[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 18 : 16 หมีกำลังเติบโต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    19 ก.ค. 59






ถึงจะจับมือกันไว้แบบนี้น่ะเหรอ...







     เหมือนเหตุการณ์ซ้ำๆได้เกิดขึ้นนับตั้งแต่เราจูบกันครั้งที่สอง .... หลังจากนั้นเด็กประหลาดเอาแต่หลบสายตาเขาแถมยังห่างออกไปเป็นเมตรไม่ยอมเข้ามาอยู่ใกล้ๆ ขนาดตอนนอนยังเอาผ้าห่มมาห่มตัวเองเอาไว้ซะหนา จากเด็กประหลาดที่ขี้หนาวธรรมดาตอนนี้กลายไปเป็นเด็กประหลาดที่ทำตัวเป็นหนอนผ้าห่มแถมยังขี้หนาว เซฮุนคงไม่รู้ว่าหลังจากที่ดวงตาคู่สวยได้หลับลงแล้วคุณหมีขั้วโลกมองใบหน้าน่ารักที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงของตัวเองด้วยสายตาเอ็นดูขนาดไหน

จงอินอยากจะเห็นภาพนี้ก่อนนอนในทุกๆวัน

อยากจะกอดกายนุ่มจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยแบบนี้ ลมหายใจสม่ำเสมอและท่าทางสงบของเซฮุนทำให้เขาสบายใจ แม้จะกอดผ่านผ้านวมผืนใหญ่แต่เขาก็ยังรู้สึกดี อย่างน้อยมันก็ชดเชยทั้งวันที่เราเอาเขินกันไปมาได้

นึกขำอยู่ในใจที่มันเหมือนคู่แต่งงานใหม่ๆที่มัวแต่เขินอายกับการแสดงออก แต่สุดท้ายก็นอนกอดกันหลับลงไปบนเตียงเดียวกันเหมือนเคย



พอถึงวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างในบ้านก็เงียบลงเราจะไปบ้านหลังใหญ่ของอีกคนอีกครั้ง แน่นอนว่าจงอินจะไปด้วยถึงจะต้องเจรจากับม๊าอยู่นานเพราะผู้หญิงคนนั้นยืนยันว่าอยากไปส่งด้วย... จนลูกรักคนใหม่ต้องให้สัญญาว่าจะมาเยี่ยมบ่อยๆและใช้ลูกอ้อนอยู่นานกว่าจะสำเร็จ

รอยยิ้มแบบนั้นใช้ได้ดีเสมอ ... 


แต่รอยยิ้มที่เขาชอบก็ค่อยๆลดลงอีกครั้งหลังจากขึ้นมาบนรถที่มีแค่เราสองคน


“กังวลเหรอ?”


“เรากลัว...”

แน่นอนว่าการกลับไปเผชิญหน้ากับครอบครัวหลังจากผ่านเหตุการณ์นั้นมาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ยิ่งกับเซฮุนด้วยแล้ว... แต่ถึงยังไงซักวันพวกเขาก็ต้องคุยกันเพื่อเข้าใจกันอยู่ดี

ครอบครัวยังไงก็คือครอบครัว


“ถึงจะจับมือกันไว้แบบนี้เหรอ...”

จงอินค่อยๆยกมือบางของคนข้างๆขึ้นมา พลิกมือที่เย็นเฉียบของเซฮุนไว้ด้านบน ก่อนจะค่อยๆกางเรียวนิ้วออกจากกันช้าๆ... จนนิ้วของเราสอดประสานกันและเป็นเขาอีกที่กระชับเรียวนิ้วทุกนิ้วของเซฮุนจนจับกันเอาไว้แน่น


เรามองสองมือเฉดสีแตกต่างกันที่ค่อยๆจับกันแน่นมากขึ้น ก่อนเซฮุนหันมายิ้มน้อยๆให้กับเขา


“รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?”


“อื้ม”

เด็กประหลาดยิ้มให้เขาแถมยังซบลงกับที่ประจำเมื่อรถออกตัว


“เรายึดเลยนะ นี่อ่ะ”

ยกมือของเราสองคนขึ้นจนถึงระดับสายตา ดวงตาสวยมองมาทางนี้ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม พอมองจากมุมนี้เขาสามารถเห็นดวงตาและรอยยิ้มเล็กๆได้พร้อมๆกัน


“อืม”

เขาพยักหน้าตอบรับ และได้รับยิ้มกว้างกว่าเดิมอีกของเด็กประหลาด


“ไหล่นี้ด้วยนะ”

แรงกดที่หัวไหล่ยังไม่หายไป เซฮุนพูดออกมาทั้งที่ตาใกล้ๆจะปิดลง

“กอดของจงอินด้วยนะ”

ปากสีเชอร์รี่ยังคงขยับเรื่อยแม้จะเฉื่อยลงกว่าทุกที


“ทั้งหมดเลย”

แต่ก็ยังทรงอิทธิพลกับเขาอยู่ดี


เซฮุนเป็นคนที่ทำให้คนแบบเขาเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ คนที่เขาอยากจะโอบกอดเอาไว้ เอาตัวเองบดบังจากสิ่งที่จะทำให้ร้องไห้ อยากให้หลบอยู่ข้างหลังเขา.... อยากให้รอยยิ้มนั้นยังคงอยู่ไม่ว่ายังไง ให้ทำยังไงก็ได้ให้อีกฝ่ายมีความสุข


