[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,875 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    52

    Overall
    54,875

ตอนที่ 16 : 14 หมีขอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    19 ก.ค. 59


*ตอนนี้ค่อนข้างยาว... ค่อยๆอ่านกันนะคะ ;_;




 


ขอได้มั้ยเซฮุนนา... ขอให้แบ่งมันมาให้ฉัน

อย่าร้องไห้อีกเลย










     เวลาผ่านไปรวดเร็วอย่างที่เขาว่าเอาไว้จริงๆ แค่ครู่เดียวเท่านั้นเวลาที่เซฮุนจะใช้กับอีกคนก็หมดลงไปแล้ว ยังเขินๆอยู่เลยตอนเผลอที่คิดไปถึงเรื่องราวของวันนี้โดยเฉพาะตอนอยู่ในโรงหนัง อากาศหนาวๆนั้นหายไปหมดเพราะเซฮุนรู้สึกว่าที่ใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวมากกว่าครั้งไหนๆ... วันนี้จงอินใจดีกับเขาตามใจเขาจนไม่อยากให้หมดวันไปเพียงเท่านี้เลย

เป็นวันเกิดที่ดีจริงๆ


กึก!


เขาดึงแขนเสื้อของจงอินเพราะถึงร้านเค้กที่เราผ่านมาแล้ว


“สามชิ้น”

“จริงๆเลยนะ...”

เห็นจงอินหัวเราะหน่อยๆก่อนจะส่งมืออุ่นๆมาขยี้หัวเขาจนต้องทำหน้ามุ่ย


“ยิ้มให้ดูก่อนสามที”

ริมฝีปากฉีกยิ้มตามอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก จงอินนี่เพิ่งชมไปหยกๆว่าใจดีกับเขานี่แกล้งกันอีกแล้วผ่านไปแป๊บเดียว

“ดีมาก”

แต่จะไม่โกรธเพราะแผ่นหลังที่ดูแข็งแรงเดินนำเข้าไปในร้านก่อนแล้ว และเซฮุนกำลังจะได้กินเค้ก


“สวัสดีค่ะ สนใจชิ้นไหนดีคะ?”

“ว่าไง เอาชิ้นไหน?”

จงอินหันมาถามเขา

“เรา...อยากกินทุกชิ้นเลยอ่ะ”

“...”

“เลือกไม่ถูก”

ขนาดเดินมามองใกล้ๆตู้กระจกพิจารณาดูอย่างดีแล้ว เค้กหลากหลายรสหลายขนาดก็น่ากินเท่าๆกันไปหมด... อยากจะกินให้หมดตู้เลย ถ้าไม่ติดว่าต้องไปกินเค้กวันเกิดที่บ้านต่อเขาคงไปกดเงินในบัตรมาซื้อพวกนี้แล้ว อยากไปกับเราทั้งหมดเลยใช่ไหม

“มองขนาดนั้นคงอิ่มแล้วมั้ง”

“จงอินอ่ะ!

“เอามาสามชิ้นเร็วเข้าก่อนจะมันลดลง 1 2

“เอาอันที่เป็นช็อกโกแลททั้งหมดเลยครับ”

“ได้ค่ะ”

“แค่สามชิ้น...”

“เอ่อ งั้นเอาสามชิ้นเป็นช็อกโกแลทหมดเลยครับ”

“ค่ะๆ รอซักครู่นะคะคุณลูกค้า”

“นี่ครับ”


พอคำนวณดูแล้ว วันนี้เขาแทบจะไม่ได้จ่ายค่าอะไรเลยเพราะจงอินควักจ่ายแทนเขาจนหมด


“แย่งเราจ่ายอีกแล้ว”

“ก็บอกว่าจะซื้อให้ไง”

“แต่ว่ามัน--


“ตัวแค่นี้เลี้ยงได้น่า”


ตัวแค่นี้ของจงอินนี่หมายถึงเขาเหรอ? ไม่อยากจะบอกว่าแบบนี้เซฮุนก็สูงมาตรฐานนะก็ตัวพอกันแหละแค่จงอินดูแน่นๆกว่าส่วนเขาต้องไปกินข้าวเพิ่ม

“เราตัวโตจะตาย”

“ผอมจะตาย”

“ก็เรากินแล้ว...”

“แต่ไม่ค่อยกินข้าว”

“แบคฮยอนกินข้าวเยอะจะตายยังเตี้ยกว่าเราเลย”

“นั่นก็เริ่มอ้วนแล้วไง”

“เรา”


“นี่ลงแต่แก้มแล้วหายไปเลยเหรอ”

ตีแขนนั่นไปอีกทีหนึ่ง ทำไมชอบว่าแก้มเขา


“ทีหลังไม่ต้องมาจับแก้มเราเลย”


“ไหนแก้มใครนะ?”


“อื้อออ”

ดูจงอินจะสนุกกับการยื่นมือเข้ามาจะหยิกแก้มเขาแล้วลำบากเขาต้องคอยจับมือนั่นให้ทัน


“เอ่อ... สินค้าเรียบร้อยแล้วนะคะ”

เกือบจะได้เหนื่อยแล้วดีที่พี่พนักงานยื่นถุงบรรจุกล่องเค้กมาให้จงอินก่อน


“ขอบใจนะ”


และส่งถุงนั้นต่อมาให้ทันที ไม่ทันจะได้ดีใจกับขนมกลิ่นหอมๆ มือที่เขาคอยปัดก็เข้ามาหยิกแก้มเขาจนได้

“นี่ของใครหื้อ ของใคร?”

