[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 17 : 15 หมีรสช็อกโกแลท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    19 ก.ค. 59






จงอินเหมือนกับช็อกโกแลต
เราชอบช็อกโกแลต













     เซฮุนคิดว่าตัวเองจะฝันร้าย.... แต่เปล่าเลย เขานอนหลับไปพร้อมกับเสียงเพลงอวยพรที่เพราะที่สุดในวันเกิดตั้งแต่เซฮุนจำความได้ มันเบาแต่ยังชัดในความรู้สึกของเด็กขี้หนาวคนนึงในตอนที่กำลังถูกโอบกอดเอาไว้อยู่ในอ้อมแขนของคนที่ทำให้เขาอบอุ่นไปถึงหัวใจ อ้อมกอดนั้นขับไล่ได้แม้กระทั่งความเสียใจและโดดเดี่ยวของตัวเขารวมถึงความคิดบางอย่างที่ถูกนำออกไป เขาไม่อยากเป็นแบบนั้นตามที่ตัวเองพูดอีกแล้วมีหลายครั้งที่เซฮุนคิดอยากจะเปลี่ยนเป็นคนที่นอนอยู่แทนฝาแฝดของตัวเอง คิดว่าตัวเองช่างไร้ประโยชน์ ... แต่ไม่แล้ว เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขาจะไม่ได้เจอกับจงอินและเซฮุนอาจจะต้องเสียใจ


ในอากาศหนาวๆเช่นนี้เป็นไปได้เซฮุนอยากจะนอนบนเตียงภายใต้ผ้าห่มหนาๆที่เจ้าของห้องขนมาให้เขาเมื่อคืนอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ ขดตัวมุดอยู่ในผ้านุ่มผืนนี้จนอุ่นสบายไปอีกนานๆ


“เซฮุน...”


ยังไม่อยากตื่นเลย....


เจ้าของชื่อยังพลิกตัวไปมาหนีมือของใครซักคนที่กวนการหลับในวันสบายของเขา


“ตื่นเร็วเข้า”


“อื้อออ”

ปิดหูที่ถูกก่อกวนเป็นลำดับต่อมาด้วยลมหายใจอุ่นๆ


“นี่... นอนนานขนาดนี้ขนขึ้นหมดตัวแล้วมั้ง หื้ม?”


“ยัง....”

แล้วจะไม่ให้จงอินยิ้มขำได้เหรอกับท่าทางของเด็กขี้หนาวแถมขี้เซานอนขดอยู่ในผ้านวมผืนหนาที่สุดของบ้านยังทำตัวเหมือนหลับแต่ก็ตอบเขากลับมาได้นี่.... น่าตี


ยิ่งตอนที่คิ้วขมวดเข้าหากันปากยู่ขึ้นด้วยขัดใจแล้วด้วย


“เซฮุน”

พอโดนปลุกหนักเข้าก็ม้วนตัวเข้าไปให้ผ้าห่มห่อตัวเองเอาไว้เหมือนหนอนตัวใหญ่

ประหลาดจริงๆ


ถึงมันจะดูน่ารักจนจงอินทนไม่ได้ก็ตาม


“ตื่นเร็วเข้า เด็กประหลาด”


“ไม่...”


“หื้อ?”

“ไม่...ประ...หลาด...”

เริ่มไม่แน่ใจว่าที่ตอบมานี่เซฮุนกำลังละเมอหรือแกล้งหลับเนียนไม่ยอมตื่นกันแน่


“อื้อ”

อีกฝ่ายพยายามจะเอาแก้มที่จงอินกำลังจิ้มจนเด้งขึ้นมาหนีมือเขาอยู่

คราวนี้คนตัวอุ่นนอนลงข้างๆเด็กขี้เซา ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนเห็นแพขนตายาวของอีกคนยามหลับ.... ไหนจะแก้มที่เขาจิ้มเล่นมันนุ่มนิ่มเสียจนอยากครอบครองเอาไว้คนเดียวแบบนี้ต่อไป

ริมฝีปากสีสวยที่โผล่พ้นผ้าห่มนั่นมาอีก....


“เซฮุนนา...ตื่นเถอะ”


“...”


“ถ้าไม่ตื่นจะมอนิ่งคิสนะครับ”

และได้ผลเซฮุนลืมตาโพล่งขึ้นมาเลย ใบหน้าน่ารักค่อยๆขึ้นสีช้าๆจนจงอินอดจะเข้าไปรับเอาความหอมกับแก้มนุ่มนิ่มไม่ได้


ฟอด


“จงอิน!

ดูเอาเถอะ... ตอนนี้เด็กประหลาดที่ประหลาดเข้าไปใหญ่กับท่าทางในการหนีห่างเขา ก้อน(?)เซฮุนยังคงจะพยายามพลิกตัวหนีเขาขยับหนีทั้งๆที่ตัวเองม้วนผ้าห่มนั้นเองแท้ๆ

ทั้งแก้มนั้นยังแดงเหมือนผลเชอร์รี่


“อย่าเข้ามากใกล้เรานะ ไม่ต้องขยับมาเลย”

พอถูกห่อด้วยผ้าห่มหนาแบบนั้นตัวของเซฮุนดูนุ่มนิ่มจนอยากจับเข้าปากแล้วกลืนลงไปเลย.... น่าจับมากอด


“กลัวเหรอ หื้ม?”


“กะ ก็... จงอิน!กลายเป็นคนแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ”

เสียงอู้อี้ดังลอดออกมาเพราะอีกคนมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มโผล่มาแต่ดวงตาที่ดูลนๆเท่านั้น

 

น่าเอ็นดู

 

“ไม่แน่ใจ แต่คงเป็นเพราะเด็กประหลาดแถวนี้”


ขยับเข้าไปใกล้อีกคนเซฮุนหมดทางหนี และเข้าสู่อ้อมกอดเขาพร้อมผ้าห่มผืนนั้น

“ปล่อยเราเลยยยยยย”


“หึ”


“จงอินปล่อยนะ นะๆ”

เจ้าก้อนยังส่งสายตามาอ้อนวอน แต่ใบหน้าที่โผล่พ้นออกมาทำให้เขาอยากแกล้งจริงๆ

แกล้งให้เขินให้ตายไปเลย


“ไปอาบน้ำซะเด็กประหลาด...”


“...”


