[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,872 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    49

    Overall
    54,872

ตอนที่ 28 : 26 เด็กประหลาดกับการขอคืน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    21 ส.ค. 59






เพราะทั้งหมดมันพังคลื่นลงมาเพียงแค่ได้เห็นหน้ากัน









รู้สึกว่าเวลามันผ่านไปนานจนความคิดมากมายกำลังทำให้เขาเป็นบ้า.... อาการกังวลจนร้อนใจค่อยๆมากขึ้นเรื่อย พอจงอินมาถึงประตูของบ้านหลังใหญ่ที่เคยมารอเซฮุนยามไปเที่ยวด้วยกันในวันเกิดและตอนมาส่งเซฮุนให้กลับบ้านไม่รีรอที่จะวิ่งเข้าไปด้านใน เดินผ่านจุดที่เขายืนมองอีกคนจากหน้าต่างในห้องนอนในวันนั้นที่ยังมีรอยยิ้มเกิดขึ้นระหว่างเรา เขารีบร้อนที่จะวิ่งเข้าไปให้เร็วที่สุด น่าแปลกที่ประตูหน้าสุดของบ้านหลังใหญ่นี้เปิดเอาไว้ ราวกับไม่มีใครอยู่ในบ้าน....

ราวกับกลั่นแกล้งให้เขาคิดไปเองว่าอาจจะไม่ทันแล้ว

 

เขาสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็วและกดกริ่งที่ประตูหน้าบ้านไปหลายครั้ง

 

ยืนรออยู่ตรงนั้นด้วยจิตใจที่ไม่เป็นสุขได้แต่ร้องตะโกนอยู่ในใจว่าต้องทัน ยังไงเขาต้องมาให้ทัน เซฮุนต้องไม่หนีไปแบบนี้ จะทำให้เขาขาดใจตรงนี้ไม่ได้ อย่าปล่อยให้เรื่องราวของเราจบลงทั้งที่เขาคนนี้ยังไม่ได้ทำอะไรอย่างชัดเจนเลยซักครั้ง ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บที่ตอนนี้มาถึงแล้วแต่ก็ได้แต่ยืนรอ ทำไมไม่รู้เรื่องก่อนหน้านี้ ทำไมไม่สงสัย เซฮุนนา ...อย่าเพิ่งจากไปแบบนี้และทิ้งฉันเอาไว้ .... อย่าปล่อยให้หัวใจเขาถูกบีบจนหมดรูปเหมือนกล่องช็อกโกแลตที่เขาถือมา


และการอคอยก็สิ้นสุดลงเพราะเสียงเปิดประตูตรงหน้าเขา เหมือนภาพช้าลง... คนแรกที่เห็นหลังจากนั้นประตูคือคนเดียวกับที่เขาเฝ้าคิดถึงตลอดทาง




“จงอิน...”

เสียงสั่นๆของเด็กประหลาดทำให้เขาลืมคำพูดทุกอย่างที่อยากถามออกไปหมด



เด็กประหลาดของเขาตอนนี้ดูผอมกว่าตอนที่เจอกันครั้งสุดท้าย แก้มใสที่เขาชอบเอาเปรียบอยู่หลายๆครั้งไม่ได้ยุ้ยน่าบีบเช่นนั้นแล้ว ไม่เหลือความเป็นเด็กประหลาดที่ชอบกินขนมอยู่เลยและตาที่ดูบอบช้ำแดงขึ้นราวกับว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก... ในดวงตาคู่สวยที่เขาชอบมองยามเจ้าตัวเผลอ มีน้ำใสๆคลอหน่วงอยู่และพร้อมจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ


เซฮุนอยู่ตรงนี้ ข้างหน้าเขา


พยายามกลั้นน้ำตาอย่างหนักไม่ให้ทำตัวอ่อนแอต่อหน้าเด็กประหลาดของเขา และไม่ถือโทษอะไรก่อนหน้านี้ทั้งสิ้น เพราะทั้งหมดมันพังคลื่นลงตั้งแต่ได้เห็นหน้ากัน

 


“มานี่มา”

คนที่อยู่ตรงหน้าเซฮุนตอนนี้ก้าวเข้ามาและดึงร่างเขาเข้าไปกอดจนแน่น กลิ่นกายคุ้นเคยและเสียงกระซิบว่าอย่าร้องไห้ย้ำว่านี่คือจงอินจริงๆ... ไม่ใช่ความฝันอย่างที่ผ่านมา

ทั้งกลิ่นกาย อุณหภูมิร่างกาย อ้อมกอดและน้ำเสียง... คือคุณตัวอุ่นของเขา


“จงอินนา... ฮึก..”