เป็นตัวเองที่เปิดช่องโหว่ให้อีกคนยึดแก้มเขาไปได้อีกครั้ง

“ของจงอิน...”

“หึ”

“ก็ได้ๆ ปล่อยแก้มเราเถอะ”

มันไม่ค่อยเจ็บเพราะจงอินแค่แหย่ๆเขาเท่านั้นเอง


“ให้แล้วอย่าไปให้ใครอีกนะ”

แต่มันไม่ค่อยดีเลย ที่ลูบไปมาเบาๆแบบนี้.... วันนี้จงอินทำเขาหัวใจเต้นผิดจังหวะไปแล้วกี่ครั้ง

เดี๋ยวก็ความดันขึ้นฉลองวันเกิดตัวเองกันพอดี


“เราไม่ให้ใครหรอก แค่นี้มันก็ยืดดดดดหมดแล้วเพราะจงอินเอาแต่ดึงมันอ่ะ”

.....

แสร้งทำเป็นพูดกลบเกลื่อนอาการของตัวเองแล้วเดินออกมาจากร้านเลยไม่ได้รอให้อีกคนตามมา

“เสื้อเพื่อการกุศลนะครับ ร่วมทำบุญกับมูลนิธิของเราเพื่อส่งรายได้สมทบทุนเจ้าหน้าที่ที่รักษาสัตว์ที่ขั้วโลกเหนือกันนะครับ”


“โอ๊ะ!

เดินมาเจอกลุ่มคนที่ใส่เสื้อยืดสีขาวลายสัตว์ยืนแจกใบปลิวและขายเสื้ออะไรซักอย่างอยู่ ที่เซฮุนหยุดดูเพราะภาพที่ฉายอยู่ที่จอทีวีขนาดใหญ่นั้นต่างหาก


“ตอนนี้น้ำแข็งขั้วโลกกำลังจะละลายเกือบหมดแล้วนะครับ แผ่นน้ำแข็งที่หมีขั้วโลกอยู่นั้นกำลังจะหายไป พวกมันเจ็บป่วยและหิวโหยจนใกล้สูญพันธ์ จากทีมช่วยเหลือที่พยายามเข้าไปช่วยเหลือสัตว์ในขั้วโลกตอนนี้ต้องการค่าใช้จ่ายทั้งยาและอาหารนะครับ ไม่ใช่แค่หมีขั้วโลกเท่านั้นแต่รวมถึงสัตว์อื่นๆที่ได้รับผลกระทบไปตามๆกัน....”


เขายืนมองภาพที่ฉายอยู่นานได้เห็นแต่หมีสีขาวที่เคยเห็นในสารคดียามว่างๆ มันดูผอมและเหนื่อยมากเลย...


“น่าสงสารจัง...”


“น้องครับ สนใจเหรอ?”

เซฮุนพยักหน้าตอบทันทีเลยที่พี่คนนึงยิ้มและเดินเข้ามาถาม


“ช่วยซื้อเสื้อได้นะ มีหลายลายเลยน่ารักๆทั้งนั้น ทำบุญด้วยกัน”

“มีลายหมีขั้วโลกด้วยใช่มั้ยครับ?”

“แน่นอน นี่ไงเหมือนตัวที่พี่ใส่อยู่”


“อ้อ”

ลายหมีสีขาวนั่งจุมปุ๊กอยู่ทำให้เขานึกถึงคนที่ตัวเองเรียกว่าหมีขั้วโลก... ซื้อสองตัวเลยดีมั้ยนะ?


“ถ้าน้องซื้อลายนี้ยิ่งน่ารักใหญ่เลย คนใส่ก็จะน่ารักขึ้นไปอีก”


“ครับ?”


“เอ่อ...พี่หมายถึงคนใจบุญแบบน้องดูน่ารักดีน่ะ”

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เซฮุนก็ตั้งใจจะซื้ออยู่แล้วถึงพี่เขาจะไม่ชมแบบนั้น


“ใส่ลายเดียวกันด้วย...”


“งั้นผมเอา--


“ไม่ซื้อครับ”


“จงอิน”


 “เอ่อ... ตกลงว่า..”


“ไม่ซื้อครับ ขอโทษด้วยเราจะบริจาคเงินในกล่องนั้นแทน”

“อะ อ้อ งั้นเดี๋ยวพี่”

“และเราไปใส่เองได้ขอบใจนะ”


“จงอิน!


อีกคนที่พอเดินมาถึงก็พูดแทนเขาเสร็จศัพท์ จับมือเขาออกมาเลยทั้งๆที่ยังไม่ได้ซื้อเสื้อเลยด้วย


“ทำไมทำแบบนั้นอ่ะ”

“...”


“หมีขั้วโลกกำลังจะตายตั้งหลายตัวนะ”

“แล้ว?”

“แล้วเราก็แค่จะซื้อเสื้อเอง”

“แค่บริจาคก็ได้”

“เรายังคุยกับพี่เขาไม่จบเลย”

“...”


“พวกมันน่าสงสารออก...”

