกุญแจดอกเล็กในซองจดหมายขึ้นมาเปิดมันออกได้อย่างง่ายดาย


     บรรยากาศภายในยังเหมือนเดิม ผิดแปลกไปก็ตรงที่หน้าต่างทุกบานถูกเปิดออกจนหมดทำให้แสงสว่างจากภายนอกลอดเข้ามาทำให้ห้องนี้ดูอบอุ่นกว่าครั้งนั้น... เซฮุนกำลังจะกดโทรหาจงอินแต่ก็ต้องชะงักไปก่อนเพราะได้ยินเสียงเรียกก้องๆจากที่ไหนซักที่ในห้องนี้


“เซฮุนนา... ฉันอยู่นี่ไง”

เป็นเสียงของจงอินแน่นอน แต่คนที่เขากำลังตามหาอยู่กลับไม่ปรากฎกายออกมาให้เห็น


“อยู่ตรงไหนล่ะจงอิน เราไม่เห็นเลย”


เดินหาตามชั้นหนังสือก็แล้ว เจ้าของเสียงที่เรียกชื่อเขาเป็นระยะก็ยังไม่อยู่ในสายตาของเขา



“แล้วจำได้มั้ย... ว่าคืนนั้นเราอยู่ตรงไหน”


ร้องอ๋อเบาๆกับตัวเองแล้วเร่งเดินไปตามทางที่เราสองคนเคยไปหลบอยู่... มันแปลกไปอีกนิด


ตรงหน้าต่างบานที่เราปีนขึ้นมาใกล้ๆกับที่เขานอนหลับไปในอ้อมกอดของจงอินมีผ้าม่านสีขาวปิดเอาไว้ มันปลิวไปตามกระแสลมพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่เข้ามาน้องลงแต่กลับให้ความรู้สึกกำลังดี


แสงอาทิตย์ที่สว่างเหมือนวันที่ได้เห็นรอยยิ้มของจงอิน


เดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว... ขาของเซฮุนก็หยุดเดินแล้วใช้สายตาพิจารณาในสิ่งที่ตัวเองกำลังได้เห็น ภาพสีมากมายอยู่ล้อมจุดที่เซฮุนกำลังยืนอยู่ พวกมันอยู่ในกรอบใสบางเบาถูกติดห้อยลงมาเหมือนโดนออกแบบมาอย่างดี ภาพแรกที่เซฮุนเข้าไปจับคือรูปของเด็กผู้ชายสองคนกำลังนั่งอยู่บนเบาะรถ ผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่เสื้อกันหนาวกำลังหลับและพิงไหล่กว้างของผู้ชายอีกคนเอาไว้... ผู้ชายที่ยังตื่นอยู่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าจางๆ


“อย่าเอาไปพิงคนอื่นไปเรื่อยก็พอ”

“นั่นยิ้มเหรอ...”


เหมือนวันนั้นเลย....


เซฮุนหันไปหาอีกภาพหนึ่งที่เป็นรูปผู้ชายที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาหลับอยู่บนเตียงเหมือนเตียงของโรงพยาบาล... มีมือของคนคนหนึ่งลูบหัวเขาอยู่อย่างเบามือ ฉันจะไปหานายเองนะข้อความเล็กๆที่ถูกเขียนขึ้นด้านล่างของรูปทำให้เซฮุนรู้สึกว่าน้ำตาตัวเองกำลังจะออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า


เป็นตัวเขาเอง


รูปต่อมาเป็นการร่างดินสอแต่ก็เป็นรูปที่สวย... เป็นผู้ชายคนนึงกำลังเขียนบางอย่างด้วยความตั้งใจก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความพอใจต้นไม้บอกว่าคิดถึงนาย ความจริงแล้วฉันคิดถึงมากกว่า


เผลอหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยและรีบปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่รู้ตัว...


