ตอนที่ 20 : 18 หมีง้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    24 ก.ค. 59






ฉันเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งนะ..... 
อาจจะต้องพยายามมากขึ้นกว่าเดิม แต่ช่วยรอหน่อยนะ



















ในมือของเขายังถือหนังสือเล่มบางเอาไว้แน่น วันนี้เซฮุนอารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าแบคฮยอนรวมกันทั้งอาทิตย์ซะอีก...

 


 

     ก่อนจะกลับไปเรียนในครึ่งบ่าย ใช้เวลาอยู่นานกว่าแบคฮยอนจะตามหาเขาเจอ มันเป็นที่ประจำของเพื่อนสนิทเขาเช่นกัน เสียงเรียกหาของจงอินเงียบไปแล้วแสดงว่าเซฮุนหลบหน้าอีกคนสำเร็จ อย่างน้อยๆก็ตอนอารมณ์แบบนี้.... คนตัวเล็กไม่ได้พาใครมาด้วย นั่นทำให้เขานึกขอบคุณ แบคฮยอนได้แต่มายืนพิงกับอ่างล้างหน้าข้างๆกันกับเขาเท่านั้น ไม่ได้ถามอะไรเลย เรานั่งเงียบๆอยู่ซักพักใหญ่ ปล่อยเวลาให้หายไปพร้อมๆกับสายน้ำที่เขาเปิดเอาไว้เพื่อฟังเสียงของมัน


เสียงสายน้ำที่ทำให้ความโมโหเมื่อครู่คลายลง

หากแต่ยังไม่สงบและใจเย็นเท่าไหร่นัก


“...”


“จะเข้าคาบแล้วนะ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนไปรออยู่ที่หน้าห้องเรียน”


“ไม่หรอก..”

เสียงแบคฮยอนที่ดังอยู่ข้างๆยังเอ่ยต่อไปอีก ไม่ได้แสดงท่าทีไม่ชอบจงอินอย่างในทีแรก


“คิมจงอินวิ่งตามมาน่ะ วิ่งไวด้วย”


“เหรอ...”

เซฮุนรู้อยู่แล้วว่าเป็นอย่างนั้น แต่ไม่อยากเงียบใส่เพื่อนเลยตอบเบาๆกลับไป


“หน้าตาหมอนั่น ยังไงดีล่ะ นี่ไม่ได้เปิดทางให้อะไรหรอกนะ”

มองมือเล็กๆที่สัมผัสที่บ่าของตัวเอง แล้วยิ้มเล็กน้อยกับหน้าตาตลกๆของเพื่อนสนิท

“ตอนที่เซฮุนลุกออกไป จงอินก็หน้าเสียไปเลย เราแอบตามมาทีหลังน่ะเห็นว่าคนคนนั้นตามหาคนดื้อของเรายังไง... ดูท่าทางจริงจังขนาดไหน”


“...”


“บางที สองคนอาจจะใจตรงกันก็ได้”

ท่าทางจริงจังเหรอ นั่นไม่ได้แปลว่าเขาจะชอบเรานะแบคฮยอน


แล้วเราก็ไม่รู้ว่าจริงๆรู้สึกยังไงต่ออีกคนกันแน่


“รู้สึกดีกับเขามากไหม?”

เขาพยักหน้า มองไปทางแบคฮยอนที่ระบายยิ้มออกมาให้เขา

มือก็บีบไหล่เขาเป็นเชิงให้กำลังใจ

 

“รู้สึก... แบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใครเลย”

 

“เราว่าเซฮุนไม่ได้แค่รู้สึกดีแบบนั้นแล้วล่ะ ใช่มั้ย?”

 

“แบคฮยอน เราสับสนอ่ะ”

 

“ไม่เป็นไรนะ”

เขาพยักหน้าเหมือนหุ่มลืมใส่ถ่าน

มันน่ารำคาญไปเสียหมดจนเซฮุนหงุดหงิดตัวเอง ยังดีที่มีแบคฮยอนให้ปรึกษาแถมด้วยรอยยิ้มรูปสี่เหลี่ยมเล็กๆให้มองอีก


“เราเป็นอะไรไปก็ไม่รู้ ไม่สมเป็นเราเลย”


“ไม่ เราว่าไม่แปลกที่เซฮุนเป็นแบบนั้นหรอก หวงเขาสินะ?”