เด็กประหลาดที่เป็นครั้งแรกในหลายๆอย่างของคิมจงอิน


“ได้ ... ยกให้หมดเลย”

เขาตอบกลับเบาๆ มองใบหน้าใสนั้นที่ดูจะหลับไปก่อนที่เขาจะพูดจบ ประหลาดจริงๆที่เดี๋ยวนี้มองคนที่หลับไปแล้วยิ้มออกมาบ่อยๆ


ยังจะอยากได้อะไรอีกนะ... ทั้งตัวของเขาแทบจะไม่เหลืออะไรที่เป็นของตัวเองอยู่แล้ว

 





 

     บ้านหลังใหญ่ที่คุ้นเคยเรียกเสียงถอนหายใจของเซฮุนไปได้หลายครั้งแล้ว ไม่เคยคิดหนักกับการเข้าบ้านตัวเองขนาดนี้มาก่อนเลย เพียงแต่จงอินยังจับมือของเขาอยู่... เราจับมือกันจนมันเริ่มอุ่นขึ้นมา นั่นช่วยได้มากเลยสำหรับอาการกลัวในใจ


จงอินไม่ได้ตัวใหญ่ไปกว่าเขา แต่กลับให้ความรู้สึกน่าพักพิง


“ดีขึ้นไหม?”

แถมยังอบอุ่นจนรู้สึกปลอดภัย


“อื้ม จงอินส่งเราตรงนี้ก็พอ”


หลังจากยืนอยู่หน้าบ้านเพื่อทำใจให้กล้าเข้าไปข้างในอยู่นาน มองไปที่คุณตัวอุ่นอยู่หลายครั้ง เซฮุนอยากเอาแต่ใจ ล้มเลิกทุกอย่างแล้วกลับไปที่บ้านของจงอินอีก อยู่ที่นั่นด้วยความสบายใจและไม่ต้องกังวลถึงปัญหาใด มีทั้งคุณม๊า มงกู และที่สำคัญมีจงอินที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยและมีค่า


“ให้ไปด้วยไหม?”

มือที่ยังจับกันอยู่นั่นก็พอแล้ว แววตาที่ฉายความห่วงใยมาให้อีก... แค่มีจงอินก็พอแล้ว


“แค่นี้ก็ดีแล้ว”


ได้แต่ส่ายหน้าปฎิเสธไป


“ถึงเราจะไม่ค่อยมั่นใจ แต่พอรู้ว่าจงอินอยู่ตรงนี้เราก็โล่งใจไปได้เยอะเลย”


“เข้าไปด้วยกันเถอะ”


“จงอิน...”


“ไม่ต้องกังวลนะ”


“เราไม่รู้ว่าจะทำหน้าแบบไหนตอนเจอพวกเขา”

จงอินขยับตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นจนมีไอออกมาเมื่อตัวเขาถอนหายใจ มือใหญ่ที่ให้ความอบอุ่นแก่เขาเอื้อมมาจับที่เรือนผมก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่แก้มที่เริ่มเย็นของเขา...


“มันจะผ่านไปเซฮุนนา....”

นิ้วโป้งของอีกคนยังคลอเคลียอยู่ข้างแก้มจนตัวเขาอยากจะละลายไปเหมือนหิมะเมื่อวาน

ทำไมใจดีอย่างนี้นะจงอิน ทำไมอบอุ่นแบบนี้นะ...


“ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่รักลูกของตัวเองหรอกนะ พวกเขาต่างก็มีเหตุผล”

“...”

“ต่อไปนี้อย่าอดทนเก็บความรู้สึกตัวเองเอาไว้จนทำร้ายตัวเอง รู้สึกยังไงก็พูดกับพวกเขาไปเลย คำว่าครอบครัวมันตัดกันไม่ขาดหรอก”


“เรารู้..”


“ถ้าเกิดอะไร ฉันยังอยู่ตรงนี้”

เอียงแก้มเข้าหามืออุ่นๆของจงอินก่อนจะพยักหน้า


รอยยิ้มที่แสนพิเศษของจงอินเป็นกำลังใจชั้นดี เป็นยาที่รักษาเขาได้โดยไม่ต้องพึ่งหมอ เป็นสิ่งที่ทำให้คิดเข้าข้างตัวเองไปแล้วว่าตัวเองสำคัญ


“เราฝากบอกคุณม๊าด้วย ว่าจะกลับไปที่บ้านบ่อยๆ”

“อืม”


“จงอินนา...”

มองไปยังหลังรั้วใหญ่สีเทาที่ต้องกลับเข้าไป ก่อนจะเข้าไปเผชิญอะไรก็ตามเขาอยากรับเอากำลังใจที่อยู่ตรงหน้า


“กอดหน่อยนะ”

เอาแต่ใจเกินไปแล้วเซฮุน เขารู้... แต่ก็ยังเข้าไปกอดจงอินจนอีกคนหัวเราะออกมาเบาๆ


“อย่ามาอ้อนตอนนี้นะ”


“ไม่ได้อ้อนซักหน่อย เรายึดกอดนี้ของจงอินแล้วนะ”


“งั้นเหรอ”


“อื้อ! จะไม่ยกให้ใครเลยด้วย”

ถึงจะหมดสัญญาเซฮุนก็จะยอมเอาทุกอย่างแลกมันมา การมีจงอินอยู่ข้างๆแบบนี้ทำให้เขาเคยตัวและอยากอยู่ด้วยกันมากขึ้นไปอีก อยากเก็บความอบอุ่นนี้เอาไว้กับตัวและต้องการมันมากขึ้นเรื่อยๆ

 

“หึ เด็กประหลาด...”