จงอินดูท่าทางอารมณ์เสียไปเลย และไม่หันมาคุยกับเขาอีกเอาแต่เดินลากเขาไปอย่างนั้นจนถึงม้านั่งลานจอดรถ


“เราจะกลับไปซื้อ”


“เหนื่อยแล้ว ไม่ต้องไป”


“ได้ไงล่ะ...”


“ก็--


“เราจะซื้อให้จงอิน จะซื้อไปใส่เองด้วย”


“...”


“เนี่ย มีลายหมีขั้วโลกเหมือนจงอินเลย”


“เหรอ...”


“ใช่สิ น่ารักด้วย”


“จะซื้อให้?”


“ก็วันนี้ยังไม่ได้ให้อะไรจงอินเลยนี่ อุตส่าห์มาดูหนังเป็นเพื่อนเรา อยู่เป็นเพื่อนเราทั้งวัน”


“ไม่ต้องให้หรอก”

เสียดายที่ไม่ได้ทำบุญด้วยไม่ได้ซื้อให้จงอินด้วย... หมีขั้วโลก ;_;


“งั้นไปซื้อด้วยกัน”

ส่ายหน้าอย่างเสียดาย อยากจะเบะใส่จริงๆ

“เดี๋ยวลุงคนขับมารับกลับบ้านแล้ว ไม่น่าจะทัน”

“งั้นเหรอ...”

“ไม่เป็นไรหรอก”


“เอาไว้วันหลังพามาซื้อ”


“อื้อ”

พอจงอินยิ้มให้แบบนี้ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็มีหมีตัวนึงที่จะไม่สูญพันธ์

และนั่งอยู่ข้างๆเขาตอนนี้


“จงอินกลับก่อนก็ได้นะ เรานั่งรอตรงนี้ได้”


“เดี๋ยวรอเป็นเพื่อน ไหนๆก็ไม่ได้ไปส่งบ้าน”


“ไม่ต้องหรอก...”

กลัวโดนคุณลุงแซว วันนั้นก็ขับรถพาไปหาจงอินแล้วทีนึง

คนที่บ้านยิ่งสงสัยอยู่ด้วย ว่าเจ้าของคุกกี้วันนั้นคือใคร


“เราอยู่ได้จริงๆนะ เดี๋ยวเขาก็มากันแล้ว”


“ดูเวลาดีแล้วนะ?”


“อื้อ”


“ยังไม่ค่อยอยากกลับเลย”


“เราก็เหมือนกัน”









 

“... กลับก่อนนะ”

ถึงจะไม่ค่อยยอยากลาเท่าไหร่แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เวลาที่เขาอยู่กับจงอินสั้นกว่าที่คิดไว้อีกมันผ่านไปเร็วมากๆจนนึกเสียดาย...

“กลับบ้านดีๆนะ ถึงแล้วโทรมาด้วย”

“ค้าบ”


“หึ ดูทำหน้าเข้า”

“บ๊ายบาย”

จงอินมองหน้าเขาอีกพักกว่าจะลุกออกไปแล้วโบกมือลา


.........

มองมือถือที่ยังไม่มีสายเข้าอย่างแปลกใจ จริงๆเวลานี้ที่บ้านต้องโทรมาแล้วเขาจะได้บอกคุณลุงให้มารับถูก

หรือว่าพ่อแม่เขาจะยังไม่กลับ ทำงานเพลินไปแล้วรึปล่าวนะ

ไม่หรอก... คุณพ่อสัญญาแล้ว คงไปซื้อของขวัญแหละเลยกลับช้า


“คุณป้าก็ไม่โทรมาเลยแฮะ...”


กำลังจะกดโทรหาที่บ้าน สายที่เขารออยู่ก็โชว์ขึ้นมาซะก่อน


“ฮะ คุณแม่”

ยิ้มรับสายทันที ไม่สามารถห้ามดีใจได้ทุกครั้งที่เป็นเรื่องคุณแม่หรือคุณพ่อเซฮุนจะกลับไปเป็นเด็กทุกที


(เซฮุน...)


“ครับ?”

แต่นำเสียงสั่นๆของผู้ให้กำเนิดทำให้เซฮุนนึกสงสัย เสียงรอบข้างดูวุ่นวายและมันไม่เหมือนว่าท่านอยู่บ้านเลย

(เร็วเข้าคุณ! เราไม่มีเวลาแล้วนะ)


(เซฮุน หนูฟังแม่นะลูก)


“ฮะ ผมฟังอยู่แล้วนี่อยู่ไหนกันเหรอฮะ....งานที่บ้านน่ะ--


(ลู่หานฟื้นแล้วนะลูก!)


“...”


(ตอนนี้พ่อกับแม่มาจีนแล้ว มีหมอโทรมาแจ้งว่าลู่หานลืมตาขึ้นมา ละ แล้ว แต่ว่าร่างกายของเขายังไม่ตอบสนอง ร่างกายเขาก็.... ฮึก แม่ไม่อยากจะเชื่อเลย ตอนนี้แม่อยากให้ลูกกลับบ้าน แล้วรอฟังข่าวที่แน่นอนก่อน)


“จะไม่กลับมากันเหรอฮะ...”

ตอนนี้ในสมองเขาค่อยๆเรียบเรียงข้อมูลช้าๆ และระบบสั่งการให้เอ่ยถามออกไปแบบนั้น

บังคับเสียงไม่ให้มันสั่น


(แม่ขอโทษ...)


(เซฮุนจะมารึเปล่าคุณ?)