“อืม”


“ไม่อยากให้ใครมาแตะเหรอ?”


“อืม”


“ไม่อยากให้เขาไปทำแบบนั้นกับคนอื่น?”


“อืม แปลกๆอ่ะ เรารู้สึกเหมือนกับจงอินเป็นของเรา อยู่ๆก็รู้สึกโกรธ”


“ถ้าชอบก็ไม่แปลกหรอกที่จะหวง”


“...”

“ทำหน้าแบบนั้นอีก ที่เป็นอยู่เนี่ยไม่ใช่ว่าชอบเขาเหรอ คนดื้อ?”


“เรา... เราว่า...”


“ชอบก็บอกว่าชอบ”

 

เพราะเขาไม่รู้ว่าการชอบแบบนั้นของแบคฮยอนจะตรงกับความรู้สึกของเขาตอนนี้จริงๆ รึเปล่า

 

 “ถ้าคิมจงอินช้าขนาดนี้ก็บอกเองเลย”


“ไหนบอกไม่ชอบจงอินไง”


“ก็ นี่ก็ไม่ได้เชียร์เลยนะ”

ปากเล็กบ่นเสียงเบา ขยับปากไม่เป็นคำอยู่หลายครั้ง


“เห็นแก่สายตาแบบนั้นหรอก ทำให้คะแนนเพิ่มมานิดนึง”

 

“แต่ถึงอย่างนั้น มันเป็นไปไม่ได้หรอกแบคฮยอน”

 

 

ถ้าจงอินไม่ได้ชอบเขาล่ะ ถ้าความรู้สึกของเขากับจงอินไม่ได้เป็นความรู้สึกเดียวกันล่ะ?


“เราอาจจะไม่ได้รู้จักความรักดีหรอกนะ แต่เซฮุนรู้จักเขาดีใช่ไหม....”

 

 

“ถ้าเซฮุนรู้จักจงอินดี ความรักก็หน้าตาคล้ายๆแบบนั้นนั่นแหละ”

 

 

 

“ความรักเป็นสิ่งที่ดีนะเซฮุน แต่มันเป็นสิ่งสวยงามที่มาพร้อมกับความเสี่ยง”

 

 

 

“...”

 

 

“กล้าจะเสี่ยงเพื่อได้มันมาไหม... คนดื้อ”

 

 

 



 

     จงอินทิ้งลมหายใจอย่างโล่งอกหลังจากเวลาครึ่งวันของวันนี้เขาแทบไม่มีสมาธิไปทำอะไรเลย ตอนที่วิ่งตามเซฮุนไปจู่ๆร่างบอบบางนั้นก็หายไปทั้งทีเขาวิ่งตามมาไม่ได้ทิ้งช่วงนานเลยแท้ๆ ไปหาที่ไหนก็ไม่มี ไปที่ห้องของเด็กขี้หนาวที่เขาตามหาเพื่อนตัวเล็กของเซฮุนก็บอกว่าออกไปนานแล้ว  คิดว่าอีกคนคงจะกลับบ้านหนีหน้าเขา..... แต่พอเห็นว่ายังนั่งอยู่ใกล้ๆนี่ อยู่ตรงนี้ ก็รู้สึกดีจนอยากเข้าไปกอดอีกคนแน่นๆพอเห็นว่านั่งอยู่ม้านั่งประจำของเราสองคน

อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ในตอนเย็นที่รอบๆตัวเงียบสงบ ฤดูหนาวที่เพิ่งเข้ามาทำให้อากาศหนาวเสียจนคนขี้ร้อนอย่างเขายังรู้สึก... รอบกายดูทั้งหนาวและเงียบจนจงอินนึกเป็นห่วง


ร่างผอมบางของคนคุ้นเคยดูนิ่งสงบต่างจากทุกวัน


“เซฮุน...”        

ใบหน้าเมื่อตอนกลางวันยังติดตาอยู่ แววตาตอนนั้นเศร้าและดูน้อยใจจนเขาต้องหุบยิ้มลง หัวใจเหมือนโดนกดอยู่ใต้น้ำในช่วงเวลาสั้นๆนั้น...

รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของเด็กขี้หนาว รู้ตัวอีกทีขายาวๆของตัวเองก็วิ่งตามออกไปแล้ว


จงอินพาตัวเองนั่งลงกับพื้นที่ที่เหลืออยู่

ยังจำวันแรกที่เจอเด็กประหลาดของเขาได้อยู่เลย ... นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว

เป็นหลายเดือนที่เกิดเหตุการณ์ต่างๆมากมายจริงๆ


“เซฮุน”

นั่งลงข้างๆมองเห็นเสี้ยวหน้าของเซฮุนอยู่ตรงนี้ชัดเจน


“เป็นอะไร หื้ม?”

พอขยับเข้าไปใกล้เด็กประหลาดของเขาก็ถดตัวหนี


ไม่ยอมมองหน้ากันอีกต่างหาก....


ถึงจะจับมือทั้งสองข้าง บังคับให้หันหน้ามาทางนี้ก็ตาม


“ทำไมไม่มองหน้ากันล่ะ เซฮุน”


“...”

“หันมานี่ก่อน...”

หน้าหวานง้ำงอลงเหมือนตอนไม่ได้ขนมที่ชอบ ปากบางถูกเม้มเข้าหากัน

สายตาที่ส่งมาดูไม่พอใจชัดๆ


“อ่ะ เราเอาหนังสือมาคืน”

เสียงติดไม่พอใจของคนตรงหน้าทำให้จงอินไม่อยากรับหนังสือของตัวเองกลับมาเท่าไหร่


“รับไปสิ.... เราจะได้กลับ”

พอเห็นผมพ่นลมหายใจออก หน้าจากที่เห็นว่าน่ารักก็ดูแย่ลงไปอีก


“เราจะกลับแล้ว”

 

“ไม่ให้กลับ คุยกันก่อน”

 

“เราอยากกลับแล้ว”

แก้มกลมขึ้นเพราะอีกคนทำท่าทางแบบนั้นใส่เขา

ด้วยน้ำเสียงแบบนั้น แววตาแบบนั้น เข้าใจได้อย่างเดียวคือโดนโกรธเข้าให้แล้ว....


หรืออาจจะไม่ใช่การโกรธ

แก้มกลมๆที่ตกเป็นของเขากลมหนักขึ้นเพราะเจ้าของเป็นคนทำ ถึงมันจะน่ารักแต่ท่าทางเง้างอนนั้นไม่เข้ากับเซฮุนเลย

 

“เราจะ --

 

พรึบ!

 

ร่างบางสะดุ้งตกใจ เมื่อจู่ๆคนที่นั่งข้างๆก็นอนลงอย่างรวดเร็วกดหัวหนักๆลงกันหน้าขาไม่ทันได้ตั้งตัว ได้แต่ร้องโวยวาย ดิ้นไปมาอยู่แบบนั้น


“นี่!

ถึงจะโดนโวยวายแถมดิ้นหนีแบบนี้ จงอินก็ยังทำหน้ามึนอย่างทุกๆครั้งเนียนนอนอยู่บนตักนุ่มนี่ต่อไป

จนกว่าอีกคนจะยอมคุยกัน


“เราจะกลับบ้าน”

“กลับสิ กลับได้ก็กลับเลย”


จนกว่าคนที่ทำหน้างอใส่เขาจะหาย และยิ้มให้กันก่อน

จนกว่าจะเข้าใจ

 

 

“จงอิน! ลุกเลยนะ”

 

และไม่ต้องเดาว่านักกีฬาอย่างเขากับเด็กที่เกลียดการออกกำลังแบบเซฮุนแรงใครจะมากกว่ากัน

“ลุกเลย! เราเหนี่อยแล้วนะ”

 

ไม่ตอบอะไร คิมจงอินจับมือที่เขย่าตัวเขาเอาไว้ด้วยข้างหนึ่ง

พยายามจะจับมือนุ่มๆเหมือนอย่างเคย... ค่อยๆให้ความอบอุ่นไปยังมือเย็นของเด็กประหลาด อยากให้อีกฝ่ายมองตาเขาแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆไม่หลบสายตายเหมือนเมื่อครู่


เงยหน้าขึ้นไปมองตาคู่สวยของเซฮุน


“ไม่ให้ลุกหรอก”


มองตาอีกคนที่ยังฉายแววไม่พอใจอยู่


“ปล่อยมือเรานะ”

เขาส่ายหน้า


แถมยังกุมมือบางนั่นเอาไว้แน่นกว่าเดิม

คงมานั่งรอซักพักแล้ว มือถึงได้เย็นอย่างนี้

 

“ไม่ต้องมาจับเลย”

 

พอได้เห็นมุมแบบนี้ของเด็กประหลาดแล้ว .... จงอินไปต่อไม่เป็นเลย อาจจะเดาได้ว่าอาการแบบนี้เกิดขึ้นจากอะไร

แต่มันเป็นเหตุผลที่เข้าข้างตัวเอง


“โกรธอะไร?”