“แล้วเมื่อคืนน่ะ ฉันไม่ขอโทษหรอกนะ”


“จงอิน...”


“สัญญาแล้วทำให้ได้นะเซฮุนนา...”


“อื้อ”

มองอีกคนพยักหน้าอย่างเชื่องช้า


และไม่นานเซฮุนก็เอาใบหน้าหลบเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง มีแต่ตากลมที่มองมายังเขาด้วยความประหม่า


“อย่ามองเรา”

“...”

“บอกว่าอย่ามองเราไง”


“...”


“เรากำลังจะลุกแล้ว อย่ามองเราเลยนะเราจะตายอยู่แล้วจงอิน...”


จุ๊บ

ริมฝีปากเขาสัมผัสผ้าห่มจนได้กลิ่นหอมของมัน ไม่รู้ว่ามาจากน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ม๊าชอบใช้หรือกลิ่นคุ้นเคยของคนที่เขากอดเอาไว้ตลอดทั้งคืนกันแน่

ตำแหน่งเดียวกันกับที่เขาขโมยมันมาเมื่อคืนเพื่อหยุดน้ำตาของเซฮุน

ถึงจะมีผ้าหนาๆกั้นอยู่ จงอินก็ยังรู้สึกดีเหมือนมีพลุจุดอยู่ในตัวเขา


“มอนิ่ง”

อยู่มองดวงตาสวยที่มีแพขนตายาวประดับอยู่แค่ครู่เดียว ยิ้มให้ท่าทางไปไม่เป็นของเด็กประหลาดของเขา

อาการของความรู้สึกแย่ที่คั่งค้างตั้งแต่เมื่อคืนของจงอินได้รับการรักษาไปเรียบร้อยแล้ว



และแทรกมาด้วยอาการหน้าร้อนจวนจะระเบิดของเด็กขี้หนาวแทน


“เสื้อผ้าชุดใหม่อยู่หน้าห้องน้ำ รีบอาบน้ำแล้วตามลงมานะ”


“ฮื่อออออออ”


ยิ้มขำอีกทีเพราะเหมือนก้อนนุ่มของเขากำลังกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง เสียงร้องดังลอดออกมาเพียงเล็กน้อยเพราะหมอนของเขาถูกใบหน้าร้อนมุดเอาไว้อย่างแน่นหนา



อยากขโมยมาไว้ที่บ้านซัก10ปีจริงๆ

 


 


 

จงอินทำแบบนี้ได้ไง ;_;


อยากจะขอบคุณอยู่หรอกที่กอดเขาเอาไว้เมื่อคืนแถมยังทำให้เซฮุนรู้สึกดีจนลืมความเจ็บปวดนั้นไปได้


ตอนหลับเขาไม่ได้คิดอะไรเลยไม่ได้ฝันอะไรเลยด้วย... แต่พอเห็นหน้าจงอินเท่านั้นแหละ ความจำตั้งแต่เขาร้องไห้ ใบหน้าตอนเป็นห่วงและดวงตาคู่นั้นที่ดูเจ็บปวดไปด้วยกันกับเขา และจงอินก็จูบเขา


จูบ....


เผลอเม้มปากไปด้วยตอนที่คิดถึงมัน น่าเสียดายที่เขาจำรายละเอียดของมันไม่ค่อยได้เพราะการร้องไห้อย่างหนัก รู้เพียงว่ามันทำให้เขาตกใจในช่วงแรกแต่รู้สึกดีมากจงอินดูดกลืนความรู้สึกแย่ให้หายออกไปจากช่วงเวลานั้นและแทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่


ความรู้สึกที่เซฮุนไม่ค่อยแน่ใจ และไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต


แต่สิ่งที่จำได้แม่นยำคือสายตาของคุณตัวอุ่นที่มองเขาและเสียงทุ้มๆที่ร้องเพลงวันเกิดให้เป็นคนแรกและคนเดียวในปีนี้ แค่นี้เซฮุนก็จำได้อีกเป็นร้อยๆปีในทุกๆวันเกิดของเขาแล้ว


จงอินเหมือนผ้าห่ม คนคนนั้นกอดเขาตอนที่หนาวแถมยังให้เขาหลบอยู่ในอ้อมกอดยามที่โลกภายนอกมันใจร้ายกับตัวเขา บดบัง...และรู้สึกปลอดภัยมากที่สุด

 ความรู้สึกนั้นยังติดอยู่ที่ตัวของเซฮุนอยู่เลย


“จงอินไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เราสับสนจนไม่รู้ว่าควรรู้สึกอะไรก่อนแล้วเนี่ย...”

ทั้งดีใจ ซึ้งใจ ขอบคุณ และเขินเหมือนตัวจะระเบิด


นอกจากจงอินจะขโมยจูบแรกเขาไปแล้ว ยังมาปลุกด้วยคำพูดแบบนั้นอีก จุ๊บเขาผ่านผ้าห่มนั่นอีก ถ้าเกิดเขาระเบิดตายไปจงอินจะร้องไห้ให้เขาไหม หน้าเขาตอนนี้ยังร้อนๆอยู่เลยยามที่สัมผัส แม้จะอยู่ในห้องอาบน้ำและได้ชำระร่างกายจนสะอาดแล้วก็ตาม.... มันยังไม่ยอมหยุดเลย ยังเต้นเสียงดังซะจนเขาเริ่มกลัว


เซฮุนรู้ว่ามันไม่ใช่อาการของโรคหัวใจ

ไม่ใช่อาการเจ็บป่วยของร่างกาย


หัวใจที่เต้นแบบนี้เป็นแค่กับจงอินคนเดียว


“ท่าทางเราจะอายุสั้นจริงๆนะจงอิน...”