“คุณพ่อ”


(แม่เสียใจนะที่ปีนี้เราไม่ได้อยู่กับลูก)


“...”

หลับตาลงช้าๆ พยักหน้าอย่างพยายามเข้าใจ



(เซฮุน...หนูเป็นอะไรรึเปล่าลูก)

 

(ช่างเถอะน่า มันจะอะไรนักหนาเราก็อยู่กับเซฮุนทุกปีอยู่แล้ว ไม่เคยเห็นมีปีไหนที่เราอยู่ที่นี่แล้วจัดให้ลู่หานบ้าง)


ลู่หาน... ทุกคนมีแต่ลู่หานเต็มไปหมด ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาเจอคุณพ่อแล้วจะไม่พูดชื่อนั้นออกมา


(ควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้จัดงานฉลองทั้งๆที่มันไม่มีอะไรน่าฉลองมาตั้งนาน)


(คุณคะ! เงียบก่อนเถอะ!)


“...”

มีซักครั้งไหม ที่เขาสำคัญกับท่านบ้าง.... แค่วันนี้เอง แค่วันเดียวเอง


(เซฮุนลูก ตอนนี้หนูอยู่ไหน? บอกให้ลุงขับรถไปรับดีๆนะลูก ....)


“...”


(ทำไมหนูไม่พูดกับแม่ล่ะ?  เป็นอะไรรึเปล่าเซฮุนนา... เซฮุน?)


หากเป็นปกติ เขาคงจะบอกออกไปว่า ไม่เป็นไรเหมือนทุกๆครั้งที่ไม่อยากให้ท่านต้องเป็นห่วง

บอกว่าตัวเองสบายดี อยู่ได้ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลยไม่ต้องห่วง....


(เซฮุ--)


ติ๊ด!


แต่วันนี้เขาไม่ไหวจริงๆ ..... เขาพูดมันออกไปไม่ไหวแล้ว

เซฮุนหลับตาลงช้าๆ บีบเครื่องมือสื่อสารที่ส่งเสียงร้องอีกครั้งเอาไว้แน่น


ทำไมนะ.... ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย


เขาอยากยืนอยู่ตรงไหนซักที อยู่กับใครซักคนที่ปลอบเขาได้

ไม่ต้องยิ้มอย่างพยายาม และสุดท้ายก็กดความรู้สึกที่มีเอาไว้ให้ลึกจนมันเยอะเต็มไปหมด


อยู่ข้างเขา

และไม่ทิ้งเขาไปไหน


 ‘เซฮุนนา...

เอามือทั้งสองข้องกอดตัวเองเอาไว้แบบนั้นก่อน ในหัวยังคิดอะไรไม่ออกเลยซักนิด เหมือนรอบๆตัวเขาค่อยๆหายไป ความเงียบและความหนาวเย็นชัดขึ้นมาในความรู้สึกจนตัวสั่นไปหมด...


“จงอิน... จงอิน”


เราอยากเจอจงอิน... อยากกอดจงอิน


ได้แต่เรียกหาอยู่ในใจ ชื่อเดียวที่เขานึกถึงวนอยู่แบบนั้นรอยยิ้มที่เขาต้องการเห็น สายตาอบอุ่น ทุกๆอย่างของจงอินคือสิ่งที่เซฮุนต้องการมากที่สุดตอนนี้


มาหาเราทีจงอิน... เราไม่ไหวแล้ว











“เซฮุนนา...”


“...”


“ทำไมถึงยังไม่กลับอีก...เป็นอะไรไป”

เขามองหน้าจงอินแล้วภาพพล่าลงเรื่อยๆเพราะม่านน้ำตา จงอินรีบเดินเข้ามาหาทันทีที่เห็นแบบนั้น

สีหน้าเป็นกังวลของอีกคนทำให้เขาพุ่งเข้าไปกอดคนตัวอุ่นเอาไว้แน่น.... ให้รับรู้ว่าตอนนี้จงอินอยู่ที่นี่จริงๆและเขาไม่ได้ฝันไป อยากให้ความรู้สึกของจงอินแบ่งเบาเขา รักษาตัวเขา


“เซฮุน เป็นอะไร... เจ็บตรงไหนรึเปล่า”


“จงอิน...”


“หื้ม?”


อีกคนกอดเขากลับเช่นเดียวกัน ลูบเรือนผมเป็นการปลอบประโลม... จงอินยังอบอุ่นเหมือนเดิม

น้ำเสียงอ่อนโยนยังถามเขาด้วยความเป็นห่วง


ความอบอุ่นเริ่มแผ่เขามาในตัวเขา


“จงอิน...”

“อยู่นี่ไง อยู่นี่แล้ว”


และทำให้น้ำตาแห้งลงไปได้ ความเสียใจในตอนแรกเบาลงเพราะคนที่กอดเขาเอาไว้


“เราไม่อยากกลับบ้าน”


“...”


“เราไม่อยากกลับไปที่นั่นเลยจงอิน...”


“...”


“พาเราไปไหนก็ได้ พาเราไปทีนะ”


“...อืม”


“ไปที่ไหนก็ได้”

ท่ามกลางเสียงเรียกเข้าของเขาที่ดังขึ้นมาเป็นระยะ เสียงลมหายใจแรงของคนที่เพิ่งร้องไห้อย่างเขา



“ไปบ้านฉันกันไหม?”