 

หรือต่อให้ต้องทนอาการใจเต้นแบบนี้อีกกี่ครั้ง

เขาก็จะทำ




 

ไม่นานเสียงเอะอะของคนในบ้านก็ดังออกมา เริ่มจากคนที่หน้าประตูที่เริ่มเรียกคนอื่นๆตอนที่เห็นเซฮุน คุณหนูของบ้านหันไปมองก่อนจะคลายอ้อมกอดออก


“ไหวนะ”

“อื้ม ไหวสิ เรามีจงอินอยู่ทั้งคน”


“จะอยู่ตรงนี้นะ”


“หึ” เซฮุนส่ายหน้าก่อนจะอมยิ้ม

เสียงเอะอะนั้นไม่ได้น่าสนใจไปกว่าริมฝีปากที่อมยิ้มน่ารักตรงหน้าเขา ก่อนจะเอ่ยบางอย่างพร้อมท่าทางประกอบ


“อยู่ตรงนี้ต่างหาก”

ใช้นิ้วชี้ไปที่หน้าอกด้านซ้ายของตังเอง ยิ้มจนจงอินมองเห็นเขี้ยวเล็ก... สายตาสั่นไหวไปหมด

สั่นไปจนถึงตำแหน่งที่อีกคนอยากให้เขาอยู่


“อยู่ตรงนี้กับเราก็พอแล้ว เรารู้ว่าจงอินอยู่”


แล้วจะไม่ให้ยิ้มกลับไปได้เหรอ ไอ้ท่าทางน่ารักกับคำพูดแบบนั้น


“เราต้องไปแล้วนะ...”


“อืม”

เป็นเรื่องยากที่ต้องมองเซฮุนค่อยๆเดินหันหลังไปและมือของเราทั้งคู่ก็ต้องคลายออกจากกัน


“เซฮุน”

ใบหน้าเปื้อนยิ้มหันมาหาตามเสียงเรียก ปล่อยให้สายตาทำหน้าที่ของมันสื่อสารบางอย่างให้ไปถึงอีกคน


“แล้วเราจะโทรหานะ”

“อืม”

“ขอบคุณอีกครั้งจงอิน”

“มันจะผ่านไป ไม่ต้องกลัว”


“เพราะจงอินจะอยู่ตรงนี้”

คล้ายกับว่าไม่อยากให้สองมือปล่อยออกจากกัน อยากยื้ออยู่อย่างนั้นให้เวลาผ่านไป


“ใช่ จะอยู่ตรงนี้” 

พอได้คำมั่นแล้วเซฮุนจึงหันกลับไปอีกครั้ง และปล่อยให้มันหลุดออกจากกันในที่สุดหลังจากเรียวนิ้วสุดท้ายว่างปล่า


จงอินเผลอกังวล

ยืนมองแผ่นหลังบางที่เหมือนจะแตกหักทุกครั้งเมื่อเล่าเรื่องราวที่ต้องแบกรับเอาไว้ มันดูเปราะบางเหลือเกิน และพร้อมจะแหลกสลายเมื่อตอนที่เจ้าตัวร้องไห้จนตัวโยน

อยู่ตรงนั้นจนเด็กประหลาดของเขาก้าวออกไปเรื่อยๆ ดูเหมือนผู้หญิงคนที่เป็นแม่จะวิ่งออกมารับถึงหน้าประตูบ้าน... ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้แน่ๆ แม้ว่าอาการเจ็บป่วยที่เซฮุนเป็นมาตั้งแต่เด็กจะเรื้อรังมันยังไม่น่าห่วงเท่ารอยแผลในใจของเด็กอ่อนโยนแบบเซฮุน

ไม่มีใครรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของเด็กคนนี้เลยเหรอ


จงอินเองอยากเข้าไปอยู่ตรงนั้นแบบที่เซฮุนบอกหากทำได้ เขาอยากจะรักษาและซ่อมแซมจนไม่เหลือความเจ็บปวดใดๆอีก ค่อยๆแปะปลาสเตอร์ไปทีละส่วนและนั่งเฝ้ามองอยู่ภายในนั้นทั้งวันไม่ยอมให้อะไรเกิดขึ้นมากระทบกระเทือนแผลที่เขาเฝ้ารักษามา... อยากช่วยอะไรได้บ้าง

พอคิดไปแบบนั้นแล้ว การเลือกนั่งอยู่ที่เดิมเงียบๆและหยิบเพลงมาฟังไม่ให้เบื่อจนพาลเป็นห่วงจนเกินไป ยกเลิกการเรียกรถเพื่อพาตัวเองออกจากที่นี่


เขาแค่อยากเห็นว่าเซฮุนโอเคแล้วจริงๆ

แม้อีกฝ่ายจะไม่รู้ว่าจงอินไม่ได้ไปไหนไกลเลย แต่ตัวเขาเองรู้ และสบายใจที่มันเป็นเช่นนั้น


สบายใจที่จะอยู่ไม่ไกลจากเด็กประหลาดของเขาที่ขี้หนาวมากกว่าใครแต่รอยยิ้มกับอบอุ่นจนคนที่มองอยากจะยิ้มตาม

 


 

“คุณหนูของป้า โธ่...”

“ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมคะ พวกเราเป็นห่วงมากเลย”

“ขอโทษครับ ที่ทำให้เป็นห่วงกัน”


เสียงป้าแม่บ้านกับพวกพี่ๆในบ้านยังดังอยู่ไม่ขาด แม้จะโทรมาบอกป้าแม่บ้านไว้ก่อนแล้วแต่ดูทุกคนก็ยังแตกตื่นกันอยู่ดี และถึงเขาจะถูกห้อมล้อมด้วยคนมากมายที่เข้ามาแสดงความเป็นห่วงทันทีที่เข้ามาเขตรั้วบ้าน แต่มีแค่คนเดียวที่เดินออกมาแล้วทำให้หัวใจของเซฮุนเต้นช้าลงได้ เพียงแค่เห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของคุณผู้หญิงของบ้าน


“เซฮุน... ลูก ”

ยิ่งเดินมาใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่ไม่เอาไหนเลยที่ทำให้คุณแม่ต้องมาห่วงมากมายแบบนี้


“ไม่เป็นไรนะลูก...”

มือเรียวที่สั่นเทาค่อยๆยกขึ้นสัมผัสที่แก้มของเขาช้าๆ สายตาของคุณแม่ยังมองสำรวจไปทั่วตัวเขาราวกับกลัวว่าจะเกิดอันตราย


“เข้าบ้านกันนะ เข้าบ้านเรากันแม่ทำซุปไว้ให้ร้อนๆเลย เซฮุนจะได้ไม่หนาวไงลูก”

“ไปเถอะค่ะคุณหนู คุณหญิงเข้าครัวตั้งแต่เช้าเลยค่ะพอรู้ว่าคุณหนูจะกลับมา”


“ผมขอโทษครับแม่”


“ไม่หรอกลูก... แม่ต่างหากที่ต้องขอโทษหนู”

มืออุ่นของคุณแม่ทำให้เซฮุนอยากร้องไห้ออกมา ถ้าไม่ติดว่าให้สัญญากับอีกคนเอาไว้

อย่างที่จงอินบอก ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่รักลูก


“เซฮุน ไม่เกลียดแม่ใช่ไหม?”

เขาส่ายหน้าโดยไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ ตั้งแต่เด็กคนที่เซฮุนนอนกอดก็คือคุณแม่ คนที่คอยโอ๋ทุกครั้งที่เขาโดนฉีดยาก็คือคุณแม่ เซฮุนจดจำแต่สัมผัสที่อ่อนโยนของคุณแม่ได้ดีเสมอ

คุณแม่เป็นคนแรกที่สอนให้เขาอยากมอบรอยยิ้มและสิ่งดีๆให้กับคนอื่น คอยบอกเขาอยู่เสมอว่าถ้าเรามีความสุขส่งต่อให้คนอื่นให้คนอื่นด้วยรอยยิ้ม คนที่เห็นจะได้รับความสุขนั้นไปด้วย


“ขอโทษที่ทำให้ไม่สบายใจฮะ”

แต่เขากลับทำความสุขของแม่หล่นหายไป


“ไม่เลยลูก... บางครั้งเซฮุนดื้อกับแม่บ้างก็ได้ ถ้ามันไม่ใช่สิ่งที่ลูกต้องการ บอกมันออกมาเถอะนะ”

พยักหน้าตอบรับ รอยยิ้มบางๆของท่านเกิดขึ้นเพราะความโล่งใจ


“มานี่มา คนเก่งของแม่”


อ้อมกอดของคุณแม่ยังคงอุ่นและสบายใจเสมอ ความเสียใจทุกอย่างถูกลบออกไปเมื่อมาถึงบ้านและอยู่ในอ้อมกอดของแม่


เหมือนเขากลับไปเป็นเด็กตัวเล็กๆ

ที่ยังอยากให้มีคนลูบหัวหรือกอดโยกไปมาราวกับกำลังปลอบใจ


“ถึงบ้านแล้วนะ กลับมาบ้านเราแล้ว”

“ฮะ”



พวกเราเดินคุยกันจนมาถึงโต๊ะทานอาหาร คุณแม่บอกว่าท่านจะทำทุกอย่างให้เองหมดเลย ทั้งอาหาร เค้ก ซุปสาหร่าย ทดแทนที่ไม่ได้อยู่กับเขาในวันเกิด

เซฮุนเลยได้นั่งเฉยๆรออยู่ที่โต๊ะแทน


“คุณพ่อ...”

แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นหัวหน้าครอบครัวลงมานั่งที่โต๊ะกับเขาด้วย

บอกตามตรงเลยว่ากับคุณแม่เซฮุนแทบจะหายกังวลไปแล้ว เพราะความรู้สึกที่มีต่อท่านเป็นไปในทางรู้สึกผิดมากกว่า... ไม่เหมือนกับคุณพ่อ

ผู้ชายที่เซฮุนได้รับความสูงและหลายๆสิ่งจากท่าน หลายๆสิ่งที่อาจไม่รวมความห่วงใยและการดูแล เขาจำได้ดีว่าแต่ไหนแต่ไรแล้วเขาจะได้เห็นคุณพ่อก็ต่อเมื่อเซฮุนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลอาการหนัก ในวันเกิดที่ตกลงกันไว้ หรือในวันสำคัญของโรงเรียนที่สำคัญจริงๆเท่านั้น เซฮุนถึงจะรู้สึกว่าตัวเองได้รับความสนใจ

แววตาของท่านต่างกับของเขาและของคุณแม่ คุณพ่อมีมือที่ใหญ่คอยประคองจับเขาเอาไว้ยามเป็นเด็ก คอยจับมือเอาไว้ตอนที่เขาป่วย.... เขาจำได้แค่มือใหญ่ของพ่อที่อุ่นมากๆเท่านั้น

หลายๆครั้งที่มีเสียงโทรศัพท์เข้ามา ตอนเด็กๆเซฮุนไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้พ่อของเขาลุกหายออกไปจากเขา หันหลังจนเขาจำแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆลดขนาดลงได้ชัดเจนจนพาลให้เกลียดภาพการเดินหนีไป พอโตขึ้นมาถึงได้รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องของพี่ชายเขา


จึงถือเป็นเรื่องน่าแปลกใจที่ได้เห็นคุณพ่อที่โต๊ะแทนที่จะเป็นที่โรงพยาบาลข้างๆเตียงของลู่หานในตอนนี้


ความรู้สึกแปลกๆจึงเกิดขึ้นระหว่างเรา

ช่องว่างพวกนี้ทำให้เขาไม่สนิทใจกับผู้เป็นพ่อ

เซฮุนควรจะพูดอะไรซักอย่างเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัดไปมากกว่านี้


“...คือ”


“กินอะไรมารึยัง?”

ไม่ทันจะได้พูดอะไร เสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยขึ้นมาก่อน


“ที่นอนน่ะ หลับสบายมั้ย”

เซฮุนคิดว่าคงถูกดุ หรือไม่ก็พูดจาประชดอย่างเคย... กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ขอบตาของเขาเริ่มร้อนเพราะอยากร้องไห้


“มือเย็นหมดแล้ว”


 เพราะเสียงทุ้มนั้นกลับอ่อนโยนและน่าฟัง... เขาจำได้ว่ามือของพ่ออุ่นมากแค่ไหนตอนที่ท่านจับมือของเขาเอาไว้


“อย่าปล่อยให้มือเย็นสิ”

ถ้อยคำที่ทำให้เขาคิดถึงอีกคนที่เคยพูดเอาไว้

ตอนที่เป็นห่วงเขา


มองมือที่ถูกกุมเอาไว้ ความอบอุ่นค่อยๆแผ่ออกมาจนเซฮุนรู้สึกได้

เขารู้ว่าพ่อมีมือใหญ่ที่อบอุ่น มีแผ่นหลังที่แข็งแรง มีเวลาให้งานและแฝดคนพี่ของเขาเสมอ


แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าคุณพ่อแสดงออกไม่เก่งขนาดไหน


“ขอโทษนะลูก”

เสียงแผ่วๆของคนที่นั่งตรงข้ามเขาและจับมือเขาเอาไว้ ทำให้กำแพงต่างๆพังครืนลงอย่างง่ายดาย


“คุณพ่อ...”


“อย่าไปไหนอีกนะลูก... อยู่ที่บ้านเรา ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูกพ่อคงรับไม่ไหวเหมือนกัน”


อยากจะขอโทษท่าน แต่อาหารต่างๆก็มาซะก่อน คุณแม่ยิ้มร่าออกมาจากห้องครัวขัดกับตาแดงๆที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มา เรานั่งทางอาหารกันคุยกันเรื่องลู่หานมากที่สุด เซฮุนไม่ได้รู้สึกแย่เขาเป็นคนถามเองเสียด้วยซ้ำเพราะความเป็นห่วง ในช่วงหลายปีมานี้ด้วยเรื่องต่างๆทำให้เขาไม่ได้ไปเจอหน้าฝาแฝดของตัวเองมาซักพักแล้ว ได้แต่เขียนเรื่องราวที่อยากจะให้อีกคนได้รับรู้ผ่านตัวหนังสือในบันทึก


“ลู่หานฟื้นขึ้นแต่ยังไม่เต็มร้อย อวัยวะแข็งแรงมากขึ้นแต่ก็ยังยืนไม่ได้เพราะกล้ามเนื้อต้องทำกายภาพบำบัด ลู่หานไม่เข้าใจสิ่งที่พวกเราพูดเพราะเขาไม่เคยเรียนรู้ สมองยังตอบสนองได้ไม่ดีนักรวมถึงพวกม่านตาริมฝีปากที่ยังช้าอยู่”


“ลู่หานเขาจะจำผมได้มั้ย...”