ภาพสีต่อมาที่เซฮุนได้เห็นคือบนที่นอนมีเขากับผู้ชายคนเดิมนอนกอดกันอยู่แบบนั้น ผิดจากภาพอื่นๆคือสีในภาพนี้ช่างดูมืดและเศร้าจนอดจะหดหู่ไม่ได้ สัญญาแล้วนะ ว่าจะไม่ร้องไห้


คำสัญญาในวันเกิดครบ18ปีของเซฮุน เขาเผลอผิดสัญญามาหลายต่อหลายครั้งแล้วเหมือนกับตอนนี้ที่น้ำตาเม็ดเล็กๆกำลังไหลออกมาช้าๆทั้งที่เขาไม่ได้เสียใจ


และเซฮุนถูกสะกดด้วยภาพด้านในสุด ภาพสีสดใสที่มีตัวเขาหันมายิ้มกว้างมีแสงรอบข้างสอดส่องเข้ามาจนดูสวยงามมันเป็นภาพที่สวยมากจนเขาอดจะยิ้มตามไม่ได้เลย รอยยิ้มของฉันเป็นภาพที่ยิ่งทำให้เซฮุนมั่นใจว่านี่คือภาพของเขา... และคนวาดต้องเป็นจงอิน






เสียงฝีเท้าค่อยๆทำลายความเงียบที่เกิดขึ้น คิดว่าเจ้าของภาพที่จัดขึ้นกลังเข้าใกล้ตัวเขามากขึ้น และมากขึ้นเรื่อยๆ




“เป็นภาพแรกที่ฉันวาดนายออกมา...”



แรงกอดจากด้านหลังทำให้เซฮุนรู้ว่าเจ้าของภาพยืนอยู่แถวนี้เป็นเวลานานแล้ว แรงกอดกระชับมากขึ้นพร้อมกับใบหน้าอุ่นที่แทรกเข้ามาจนแก้มเราติดกัน... เซฮุนหลับตาและยิ้มออกมาอย่างดีใจ เขาบอกความรู้สึกไม่ถูกเลย ทั้งหมดที่จงอินทำให้เขาไม่รู้ว่าเซฮุนจะตอบแทนความอบอุ่นและแสนดีนี้ให้หมดได้ยังไง



“ขอบคุณนะจงอิน... มันสวยมากเลย”

จงอินตอบรับในลำคอก่อนจะกดจมูกลงมาหอมแก้มเขา ปล่อยอ้อมกอดและหันให้ใบหน้าของเราเจอกัน


“ภาพที่ตาฉันได้เห็นสวยกว่าอีก... เสียดายที่ฉันวาดมันออกมาได้แค่นี้”


“ไม่หรอก... มันสวยมากๆ ภาพของจงอินสวยมากจริงๆ”


“พวกมันเป็นของนายเซฮุน ทั้งหมดนี่เป็นของนาย”

รับเอาสัมผัสบางเบาของมือที่เกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากของเขา แววตาของจงอินอ่อนโยนมากจนเซฮุนอยากร้องไห้อีกรอบหากไม่กลัวว่าจงอินจะดุเอาและไม่อยากทำบรรยากาศที่อีกคนอุตส่าห์ทำเพื่อเขาเสียแม้แต่น้อย



“อ่านจดหมายสิ นายเจอฉันแล้วนี่”

เด็กขี้หนาวค่อยๆเอาจดหมายออกมาและไล่สายตาไปตามตัวหนังสือที่เขียนอยู่


“...”


“เซฮุน... เด็กประหลาดของฉัน ตอนที่นายได้อ่านจดหมายฉบับนี้ฉันคงยืนอยู่ตรงหน้านายด้วย”

ไม่รู้ว่าจงอินจะให้เขาอ่านทำไมในเมื่อเจ้าตัวเป็นคนออกเสียงใจความในจดหมายออกมาให้เขาฟังอยู่


“ก่อนอื่นเลย ภาพพวกนี้ถูกเตรียมขึ้นตั้งแต่ก่อนวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา จำได้รึเปล่าว่าฉันบอกว่าอยากสร้างวันแห่งความรักด้วยกันอีกครั้งหลังจากที่นายกลับมา”