และเสียงหัวใจที่มักจะเต้นแบบนี้ตอนอยู่กับคุณตัวอุ่นของเขา

 





“ไม่รับก็พอเถอะน่าคุณ”

“จะให้ฉันเลิกโทรได้ยังไงกันล่ะคะ เสียงเซฮุนดูไม่ดีเลย”


“จะอะไรขนาดนั้น คุณน่ะคิดมากเกินไป”

บรรยากาศห้องของโรงพยาบาลระดับหรูที่เธออยู่ตอนนี้ไม่ได้ทำให้คนเป็นแม่ผ่อนคลายได้บ้างเลยหลังจากวางสายจากลูกชาย


เซฮุนเป็นเด็กอ่อนโยน จิตใจดี และมีความอดทนสูง... ลูกชายของเธอมันจะมีรอยยิ้มที่เหมือนดอกไม้ส่งมาให้ยามที่คนเป็นแม่ทุกข์ใจ ไม่เคยซักครั้งที่จะทำให้ผิดหวัง แต่เธอรู้....รู้ดีกว่าใครว่าเซฮุนต้องเจอกับอะไรบ้าง รู้ว่าลูกต้องอดทนและฝืนกับสิ่งต่างๆมากแค่ไหน


“แล้วโทรติดเหรอคุณ?”


“ไม่เลยค่ะ... ติดต่อไม่ได้อีกเลยที่บ้านก็ช่วยกันหาอยู่ไม่รู้แกไปไหนกับใคร--


“ทั้งๆที่ได้มีชีวิตที่ดีแล้ว ทำไมถึงไม่ใช้ชีวิตให้มันดีๆ ไม่น่าทำให้คนอื่นเป็นกังวลแบบนี้”

และหนึ่งในนั้นก็คือพ่อของเขานั่นแหละ


“ไม่คิดถึงคนที่ไม่มีโอกาส--


“หยุดซักทีเถอะคุณ!

เธอรู้ว่าสามีเธอรู้สึกยังไง ในวันนี้ของ18ปีก่อน ใจพวกเราสลายไปแล้วครั้งหนึ่ง พวกเราเจ็บปวดแต่มันทำให้ลูกๆเราต้องเจ็บไปด้วยแบบนี้ไม่ได้


เธอจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว


“ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกผิด... เพราะฉันก็เสียใจเหมือนกันเพราะฉันเป็นแม่”

มองร่างที่นอนอยู่ในห้องกระจกสี่เหลี่ยมครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองหน้าสามีของเธออีกครั้ง


“แต่เลิกพูดแบบนี้ เลิกทำแบบนี้ซักทีเถอะคุณ”


“...”

“พวกเรารู้สึกผิดและเจ็บปวด แต่เราไม่ควร ไม่ควรเอามันไปลงกับลูกของเรา”

“...”

“คุณกำลังยัดเยียดความรู้สึกแบบนั้นให้กับลูก”

“...”


“ทั้งๆที่เซฮุนไม่ได้ผิดอะไรเลย!


“คุณ....”


“ถ้าเซฮุนเป็นอะไรไป คุณนั่นแหละจะเสียใจ!

เธออยากกลับไปที่เกาหลีตอนนี้เสียด้วยซ้ำหากยังติดต่อลูกแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆคงได้เป็นบ้าตายไปแน่

ทางนี้คงมีสามีเธอดูแลอยู่แล้ว แต่เซฮุนไม่มีใครเลยแล้วลูกจะอยู่ยังไง


“ฉันน่ะรับไม่ได้หรอกนะ...ถ้าลูกคนใดคนนึงต้องเป็นอะไรไปอีก”


“ผมรู้ ผมเสียใจ”


“ทำไมเราไม่ทำอะไรที่มันดีขึ้นล่ะ ถ้าลู่หานฟื้นขึ้นมาอย่างที่หมอบอกเราดูแลเขาทั้งสองคนพร้อมๆก่อนโดยไม่ต้องใครไม่ดีกว่าเหรอ ทั้งเซฮุนทั้งลู่หาน”


“ผมเสียใจที่พูดแบบนั้นออกไป เราจะรอถ้าการกระตุ้นไฟฟ้าผ่านไปได้ด้วยดีเราจะกลับไปหาลูกด้วยกัน”


“...”




“เราจะไม่เสียแกไป”

 



 

 



     เขามองไปที่เด็กขี้หนาวอยู่ตลอดตั้งแต่ขึ้นรถแท็กซี่มา.... ถ้าเกิดว่าไม่ได้นึกกลับจะไปซื้อเสื้อที่เซฮุนอยากได้เขาคงกลับไปแล้ว และเซฮุนคงจะนั่งอยู่ที่นั่นคนเดียวด้วยสภาพจิตใจแบบนั้น

จงอินใช้นิ้มโป้งเช็ดรอยน้ำตาให้คนที่หลับไปแล้วอย่างแผ่วเบา ไม่เคยเห็นอีกคนร้องไห้มาก่อน เขาทำตัวไม่ถูกเลยตอนที่เห็นแบบนั้น ตอนที่เซฮุนไร้รอยยิ้มดวงตาที่มองมามีน้ำตาเอ่อล้นยามมองมาจนในที่สุดน้ำสีใสก็ไหลลงไปแนบแก้มที่เขาชอบจับ


ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ไม่ชอบที่เซฮุนเป็นแบบนี้ด้วย รอยยิ้มของเซฮุนเหมือนดอกไม้ที่ใครก็ชอบ สวยงามและน่ามอง ... มันไม่ควรหายไป


จงอินไม่ได้ถามออกไปถึงสาเหตุ ไม่ได้ถามอะไรได้แต่นั่งเป็นเพื่อนจนกว่าจะสบายใจ เขาไม่ถนัดใช้คำพูดพวกนี้อยู่แล้วกลัวว่ามันจะไปกระทบใจคนฟังมากขึ้นไปอีก ได้แต่หวังว่าการได้มาบ้านที่เซฮุนบ่นว่าอยากมา และการได้เจอม๊าของเขาอาจจะทำให้เด็กที่หลับอยู่นี้ดีขึ้นและกลับมายิ้มให้เขาได้ไวๆ

ม๊าน่ะเป็นคนที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดีขึ้นได้เสมอ


หวังว่าครั้งนี้ก็คงจะช่วยได้


หลังจากส่งข้อความไปบอกที่บ้านเรียบร้อยแล้วว่าจะพาเพื่อนไปค้างด้วย คนที่ซบไหล่ผมอยู่ตอนนี้ก็รู้สึกตัวขึ้นมา

“เมารถอยู่ไม่ใช่เหรอ”


“อือ”

ตื่นมาแล้วเอาแก้มมาถูๆแบบนี้เหมือนแมวตอนจะอ้อนไม่มีผิด แตกต่างตรงที่เขาดูออกว่าเซฮุนไม่ได้อยากอ้อนให้เอาใจแต่กำลังไม่สบายใจจนอยากหาหลักที่แข็งแรงเพื่อยึดตัวเอง


“แล้วตื่นทำไม?”

เซฮุนยกมือกอดผมเอาไว้ตอนนี้ สายตายังมองไปที่เบาะไม่ได้เงยขึ้นมา... กอดเขาเอาไว้แบบนั้นไม่ได้ขยับปากพูดอะไรออกมาเลย


ขัดกับนิสัยของเซฮุนจนเขาเป็นห่วง


“จงอิน...”

“หื้ม?”

“จงอิน ไม่รำคาญเราใช่มั้ย?”

“...”

“เรารบกวนจงอินเกินไปรึเปล่า?”

“...”


เขาอาจจะเป็นหมีออย่างที่เซฮุนบอกจริงๆก็ได้ ดีแต่ให้ความอบอุ่น ได้แต่วาดแขนกอดอีกคนด้วยแขนข้างที่เขาพิงอยู่

ใช้มือข้างนั้นลูบเรือนผมนุ่มของอีกคนเป็นจังหวะเพื่อกล่อมให้หลับลง


“หลับเถอะ... ไม่ต้องกังวลอะไร”


“...”



“ฉันยังอยู่ตรงนี้”

อะไรที่ไม่ไหว อะไรที่มันหนักเกินไปสำหรับนายแบ่งมันมาบ้างเถอะเซฮุนนา.... อย่าเป็นแบบนี้เลยนะ

 



 



 

“ม๊า ม๊าครับ?”

พาเซฮุนเดินเข้ามาในบริเวณบ้านแล้วแต่ยังไม่เห็นผู้เป็นมารดา บ้านเงียบเชียบไม่รู้ว่าจะเล่นอะไรอีกรึปล่าว ม๊าเขายิ่งเดาใจอะไรไม่ค่อยได้อยู่


“รอตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันมา”

จำเป็นต้องปล่อยมือบางออกมา เซฮุนยืนอยู่ที่หน้าบ้านอย่างที่บอกไม่ได้งอแงอะไร



“อยู่ไหนนะม๊า...”

เขาเข้าไปหาที่ห้องครัวเป็นที่แรก สิ่งที่เขาเจอมีแค่กับข้าวที่เยอะกว่าปกติจัดวางอยู่ที่โต๊ะเท่านั้น

ปกติจะอยู่ในครัวนี่หน่า


“แฮ่!

หันกลับไปมองผู้เป็นแม่ก็เห็นผู้หญิงคนนั้นใส่หน้ากากแปลกๆมาหลอกเขาอยู่


“เหงาเหรอครับ?”

“ก็เหงาน่ะซิ ลูกออกไปเที่ยวกับแฟนทั้งวันแถมยังกลับมาช้าอีก”

พอเห็นว่าแกล้งไม่สำเร็จจึงเลิกล้มความตั้งใจและถอดหน้ากากนั้นออกวางไว้ที่ชั้นใกล้ๆแทน


ตอนที่พ่อแต่งงานกับแม่นี่กินยาอะไรผิดไปรึเปล่า...


“ไม่ใช่แฟนซักหน่อย”

“แต่เป็นคนเดียวกับที่เอาคุ้กกี้ไปให้ใช่ไหม?”

“ครับ”

“โห ม๊านี่อยากเจอหน้าจริงๆใครกันนะ”

“ม๊าครับ คือเซฮุนเขามีปัญหานิดหน่อย”

“ชื่อเซฮุนเหรอ น่ารักจัง ปัญหาที่ว่านี่คือการมาเจอเรารึเปล่าหือลูกหมี?”


“ม๊าฟังก่อน...”