และสุดท้ายน้ำตาที่หยุดไหลไปแล้วกลับหลั่งไหลออกมามากมายออกมาอีกครั้งราวกับว่ามันไม่มีวันจะหมดลง เซฮุนซบหน้าลงกับไหล่ของคุณตัวอุ่นของเขาแล้วร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่าไม่อาย ร้องไห้เหมือนกลับไปเป็นเด็กตัวเล็กๆที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นและเรียกหาเพียงแค่สิ่งเดียว เขาร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนโดยมีจงอินคอยกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นและลูบหัวเขาอย่างเบามือเป็นการปลอบโยน...


“จงอิน เราขอโทษ...ฮึก เรา...”



“ไม่เป็นไร...ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”



คิดถึงเหลือเกิน... คิดถึงมากจริงๆจงอิน... คิดถึงจนคิดว่าเขาฝันไปเพ้อฝันว่าได้เจอกับจงอินอีกครั้ง เหมือนปลาตัวน้อยๆที่ถูกปล่อยให้ขาดน้ำจนเกือบตายแล้วได้รับน้ำในอ่างเดิมแม้เพียงเล็กน้อย



“อย่าร้องไห้”

มันกลับมามีชีวิตขึ้นมาเพราะเสียงปลอบโยนของคนที่ตัวเองรัก




...

จงอินนั่งกอดเขาเอาไว้จนกว่าจะสงบ ไม่มีเสียงพูดอะไรมากกว่านั้นเซฮุนนั่งอยู่นิ่งๆโดยไม่กล้าจะผละตัวเองออกมาหรือพูดอะไรขึ้นมา ได้แต่นั่งให้จงอินกอดอยู่อย่างนั้น ซึมซับความอบอุ่นที่ไม่ได้ทำให้มีความสุขเพียงอย่างเดียวอีกแล้วมันมีความเศร้าสำหรับการต้องจากลาปะปนอยู่ด้วย ทั้งความคิดถึง ห่วงหา เสียใจ ทุกๆอย่างเลยกลั่นออกได้เป็นน้ำสีใสที่ไหลออกมาเงียบๆ

ไม่รู้ว่าเขาจะได้กอดจงอินเอาไว้แบบนี้อีกเมื่อไหร่


เราต้องไปจริงๆเหรอ...


“หยุดร้องได้แล้ว”

เซฮุนหันไปมองคนกอดเขาเอาไว้ใช้มือเกลี่ยเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออก


“หยุดร้องเถอะ... ฉันก็เจ็บเหมือนกันที่เห็นนายเป็นแบบนี้”


“จงอิน”


“เซฮุนนา...ฉันเกลียดน้ำตาของนายเพราะมันทำฉันเจ็บตรงนี้”

และเป็นอวัยวะเดียวกันที่เซฮุนกำลังเจ็บอยู่ตรงนี้


“เราขอโทษ”


และสุดท้ายเราก็ปล่อยอ้อมกอดนี้ออกจากกันโดยยังจับมือกันเอาไว้


“ขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้เลย”

พูดต่อไปด้วยเสียงสั่นๆ


จงอินโอบเอามือทั้งสองข้างของเขาเอาไว้และมองมาด้วยแววตาที่ดูเศร้าไม่แพ้กัน


“นายเหนื่อยมามากแล้วจริงๆเซฮุน”


“เราขอ--


“ถ้าต้องมีใครทำอะไรบ้างให้มันเป็นฉัน”


“จงอิน มันไม่มีทางเลย”

ใบหน้าของจงอินเหมือนคนอยากได้แค่โอกาสเหมือนตัวเอาเองก่อนหน้านี้ แต่เซฮุนรู้จักคุณพ่อดี... ขนาดที่ว่าให้พี่ๆในบ้านออกเหลือแค่ป้าแม่บ้านเก่าแก่ที่จะย้ายไปที่นั่นด้วยการเริ่มขนย้ายของส่วนตัวของพวกเราเป็นสัญญาณว่าครั้งนี้ท่านจะทำแบบนั้นอีกโดยไม่สนคำคัดค้านของใคร คนแพ้ต้องตกเป็นเราอยู่ดี

พอเริ่มมีสติกลับมาอีกครั้งหลังจากที่คราวแรกสุดเซฮุนตกใจจนหัวใจแทบจะหยุดที่จงอินมาอยู่ตรงหน้าเขา แต่พอได้มองอีกคนดีๆแล้วเขาก็เศร้าใจอีกครั้งและร้องไห้อย่างหนักรู้สึกคิดถึง รู้สึกผิด และรู้สึกของคุณ จนลืมนึกไปถึงเหตุผลที่จงอินมาอยู่ที่นี่ไปจงอินคงรู้มาบ้างแล้วจากแบคฮยอน ทั้งที่เขากำชับนักหนาว่าอย่าบอกให้จงอินรู้ เซฮุนจะพูดคำคำนั้นออกไปต่อหน้าจงอินได้ยังไง


คำบอกลานั่นน่ะ


จะทนเห็นจงอินเสียใจแบบนี้ได้ยังไง




“นี่...”