เซฮุนพยักหน้ารับและเริ่มวางจดหมายเอาไว้ฟังจงอินพูดไปเรื่อยๆ


“ในวันแห่งความรัก ฉันมีเรื่องมากมายที่อยากทำมีเรื่องมากมายที่อยากจะบอกกับนายเซฮุน นายมักจะบอกเสมอว่าโชคดีที่มีฉันอยู่ด้วย บอกคำว่าขอบคุณกับฉันนับไม่ถ้วน คิดว่าฉันทำอะไรให้กับนายมากมาย แต่ไม่ใช่หรอก.... ฉันรู้สึกขอบคุณนายมากกว่าที่เข้ามายืนตรงนี้ เข้ามาอยู่ในโลกที่ไร้สีของฉัน โลกที่แสนเงียบ มีแต่คนที่ไม่รู้จักฉันและตัดสินฉันตั้งแต่ยังไม่ได้พูดคุย รู้มั้ยฉันก็เคยไม่ชอบอาการตัวอุ่นจนร้อนของตัวเองไม่ชอบเพราะมันทำให้ฉันหงุดหงิด จนได้เจอกับเด็กประหลาดที่ชอบใส่เสื้อกันหนาวมาโรงเรียนทุกวันได้รู้ว่าจริงๆแล้วอาการนี้มันก็ดีนะ เพราะมันทำให้ฉันได้รู้จักนายไงเซฮุน.... นายค่อยๆเข้ามาอยู่ในตัวฉัน ค่อยๆเข้ามาจากรอยยิ้มเล็กๆที่ส่งมาให้ ดวงตาเรียวเวลาที่ยิ้มออกมาน่ะมันน่ารักมากเลยเคยรู้ตัวรึเปล่า เวลาที่น้ำตาของนายออกมามันเหมือนน้ำกรดที่แค่สัมผัสใจฉันก็เจ็บไปหมดเลย มันเจ็บจริงๆตอนที่นายร้องไห้แล้วฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย”


รับรู้ถึงสัมผัสของจงอินที่ใช้นิ้วเรียวเกลี่ยลบน้ำตาที่ไหลออกมาถึงได้รู้ว่าตัวเองร้องไห้


“ตอนที่นายจะไป ฉันเหมือนคนโดนเอาหัวใจออกไป มันกลัวและเจ็บไปหมด”


“จงอิน...”


“นายก็เจ็บใช่มั้ย?”


“อื้อ”


“อย่าเจ็บอีกนะ... ฉันจะไม่ยอมให้นายเจ็บอีกแล้วเซฮุน”


มือทั้งสองข้างประคองเข้าที่แก้มของเขาที่เคยถูกจงอินขโมยแกล้งไม่รู้กี่ครั้ง.... มือที่ทั้งใหญ่และอุ่นเหมือนกับคุณพ่อ มือคู่นี้ที่พาให้เซฮุนผ่านเรื่องร้ายๆและคอยจับมือเขาเอาไว้ในวันที่หนาวเย็น เป็นที่พึ่งให้เขาตอนที่ต้องการ



 “ฉันอยากดูแล อยากปกป้อง และอยากเห็นรอยยิ้มของนายตลอดไป”



“รู้ตัวอีกที... นายก็เข้ามาอยู่ในหัวใจฉันจนเต็มไปหมด” รอยยิ้มของจงอินตอนนี้.... ในระยะที่ใบหน้าของเราค่อยๆใกล้กันมากขึ้น


รอยยิ้มและแววตาของจงอินทำให้เซฮุนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา แม้มันจะบดบังภาพตรงหน้าให้พล่ามัวแต่เสียงทุ้มที่อบอุ่นยังดังชัดเจน






“ฉันรักนาย... ”

ทั้งในโสตประสาตและในหัวใจของเขา

 



 

“มาเป็นรอยยิ้มของฉันตลอดไปได้มั้ย?”