นึกอยากจะโกรธเจ้าของบ้านที่ทำให้เขายังนึกถึงแต่ฉากเดิมซ้ำไม่หยุด จนอาบน้ำก็แล้ว เช็ดตัวก็แล้ว ยังต้องยืนอยู่ในห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์อยู่เลย


“ถ้าไม่ตื่นจะมอนิ่งคิสนะครับ”


.....นะครับ


.........นะครับ



............นะครับ

 



ฮื่ออออออ ;_;

กดใบหน้าตัวเองไว้กับผ้าขนหนูอีกรอบเพราะอยากจะร้องออกมาดังๆอีกแล้ว


“อ้ะ”

ไม่ทันได้เห็นว่าทำเอาเสื้อที่จงอินพับมาไว้ให้หล่นลงไป

เก็บกางเกงขายาวมาปัดๆและสวมมันก่อนตัวเองจะหนาว


กำลังจะปัดเสื้อสีขาวที่อีกคนเตรียมไว้ให้แต่มือเขาก็ชะงักไปแล้ว


เหมือนกับว่าเสื้อตัวนี้หยุดเขาเอาไว้และไม่นานใบหน้าของเด็กขี้หนาวอย่างเขาก็มีรอยยิ้มกว้าง


กว้างพอๆกับตัวการ์ตูนหมีขั้วโลกที่ยิ้มอยู่ในเสื้อเลย

 

 


 


 

     ตอนแรกจงอินจะมารออยู่ที่หน้าห้องน้ำเพราะอยากเห็นหน้าของเซฮุนตอนใส่เสื้อตัวนั้น... แต่ก็กลัวตัวเองจะเขินเองกับของขวัญวันเกิดที่ให้ไป

คนที่ไม่ค่อยเข้าครัวไปกวนม๊าเท่าไหร่ แต่วันนี้ลูกชายของบ้านอยากจะให้ม๊าเขาอบขนมก้อนหนึ่งให้ รีบไปหาตั้งแต่เช้า โชคดีที่ม๊าเอ็นดูเซฮุนมากอยู่แล้ว พอบอกว่าเมื่อวานเป็นวันเกิดเซฮุนและพ่อแม่เซฮุนไม่อยู่บ้านเท่านั้น ผู้หญิงคนนั้นก็เอาแต่พึมพำกับตัวเองว่า น่าสงสารจังเลยและลงมือทำโน่นนี่จนเยอะแยะไปหมด


วันนี้เป็นวันหยุดต่อเพราะโรงเรียนของเขาต้องการให้นักเรียนหยุดพักหลังจากสอบกลางภาคเสร็จไป ทำให้เขามีเวลาที่จะทำอะไรให้เซฮุนแบบนี้ได้ และบ้านน่าอยู่ขึ้นเพราะมีเด็กประหลาดที่ทำให้เขายิ้มออกมาบ่อยๆคนนั้นมาอยู่ในบ้านด้วย


“ยิ้มอะไรคนเดียวนะตาลูกหมี”


“อะไรล่ะม๊า”


“จ้า รู้แล้วว่ามีความสุข ชอบจังเลยรอยยิ้มของเราเนี้ย”

และก็ถูกหยิกแก้มไปทีนึงด้วยความหมั่นเขี้ยวของม๊าเขา


“น่าจะให้หนูเซฮุนมาบ่อยๆโน๊ะ... ”



“ม๊าจะได้เห็นเรายิ้มบ่อยขึ้นไง”


เขาไม่ได้ปฎิเสธ จริงๆก็อยากให้มาอยู่บ่อยๆ พอได้อยู่กับเซฮุนมากเข้าตัวเองก็ติดนิสัยไปแล้วมีแต่อยากเจอหน้ามากขึ้น คิดถึงเสียงใสที่ชอบงอแงใส่ คิดถึงรอยยิ้มสดใสที่มักมาพร้อมกับเขี้ยวเล็กๆ ตาที่รีลงตอนที่หัวเราะ.... ขนาดเห็นขนมยังนึกถึงเลยว่าอีกคนชอบมันมากแค่ไหน


ให้ตาย...


“แน่ะ นั่นไงยิ้มอีกแล้ว”


“โธ่ม๊า... ก็ยิ้มไม่ดีเหรอ”


“ก็ดีจ้ะคุณลูกหมี เพียงแต่พอเรายิ้มได้เพียงแค่คิดถึงหน้าอีกคนเนี่ยมัน--


“มันอะไรม๊า?”


“มันเข้าข่ายคนมีความรักนะคะลูก”


“...”


“อย่ามาทำหน้าดำเขินแบบนี้ ไปอาบนำเลยไปบอกให้หนูเซฮุนของม๊าลงมาด้วย”


แทบจะหุบยิ้มเลยเพราะคำว่า ของม๊าผู้หญิงคนนี้นี่.......

“จะฟ้องป๊า”


“ป๊าเราไปทำงาน พ่อหมีบอกว่าวันนี้จะเข้าสอนดึกด้วยยย”

“...”


“แล้วอีกอย่างน้า ม๊าน่ะหลงรักหนูเซฮุนไปแล้วมีความอยากได้มาเป็นลูกอีกซักคน”


“ม๊าก็มีผมกับมงกูแล้วไง”


“เอ้า ลูกอย่างอื่นก็ได้มั้ยล่ะลูกหมี! ไป ไปสู้”


“...”


“ยังจะทำหน้างงอีก ไปๆเกะกะ”


“ม๊านี่....”


“น่ารัก?”


“ครับน่ารักครับ”

และรับรอยยิ้มอบอุ่นของม๊ามาเต็มๆ ตอนนี้เลยพาตัวเองมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนตัวเองเพื่อตามตัวคนโปรดของม๊าคนล่าสุดถัดจากมงกูลงไปหา จะได้เข้าไปอาบน้ำด้วย


ประตูถูกเปิดเข้าไปอย่างระมัดระวัง เขาอาจจะทำหน้าไม่ถูกยามที่เห็นเซฮุนใส่เสื้อที่ตัวเองซื้อให้


“เฮ้ๆๆๆๆ ทำอะไรน่ะ"

แต่ก็ต้องลืมเรื่องนั้นไปซะสนิทเพราะมือของเซฮุนกำลังจะเปิดตู้เก็บภาพของเขา....

จะไม่ตกใจขนาดนี้เลยถ้ามันไม่มีรูปเซฮุนอยู่เต็มไปหมด จงอินเพิ่งเก็บมันไว้ในนี้ตอนที่เซฮุนมาเมื่อคืน


“เราขอโทษ... เราไม่รู้ว่ามันดูไม่ได้”

เสียงหงอยๆของเซฮุนทำให้เขาไม่รู้จะทำยังไงเลยกับมือบางที่ตัวเองจับเอาไว้อยู่


“ก็...มันไม่ค่อยน่าดูน่ะ”


“แล้วมันคืออะไรเหรอ”


“มัน... คือว่า เป็น--


“จงอินซ่อนหนังโป๊ไว้จริงอ่ะ”


“เปล่า”


“ไหน”

พรึบ!