เขามองตามเสียงและเห็นกล่องช็อกโกแลตที่ตัวเองทำกำลังถูกแกะด้วยมือของจงอิน


“จงอินเจอมันได้ยังไง”

แต่อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรเลย พอแกะห่อออกได้ก็เริ่มกัดมันเข้าไปในปากจนเซฮุนเผลอร้องออกมา


“มันกินไม่ได้แล้วนะจงอิน” ยังคงไร้เสียงตอบกลับมา จงอินกินมันเข้าไปแล้วยิ้มออกมาให้กับเขา... เป็นภาพที่ทำให้น้ำตาที่เริ่มแห้งไปอยากกลับออกมาอีกครั้ง


“อร่อยมากเลย ขอบใจมากนะ”


“ไม่ต้องกินมันก็ได้...” เซฮุนว่าเสียงอ่อย สุดท้ายช็อกโกแลตที่เขาตั้งใจจะให้ก็ถูกจงอินกินเข้าไปจนหมด

ทำท่าจะลุกไปหาน้ำเปล่ามาให้จงอินกินแต่มือของเขาก็ถูกคว้าเอาไว้และเซฮุนต้องนั่งลงตามแรงนั้น


“เซฮุน... ฉันยินดีรับความรู้สึกทั้งหมดของนาย และรู้สึกดีมากที่ความคิดของเราตรงกัน”


“...”


“เราไม่ได้พูดกันตรงๆเลยเพราะฉันเอาแต่คิดว่าความรู้สึกของฉันถ่ายทอดไปกับการกระทำทุกอย่างที่ตั้งใจทำให้แล้ว... จนรู้ว่ามันไม่ใช่ทุกอย่าง ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันมีความสุขมากขึ้นเรื่อยๆ และเสพติดการมีเด็กประหลาดที่ชอบส่งยิ้มมาให้จนขาดนายไปไม่ได้อีก”

ร่างกายของเขาถูกดึงเขาไปกอดอีกครั้ง... เป็นอ้อมกอดที่แน่นจนเซฮุนต้องกอดตอบ


ขอเวลาอยู่ตรงนี้อีกหน่อยไม่ได้เหรอ... ให้เขาได้อยู่กับคุณตัวอุ่นของเขา ความสุขของเขา รอยยิ้มของเขา


“หลังจากที่กอดนายเอาไว้แล้ว ฉันมีเรื่องที่อยากจะทำอีกเรื่องนึงและอยากขอให้นายช่วย จะตกลงรึเปล่า?”


...และคนที่เขารัก




 “อืม” เซฮุนพยักหน้าตอบ

รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นบนใบหน้าของจงอิน สายตาละเอียดอ่อนค่อยๆขยับเข้ามาใกล้เขาจนได้เห็นใบหน้าที่เซฮุนเฝ้าคิดถึงอย่างชัดเจน

 


มองภาพตัวเองที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นของคนที่ตัวเองหลงรัก ... เขารักจงอิน

 


“ช่วยหลบอยู่ข้างหลังฉันอีกครั้ง ให้ฉันได้ปกป้องนายได้มั้ย?...”

ได้รับเอาสัมผัสที่ค่อยๆบรรจงจูบมาที่หน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบาและอบอุ่นเข้าไปถึงข้างในหัวใจ


“อย่าทิ้งฉันไปนะ... ได้โปรดอยู่ข้างๆฉัน”


เขารักจงอินมากจริงๆ


มือที่จับใบหน้าของเขาสั่นอย่างสัมผัสได้ จงอินกำลังอยากร้องไห้เช่นเดียวกันกับเขาในตอนนี้ เซฮุนอยากจะอยู่ที่นี่กับคุณตัวอุ่นของเขามากเหลือเกิน... เขารักจงอินมาก มากเสียจนเวลาที่ผ่านมากลายเป็นช่วงเวลาระยะสั้น เราอยากอยู่ด้วยกันนานกว่านั้น.... ให้ความสุขอยู่กับเรานานกว่านี้




 

“พ่อคงให้เวลาลูกเก็บของนานไปสินะ”

และมันก็หยุดลงพร้อมกับใบหน้าของคุณพ่อที่โผล่เข้ามาโดยไม่บอกกล่าว


“คุณพ่อ.... มาได้ยังไงครับ” ทั้งที่ท่านควรจะอยู่จีนกับลู่หาน


“นั่นใช่คำถามที่เราจะถามกันในตอนนี้เหรอ?เซฮุน”

และสายตาที่เซฮุนเคยกลัวน่ากลัวขึ้นกว่าทุกๆครั้งตอนที่มองมาที่เขากับจงอิน เผลอกลัวจนไม่กล้ามองหน้าท่านในตอนนี้แต่พอเป็นแบบนั้นเขากลับอุ่นใจมากขึ้นเพราะมือที่จับกันเอาไว้ยิ่งแน่นขึ้นราวกับว่าจงอินอยากจะบอกด้วยการกระทำว่าอย่ากลัว...ตรงนี้มีจงอิน

คุณพ่อมองมาที่เราอีกครั้งและเริ่มก้าวเข้ามาใกล้ๆ


“ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ ได้ใช่มั้ย?”