“...”

มีไม่กี่ครั้งที่เด็กช่างจ้ออย่างนี้จะเงียบ และเลือกที่จะไม่ตอบเขา

“จะไม่บอกจริงๆเหรอ เซฮุน”


“ไม่”

แถมยังหันหน้าหนีเป็นเด็กดื้อ


“เฮ้อ...”

ถึงจะกุมมือนั้นเอาไว้อยู่และเซฮุนก็หยุดดิ้นหนีแล้ว บรรยากาศก็ไม่ได้ดีไปกว่าคราวแรก

 

“วันนี้ยังไม่ยิ้มให้เลยนะ ทำแต่หน้าแบบนี้ใส่อีก หื้อ?”


“...”


“นี่....”


“เหนื่อยมากก็ปล่อยมือเราสิ”


“ไปกันใหญ่แล้วนะ”

หยุดทำสีหน้าแบบนั้นเสียที พอเริ่มเสียงแข็งก็ตาแดงแบบนั้น...


“เซฮุน”

แล้วเขาจะทนได้ยังไง


“ขอโทษ”

จับมือบางที่เริ่มอุ่นขึ้นมาไว้ที่อก หวังว่าตำแหน่งใกล้ๆหัวใจจะทำให้เซฮุนรู้สึกถึงความในใจของเขา

ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย ถ้ามันเป็นเพราะตัวเองเขาก็อยากจะบอกทุกอย่างที่อีกคนอยากรู้ ไม่อยากให้ในหัวใจที่เขาปกป้องต้องมารู้สึกแย่


“จงอินไม่รู้ จะขอโทษทำไม”


“ขอโทษที่หาไม่เจอตั้งแต่ตอนกลางวัน”

“...”

“ทนคิดเรื่องนี้ไปตั้งหลายชั่วโมงเลยสิ”

“...”


“ขอโทษนะ”

จงอินขอโทษที่เราไม่ได้คุยกันเสียตั้งแต่ตอนนั้น และคนคิดมากอย่างเด็กขี้หนาวของเขาคงคิดเรื่องไม่สบายใจนั่นจนรู้สึกแย่ไปตั้งหลายชั่วโมง แต่ตอนนี้อีกคนยอมพยักหน้าช้าๆตอบเขาแล้ว

จนคนพูดไม่เก่งอย่างจงอินยิ้มบางๆออกมาได้


“เราก็ไม่ได้โทษจงอินหรอก.... บางทีคนที่คิดไปเองอาจจะเป็นเราก็ได้ มันหงุดหงิดไปหมดเลยตอนที่เห็น”


“เห็น?”


มืออีกข้างนึงถูกยกขึ้นปิดปากตัวเองเหมือนเผลอหลุดเรื่องบางเรื่องออกมาแล้ว

คงจะยากซักหน่อยสำหรับการฟังเรื่องที่เป็นความลับ


แต่มันไม่อยากเกินไปหรอก


“ตอนอนุบาล.... ”



"ม๊าเคยจับฉันแต่งตัวชุดกระโปรงไปโรงเรียนด้วย"


หน้าตาอีกคนดูตกใจและกำลังจะหลุดขำออกมาตามเรื่องที่เขาเล่าให้ฟัง


จงอินต้องน่ารักแน่เลย”


“มาแลกความลับกันเถอะ”

คราวนี้เซฮุนปฎิเสธไม่ได้กับข้อตกลงนี้ เราเล่นมันกันหลายครั้งแล้ว หลักๆเขาจะเป็นคนเริ่มเพราะอยากรู้เรื่องของเซฮุน อยากรู้จักให้มากกว่านี้


“ว่าไง”


“เรา... ก็เราโกรธ”

เขานอนมองใบหน้าน่ารักจากมุมนี้ มองปากบางๆนั้นเริ่มเล่าเรื่อง


“โกรธที่จงอินให้คนนั้นจับมืออ่ะ ควงแขนด้วย”

“อ้อ”

“โกรธตัวเองด้วยที่ทำท่าทางเป็นเด็กเอาแต่ใจ”


จงอินส่ายหน้า เอื้อมมืออีกข้างที่ว่างไปขยี้หัวของเซฮุน

“เรื่องนี้เองเหรอ”


แอบดีใจเลยแฮะ...