“อะ”

จับมืออีกคนที่กำลังจะเข้าไปเปิดเอาไว้ทัน


“เราไม่บอกใครหรอก”

พรึบ!


“อย่า”

เขาล่ะอยากจะเอาเซฮุนตอนเพิ่งตื่นกลับมาจริงๆ อะไรนี่เด็กประหลาดกลับมาหัวเราะชอบใจที่ได้เล่นอะไรเด็กๆอีกแล้ว

พอจับได้เสร็จก็พยายามจะเปิดอีกจนต้องรวบมือเอาไว้ทั้งหมด

คนที่เอาแต่เขินหายไปไหนแล้ว


“สนุกเหรอเซฮุน?”


“แล้วจงอินเล่นกับเราทำไมล่ะ”   ยัง...ยังจะอมลมใส่อีก

คิดว่าแก้มกลมๆนั่นจะทำให้เขาไขว้เขวเหรอ


“เปล่า ม๊าให้มาตาม”


“เดี๋ยวเราลงไปพร้อมจงอินก็ได้”


“จะอาบน้ำ...”


“ทำไมไม่ยอมอาบน้ำล่ะ จงอินสกปรกอ่ะ กอดเราไปอีกโห...”


“เซฮุน”


“ไม่เชื่อละ จงอินโกหก”


“ลงไปข้างล่างได้แล้ว”


“ไม่ รอลงไปพร้อมกันสิ”


“จะอยู่นี่?”


“อื้อ”


“แน่ใจนะ”


“อื้อ ใช่สิ จงอินก็ปล่อยมือเราเดี๋ยวรออยู่แถวนี้”


“เหรอ”

เขารวบสองมือเรียวเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวและเริ่มแกะกระดุมเสื้อนอนทีละเม็ดอย่างช้าๆ

จ้องตาอีกคนเลิกคิ้วถามย้ำอีกที จะไม่ยอมแพ้จริงๆใช่ไหม?


เม็ดแรก

“จะ จงอิน”


“ทำไมล่ะ ก็ร้อนไงจะอาบน้ำ”


อีกสองเม็ดจนตอนนี้เลยอกผมไปแล้ว

“ไปถอดในห้องน้ำสิ!


“เอ้า ก็รอไม่ใช่เหรอ”


แกะอีกสองเม็ดจนหลุดทั้งแผงทำท่าจะถอดเสื้อออก


เด็กดื้อเมื่อกี้หลับตาปี๋


“เซฮุนนา...”

แกล้งขยับใบหน้าเข้าไปใกล้อีกคนเพื่อกระซิบเสียงต่ำเบาๆที่ข้างหู


“อื้ออ เราลงไปรอข้างล่างก็ได้”

และสำเร็จเซฮุนสลัดมือเขาออกอย่างรวดเร็วและหลับตาเดินเร็วๆออกไปจากห้อง

เผลอกัดปากด้วยความหมั่นเขี้ยว.... นี่ถ้าไม่สำเร็จก็กะจะใช้วิธีอื่นแล้ว


คราวนี้เขาก็ไปหากุญแจมาคล้องเอาไว้ กันไว้เผื่ออีกคนกลับขึ้นมาอีกครั้ง

คนที่เป็นต้นแบบในการวาดรูปให้กับเขาในช่วงระยะหลังมานี้ เขามีภาพเซฮุนในนี้พอๆกับที่อยู่ในหัวเขา พอวาดมันออกไปบ้างมันจะเจือจางลงไป... เขารู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ระบายมันออกมาทางรูปภาพ ทุกๆรูปของเซฮุนสวยงามเสมอมันเก็บเรื่องราวของเซฮุนเอาไว้ในแผ่นกระดาษอย่างดีเพื่อบันทึกย้ำในใจของเขา


วันนึงคนในภาพจะได้เห็นมันทั้งหมด และจะเป็นวันที่เขาบอกความในใจทั้งหมดที่มีออกไปด้วย


“รอก่อนนะ เซฮุนนา...”

มันต้องมีวันที่เหมาะสมมาถึงแน่นอน


ได้แต่หวังเอาไว้ว่าในวันนั้นคนที่เป็นรอยยิ้มของเขาจะยิ้มออกมาเพราะมัน และหวังว่าเขาจะได้รับรอยยิ้มเหล่านั้นเอาไว้คนเดียว

 

 

 

 


“นี่ไง... รูปนี้ก็น่ารัก ม๊าทำผมให้ตั้งนานนะเนี้ย”

“ฮ่าๆ น่ารักครับ”

ตั้งแต่เซฮุนลงมาคุณม๊าของจงอินก็ไม่ยอมให้เขาไปไหนอีกเลย เราคุยกันอยู่ที่โซฟาโดยมีเสียงมงกู(เพิ่งรู้ชื่อของมัน)ส่งเสียงมาเป็นระยะซึ่งคุณม๊าบอกว่ามันอยากเล่นกับเราด้วย

เขารู้เลย... ว่าทำไมจงอินถึงเป็นคนอบอุ่นได้ขนาดนี้ ถึงจะไม่เคยเจอคุณป๊าของจงอินแต่ก็นึกขอบคุณท่านอยู่ในใจ


“อันนี้ด้วย ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าลูกหมีเรียนจบชั้นม.ปลายเลยเอาดอกไม้ไปให้...”

ผู้หญิงตัวเล็กข้างๆเขายังชี้ให้ดูรูปในสมุดภาพถ่ายเล่มใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า


รูปตั้งแต่จงอินยังเด็กๆ พอโตขึ้นมาหน่อยก็เริ่มไม่มีรอยยิ้มเท่าไหร่นัก ไม่แน่ใจว่าเพราะโดนบังคับใส่ชุดน่ารักๆเหมือนเด็กผู้หญิงแบบที่คุณม๊าเล่าให้ฟังรึเปล่าว่าถ้าใส่นะจะไม่ยิ้มเลยบางที่ก็ดึงออกจนขาด


“จงอินนี่ยิ้มยากตั้งแต่เด็กเลยเหรอฮะคุณม๊า?”