 


ใบหน้าค่อยๆเคลื่อนเข้าหา จนหน้าผากของเราทั้งคู่อยู่ติดกัน

เซฮุนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนที่ค่อยๆเคลื่อนเข้ามารับสัมผัสตั้งแต่ปลายจมูก.... จนถึงริมฝีปาก



“เป็นแฟนกันนะ”

พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จงอินยิ้มตอบกลับก่อนจะเอาตัวเขาทั้งตัวเข้าไปกอดทั้งตัว





“ขอบคุณนะเซฮุน ... ที่เข้ามาอยู่ในโลกของฉัน”





อ้อมกอดอุ่นที่คุ้นเคยถูกกอดจนแน่น กลิ่นประจำตัวของจงอินทำให้เซฮุนใจเย็นลงแต่ไม่ได้ทำให้หัวใจเล็กของเด็กขี้หนาวแบบเขาเต้นช้าลงได้เลย ได้แต่ซบหน้าลงกับบ่าของคุณตัวอุ่นของเขาและยกมือขึ้นกอดตอบแทนคำขอบคุณที่วันนี้คงพูดมันออกไปไม่ไหว น้ำตาของความตื้นตันใจและรอยยิ้มแห่งความดีใจเกิดขึ้นพร้อมกันจนเซฮุนทำอะไรไม่ถูก.... ทำได้แต่อยู่ในอ้อมกอดที่ปลอดภัยและอบอุ่นของผู้ชายคนเดียวที่ตัวเองหลงรักหมดหัวใจ


คนที่เข้ามาอยู่ในหัวใจของเขาจนเต็ม


คนที่เป็นทั้งที่พักพิงและแรงใจมหาศาลของเขา


คนที่คิดว่าโชคดีเหลือเกินที่โลกเหวี่ยงคนคนนี้เข้ามาใกล้ๆกัน ได้รู้จักกัน และได้รักกันแบบนี้




“เราก็รักจงอินนะ มากที่สุดเลย”








ขอบคุณนะจงอิน.... โลกของเขา















 

 

บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่27 เล่มที่16

 

ขอบคุณนะจงอิน คุณตัวอุ่นของเรา ลูกหมีของเรา คนรักของเรา เจ้าของดวงตาที่สวยที่สุดที่เราเคยเห็น รอยยิ้มที่ทำให้เราใจเต้นทุกๆครั้งที่มอง... ขอบคุณที่เข้ามาอยู่ตรงนี้เป็นอะไรมากมายสำหรับเรา

เข้ามาเป็น โลกทั้งใบของเรา






























เราก็รักพวกคุณมากเลย...... รักเรื่องนี้มากจริงๆ 

;_; ตอนหน้าเป็นตอนส่งท้ายแล้วนะคะ 


ในที่สุดเซฮุนก็ได้มีความสุขจริงๆซักทีนะ ได้อยู่กับคนที่เป็นโลกทั้งใบของเขา

ความรักเป็นสิ่งยิ่งใหญ่ บางทีมันอาจจะใหญ่เกินกว่าโลกทั้งโลกเลยก็ได้

(เหมือนกับว่าเขาเข้ามาเป็นทุกๆอย่างของเรา)





ชื่อเรื่องตอนพิเศษในเล่มนะคะ ทั้งหมด5ตอน

(ไคฮุน) บันไดอีกขึ้น (nc)

(ไคฮุน) บันทึกของลูกหมี

(ไคฮุน) ขอ... (เหตุการณ์หลังงานเลี้ยง)

(ชานแบค) ลูกหมากับหมาตัวโต

(คริสลู่) เดซี่ {daisy garden}


ซึ่งในตอนพิเศษที่แต่งขึ้นอาจจะไม่ได้ลงในเวปนะคะ T^T
หรืออาจจะลงแค่บางบท 
เราตั้งใจจะไม่ปิดบทความเพื่อเพิ่มตอนพิเศที่เราแต่งขึ้นเพราะความคิดถึงของเราอยู่แล้ว
(ได้แวะมาแต่งอีกแน่ๆ เพราะรักเรื่องนี้มากๆ)


สำหรับรายละเอียดทั้งหมดจะลงในบทหน้า (ตอนจบ) ของเรานะคะ 




เกือบสุดท้ายนี้ เราอยากรู้ว่าในเรื่อง #เซฮุนขี้หนาว ชอบตอนไหนมากที่สุดหรือประทับใจฉากไหนมากที่สุด