ที่เดาเหตุผลถูก


“เรารู้ จงอินก็คงชอบผู้หญิงน่ารั--


“นั่นน่ะ พี่ฉันเอง”


“ห๊ะ??”

คราวนี้ดูตกใจกว่าคราวก่อน ดวงตากว้างขึ้นก่อนจะกระพริบตาถี่ๆแทน


“เดี๋ยวสิ...”


“เป็นลูกพี่ลูกน้องน่ะ ม๊าฉันเป็นป้าเธอเลยต้องเรียกตามลำดับไปแบบนั้น คลอดก่อนกันแค่เดือนเดียวเองมั้ง เกิดมาก็เจอหน้าตาแบบนั้นหลอกหลอนมาตั้งแต่ไหนแต่ไรเลย”


“จะบอกว่า ผู้หญิงคนนั้น ... เราเข้าใจผิดเหรอ”


“ใช่”


“โห...”

“อีกอย่างคือ ยัยนั่นขี้เหร่จะตาย อย่าไปมองว่าน่ารักสิ”

แอบขำที่ท่าทางอีกคนเปลี่ยนไปเลย มันทั้งดูโล่งอกและขำตัวเองไปด้วย สายตาที่มองมาดูดีขึ้น


“ไม่ดีเลย”

อีกคนตีลงมาที่อกเขาจนเจ็บ


“น่าจะหาเราให้เจอสิ! จงอิน”

และก็เม้มปากจนเหมือนจะร้องออกมา


“นี่...”


“เราคิดมากแค่ไหนรู้ไหม”

“...”

“ทำไมตัวเองเป็นแบบนี้เราก็ไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้อะไรซักอย่าง”

“...”

“เรารู้แค่ว่าเรารู้สึกดีเวลาอยู่กับจงอิน”

“...”

“และเราอยากอยู่ด้วยทุกๆวัน”

“...”

“จนคิดมากไปว่า ถ้าวันหนึ่งจงอินมีแฟน เราจะยังมาเจอกันที่นี่อยู่ไหม เราจะได้อยู่กับจงอินอยู่แบบนี้ไหม”

“...”

“จงอินทำให้เรากลายเป็นคนแบบนี้ไปแล้วนะ”


“...”


“ทำไมไม่พูดอะไรบ้าง”

มองเด็กประหลาดของเขา พ่นลมหายใจออกมาจนเกิดเป็นไอ คงจะพูดออกมาจนหมดแล้วจนโล่งไป...


เขากุมมือนั้นเอาไว้ กระชับให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

มองใบหน้าน่ารักที่หลุดความสับสนออกมา เป็นความรู้สึกที่จงอินไม่เคยรู้...ถึงแม้การกระทำของเขาจะชัดเจนมากแค่ไหน คำพูดยืนยันก็ยังสำคัญ


เขายังมองข้ามความรู้สึกของเซฮุน

 

“เซฮุนนา....”

 


ดวงตาคู่สวยมองมาที่เขาตามเสียงเรียก

 

“ฉันพูดไม่ค่อยเก่งน่ะ เลยเผลอทำให้คิดมากขนาดนั้น”

 


“ตอนนี้ฉันไม่ได้คิดจะมีใครหรอกนะ”

 



“ก็คุยอยู่คนเดียว”

 

“...จงอิน”

 



“เราคุยกันอยู่ไม่ใช่รึไง”

 

 

จงอินทำมันอีกแล้ว... การระบายยิ้มออกมาแถมยังจับมือเขาไปไว้ที่หน้าอกแข็งๆจนรับรู้ได้ถึงเสียงการเต้นของอวัยวะหนึ่งในนั้นอีก

มันเต้นแรงพอๆกับเขาในตอนนี้

 

“เราไม่รู้...”