สายตาคมติดไม่พอใจหันไปหาอีกคนที่ไม่ใช่เขา


“แต่--


“ได้ครับคุณลุง”

ได้แต่มองไปที่จงอินพยายามจะขัดขึ้นแต่จงอินก็หันมาบอกว่าไม่เป็นไรแบบไร้เสียง


“ช่วยหลบอยู่ข้างหลังฉันอีกครั้ง ให้ฉันได้ปกป้องนายได้มั้ย?...”


“อืม”

เซฮุนยอมให้จงอินเดินตามคุณพ่อที่เดินออกไปก่อนแล้วด้วยจิตใจที่เป็นห่วง... ไม่สบายใจเลยที่สองคนนั้นหายเข้าไปคุยกันแค่สองคนภายในห้องที่ปิดประตูแน่นหนา


“อย่าทิ้งฉันไปนะ... ได้โปรดอยู่ข้างๆฉัน”


ได้โปรด... อยู่ข้างเราด้วยนะจงอิน

 

....







“เธอชื่ออะไร?”

ไม่อ้อมค้อมแค่จงอินนั่งลงที่โซฟาอีกฝั่งได้ คุณพ่อของเซฮุนก็ถามขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงที่ติดไม่พอใจ

ซึ่งตัวเขาเองก็เข้าใจ... การเข้ามาเจอเขากับเซฮุนในท่าทางใกล้ชิดแบบนั้น


“ผมคิมจงอินครับ” โค้งหัวให้คนที่อายุมากกว่าอย่างสุภาพ พยายามมองตาท่านด้วยความมั่นใจและไม่ประหม่า รับปากเอาไว้แล้วว่าจะปกป้อง... อยากให้เซฮุนพึ่งพาเขาบ้าง ให้เขาได้ทำอะไรเพื่อเราสองคน


“ฉันจะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ เธอ...จงอิน เป็นอะไรกับลูกชายฉันงั้นเหรอ?”


“ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันครับ”


“อืม...” น้ำเสียงคุณพ่อของเซฮุนดูอ่อนลงเมื่อได้ยินประโยคนั้น



“แต่ผมกำลังจะขอเซฮุนเป็นแฟน”

แววตาที่สงบลงแล้วกลับแข็งขึ้นอีกเพราะประโยคที่จงอินเอ่ยมันอย่างหนักแน่น

คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าด้วยกันจนริ้วรอยของประสบการณ์เผยให้เห็น


“งั้นเหรอ... คิดว่าฉันจะ--


“ผมรักเซฮุนครับ”


“...”


“ผมรักเขาจริงๆ”


“...”


“แม้ว่าคุณอาจจะไม่เห็นด้วย แต่ผมรักเขาด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี อยากปกป้องและดูแลด้วยใจจริง”


“เธอคิดว่าจะรู้สึกแบบนี้กับเซฮุนไปได้ตลอดอย่างนั้นเหรอ? หื้ม? ในสังคมที่ยังไม่เปิดรับเรื่องแบบนี้เลยน่ะ ทำไมฉันต้องยอมรับให้ลูกชายตัวเองไปเจอสายตามากมายที่พร้อมจะดูถูกเขาเพราะเธองั้นเหรอ?ด้วยอารมณ์ชั่ววูบของวัยรุ่น...”


“ความรักของผมเกิดขึ้นอย่างบริสุทธ์ครับ”


ด้วยแววตาที่ไม่ได้แข็งกร้าวแต่แน่วแน่พร้อมจะพยายามเพื่อให้ได้พูดและอธิบายให้อีกคนเข้าใจทำให้คนเป็นผู้ใหญ่หยุดฟัง



“และมันจะไม่เปลี่ยนแปลง” เด็กคนนี้พูดออกมาด้วยความจริงใจ... ทั้งน้ำเสียงและแววตาทำให้เจ้าของบ้านเชื่ออย่างนั้น


จงอินรอฟังคำพูดที่ออกมาด้วยใบหน้านิ่งเรียบเหมือนเดิม หลังจากที่คนที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่าหลายปีถอนหายใจยาว



“เพราะแบบนี้สินะ...”

สายตาของคุณพ่อเซฮุนดูอ่อนลงและแสดงความอ่อนล้าออกมาด้วยในคราวเดียวกัน


“เซฮุนถึงได้อยากอยู่ที่นี่นัก... ลูกชายคนเล็กของฉัน คนที่ไม่เคยแสดงความเห็นหรือความต้องการอะไร”


“...”