สำหรับคนเขียน เราชอบบทที่เซฮุนไปค้างบ้านจงอินคืนแรกถึงจะดร่าม่าบ้างแต่พอเข้าไปอยู่ในเรื่องแ้วจงอินสามารถทำให้เรารู้สึกอบอุ่นไปเลย


คนอ่านล่ะคะ ชอบฉากไหน บทไหนกันบ้าง



(จะจบแล้ว มาร่วมแชร์ความคิดเห็นกันนะคะ ^^ )






เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ







#เซฮุนขี้หนาว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #939 noonakh (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:33
    ตอนนี้คืออ่านไปขนลุกไปเลยค่ะ ฮืออออ
    #939
    0
  2. #909 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 21:49
    ลูกหมีโรแมนติกมากๆเลยยยย
    #909
    0
  3. #859 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:31
    น่ารักกกกก อยากได้จงอินกับเซฮุนมาเลี้ยงทำไงง5555
    #859
    0
  4. #811 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 01:45
    หมีขอเป็นแฟนได้เขินมากอ่าาาา
    #811
    0
  5. #755 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 11:29
    โรแมนติกอีกแล้วพ่อพระเอกฮีตเตอร์
    ถ้าทำขนาดนี้แล้วยังไม่ขอเป็นแฟนอีกพ่อเขาคงตามมาทวงลูกชายคือ ^0^
    #755
    0
  6. #700 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:50
    ขอเป็นแฟนได้เจ๋งสุดๆ คึคึคึ
    #700
    0
  7. #636 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 00:12
    ชอบตอนที่เซฮุนขอหั้ยจงอินมาเปนคนตัวอุ่นหั้ยกับตัวเอง สมกับเปนเด็กประหลาดอยู่ๆก้อมาขอกอดอุ่นๆทั้งที่ยังไม่จักหรือสนิทกันด้วยซ้ำ มันเหมือนเปนจุดเริ่มต้น
    #636
    0
  8. #633 Jarvismint (@mintty-pn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 11:13
    มาแล้วค่ะ แบบว่าเลือกไม่ได้จริงๆว่าชอบตอนไหน เพราะทุกตอนดีหมด ไม่ว่าจะตอนที่น้องป่วยแล้วจงอินมาดูแล ตอนน้องหนีไปนอนบ้านจงอิน ดีหมดจริงๆค่ะ อ่านเรื่องนี้ทีไรมันจะมีความรู้สึกอุ่นๆในหัวใจตลอดเลย ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่เขียนฟิคดีๆแบบนี้ขึ้นมา รักไคฮุนด้วยกันไปนานๆเลยนะคะ
    #633
    0
  9. #589 Jarvismint (@mintty-pn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 02:51
    เดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟังนะคะว่าชอบฉากไหน แต่ตอนนี้แบบอินมาก น้ำตาไหลตามเด็กประหลาดแล้วค่ะ มีความสุขซักทีนะคนเก่งของพี่ ฮืออออออ
    #589
    1
    • #589-1 eeLf (@eeLf) (จากตอนที่ 29)
      29 สิงหาคม 2559 / 11:07
      ตอนหน้าจะจบแล้ว ฮรื้ออออ ใจหายยย แต่งเยอะๆนะคะไรท์ตอนส่งท้าย ชอบตอนที่เด็กประหลาดงอนคุณตัวอุ่นแล้วก็ไปง้อมากๆเลย เป็นอะไรที่น่ารักมากมาย
      #589-1
  10. #587 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 15:04
    กรี้ดดดด เป็นแฟนกันแล้ววว คุณตัวอุ่นนี่อุ่นสมชื่อเลย ขอเป็นแฟนยังอลังขนาดนี้ ขอแต่งงานจะขนาดไหน~ ฮือออออ เขินนนน
    #587
    0
  11. #586 Pinkdao (@Pinkdao) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 10:51
    น่ารักละมุนละไมมากค่ะไรท์ ขอบคุณค่ะชอบเรื่องนี้มากเลย
    #586
    0
  12. #585 Kkhaosuayy (@Kkhaosuayy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 00:23
    คือไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ตั้งแต่ติดตามเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ อยากขอบคุณไรท์ที่ทำให้เราได้อ่านอะไรน่ารักๆแบบนี้ ไม่ใช่แค่ความหวานช่วงดาราม่าก็ร้อง รู้สึกรักเรื่องนี้มากๆ ชอบมากๆ ไรท์เก่งจริงๆ สำหรับฟิคตือมันดีมากๆ อยากให้เรื่องในฟิค เกิดขึ้นในชีวิตจริงบ้าง จะติดตามต่อไปนะคะไรท์
    #585
    0
  13. #584 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 23:13
    งื้อออออออออออ ยินดีด้วยนะเซฮุนนาา จงอินนาา ไม่รู้จะบรรยายยังไงดี แต่เราชอบมากๆ ความละมุนในตอนนี้ คุณตัวอุ่นเขาน่ารักนะคะ ;__; ถ้าถามว่าเราชอบตอนไหน เราชอบตอนจงอินเปิดใจมากๆเลยค่ะ เรียกแบบนี้ได้มั้ยนะ ตอนที่ยอมบอกชื่อตัวเองกับเด็กประหลาดแล้วก็ถึงจะมีความคิดจะทิ้งเซฮุนไว้แต่ก็ยังอยู่ด้วยกันและก็ยังกอดเซฮุนไว้จนเช้าอีก คนที่เฉยชามาตลอด แต่ก็ยอมรับเด็กประหลาดคนนี้ มันน่ารักมากๆเลยค่ะ ใจหายจังเลยนะคะ เหมือนเราได้ตามดูชีวิตของพวกเขามานานพอควร แต่วันนี้ก็ใกล้จะจบลงแล้ว งือ สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณไรท์เตอร์มากๆนะคะที่สร้างสรรค์ผลงานดีๆให้เราอ่าน ขอบคุณมากจริงๆค่ะ :)
    #584
    0
  14. #583 kh_hk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 23:09
    อดยิ้มไม่ได้กับความน่ารักของไคฮุน