“ใช่จ้ะ เหมือนพ่อเขานั่นแหละแต่ลูกหมีของเราน่ะนะ อ่อนโยนกว่าใครๆเลย”


“ครับ”

เซฮุนยิ้มรับ เรื่องนี้เขารู้ดีเลยล่ะว่าจงอินน่ะทั้งอบอุ่นและอ่อนโยนขนาดไหน


“ม๊าน่ะ อยากเลี้ยงเขามาให้เป็นเด็กร่าเริงอ่อนโยน อยากมีลูกสาวก็ดันได้ลูกชาย อยากได้เด็กที่ยิ้มน่ารักๆกลับได้ลูกหมีนี่มาแทน”

เสียงถอนหายใจเบาๆออกมาจากคนข้างๆ


“แต่รอยยิ้มของจงอินมันดีมากเลยจริงๆนะครับ”


“งั้นเหรอจ้ะ”


“ฮะ มัน....”

เกือบบอกไปแล้วว่าจะทำให้คนคนนึงหัวใจเต้นแรงจนตายได้เลย แต่ก็ดีที่ยั้งปากเอาไว้ทัน


“ลูกชายม๊าเปลี่ยนไปเยอะเลยน้า ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะหนูรึปล่าว?”


“เอ่อ...”

ก่อนจะได้ตอบอะไรมือเรียวของคุณม๊าก็เอามือของเขาไปจับเอาไว้ซะก่อน


“แต่ถ้าใช่ ม๊าก็ต้องขอบคุณหนูมากๆเลยที่ทำให้ลูกหมีคนนั้นมีความสุขมากขึ้น ยิ้มบ่อยขึ้น”


“ครับ...”


“เซฮุนจ้ะ มาบ้านนี้ได้ตลอดเวลาเลยนะ ให้คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านอีกหลังนึงของหนู”


“คุณม๊า”

แววตาอ่อนโยนที่ส่งออกมากับมืออุ่นๆที่จับมือของเขาเอาไว้พร้อมกับบีบมันเบาๆ


“มาเป็นลูกม๊าอีกคนนึงนะ”

ทำให้เขาได้รู้ว่าจงอินไม่ได้ถ่ายทอดมาแค่ความตัวอุ่นของคุณม๊ามาเท่านั้น.... จงอินถูกเลี้ยงมาด้วยคนที่อบอุ่นขนาดนี้ และได้อยู่บ้านที่น่ารักขนาดนี้ต่างหากที่ทำให้จงอินกลายเป็นคุณตัวอุ่นของเขา


“ขอบคุณนะครับคุณม๊า”

รอยยิ้มเอ็นดูออกมาก่อนเซฮุนจะถูกกอดเอาไว้ อ้อมกอดที่ทำให้เขานึกถึงแม่ของตัวเอง


“เมื่อไหร่ที่หนูต้องการ บ้านของเราต้อนรับหนูเสมอเลยเซฮุน”


จงอินมีคุณแม่ที่น่ารักจริงๆ






 

 

     โต๊ะอาหารถูกจัดเอาไว้เหมือนสำหรับคนซักสิบคน... ทั้งอาหารและเค้กถูกวางเอาไว้บนโต๊ะโดยมีคุณม๊านั่งยิ้มอยู่หน้าตาท่านดูมีความสุขและยินดีนำเสนอผลงานที่ทำ

ม๊าบอกสุขสันต์วันเกิดย้อนหลัง อวยพรแก่เขาจนเซฮุนหุบยิ้มไม่ได้เลยกับบรรยากาศอบอุ่นที่ลอยอยู่รอบๆตัวตอนนี้


“รอเจ้าตัวต้นคิดก่อนนะเซฮุน นี่ก็อาบน้ำนานจังปกติวิ่งผ่านน้ำจะตาย”

เซฮุนได้รู้ว่าจงอินเป็นคนบอกม๊าให้ทำเค้กช็อกโกแลตให้เขาในวันหลังวันเกิด พอบอกคุณม๊าไปเลยได้อาหารน่ากินเต็มโต๊ะแถมมาด้วย


จงอินเป็นแบบนี้เสมอเลย ทำให้เขารู้สึกดีได้ตลอด...


“นั่นไง มานั่งเร็วๆเข้าลูกคนใหม่ของม๊าหิวแล้ว”

จงอินเดินมานั่งเงียบๆ อยู่ฝั่งตรงกันข้ามผม


เรามองตากันได้ครู่เดียว เซฮุนเป็นคนยิ้มให้ก่อน .... แต่พอเลื่อนสายตาลงไปที่เสื้อสีขาวที่จงอินใส่อยู่ ในหัวเขาว่างไปหมด ได้แต่ตาเบลอๆพอเห็นจงอินยิ้มให้ทั้งที่ใส่เสื้อแบบเดียวกับเขา


“อย่างนี้ก็มีหมีขั้วโลกสองตัวสิ...”


“อื้อ ไม่ชอบเหรอ”


“เปล่า... ขอบใจนะจงอิน”


“อื้ม”

รู้สึกว่าขอบคุณซักล้านครั้งยังน้อยไปด้วยซ้ำกับเรื่องที่ผ่านๆมา


เรานั่งทานของที่คุณม๊าทำด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม เซฮุนไม่เคยกินอาหารได้เยอะขนาดนี้มาก่อนเลย ทุกอย่างอร่อยมาก เสียงคุณม๊ากับจงอินที่เถียงกันเรื่องตอนที่ลูกหมีของบ้านเด็กๆก็เรียกเสียงหัวเราะของเขาไปด้วย

สุดท้ายเค้กก้อนเล็กก็เกือบจะไม่หมดเพราะท้องเขาป่องออกมาฟ้องว่ามันอิ่มเกินไปแล้วเลิกยัดอาหารลงมาเสียที

เรียกได้ว่าขยับไปไหนไม่ได้ซักพักนึงกับมื้อที่อิ่มที่สุดในชีวิตเลย


จงอินเลยเปิดหนังเรื่องนึงให้เขาดูเพื่อฆ่าเวลาตอนที่นั่งย่อยอาหารกัน

เจ้ามงกูก็อิ่มจนหลับไปในอ้อมแขนของเจ้านายไปแล้ว หมาตัวไม่น้อยนี่กินได้เยอะจนเซฮุนยังตกใจเลย มิน่าล่ะเหลือแรงเยอะแยะโดดใส่และเล่นกันกับเขาได้ตั้งนาน

มองดูหนังในหน้าจอขนาดใหญ่สลับกับใบหน้าคนข้างๆที่กำลังลูบขนฟูๆของน้องหมาไปด้วย


จงอินชอบน้องหมามาก นี่เป็นสิ่งที่เขาจะกลับไปจดใส่สมุดลับของตัวเอง


“คุณม๊าไปนานมั้ยอ่ะ?”