ตอนกำลังจะอธิบายให้ม๊าฟังสายตาก็เหลือบไปเห็นกรงว่างปล่าวเปิดเอาไว้

เดี๋ยวนะ วันนี้บ้านปิดแต่กรงมงกูเปิดเอาไว้


“มงกูล่ะม๊า?”

มงกูคือหมาที่เขาเลี้ยงเอาไว้ เป็นพันธุที่น่ารักแต่มันมีนิสัยดุกับคนแปลกหน้า ชนิดที่ว่าไอ้ชานยอลตัวโตๆก็วิ่งหนีมาแล้ว


“ตายแล้ว! ม๊าลืมจับ--


“โฮ้ง! โฮ่งๆ”


“โอ๊ย!! จงอิน!

จงอินรีบตามเสียงร้องของอีกคนออกมาทันที เสียงออกมาจากห้องนั่งเล่นอยู่ห่างจากจุดที่เขาให้เซฮุนรอไม่ไกล






“เซฮุน!

วิ่งมาไม่คิดถึงอะไรเลยนอกจากความปลอดภัยของคนที่เขาพาเข้ามาที่บ้าน

“ฮะๆ เดี๋ยวสิ อย่าเลียเรา เรากินไม่ได้นะ”


“...”


“ฮ่าๆ เดี๋ยวสิน้องหมาเดี๋ยวก่อน”


“โฮ่งๆ”

แต่สิ่งที่เขาเห็นตอนนี้ทำให้เขายืนนิ่ง ปล่อยให้ตัวเองยืนพักเหนื่อยไปและมองภาพตรงหน้าไป


“ชื่ออะไรฮะเรา บอกว่ากินไม่ได้ไงงงง จงอินช่วยด้วยสิ”

เซฮุนส่งสายตาขอความช่วยเหลือมาทางนี้ คงโดนมงกูเลียจนจั๊กจี้หลุดขำออกมาแน่ๆ

 

“ตายแล้ว วันนี้ม๊าให้อาหารมงกูผิดไปเหรอ?”

ม๊าที่ตามมาทีหลังก็ยืนมองภาพนั้นด้วยความประหลาดใจเช่นเดียวกัน

เซฮุนยังพูดคุยแกมพยายามสั่งเจ้าหมาอ้วนให้หยุดทำแบบนั้นจนเขาหลุดยิ้มออกมา


“ประหลาดจริงๆเลย”

และก็ล้มลงเพราะมงกูไม่หยุดกระโดดใส่เด็กขี้หนาว รอยยิ้มที่เขาเห็นตอนนี้ทำให้ใจชื้นขึ้นมาได้บ้างถึงมันจะหลุดออกมาเพราะอาการกลั้นหัวเราะก็ตาม


“ก็ประหลาดแบบนี้ตลอดแหละครับ”

จนยิ้มตามออกมาด้วยความสบายใจ


“จงอินนนน ฮะๆ ช่วยเราก่อนสิ เราหายใจไม่ทันแล้ว อย่าเลียสิ”


“โฮ่งๆ”


“มงกู มานี่เลย”

“หงิง”

ม๊าเป็นเข้าไปอุ้มหมาตัวอ้วนออกมาจากตรงนั้นด้วยความทุลักทุเล


หน้าตาของสุนัขที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กยังหันไปมาเหมือนไม่ยอมจะจากไปและยังแสดงท่าทางอยากเล่นด้วยอยู่

“หนักจัง”


“ม๊า เดี๋ยวผมอุ้มเอาไปให้เอง”

ท่าทางตัวมันจะหนักเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างม๊าเขาจะอุ้มมันไปไกลๆได้


“หงิงๆ”

เขาแกล้งอุ้มมันเขย่าไปมาเบาๆ จนลูกหมาของเขาส่งเสียงประท้วง


“นายไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

“ไม่หรอก มันต้องหิวแน่เลยอ่ะ”

 ชี้มาทางลูกหมาที่ผมอุ้มอยู่ แปลกใจที่มันยังกระดิกหางมองเซฮุนอยู่เลย


“แล้วหนูล่ะจ๊ะหิวมั้ย ไหนม๊าดูหน่อยซิ... หน้าตาแดงไปหหมดเลยตาก็แดงไม่ได้แพ้ขนมันใช่ไหมลูก?”

เซฮุนดูเงอะงะนิดหน่อยตอนที่ม๊าเขาเข้าไปจับใบหน้านั้นเพื่อสำรวจทั้งซ้ายและขวา

“เปล่าครับ ...คือ”


“หิวรึยังคะลูก?”


“ผมโอเซฮุนครับคุณน้า”

และก้มลงเพื่อทำความเคารพผู้หญิงที่สูงอายุกว่า ทำตัวเป็นเด็กน่าเอ็นดูอีกแล้ว


“เซฮุนเหรอลูก หน้าตาน่ารักจริงๆ”

“เอ่อ...”

“แก้มน่าหยิกจังเลย”

ไม่ว่าเปล่าม๊าเขาเข้าไปหยิกแก้มอีกคนเบาๆอย่างหยอกล้อจริงๆ


“ม๊า”

เจอกันแค่แป๊บเดียวเอาอาณาเขตเขาไปเฉยเลย


“น่าเอ็นดู หนูกินข้าวกินปลามารึยังคะ?”


“ยังเลยครับคุณน้า”


“น้า เน้อ อะไรกันลูก เรียกม๊าดีกว่านะ”


“ครับ คุณม๊า”

“ตายแล้ว น่าเอ็นดูจริง ม๊าไม่ให้กลับไปบ้านแล้วดีมั้ย?”