    จนในหัว ณ นะเดี่ยวนี้มีแต่คำว่าโลกของไคฮุนฮื่อออออชอบมากกกไม่อยากให้จบเลย
    #583
    0
  15. #582 SarangKyungsoo (@SarangKyungsoo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 21:26
    รักเรื่องนี้มากๆเลยนะคะ ไม่มีตอนไหนที่เราไม่ประทับใจเลย เราชอบ เรารักในความสัมพันธ์ของทั้งสองคน เรารักในสิ่งที่คุณตัวอุ่นกับเด็กประหลาดได้มอบให้แก่กันและกัน เป็นฟิคไคฮุนที่ขึ้นแท่นเป็นอันดับหนึ่งในใจเราเลย เราจะอ่านวนๆซ้ำๆรอฟิคนี้ขึ้นแจ้งเตือนอัพตลอด อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นจริงๆ เหมือนเราเป็นเซฮุนที่มีคุณตัวอุ่นอยู่ข้างๆเสมอ ..รักฟิคเรื่องนี้มากๆจริงๆค่ะ เราจะติดตามผลงานของคุณในเรื่องต่อๆไปนะคะ ^?^
    #582
    0
  16. #579 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 21:06
    เรารักเรื่องนี้อ่านเเล้วมันอบอุ่นหัวใจมาก รักเด็กประหลาด รักคุณตัวอุ่น รักตัวละครในเรื่องทุกคนเลย
    #579
    0
  17. #575 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 19:55
    เราชอบทุกตอนเลย ชอบทุกๆอย่างที่เป็นสองคนนี้ ชอบหมีขั้วโลกตัวอุ่น ชอบเด็กประหลาด รักจงอินมากๆตอนที่กอดเซฮุนในห้องสมุด ขอบคุณที่ลูกหมีไม่ทิ้งเด็กดื้อไว้ในห้องสมุดคนเดียว ขอบคุณทุกๆอย่างจริงๆ ขอบคุณที่ลู่หานรักความสุขของเซฮุน ขอบคุณที่คุณพ่อยอมให้จงอินดูแลเซฮุน ขอบคุณพี่หมอที่เข้าใจลู่หาน อ๋า...... ขอบคุณไม่หมดจริงๆ ;-;)) ไม่อยากให้จบจริงๆนะ แง่
    #575
    0
  18. #571 พี่แบคน้องโด้ (@cutedo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 19:33
    รักเรื่องนี้มากเหมือนกันค่ะ รับรู้ถึงความรักของทั้งสองคนว่ารักและหวงแหนกันมากขนาดไหน เหมาะสมกันที่สุดแล้ว ไม่สามารถตอบได้จริงๆว่าชอบฉากไหนเพราะทุกตอนที่มีจงอินและเซฮุนมันดีที่สุดแล้วสำหรับเรา ขอยกให้เป็นฟิคไคฮุนที่ชอบมากที่สุดอีกเรื่องนึงในใจเราเลยค่ะ เพราะเวลาได้อ่านทีไรจะมีความสุขมาก อ่านได้ซ้ำๆไม่มีเบื่ออ่านแล้วอ่านอีกก็ยังยิ้มและรู้สึกดี ขอบคุณมากๆสำหรับฟิคที่ดีเรื่องนี้นะคะ แต่งฟิคน่ารักๆแบบนี้มาให้พวกเราได้อ่านอีกนะจะรอติดตามค่ะ :)