“ไปนานๆน่ะดีแล้ว”


“จงอินน่ารักออก ไม่เห็นน่าอายเลย”


“เหอะ”

พอเจ้านายถอนหายใจ เจ้าสิ่งมีชีวิตบนตักก็ถอนหายใจออกมาด้วยเช่นกัน

อดเอ็นดูจนเอื้อมมือไปลูบขนนุ่มๆนั่นทีนึงไม่ได้

 

คุณลูกหมีไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่กับการที่เขาชอบให้ม๊าเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟัง ทำไมล่ะ...พอเห็นรูปจงอินตอนเด็กๆแล้วหมั่นเขี้ยวนี่ น่ารักออกจะตาย


 “ก็ไปส่งขนมที่ร้านน่ะ เย็นๆน่าจะกลับ”


“อื้อ”




“เซฮุน”

หันไปหาจงอินตามเสียงเรียก ก็ยังหน้าร้อนอยู่นิดหน่อยตอนที่เห็นอีกคนใส่เสื้อแบบเดียวกันเหมือนจงใจใส่เป็นคู่แบบนี้

“ฉันอยากให้นายคุยกับที่บ้านนะ”




“ฉันเป็นห่วง”


“อือ เรารู้...ตอนนี้เราก็ดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ เดี๋ยวจะโทรกลับไปบอกคุณป้าแม่บ้านว่าอยู่ไหน พรุ่งนี้ก็จะกลับ”

เขาคิดได้แล้วตอนที่อารมณ์เย็นลง ได้เห็นคุณม๊าก็พาลนึกถึงคุณแม่ตัวเองที่ตอนนี้คงเป็นห่วงเขาแย่แล้ว เซฮุนเผลอทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจไปก็เพราะน้อยใจพ่อกับแม่ของตัวเอง น้อยใจในคำพูดของคุณพ่อที่ย้ำลงไปอีก... ซึ่งมันไม่ได้ดีต่อใครเลย คุณแม่คงร้อนใจและรู้สึกแย่ เซฮุนก็รู้สึกแย่เช่นกันที่หายออกมาแบบนี้ทำให้คนอื่นเป็นห่วงและตัวเองก็อยากรู้ข่าวของลู่หานว่าเป็นยังไงบ้างด้วย


“เซฮุน”


ท่ามกลางเรื่องราวที่เหมือนโชคร้ายที่ติดตัวเซฮุนมาโดยตลอด มีโชคดีอย่างนึงที่เกิดขึ้น


แพ้ตลอดเลยเวลาที่จงอินส่งสายตาเป็นห่วงแบบนี้มาให้


“ฉันจะไปเป็นเพื่อนเองนะ”

พยักหน้าและยิ้มให้อีกคน


“ไม่ต้องกลัวนะ...”


“อื้อ”

ช่างเป็นคนที่โชคดีและน่าอิจฉา... เซฮุนรู้สึกอิจฉาตัวเองบ้างแล้ว เขาเคยเกลียดหน้าหนาว เขาเคยคิดว่ารอยยิ้มปกปิดอะไรได้ เคยคิดว่ามันทำให้คนรอบข้างสบายใจ เคยคิดว่าตัวเองไร้ค่าไม่ควรมีชีวิต เคยคิดว่ากลัวกับการเผชิญหน้ากับความจริงกลัวเรื่องคุณพ่อกับคุณแม่ เคยคิดว่าตัวเองเกลียดอากาศหนาวและพาลไม่ชอบหิมะแรกของปี... เคยคิดว่าเขาไม่มีใครต้องการ

แต่ไม่อีกต่อไปแล้ว....


เพราะเขามีจงอิน



“หิมะตกแล้ว ดูสิเซฮุน”

เขามองไปยังจงอินที่ยิ้มออกมาตอนที่มองเกล็ดสีขาวที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า เขาเลิกเกลียดหิมะแรกแล้วเพราะจงอินยิ้มออกมาเพราะมัน เพราะแบบนั้นรอยยิ้มที่ทำให้เซฮุนใจเต้นแรงยังเกิดขึ้นอีกครั้งแล้วครั้งเล่า... เขาชอบรอยยิ้มของจงอิน


หิมะแรกที่เหมือนการเริ่มใหม่


“จงอินนา...”


เจ้าของชื่อหันมาสบตากับเขา ไม่ทันตั้งตัวเขาก็โน้มไปหาจงอินปล่อยให้ริมฝีปากของตัวเองสัมผัสแก้มร้อนของอีกฝ่ายเบาๆ


“ขอบคุณนะจงอิน ที่เกิดมาบนใบโลกนี้”

หน้าของเขาต้องแดงมากแน่ๆ เลยซ่อนมันด้วยการกอดอีกคนเอาไว้แน่นและซบหน้าลงไว้แบบนี้จนเห็นมงกูที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมามองหน้าเขาด้วยความสงสัยไม่นานก็นอนหลับไปที่ตักของเจ้านายอีกครั้ง


เสียงหัวใจของคนที่เขาอาศัยซบอยู่อยู่เต้นดังขึ้นเรื่อยๆ จนเซฮุนสัมผัสได้

ตอนที่แก้มแนบอยู่ใกล้ตำแหน่งของหัวใจ


“ให้ตายเถอะเซฮุน....”

จงอินละมือมากอดเขาเอาไว้บ้าง ไม่รับรู้อะไรอีกแล้วตอนที่จงอินโน้มลงมาจูบที่จมูกเขาไปครั้งหนึ่ง


และคาดว่าจะไม่รอดสำหรับการระเบิดตัวเองในเร็วๆนี้


“ฉันต่างหากที่ต้องพูดแบบนั้น”

จงอินปล่อยมือจากอ้อมกอดและจับไหล่เขาเอาไว้ทั้งสองข้างก่อนจะจูบหน้าผากเขา

แทบจะละลายเป็นหิมะตอนที่สัมผัสแสงแดดตอนที่มองตาจงอินตอนนี้


“ขอบคุณที่เกิดมาบนโลกใบนี้ เซฮุนนา....”