ดวงตาคู่สวยที่ทำให้เขาหัวใจเต้นผิดจังหวะตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้มอง กำลังส่งสายตาแสดงถึงความจริงใจมาให้

 

“หรือไม่...”

 

 

มองริมฝีปากหนาที่เคยครอบครองริมฝีปากของเขาไปถึงสองครั้ง

 

 

“ฉันก็กำลังค่อยๆเข้าไปอยู่ในใจนายไง .... อาจจะต้องพยายามมากขึ้นกว่าเดิม”

 

 

“แต่ฉันจะทำมันให้ได้นะ”

 

“รอหน่อยนะ เซฮุนนา....”

การได้มองจงอินจากตรงนี้ให้ความรู้สึกแปลกๆ ใบหน้าคมหล่อเหลาส่งสายตาเป็นประกายมาให้เขา

แถมยังชิงพูดสิ่งที่เซฮุนเตรียมจะมาถามออกมาเองทั้งหมดอีก

ไม่มีทางหลบได้เลยจริงๆ


“อะไรก็ต้องการเวลาที่เหมาะสมทั้งนั้น เวลาที่สิ่งต่างๆใช้เพื่อเติบโต การที่เราเฝ้ามองมันค่อยๆโตขึ้นน่ะ... มันดีมากเลยนะเซฮุน”


“...”


“แล้วอย่าได้คิดจะมองใครล่ะ หมีขั้วโลกก็ไม่ได้ใจเย็นนะ”


“อะไรเล่า...”


“ว่าไง? หื้ม”

จะหลบสายตาแบบนี้ของจงอินได้ยังไงนะ



“ก็ตัวใหญ่ขนาดนี้... เราจะไปมองเห็นใครอีกได้ยังไง”

...จงอินที่ตัวโตขึ้นกว่าเดิมอีก

โตจนบดบังทุกอย่างออกไปหมด ทั้งความสบสน ความคลุมเครือ ความโกรธเมื่อครู่ ทุกๆอย่าง

 


จนตรงนี้มีแค่จงอิน

 

 

แต่ก็อดหมั่นไส้คนที่นอนหัวเราะอยู่ที่ตักตัวเองไม่ได้ เลยตีเบาๆไปทีนึง 

“เรายังไม่หายงอนนะ”

 

ตักของเซฮุนอุ่นขึ้นมาเลย เพียงแค่มีจงอินนอนอยู่ตรงนี้

และหน้าเขาร้อนขึ้นมาดื้อๆ ตอนที่จงอินส่งมือของตัวเองขึ้นมาทางเขา

 

ก่อนจะลดนิ้วเรียวเกือบทุกนิ้ว...ลดมันลงจนเหลือแค่นิ้วเล็กๆนิ้วเดียว นิ้วเล็กที่ทำหน้าที่ได้ดีทุกครั้ง

เพื่อให้คนอื่นหายโกรธกัน


“ดีกันนะ”

มองนิ้วก้อยของจงอินที่อยู่ตรงหน้า

เกือบจะยิ้มออกมาแล้วเพราะไม่คิดว่าคนแบบจงอินจะใช้วิธีเด็กๆแบบนี้ง้อเขา


“นะ”

และออดอ้อนเขาด้วยน้ำเสียงและสายตา


“จงอิน”


“ถ้าหายโกรธ จะเอาอะไรก็ว่ามา”


“...”


“นะ...”


“...”




“จะให้เรียกว่าลูกหมีสามวันเลย”

 







“พูดเองนะ”



 

จนสุดท้ายนิ้วก้อยของจงอินก็เกี่ยวเข้ากับอีกนิ้วนึงที่เป็นของเขา เอี้ยวไปจนนิ้วโป้งประทับกันกลายเป็นสัญญา

 


“ลูกหมี”

 

ยิ้มออกมาจนจงอินยิ้มตาม มองมือที่จับกันอยู่แบบนั้น.....

 

“ยอมเป็นลูกหมีให้เราเลย : )

 

“อืม”

 

 



เราชอบจงอินได้จริงๆนะ

...เราจะไม่เสียใจใช่มั้ย?