“ถึงได้แสดงความต้องการอย่างแรกของเขาออกมาอย่างหนักแน่นขนาดนั้น”

สายตาของทั้งสองคนเหมือนกัน มีความมุ่งมั่นและขอร้องเขาในเรื่องเดียวกัน


“เซฮุนสู้กับความอึดอัดนั้นมาได้ แต่ท่าทางไม่มีความสุขของเขาทำให้ฉันต้องกลับมาคิดทบทวนตัวเอง...ความหวังดีของฉันเป็นสาเหตุของการหายไปของรอยยิ้มน้อยๆที่ฉันเฝ้ามองรึเปล่า”


ทั้งคู่แค่อยากอยู่ด้วยกัน...


“ฉันไม่อยากทิ้งเขาเอาไว้ที่นี่ในขณะที่ครอบครัวทุกคนย้ายกันไปอยู่ที่นั่น อยากให้เซฮุนกับลู่หานได้อยู่ด้วยเสียทีหลังจากที่ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันมาเป็นเวลานาน อยากจะได้ดูแลลูกทั้งคนอย่างเท่าเทียมกัน ได้รักและเอาใจใส่พวกเขามากๆ แต่ฉันคิดไม่ถึง ไม่ทันได้คิดเรื่องที่เซฮุนได้เสียสละอะไรมากมายในชีวิตไป”


คุณพ่อครับ... เซฮุนเจ็บ เจ็บมามากเกินไปแล้ว


จนกระทั่งคนเป็นลูกเตือนสติเขา... พ่อแบบเขาจะทนได้นานแค่ไหนที่เห็นลูกของตัวเองเจ็บป่วยหรือแม้กระทั่งแอบมองลูกของตัวเองร้องไห้เหมือนจะขาดใจในอ้อมกอดของพี่ชายตัวเอง


ได้โปรดนะครับ ... ให้เซฮุนได้กลับไปอยู่ที่บ้าน ให้รอยยิ้มของเซฮุนกับผมเถอะ ผมไม่อยากเห็นน้องร้องไห้


คำขอแรกของลูกชายคนโตทำให้หัวหน้าครอบครัวโอตัดสินใจได้... ลู่หานไม่เคยขออะไรจากเขา ไม่เคยตื่นขึ้นมารับรู้อะไรก่อนหน้านี้ยังคิดได้และพร้อมจะเสียสละอยู่ที่จีนจนกว่าจะสอบเทียบติดและได้มาอยู่กับน้องชายที่นี่ด้วยตัวเอง


ลู่หานอยากอยู่กับเซฮุนครับ... แต่ลู่หานจะไปหาน้องเอง น้องจะได้มีความสุข


คำขอร้องของลู่หานทำให้เขาตัดสินใจมาที่นี่เพื่อให้ทางเลือกกับลูกชายของเขาอีกคน


จนได้มาเจอสาเหตุจริงๆของเรื่องนี้เข้า เด็กผู้ชายที่มีสีหน้าและแววตาหนักแน่น แสดงความจริงใจและความต้องการอย่างชัดเจนโดยไม่มีความลังเล





“ฉันก็แค่...ไม่อยากจะทิ้งเขาเอาไว้คนเดียวอีก”


“...”



“นายจะช่วย ดูแลเซฮุนจนกว่าพวกเราจะย้ายกลับมาได้มั้ย? จงอิน”



ในดวงตาคู่นั้นสะท้อนให้เห็นอะไรหลายอย่าง ความจริงใจและความรักในตัวของลูกชายเขา คงทำให้เซฮุนมีความสุขได้ คนเป็นพ่อแบบเขาอยากให้เซฮุนมีความสุขจริงๆซักครั้ง... ทำตามความต้องการเพียงอย่างเดียวของลูกชายทั้งสองคน



 

....






ทั้งสองคนเดินออกมาจากห้องทำงานของคุณพ่อเมื่อเวลาผ่านไปนานพอสมควร เซฮุนรีบเข้าไปหาจงอินอย่างลืมตัว เกือบกลับมาไม่ทันเพราะมองเห็นคุณพ่อของตัวเอง....


“เซฮุน...”

จงอินเรียกชื่อเขาใบหน้าคมดูจริงจังจนเขาไม่กล้าพูดอะไรออกไป แบบนี้แปลว่าเขาต้องไปจากจงอินจริงๆเหรอ


“นายต้องเก็บของต่อแล้วนะ”


ไม่มีความหวังเลย


“พ่อจะไปส่งเอง”


“แต่...”

เกือบจะร้องไห้ออกมาแล้วถ้าไม่ติดว่าจงอินหลุดยิ้มออกมาท่ามกลางความสับสนของตัวเขา จงอินก็เข้ามากอดจนเซฮุนเซไปข้างหลัง


“คุณพ่อครับ.... เกิดอะไรขึ้นแล้วทำไม?”