และหลับตาลงเพราะสัมผัสเบาๆที่เริ่มขึ้นตรงริมฝีปากมันเบาแต่ค่อยๆหนักแน่นขึ้น จงอินบดริมฝีปากร้อนลงมาดูดดึงริมฝีปากของเขาจนสติเซฮุนหลุดลอยไปไกล เราจูบกันอีกครั้งหลังจากนั้นคราวนี้เขารับเอาลิ้นร้อนๆที่กวาดเข้ามาด้วยความเต็มใจคล้อยไปตามสัมผัสที่อีกคนชักนำจนเริ่มหายใจไม่ทัน ได้ยินแค่เสียงลมหายใจของเราทั้งคู่ .... จูบของจงอินเหมือนช็อกโกแลต มันทั้งหวาน อ่อนโยน ชวนให้ต้องการมากกว่านี้ และเริ่มหลอมละลายเพียงเพราะถูกความร้อน






ท่ามกลางความเย็นของหน้าหนาว ท่ามกลางหิมะแรกในวัย18ปี เซฮุนอยู่กับคนที่อบอุ่นที่สุดในโลกและกำลังทำให้หัวใจเขาละลายลงจนเหลวเหมือนช็อกโกแลต












  บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่15 เล่มที่16 


ในหิมะแรกของการอายุ18ปี เราได้รู้ว่าจริงๆแล้วสิ่งที่ชอบที่สุดไม่ใช่ช็อกโกแลตอีกแล้ว

......มันกลายเป็นจงอินแทน 


ขอบคุณที่เกิดมาบนโลกใบนี้นะจงอิน












จ้าาาาาาาาา ถ้าจะขนาดนี้ก็คบกันเถอะ! ฮื่อออออ

จูบที่เหมือนช็อกโกแลทที่ค่อยๆละลายอ่ะแกกกก 

เอาตอนนี้มาดึงอารมณ์กลับให้แล้วน้าาา เป็นไง เขินมั้ย? ใครไม่เขินคนแต่งเขินค่ะ มีความละลาย หัวร้อนเลย ฮ่าๆๆ แต่งไปได้ซักพักต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ

ชอบบ้านหมีมากๆเลย ชอบคุณม๊า ชอบบรรยากาศบ้านของลูกหมีด้วย

มีความอยากเป็นมงกูไปนอนอยู่ตรงนั้นตอนเขาจูบกัน

ตอนที่แล้วอ่านเม้นเพลินมากเลยค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะทั้งในนี้และทวิต รู้สึกดีมากๆตอนมีคนชอบเรื่องราวหรือตัวละครในเรื่องนี้ เรารักเรื่องนี้มากรักเด็กประหลาดที่ขี้หนาว และรักคุณตัวอุ่นมากที่สุดเลยอ่ะ ผช.แบบนี้หาซื้อได้ที่ไหน ชอบแรงมาก


ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ คำติชมพวกนี้มีผลกับงานเรามากจริงๆ พอคิดไม่ออกเราจะอ่านเม้น ;_; จะได้รู้สึกว่ามีคนชอบนะ มีคนรออ่านนะ และขุดตัวเองไปแต่งต่อได้



ปล.ฉากโคมไฟอย่าเพิ่งโน๊ะ อย่าเพิ่งๆๆๆ น้องยังเด็กอยู่ (แต่อาจมีในตอนพิเศษ)

ปล2. ลู่หานจะมาแน่ค่ะ ไม่ใช่เร็วๆนี้และรับรองว่าจะรักแฝดคนนี้ค่ะบอกเลย

ปล3.เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ อยากจะตอบเม้นและขอบคุณคนอ่านนะครับนะจุดนี้ แฮ่




#เซฮุนขี้หนาว





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #927 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 15:42
    10 ปีไม่พอค่ะ ต้องตลอดชีวิต ขอบคุณที่เกิดมาเพื่อกันและกันนะคะ
    #927
    0
  2. #903 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 23:34
    เขินไปหมดเลยยยย
    #903
    0
  3. #867 Padcha.a (@padcha01) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 23:31
    ฮือ เขินพอรักกันแล้วทำไมน่ารักแบบนี้ มันละมุนไปหมดเลย ม๊าก็น่ารักมากๆเอ็นดูเซฮุนด้วย TwT
    #867
    0
  4. #846 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 11:25
    หมีอบอุ่นแบบนี้หาได้ที่ไหนอีกบ้างคะอยากได้บ้าง555555 เขินจนตัวบิดเเล้วตอนเซฮุนเรียกจงอินนานี่อยากจะระเบิดตัวเองมากโอ้ยยยยย
    #846
    0
  5. #799 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 23:44
    อยากจะระเบิดตัวเองตายไป ฮืออออ เขินนนน
    #799
    0
  6. #740 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 00:13
    มีหิมะแรกแล้ว -/////-
    จงอินอบอุ่นมากกกกกก อบอุ่นมากจริงๆ
    ยิ่งอ่านยิ่งละมุน -////-
    #740
    0
  7. #688 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 19:05
    งุ้ยๆๆๆ จูบกันหลายรอบแล้ว ฮื้ออออออ
    #688
    0
  8. #622 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 21:46
    อบอุ่นนนนดีต่อใจมากจ้าาาา โอ้ยยยชอบอะ มันแบบบอยากมีแบบนี้จังงง
    #622
    0
  9. #560 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 15:25
    โครตจะอบอุ่น
    #560
    0
  10. #477 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 09:36
    น่ารักมากกกกกเลยอบอุ่นหัวใจมากๆ ทั้งๆที่หิมะเเรกตกแต่รู้สึกได้เลยว่ามันจะต้องอบอุ่นมากๆแน่ๆเพราะตรงนั้นมีอ้อมกอดของจงอินมีรอยยิ้มของจงอินมีสายตาที่มองมาของจงอิน ชอบที่เค้าบอกกันว่าเค้ารู้สึกโชคดีและขอบคุณกัน ที่เราทั้งสองคนเกิดมาบนโลกนี้ อบอุ่นหัวจายยยย ฉากจูบกันเนี่ยทำละลายไปกี่วันได้ ดีมากๆๆๆเลยยยย ฮืออออ
    #477
    0
  11. #434 sshiinx_ (@numpan_pny9400) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 12:59
    วันนี้เราพึ่งเห็นฟิคคุณผ่านหน้าไทม์ไลน์ในทวิตเตอร์ตามจริงเราเห็นมานานแล้วแต่ไม่ได้กดเข้ามาอ่านสักทีเพราะนึกว่าเนื้อเรื่องมันคงจะแบ๊วมากๆแน่ๆเลยยังไม่ได้กดอ่านจนวันนี้เราเห็นฟิคคุณอีกครัเงเราได้กดเข้ามาอ่าน เราชอบฟิคของคุณมากกกมันมีความละมุนอยู่ในตัวอักษรของคุณความน่ารักของเซฮุนที่มีให้จงอินหรืออะไรต่างๆที่ตัวละครทำด้วยกันมันละมุนไปหมดเลยถึงจะมีช่วงที่เทาๆแต่มันก็ยังมีความนุ่มละมุนอยู่ดี เรารู้สึกเสียดายมากทำไมเราเข้ามาอ่านตั้งแต่แรก จนวันนี้ฟิคของคุณเป็นหนึ่งในเฟบนิยายเราแล้ว ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะเราจะเป็นกำลังใจให้คุณไรท์นะคะ สู้นะคะ<3
    #434
    0
  12. #409 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 14:34
    จริงค่ะ ขนาดนี้แล้ว ลูหหมีขอน้องฮุนเป็นแฟนเหอะลูก
    #409
    0
  13. #401 Real1__pcy2 (@the_faceless) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 21:58
    อ่านชื่อตอน เราก็นึกว่าเซฮุนว่าจงอินดำเหมือนช็อกโกแลต ///แมวพิมพ์? 5555
    #401
    0
  14. #312 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:40
    ขอบคุณที่เกิดมานะ ทั้งเซฮุนและจงอินเลย :) ขอบคุณไรท์เตอร์ที่สร้างสรรค์งานเขียนดีๆให้เราอ่านด้วยนะคะ คุณแม่ของจงอินน่ารักจังเลย
    #312
    0
  15. #279 kh_hk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 00:27
    ขอบคุไคฮุนและไรท์ที่เกิดมาในโลกใบนี้