 

 

 

 

 

 









 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่18 เล่มที่16 


เราว่า... เราชอบจงอิน

แต่ตอนนี้เราจะรอ และตั้งใจรออย่างที่จงอินบอก

รอวันที่มันเติบโตเต็มที่และสวยงาม


ตอนนี้ก็ คุยกันไปก่อนก็ได้คุณลูกหมี : )


















จะเรียกลูกหมี ลูกหมี เรียกทั้งวันเลยคอยดู


แน่ะ หมีบอกว่าเค้าคุยกันอยู่ เป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งก็อย่างนี้แหละ

ง้อแบบหมีๆ

มาง้อแล้วน้าทุกคนกลับไปเป็นทีมหมีกันเถอะ! 


T^T ช่วงนี้ฟีคแบคไม่ดีเลย เราแต่งไม่ค่อยสนุกเหรอ หรือว่ามาอัพช้า คนแต่งก็กำลังใจหายได้นะเอ้อ.... ฟีบไปเลย เครียดงานด้วย แต่ไม่เป็นไรค่ะๆๆ อาการนอร์ยๆเฉยๆ 

เม้นให้ซักนิด คนแต่งจะได้มีกำลังใจน้า



เราก็จะแต่งต่อไปเนี่ยแหละ ตอนหน้าจะพาไปจีนกัน ไปเจอแฝดของเซฮุน แอบแต่งไปนิดนึงแล้วรู้สึกหลงรักลู่หานเลย(จะมีตอนพิเศษของลู่หานด้วย อาจจะไปรวมไว้ในเล่ม)

 อ้ออ มีใครสนใจรวมเล่มเรื่องนี้มั้ยคะ?? เราอยากทำมากเลย อยากเก็บเด็กประหลาดกับคุณตัวอุ่นเอาไว้ดูคนวาดอะไรไว้บ้างแล้ว ถ้าคนสั่งด้วยราคาจะได้ถูกลงหน่อย