แม่ของเด็กทั้งสองลูบหัวของแฝดคนเล็กอย่างเอ็นดูกับประโยคเมื่อครู่ โชคดีเหลือเกินที่ลูกของเธอมีจิตใจที่ดีงามและรักพี่ชายแม้ว่าจะถูกช่วงชิงเวลาและความรักไปหลายครั้ง


เซฮุนเป็นเด็กดีจริงๆ


“ลู่หานยังกลัวสิ่งรอบข้างอยู่จ้ะ แม้แต่พ่อแม่เอง เรากำลังค่อยๆดูแลเขา สอนเขา ซักวันเขาจะเป็นเด็กปกติคนนึงได้แน่นอนลูก”

“อยากไปหาเขากับพ่อแม่ไหม?”

“ครับ”

“ลู่หายต้องหายเร็วแน่ๆ ถ้าน้องไปเยี่ยม”

เขาไม่เคยรู้สึกอย่างนี้ในครอบครัวมาก่อนเลย เซฮุนเป็นห่วงลู่หานและอยากเจอลู่หานในแบบที่มีชีวิตชีวา ได้มองเห็นพี่ชายเคลื่อนไหวหรือพูดกับเขาจะต้องดีมากแน่ๆ

อย่างที่จงอินว่า ครอบครัวก็คือครอบครัวเซฮุนก็เชื่อแบบนั้นเช่นกัน มันเหมือนมีสายใยบางๆระหว่างเขากับลู่หาน เราอยู่ด้วยกันตั้งแต่ยังไม่เกิด และความผูกพันอันแสนพิเศษนี้เองที่ทำให้เขาไม่เคยคิดโกรธพี่ชายเลย

ลู่หานเสียสละมามาก ถ้าต่อจากนี้ไปเซฮุนได้ดูแลอีกครึ่งชีวิตของเขาด้วยตัวเองคงจะดี


“ไว้เราไปด้วยกันนะลูก... ไปให้หมดบ้านเลย”

ยิ้มตอบกับคุณแม่ คุณพ่อยังคงไม่ค่อยพูดเหมือนเคย เลยกลายเป็นเขากับคุณแม่ที่คุยกันเสียงดังแทน เซฮุนเล่าเรื่องของจงอินที่พาเขาไปพักที่บ้าน เจอน้องหมาตัวกลมที่กินเก่งจนเขาตกใจ มีคุณม๊าที่สวยมากๆใจดีและแสนอบอุ่น ก่อนจะขอตัวกลับขึ้นมาบนห้องนอนของตัวเองเพื่อพักผ่อนหลังอาหาร... อีกซักพักเซฮุนต้องหลับไปเพราะความเหนื่อยของวันนี้แน่

ไม่รู้ว่าตอนนี้จงอินจะทำอะไรอยู่


เป้าหมายเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นกล่องของขวัญสองกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆหน้าต่างของห้อง

เดาว่าสีชมพูเล็กๆเป็นของคุณแม่ และกล่องสีเทาเป็นของคุณพ่อ


แปลกใจนิดหน่อยที่พอแกะมันแล้วภายในกล่องสีชมพูกลับเป็นสร้อยสีเงินเล็กๆที่มีจี้ของดวงดาวอยู่


อยากให้เราคุยกันให้มากกว่านี้ หนูเป็นเหมือนดวงดาวของแม่เสมอนะไม่ว่าตอนไหนลูกเป้นเด็กดี สว่างไสว และร่าเริง... หวังว่ารอยยิ้มของลูกนับจากนี้จะสดใสและสวยงาม   ความโชคดีของแม่

 

เป็นครั้งแรกที่เปิดออกมาแล้วไม่ใช่สมุดบันทึกหรือหนังสือ

ถึงจะไม่ชอบใส่เครื่องประดับ แต่เซฮุนจะเก็บมันเอาไว้อย่างดี


 

เขาแอบเขย่ากล่องสีเทาข้างๆดูบ้าง... มันก็ดูไม่ใช่สมุดบันทึกอีกเช่นกัน

คุณพ่อจะให้อะไรเขา

 

ถุงมือขนสัตว์ที่ดูหนาและอุ่นเป็นของที่อยู่ข้างใน


อย่าให้มือเย็นนะเซฮุน .... อย่าเจ็บป่วยและเป็นเด็กที่เหมือนดวงตะวัน    จากพ่อของลูก



ยิ้มที่ออกมาเองหลังจากที่อ่านจบ คุณพ่อให้สิ่งที่อบอุ่นเหมือนกับมือท่านมาให้ ในวันนี้เองเซฮุนได้รู้ว่าคุณพ่อกับจงอินคล้ายกันขนาดไหน



 

ตอนนี้จงอินจะทำอะไรอยู่นะ


หลังจากที่ส่งข้อความไปหาและอีกคนตอบกลับมาด้วยความรวดเร็ว เซฮุนเลยตัดสินใจโทรไปหาคงจะดีหากเขาได้เล่าเรื่องราวเหล่านี้จากเสียงของเขาเอง


“จงอิน...”


(อืม...)


“จงอิน มันผ่านไปได้ด้วยดีอย่างที่จงอินบอกจริงๆด้วยล่ะ”


(ดีแล้ว)


“คุณพ่อน่ะนะ...”