    #571
    0
  19. #570 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 18:02
    ใกล้จบแล้วค่ะ เราขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา คุณทำให้เรายิ้มได้ในหลายๆครั้งที่เราอ่าน เรามีความสุขมากจริงๆ เวลาที่เห็นจงอินที่อบอุ่นมากๆ และเซฮุนที่เป็นคนมองโลกในแง่ดี ไม่คิดร้ายกับใคร เรื่องนี้สำหรับเราคือไม่มีใครร้ายเลย เรื่องที่ดราม่าก็เกิดจากความรักทั้งนั้น เช่น พ่อเซฮุนที่รักลูกมากถึงพยายามขีดทางให้ลูกเดิน แต่สุดท้ายก็เข้าใจกันได้ดี สำหรับเราการได้มาอ่านอะไรแบบนี้มันได้เยียวยาจิตใจนะคะ ที่เราคอมเม้นอาจจะไม่สามารถสื่อสารได้ทั้งหมดในสิ่งที่อยากบอกนะ หลังจากเรื่องนี้จบแล้วเราคงหยิบมาอ่านเรื่องนี้อีกซ้ำๆเลยล่ะ เพราะทำให้เรายิ้มได้กว้างมากจริงๆ สำหรับฉากที่เราชอบที่สุดเราชอบช่วงแรกๆมากค่ะ ตอนที่เซฮุนกับจงอินเจอกันแล้วถูกขังในห้องสมุดจนถึงตอนที่อาจารย์อี้ชิงไปส่งที่บ้านแล้วแลกไลน์กัน เราว่ามันเป็นอะไรที่ก็ธรรมดาๆแต่เรารู้สึกดีทุกครั้งที่คิดถึงฉากนั้นอ่ะ เหมือนเป็นก้าวแรกที่จงอินแสดงด้านที่อบอุ่นออกมา และทำให้เราชอบเรื่องนี้มาก ส่วนที่ชอบรองลงมาก็เป็นตอนที่เซฮุนป่วยอยู่ รพ. แล้วจงอินคอลมาอยู่เป็นเพื่อนอ่ะ รวมถึงฉากตอนเซฮุนไปบ้านจงอินครั้งแรกก็พีคค่ะ แต่มันเศร้ามากกว่าเราไม่ชอบฉากเศร้าเท่าไหร่ 55555555 จบดีกว่าเม้นยาวมาก
    #570
    0
  20. #568 sehunnieee (@creamter2kp) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 15:49
    ฮื่ออออ รักนะค้าาาา คถฟิคเรื่องนี้แน่ๆ;_____;
    #568
    0
  21. #567 d-dani (@d-dani) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 15:20
    อร๊ายยย..ตื้นตันใจอ่ะ.อบอุ่บม๊ากกกกเลย..ฮรื้ออออ
    #567
    0