พอได้รอยยิ้มจากคุณพ่อกลับมาทำให้เซฮุนอยากจะยิ้มและร้องไห้โฮออกไปพร้อมๆกัน


จงอินกอดเขาเอาไว้แบบนั้นไม่ปล่อยเลย


“ขอบคุณครับคุณพ่อ”


“ต้องไปขอบคุณพี่ชายของลูก กับเด็กคนนี้ที่ไม่ยอมแพ้เลยจริงๆ”


“งั้นเซฮุนอยู่ที่นี่ได้แล้วเหรอครับ? จริงๆใช่มั้ยครับคุณพ่อ”


“ถ้ามันทำให้เรามีความสุข พ่อรักลูกมากนะ ที่ผ่านมาพ่ออาจจะไม่ได้แสดงมันออกมาแต่พ่อรักและอยากเห็นลูกชายของพ่อมีความสุข”


“...”


“คืนรอยยิ้มให้กับตัวเองเสียทีนะลูก”


น้ำตาซึมขึ้นมาเพราะมือใหญ่ที่อบอุ่นลูบหัวเขาเบาๆ เท่ากับว่าคุณพ่อปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่แล้วงั้นเหรอ


“แล้วทำไมจงอินให้เราเก็บของล่ะ”

เจ้าของชื่อผละออกจาอ้อมกอดเล็กน้อย ส่งยิ้มพร้อมดวงตาเป็นประกายมาให้จนเซฮุนทำตัวไม่ถูก




“ก็เก็บของแล้วไปอยู่ที่บ้านอีกหลังของนายไง”


พรึบ!

 

“จงอิน! ปล่อยเรานะ..เราเวียนหัวนะ ฮื่ออออ”

เสียงหัวเราะออกมาจากลูกหมีที่ว่าคุณตัวอุ่นของเขากอดและยกตัวเขาขึ้นเหวียงตัวไปรอบๆอย่างดีใจโดยไม่คิดถึงคุณพ่อที่ยืนทำหน้าเครียดอยู่เลยซักนิด



“ไปอยู่กับฉันนะ...” น้ำเสียงจริงจังเอ่ยขึ้นหลังจากวางตัวเขาลง แววตาคู่นั้นยังคงเหมือนเดิม


รอยยิ้มที่แสนวิเศษของจงอินค่อยๆกว้างขึ้นเมื่อตัวเขาตอบตกลง





บอกแล้วว่าเซฮุนไม่เคยเอาชนะจงอินได้เลยซักครั้งจริงๆ ลูกหมีของคุณม๊าทำให้เขาพ่ายแพ้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง... แต่เขาก็ยังรัก และหัวเราะไปกับความยินดีที่เกิดขึ้นไปพร้อมๆกัน

 

 






บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่26 เล่มที่16


เราตัดใจและคิดจะจากไปเงียบๆแล้ว... ยอมที่จะไม่บอกเขาเพื่อจะไม่ต้องเห็นใครเสียใจนอกจากตัวเอง

แต่เพียงแค่ได้เห็น แค่ได้เห็นหน้าจงอินและถูกดึงเข้าไปกอด

ความตั้งใจทั้งหมดของเราก็พังทลายลง

พวกเรากอดกันและร้องไห้เป็นเด็ก


เราคิดว่าเราจะตายซะแล้วเพราะว่าหัวใจเรามันเจ็บมาก แต่หัวใจดวงเดิมของเรากลับดีขึ้นมาเพราะรอยยิ้มของเขาอีกครั้ง... เพราะความรักของจงอิน


ขอให้เรื่องราวต่อจากนี้เป็นฟ้าหลังฝนที่สดใส












เรากลับมาแล้วววววว ขอทางเคลียร์พื้นที่ให้บ้านหมีหน่อยยยยยย

T^T บทที่แล้วร้องไห้หนักมาก แต่ฝนจะหยุดลงแค่นี้นะคะ


ขอให้มีฟ้าหลังฝนที่สดใส


ฮื่ออออ จริงๆแล้วคุณพ่อก็ยอมฟังลู่หานนั่นแหละ (แอบน้อยใจแทนเซฮุนอีกละ ถึงจะได้ทำตามใจตัวเองแต่มันก็มาจากคำขอของพี่ชายอยู่ดี) เรื่องต่างๆนี่เริ่มต้นมาจากคุณพ่อเลยนะคะ จริงๆ คือรักลูกนั่นแหละแต่ทำใจแข็งไปจนกระทั่งคำพูดของลู่หานทำให้คิดได้

#รักลู่หานมากกกกกกก น้องน่ารักนะจริงๆ (รออ่านในตอนพิเศษได้เลย)