    คงไม่มีโอกาสได้อ่านฟิคดีๆที่ทำให้หัวใจชุ่มฉ่ำแบบนี้

    ขอบคุณมากๆนะ
    #279
    0
  16. #278 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 13:27
    ขอบคุณที่เกิดมาในโลกใบนี้ทั้งคู่เลยนะ งื้ออออออ จะระเบิดตัวแตกอยู่แล้วนะ
    #278
    0
  17. #275 wan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 12:22
    10ปีน้อยไปมาอยู่ถาวรเลย

    ขอบคุณไคฮุนที่เกิดมาบนโลกใบนี้.





    พึ่งมาอ่านค่ะแต่อ่านทั้งวันเลย..

    ชอบมากเลยค่ะยิ่งเป็นไคฮุนยิ่งชอบคูณสองรออ่านน่ะค่ะ
    #275
    0
  18. #274 DM_XOL (@Irena-Charlotte) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 15:59
    รักความอบอุ่น ความใจดี ความอ่อนโยนของคุณหมี ;6; หาสั่งซื้อแบบนี้ได้ที่ไหน? จะไปต่อคิวคนแรกเลยอะ ฮื้ออออ รักไรท์นะ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่าน
    #274
    0
  19. #273 Ann Thida (@annthidarath) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 09:20
    เขินมากกกกก ตัวจะระเบิดแทนเด็กประหลาดแล้ว รักคุณหมี รักความละมุน รักความอบอุ่น รักความโอนโยนของเค้า แล้วก็รักรอยยิ้ม รักความน่ารักของเด็กประหลาด รักนิยายเรื่องนี้ ของคุณไรท์นะคะเขียนเรื่องนีขึ้นมา สู้ๆนะคะไรท์
    #273
    0
  20. #272 'ภรรเมียเซฮุน (@tomolover) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 22:40
    ความเขินนี้มันอะไรกัน ฮวืออออออ
    อยากบอมบ์ตัวเองสักล้านรอบ แงงงง
    น้องฮุนหนอนชาเขียวคงน่าฟัดน่าดูไม่งั้นคงไม่เกิดเหตุการณ์จุ๊บผ่านผ้าห่ม ;//////;
    จงอินเวอร์ชั่นละมุนละไมแบบนี้ รู้สึกเบลอมากค่ะ ชีวิตพัง!
    คุณแม่ของจงอินก็ดูอบอุ่นม้ากกกกมาก ซึ้งไปพร้อมกับเซฮุนเลย
    รู้สึกเหมือนฟิคเล่าเรื่องคู่บ่าวสาวก่อนแต่งงานยังไงยังงั้นเลยค่ะ 5555555555
    #272
    0
  21. #271 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 21:57
    ครอบครัวคุณหมีแบบว่าเป็นครอบครัวในฝันเลย คือดีอ่ะ ส่วนความอบอุ่นของคุณหมีนั้นมีอานุภาพทำให้หิมะละลายได้เลยมั้งเนี่ยยยย เดี่ยวเซฮุนเขินจนตัวระเบิดทำไงเนี่ยยยย
    #271
    0
  22. #270 Kyeon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 19:07
    ชอบบ้านหมี อยากให้เซฮุนมาอยู่กะบ้านหมีบ่อยๆ จะได้หายหนาวเนอะ

    ขอบคุณที่ทั้งสองคนเกิดมาด้วยนะไคฮุน

    ฉากโคมไฟรอลุ้นจังค่ะ ฮิฮิ
    #270
    0
  23. #269 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 17:34
    น่ารักมากเลย คุณตัวอุ่นเป็นคนที่อบอุ่นที่สุดเลย คุณม๊าเลี้ยงมาดีมากๆ เจ้าลูกหมีของคุณม๊าทำให้คนคนนึงมีความสุขขนาดนี้ได้ไงกันนะ
    #269
    0
  24. #268 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 17:31
    เป็นไมโครเวฟที่ดีกับใจมากเลยค่ะ ฮืออ ;-;)) เซฮุนนาไม่ต้องเหงาคนเดียวแล้วน้าา ยิ้มเต็มอิ่มได้แล้วนะ
    #268
    0
  25. #267 Nay Sincerity (@nayeundl) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 16:49
    อื้อหื้อออออ อบอุ่นในวันที่หิมะแรกตกด้วย
    ง้อยอิน อิจฉาอยากได้แบบนี้บ้างอะ
    #267
    0