เสียงขาดหายไปยามที่มองออกไปนอกหน้าต่างนั่นแล้วเห็นคนที่เขากำลังพูดสายด้วยหันมาพอดี


(เห็นแล้วล่ะ ว่าดีใจแค่ไหน)

ใบหน้าที่ดูดียิ้มออกมาให้เขา โบกมือมาให้แต่ไกล

มันไกลพอสมควรแต่เขากลับเห็นหน้าจงอินชัดเจน


“ทำไมอยู่ตรงนั้น ไม่หนาวเหรอ?”


(ไม่นี่ พอได้เห็นหน้าแบบนี้ของเด็กประหลาดก็รู้สึกว่าคุ้มแล้ว)


“จงอินนี่ เราจะกอดให้เจ็บเลย”

เขาพูดพึมพำมันคงส่งไปไม่ถึงปลายสาย


(ก็บอกว่าจะอยู่ตรงนี้ไง ไม่ได้ไปไหนไกลเลยเห็นไหม)


“อื้อ”

เราเห็นแล้ว... ชัดเจนเลย ว่าจงอินหลุดออกจากตรงนี้ไปอยู่ที่หน้าบ้านได้


“จงอินอยู่ตรงนี้ต่างหาก”

แอบชี้มาที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง


(นั่นมันที่อยู่ฉันรึไง)


“ใช่สิ...”


(งั้นก็อยู่ที่เดียวกันเลยสิ)


“...”

(อยู่ตำแหน่งเดียวกันเลยนะ เซฮุนนา....)

แต่ก็ต้องแพ้เองเพราะจงอินจับไปที่ตำแหน่งเดียวกันบ้าง มาพูดแบบนี้กับใบหน้าที่มีรอยยิ้มกว้างแบบนั้นเกินไปแล้วนะ... เกินไปแล้วนะจงอิน


แต่ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มแบบนั้นของจงอินก็เรียกรอยยิ้มของเขาได้ไม่ยาก


จงอินค่อยๆเข้าใกล้เขา เราค่อยๆใกล้กันมากขึ้นทุกที

ด้วยความอบอุ่น ความใจดี ดวงตาสวย รอยยิ้มที่เหมือนดวงอาทิตย์ ทุกๆอย่างของจงอิน


ทำให้เขารู้สึกได้


จงอินได้ฝั่งตัวเองลงในตัวเขาและค่อยๆเติบโตขึ้นเรื่อยๆจากซีกซ้าย ... ในเวลาไม่นานจงอินก็เติบโตขึ้นโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว โตจนตอนนี้ตัวโตกว่าตัวเขาเสียอีก

 

 



  บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่16 เล่มที่16 


จงอินอยู่ในตัวเรา จงอินโตเร็วและอยู่เต็มตัวเราไปหมด... โตกว่าตัวเราเองแล้วนะ

เมื่อไหร่จะเลิกมาโตในใจของคนอื่นเขาซักที 






ขอบคุณเพลง ให้รักมันโตในใจ


: ) การมีอยู่ของอีกคนในตัวเราทำให้เราสูญเสียการเป็นตัวเอง จนสุดท้ายเขาเข้ามาอยู่ในตัวเราจนเต็ม ไม่มีทางหลบได้ ซ่อนเขาเอาไว้ก็ไม่ได้ 

ทำให้เรากลายเป็นของเขาเหมือนโดนยึด


นี่ชอบตอนหมีบอกว่าถ้าได้เข้าไปอยู่ในนั้นจริงๆจะรักษาดูแลแผลและปกป้องไม่ให้เกิดแผลอื่นอ่ะ โรแมนติก #อยากต่อคิวซื้อหมีจริงๆนะถ้ามีอ่ะ น่ารักขึ้นเรื่อยๆคนบ้า!


ถามว่าทำไมดีกับพ่อแม่ง่ายจัง ปล่าวววว แค่พ่อเขาเริ่มรู้ตัวบ้างแค่นั้นแหละ ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่รักลูกนะจริงๆ ส่วนตัวลู่หานนั้นก็รอดูกันต่อไป (ไม่อยากดราม่าอ่ะ ;_;)