รายชื่อตอนพิเศษ เดี๋ยวเราจะเอาตัวอย่างมาลงให้อ่านกันนะค้าาา



อีกสองตอนก็จะจบแล้วนะคะ อันนี้ร้องไห้หนักกว่าอีก T^T 

รักเรื่องนี้มาก และเราก็ผูกพันธ์กับเขาทั้งคู่มากจริงๆ ... เด็กประหลาดกับคุณตัวอุ่น เด็กขี้หนาวกับลูกหมี เราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะมากๆเลย ทำใจที่เรื่องจบไม่ได้จริงๆค่ะ แต่งเรื่องนี้ตั้งแต่ต้นๆปี หลายเดือนแล้วที่อยู่กับเรื่องนี้

เราขอลงวันเสาร์เหมือนเดิมเน้อ พร้อมกับอัพเดตเรื่องรูปเล่ม รายชื่อตอนพิเศษ


อีกแค่สองตอนเองอ่าา ร้องไห้แป๊บ

คนเขียนเศร้า....



อ้อ ใครได้ไปคอนดูและสนุกเผื่อเราด้วยนะคะ ส่วนคนที่ไม่ได้ไปไม่เป็นไรโน๊ะ ปีนี้บัตรหายาก เอาตอนหน้าไปปลอบใจตอนนี้ด้วยอ่ะ เราก็ไม่ได้ไปปีที่แล้วไม่มีเงิน ปีนี้มีเงินติดสอบไปอีก คงได้ไปปีหน้าตอนใกล้จบเลยค่ะ 




เม้นซักนิดนะคะ เรื่องนี้ใกล้จะจบแล้ว.... เราอยากอ่านความเห็นของคนที่เข้ามาอ่านรู้สึกยัไงกับเรื่องราวของพวกเขาโน๊ะ



กำลังใจยังคงสำคัญนะคะ ^^






เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ (เสมอ)






#เซฮุนขี้หนาว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #810 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 01:33
    ฮืออออ ดีใจจจจ
    #810
    0
  2. #751 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 21:24
    เย้~~~ ขอบคุณพี่ลู่กะคุณพ่อ
    น้องฮุนยิ้มได้สักที แค่ 2 ตอนที่น้องฮุนไม่ได้ยิ้มนี่รู้สึกโลกหม่นมากทึมมาก
    แต่ตอนนี้โลกกลับมาสดใสไฉไลอย่างเดิมล่ะ ดี~~ ^0^
    #751
    0
  3. #699 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:42
    เยสสสสสสส ดีใจจจจจจจ ไปอยู่บ้านจงอิน เนอะๆๆๆ
    #699
    0
  4. #664 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 14:09
    โอ้ยยยยยยยยยยยขอบคุณลู่หาน ขอบคุณพ่อเซฮุนที่เข้าใจนะ จงอินต่อไปต้องดูแลเซฮุนดีๆนะ เซฮุนว่างๆก็ไปหาลู่หานพ่อแม่นะ เย้ๆ 5555
    #664
    0
  5. #628 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 03:11
    ลู่หานเปนพี่ชายที่แสนดีมากเลย
    #628
    0
  6. #617 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 00:31
    ร้องงงงงไห้คลอตามไปเบาๆดีใจที่มันออกมาเปนในรูปแบบนี้ เราเข้าใจคุณพ่อนะ และเราว่าคุณพ่อพยายามที่จะทำให้ทุกคนมีความสุข ดีใจที่คุณพ่อเลือกให้เซฮุนอยู่ที่เกา ความสุขของลูกก็คือความสุขของพ่อแม่อะเน๊าะ
    #617
    0
  7. #609 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 18:23
    กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่จริงๆค่ะ จริงเซฮุนก็เป็นแค่เด็กธรรมดาคนหนึ่งแต่มีหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ คือน้องต้องแบกรับความหวังของครอบครัวไว้ที่ตัวเองคนเดียว น้องคงอึดอัด และกดดันมาก แต่โลกที่น้องผ่านมาสอนให้น้องอดทนและอดกลั้นมาตลอด (สะท้อนจากตัวคุณพ่อน้อง) แต่เมื่อน้องได้มาเจอคุณตัวอุ่น มันคงเป็นเวลาที่เหมาะสมแล้วที่น้องจะได้มีชีวิตเป็นของตัวเองจริงๆสักที ฮืออออ คุณตัวอุ่นรักเด็กประหลาดของเขามากจริงๆถึงกับกล้าเผชิญหน้ากับคุณพ่อขนาดนั้น
    #609
    0
  8. #561 sehunnieee (@creamter2kp) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 16:24
    ฮื่ออออรักกกก ไม่อยากให้จบเลย;_____;
    #561
    0
  9. #554 kh_hk (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 14:53
    คือตอนอ่านตัวซ่าน้ำตาร่วงปวดไปหมดเพราะไม่อยากให้สองคนนี้แยกกัน