เดี๋ยวค่อยคุยกันอีกทีโน๊ะ



เจอกันจ้า



เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ



#เซฮุนขี้หนาว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #930 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 21:51
    งือ ลูกหมี น่าร้ากกกกกก ชัดเจนแล้วนะคะคุ้ณ
    #930
    0
  2. #906 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 10:12
    ลูกหมีๆๆ เรียกสามวันเลยย
    #906
    0
  3. #849 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:39
    ง้อแบบหมีๆนี่มันน่ารักจริงๆ><เซฮุนก็รู้ตัวสักทีว่าชอบจงอิน555555
    #849
    0
  4. #802 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 00:10
    ลูกหมี~~ รีบๆบอกชอบเลย
    #802
    0
  5. #743 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 19:30
    คิม จงอิน มาใจเย็นอะไรตอนนี้
    เดี๋ยวก็โดยปาดหน้าหรอก 55555
    ปูลู... น้องฮุนน่ารัก
    #743
    0
  6. #691 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 19:26
    ดีกันนะ น่าร้ากกกกกกกก
    #691
    0
  7. #656 FftkPearlpearl (@FftkPearlpearl) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 01:24
    รออ่านต่อนะค่า ชอบมากก น่ารักลูกหมี
    #656
    0
  8. #626 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 22:38
    โอ้ยยยคือน่าฮักแท้น่อวววว โอ้ยยยเขินนน เมื่อไหร่น้าาวันที่เติบโตวันนั้น
    #626
    0
  9. #479 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 10:52
    ลูกหมี ลูกหมี เปนการง้อที่กระทัดรัดและเรียบง่าย แต่ทำเขินมากเลยยยย
    #479
    0
  10. #449 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 19:27
    ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี ลูกหมี
    #449
    0
  11. #411 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 14:56
    แนะเป็นแผนยุยงของแบคช่ะ จะให้น้องฮุนหึงจนรุ้ใจตัวเองอะจิ อิอิ
    #411
    1
    • #411-1 eeLf (@eeLf) (จากตอนที่ 20)
      28 กรกฎาคม 2559 / 07:21
      เป็นการง้อที่น่ารักมากเลย>< อ่านวนหลายรอบมากอ่า><
      #411-1
  12. #362 kalokaíri (@melu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 10:32
    เป็นกำลังใจให้นะค้า หมีตัวอุ่นๆตัวใหญ่ๆกำลังจะโตเต็มหัวใจของเซฮุนแล้ว
    #362
    0
  13. #361 SoftCream (@choco-macarons) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 21:14
    ยังติดตามอยู่นะค้าาาา ไม่ได้หายไปไหนเลยน้า ในที่สุดทั้งสองคนก็ยอมพูดความในใจต่อกันแล้วเนาะ หลังจากนี้จะมีแต่ความหวานเลี่ยนใช่ม้า อิอิ
    #361
    0
  14. #360 kh_hk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 14:36
    ฟ้าาาาาาาาาาาาาา.....นี้เขินมุดดินหนี
    #360
    0
  15. #359 Khingap (@khingap) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 07:53
    โอยยยยลูกหมีของเซฮุน น่ารักฮืออออ
    #359
    0
  16. #356 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 22:09
    พึ่งมาอ่านนะคะะะ ไรต์แต่งได้สนุกตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ พัฒนาด้านภาษาก็ดีขึ้นคะ อาจจะมาอ่านเฉยๆก็ได้น้าาช่วงนี้ช่วงเรียนน เชื่อสิว่าฟิคนี้ ลูกหมักับคนขี้หนาวน่ารักที่สุดเลย! สนใจน้าาเพราะเป็นฟิคที่ควรเก็บไว้อีกเรื่องเลย สนับสนุนค่าาไรต์สู้ๆน้าาาไฟต์ติ้งๆ
    #356
    0
  17. #355 onewlumin (@onewsine) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 16:07
    งอนได้น้ารักมากเลย
    ชอบๆๆๆๆๆๆๆ
    ลูกหมีของเซฮุน^^
    #355
    0
  18. #354 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 07:18
    เด็กประหลาดทำไมงอแงน่ารักจังเลยคะลูก ฮือออ แม่คะเค้าบิกว่าคุยๆกันอยู่ค่ะแม่ ;-;)) ลูกหมีของเด็กประหลาด ;-;))
    #354
    0
  19. #353 shunqunix (@hellogigii98) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 05:04
    โอ๊ยยยย ยัยเด็กประหลาดของเราเกรี้ยวกราดเพราะเข้าใจผิดนี่เอง เกือบงอนคุณตัวอุ่นตามยัยเด็กประหลาดซะแล้ว คุณตัวอุ่นง้อได้น่ารักจังเลย นอนตัก เกี่ยวก้อย แถมยังยอมให้เรียกว่าลูกหมีด้วย น่ารักทั้งคู่เลยน้าาา
    #353
    0
  20. #351 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 03:23
    น่ารักมากที่สุด ทีมหมีเสมอ ทีมหมีสุดตัวเลยค่าาาา สถานะคนคุยๆกันนี่เราบอกเลยก็คือแฟนอ่ะแหละ มีความหึงหวงกันพองามในสถานะคนคุย 555555
    สำหรับการรวมเล่มนั้นขอบอกว่าไม่พลาดจ้ะ
    #351
    0
  21. #350 Thirdleveln (@nnoinong) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 01:30
    น่ารักมาก อยากให้ง้องอนกันทุกตอน จะเป็นลูกหมีลูกหมากับยอมยัยเด็กประหลาดนี้ไปเถอะค่ะ น่ารักขนาดนี้ โอยยอยากมีเซฮุนไว้ครอบครอง ทำไมเขียนน้องได้น่าเอ็นดูขนาดนี้ค่ะ ฮือออ TT
    #350
    0
  22. #349 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 00:47
    งู้ยยยยยยย เขาง้อกันแบบนี้หรอคะ เจ้าหมี เจ้าหมีน่าร้ากกกกก เด็กประหลาดก็น่ารักน้อยกว่าที่ไหน ฮือ ใสซื่อบริสุทธิ์จังเยยย ;-; เขิน555555 เราสนใจร่วมเล่มนะคะ * - * หวังว่าราคาจะไม่สูงมาก เป็นคนแกลบๆค่ะ ฮือ ความเศร้าของโลกใบนี้ ._. โควทในตอนนี้หลายโควทน่ารักทั้งนั้นเลยค่ะ อยากมีเล่มเก็บไว้ไฮไลท์เลยทีเดียว5555555555555 
    #349
    0
  23. #348 yadapat (@yadapat) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 22:40
    ง้อได้น่ารักมากเลยยยย
    #348
    0
  24. #347 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 22:39
    รอหน่อยนะเซฮุนของคุณลูกหมี งื้ออออออ จิกหมอนรอเลยค่ะ~
    #347
    0
  25. #346 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 22:31
    งื้อออออออ คุณลูกหมี ><
    #346
    0