เกินครึ่งเรื่องมาแล้วอ่า TT ไม่ค่อยอยากให้จบเท่าไหร่เลย รักเรื่องนี้มากกกก

ฮื่อออ

มาอัพช้าเพราะไม่มีฟีลเลย ช่วงนี้หัวไม่ดีแถมยังดวงไม่ดีไปอีก


เม้นซักนิด=กำลังใจคนแต่งเน้อ


เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ




#เซฮุนขี้หนาว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #928 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 15:56
    ครอบครัวคือสายใยที่ตัดไม่ขาดจริงๆ หมี งื้อ หาแบบนี้ได้ที่ไหน
    #928
    0
  2. #904 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 03:51
    งื้อออออ มาตัวโตในใจคนอื่นได้ยังไงกันหมีงินน
    #904
    0
  3. #847 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 11:59
    คุยกับคุณพ่อคุณเเม่เข้าใจกันสักทีดีเเล้วล่ะหวังว่าลู่หานจะมีพัฒนาการดีขึ้นเร็วๆนะ จงอินน่ารักจังเลยทำไมน่ารักงี้อยากได้บ้างงงงงงงงง
    #847
    0
  4. #800 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 23:55
    ดีกับใจจจจ
    #800
    0
  5. #741 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 00:43
    ความอ่อนโยนนี้ คุณค่าที่น้องฮุนคู่ควรจริงๆ
    จงอินพระเอกมากกกก นี่อ่านไปก็ยิ้มไป มันดีจริงๆ -///-
    #741
    0
  6. #689 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 19:13
    เข้าใจกันแล้วเนอะ ผ่านไปด้วยดีๆ~
    #689
    0
  7. #624 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 21:55
    จริงๆเราเคืองพ่อเซฮุนอยู่นะ5555 เราคงเขเาใจยากกว่าเซฮุนถ้าเจอแบบนี้ อาจมีทิฐิ แต่ก็นะเซฮุนอะจิตใจดีน่ารัก น่ารักจริงๆแหละ ดีแล้วแหละเนอะ
    #624
    0
  8. #562 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 17:33
    มันอบอุ่นมากๆจริงๆนะ เซฮุนเข้าจัยกับทุกคนแล้วโดยเฉพาะคุณพ่อ
    #562
    0
  9. #478 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 10:17
    อบอุ่นหัวใจมากๆเลย คุณพ่อนี่น่าตีจริงๆเลย ทำไมถึงปล่อยให้ลูกแอบมีความรู้สึกไม่ดีมากนานขนาดนี้ ขอบคุณที่เค้าเลือกที่จะแสดงออกกับเซฮุนมากขึ้น หวังว่าแผลในใจเซฮุนจะค่อยๆหายไปจนไม่มีอีกแล้วนะ
    #478
    0
  10. #448 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 03:08
    ตอนน้องฮุนคุยกับพ่อนี่ร้องไห้เลยอะ
    #448
    0
  11. #410 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 14:41
    ดีใจที่คุณพ่อคุณแม่ไม่โกรธน้องฮุน ฮือออ
    #410
    0
  12. #315 อีเหี่ยว (@slimtongs) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 12:51
    ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ด้วยดี
    #315
    0
  13. #313 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:52
    นี่ออนและเซ้นซิทีฟเรื่องครอบครัวมาก ตอนนี้ร้องไห้จนสูดจมูกฟืดๆเลย ฮืออ คอนจะเที่ยฃคืนเนี่ยนะะ ฮึก นอนไม่ได้ โอยย คุณพ่อคุณแม่ ;_____; ครอบครัวก็คือครอบครัวอะโน้ะ แล้วจงอินนี่จะดีเกินไปไหมคะ ฮึก เขาควรเป็นครอบครัว ไม่สิ เขาควรเป็นทุกอย่างของเซฮุนเลย! ไม่ยกเซฮุนให้ใครแล้ว เข้าใจไหมเจ้าหมีขั้วโลก!
    #313
    0
  14. #305 DM_XOL (@Irena-Charlotte) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 21:47
    คิมจงอินกับโอเซฮุน เป็นอะไรที่ดีต่อใจจ ;___; อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นไปด้วยเลยอะ ฮรื่อออออ
    #305
    0
  15. #297 edekkell (@edekkell) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 18:32
    ฮือดีกับใจ
    #297
    0
  16. #296 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 17:04
    เราชอบที่จงอินบอกอยากจะเฝ้าดูแลแผลในหัวใจเหมือนกัน อ่านๆไปเกือบร้องไห้ น้ำตาคลอ แต่ต้องฮึบเพราะอยู่ในที่สาธารณะ 55555
    #296
    0
  17. #295 tagza (@tagza) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 15:28
    อบอุ่นหัวใจ ~?~
    #295
    0
  18. #294 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 13:39
    ดีงามมม ทุกอย่าเพอร์เฟค เหลือแค่ลู่หายกลับมาเป็นปกติเท่านั้นแหละ เริ่ดเวอร์ค่ะไรท์????????
    #294
    0
  19. #293 ชั้นรัก exo (@exoticlover) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 12:49
    อบอุ่นจัง นึกว่าจะมีดราม่าซะแล้ว เป็นครอบครัวที่ดีจริงๆ
    #293
    0
  20. #292 Gerbera Elle (@krystaelyn412) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 12:20
    ตอนนี้อยากได้จงอินแล้วทำไมจงอินอบอุ่นแบบนี้ ขอได้ไหมเซฮุนนาาาา~
    #292
    0
  21. #291 MAYK9301 (@MAYK9301) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 12:08
    มันอบอุ่นหัวใจไปหมดเลย
    #291
    0
  22. #290 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 12:01
    เข้าใจกันแล้วว ได้คุยกันก็ทำให้ไม่มีช่องว่างเลย ตอนคุยทรศ.กันทำไมน่ารักงี้ล่ะ ><
    #290
    0
  23. #289 liltlemonkey (@liltlemonkey) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 11:20
    อิ่มเอมจริงๆ หมีน่ารักมากกกกกกกก ดีใจที่พ่อกับแม่เข้าใจความรู้สึกน้องมากขึ้นน
    #289
    0
  24. #288 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 11:05
    จงอินเป็นคนที่อบอุ่นมากๆ ถ้ามีใครสักคนแบบนี้ในชีวิตจะไม่ปล่อยให้หายไปไหนเลย น่ารักมากจริงๆ
    #288
    0
  25. #287 mapringdh (@donghaimp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 10:55
    อ่านพาร์ทนี้จบแล้วจะร้องไห้ มันอบอุ่นไปทั้งหัวใจเลย
    #287
    0