    แต่พอได้รับข่าวดีปุ๊บยิ้มดีใจและทำให้หลงรักตัวละครสองคนนี้เข้าไปอีก

    คือบอกตามตรงเราไม่อยากให้จบเลย
    #554
    1
    • #554-1 eeLf (@eeLf) (จากตอนที่ 28)
      23 สิงหาคม 2559 / 17:39
      ยังไม่จบได้ม้ายยย! อยากให้มีต่อๆไปเลย เด็กประหลาดคุณตัวอุ่นมีไปนานๆได้ไหม
      #554-1
  10. #553 Jarvismint (@mintty-pn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 11:33
    ฮือออออออ เราร้องไห้ไปกับน้องฮุนเลยค่ะ
    #553
    0
  11. #552 sday (@ohsehunyehet) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 08:29
    ตั้งแต่ติดตามมา เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ละมุนมาก ใช้ภาษาเหมือนว่าเรากำลังติดตามเด็กสองคนนี้อยู่ห่างๆเลย ชอบมากจริงๆค่ะ ;-;
    #552
    0
  12. #551 Khingap (@khingap) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 02:49
    ฮือออออคุณพ่อขอบคุณค่ะที่ทำให้เขาอยู่ด้วยกัน แม่หมีต้องเลี้ยงเซฮุนดีแน่ๆ คุณลูกหมีนี่ก็เก่งสุดฮือออ
    #551
    0
  13. #550 Khingap (@khingap) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 02:48
    ฮือออออคุณพ่อขอบคุณค่ะที่ทำให้เขาอยู่ด้วยกัน แม่หมีต้องเลี้ยงเซฮุนดีแน่ๆ คุณลูกหมีนี่ก็เก่งสุดฮือออ
    #550
    0
  14. #547 Nong662 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 23:17
    น้ำตาร่วงและยิ่งรักไคฮุนมากขึ้นๆค่ะ
    #547
    0
  15. #546 Bh_pcyy (@Bh_pcyy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 22:01
    ซึ้งอะไรเบอนี้
    #546
    0
  16. #545 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:31
    ฮรึก ตอนนี้มันซึ้งอะ ร้องไห้ด้วยค่ะซิส
    #545
    0
  17. #543 Pinkdao (@Pinkdao) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 20:36
    เย้ๆดีใจจังได้อยู่ด้วยกันแล้ว
    #543
    0
  18. #542 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 20:21
    กรี้ดดดดด คุณพ่อไฟเขียวแล้วววว ได้กลิ่นหมีหัวเน่าลอยมาแต่ไกลเลย แม่หมีต๋าจะต้องโอ๋เซฮุนสุดแรงแน่ๆ 55555
    #542
    0
  19. #541 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 19:40
    โอ้ย ดีใจ เค้าได้อยู่ด้วยกันแล้ว ;-;)) แต่ก็คิดเหมือนพี่อะ พ่อทำตามคำขอของลู่หานจริงๆ ;-;))
    #541
    0
  20. #540 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 18:07
    ในที่สุดๆๆๆๆๆๆๆๆ ว่าแล้วค่ะ ว่าต้องให้เซฮุนไปอยู่บ้านหมี คิคิ ใจตรงกันแล้วนะคะ เซฮุนเตรียมตัวความดันขึ้นไว้ยัง คุณม๊าเตรียมต้อนรับลูกสะใภ้เลยนาจา อิอิ
    #540
    0
  21. #539 Me_Penguin (@mediizam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 17:45
    นึกว่าคุณพ่อจะดื้อแล้วพาเด็กประหลาดไปจากคุณตัวอุ่นซะอีก
    เซฮุนจะได้ความสุขกับเค้าสักทีแล้วนะ ได้ไปอยู่กับครอบครัวหมีด้วย คุณม๊าดีใจแย่ะ ><
    #539
    0
  22. #538 iqshx↯ (@winbQy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 17:36
    ฮอลลลลลลลลลต้องขอบคุณคุณพ่อที่เข้าใจจริงๆฮรึก ใจตรงกันด้วยฮรือไปเลยลูกแฮปปี้สักทีTOT
    #538
    0
  23. #537 Tangmoksw (@Tangmoksw) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 17:32
    แอบร้องไห้ตอนพ่อพูดนิดนึง TT แต่พวกเขาไม่แยกกันแล้ววว เย้ๆ
    #537
    0
  24. #536 d-dani (@d-dani) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 17:29
    ฮรื่ออ น้ำตามาเลยดีใจนะที่จะมีความสุขซะที
    #536
    0
  25. #535 พี่แบคน้องโด้ (@cutedo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 16:42
    ดีใจจจจจจได้อยู่ด้วยกันแล้ว ดูแลกันและกันดีๆนะ :)
    #535
    0