“ม๊า...”

“มาเป็นลูกม๊าอีกคนนึงดีกว่ามา”

“ฮะ”

เซฮุนยิ้มรับตามมารยาท แต่ม๊าเขาก็ยังพูดอยู่อย่างนั้นจะจับเด็กประหลาดกลืนลงไปอยู่แล้ว

 

“ม๊าครับ ไปทำกับข้าวไหม”


“อะไรเนี่ยตาลูกหมี! ขัดม๊าจังเลยเรา เป็นอะไรหวงเขาเหรอ”


“ม๊า!!


เห็นเซฮุนหันมามองทางนี้ด้วยสีหน้างงๆ


“นี่ไง ลูกหมีของเรา”

และม๊าก็ทำหน้าที่ได้ดีมาจัดการแก้มผมเหมือนทุกครั้งและย้ำไปอีก...ชัดเจน


“เอ่อ... ลูก ลูกหมี?”


“...”


“ม๊าไปทำอาหารเพิ่มดีกว่า พวกเราจะได้กินกันก่อนเลยม๊าจะรอกินพร้อมป๊า”


“หงิงๆ”

“มองอะไรเซฮุน?”

คิดถูกหรือคิดผิดที่พาเซฮุนมาที่นี่ อีกคนส่งสายตาแซวๆมาทางเขาได้ก็ถือว่าดีขึ้น



“มองลูกหมี : )


แต่ต้องไม่ได้เจอม๊าเขาสินะ....

 





 

แน่นอนว่าแขกของเขาต้องนอนที่ห้องของเขาอยู่แล้ว ที่น่าดีใจก็คือตอนนี้เด็กประหลาดอาการดีขึ้นแล้วถึงจะไม่ได้เป็นปกติแต่การที่เซฮุนหัวเราะออกมาได้บ้างนั่นก็ดีมากแล้วสำหรับวันนี้

“ใส่ได้นะ?”

หันไปมองคนที่ใส่เสื้อยืดของเขาออกมาจากห้องน้ำ ส่งกลิ่นหอมออกมาแต่ไกลทั้งยังใส่ชุดของเขาอีก...

“พอดีเลย”


เซฮุนปีนขึ้นมาบนเตียงที่เขาเอาหมอนและผ้าห่มมาเพิ่มเมื่อตอนค่ำ


“ระวังจะมีแต่กลิ่นมงกู”


“หึ เราอาบสะอาดแล้วนะ อื้ออออ”

เขาดึงอีกคนเข้ามาใกล้ๆตอนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยกัน เซฮุนที่ห่มผ้านุ่มๆอยู่บนเตียงของเขา ใส่เสื้อของเขา และใช้ครีมอาบน้ำกลิ่นเดียวกับเขากำลังถูกแขนของเขากักเอาไว้


ตะแคงข้างมองหน้าอีกคนที่ยังไม่สู้ดีนักแต่ก็มีชีวิตชีวามากขึ้นแล้ว


เขารู้ว่าเซฮุนปิดโทรศัพท์ เพราะแบคฮยอนเป็นห่วงจนต้องให้ชานยอลโทรหาเขา

ตัวก็เล็กแต่นี้...ทำไมต้องแบกอะไรไว้เยอะแยะนะเซฮุน


“จงอินโกหกเรา”

“เรื่องอะไร?”

“บอกว่าหมาที่บ้านดุ มันไม่เห็นดุเลย”

“ฉันก็แปลกใจเหมือนกันที่มันไม่ดุ อาจจะได้กลิ่นขนมจากตัวนายมั้ง?”

“ไม่เชื่อ จงอินกันไม่ให้เราปีนบ้านใช่มั้ย”

“ไอ้ชานยอลยังเคยโดนมันงับที่ก้นจนกางเกงขาดเลยนะ”

“จริง?”

“อื้อ ไม่รู้ว่าเพราะมันชอบนายรึปล่าว”


“สงสัยมันเห็นเราเป็นของกินแน่เลย”

แอบดีใจที่ได้เห็นริมฝีปากสีสดนั้นกลับมาพูดเรื่องต่างๆอีกครั้งนึง ถึงจะไม่เห็นเขายิ้มกว้างๆเหมือนเคยแต่หวังว่าต่อจากนี้เซฮุนจะคืนมันให้กับเขา


“แบคฮยอนเป็นห่วงนายมากนะ”


“...อืม เรารู้”


“ที่บ้านก็คงเป็นห่ว--


“เขาไม่เป็นห่วงเราหรอกจงอิน!


“เซฮุน...”

พอจะเดาได้อยู่บ้างว่าอีกคนคงทะเลาะกับที่บ้าน ตอนนี้เซฮุนหน้าตาดูไม่ดีเลย


“อย่าทำหน้าแบบนั้น...”


“เรา เราไม่อยากให้จงอินเป็นห่วง”


“อืม”

มือนึงของเขาเอื้อมไปที่เรือนผมของอีกคนอีกครั้ง สายตายังคงมองไปที่ในดวงตาของเด็กประหลาด


เซฮุนส่ายหน้าเบาๆ

“เรารู้ ว่าจงอินเป็นห่วงเรา”


“อืม”


“เราดีใจนะ... ที่ตอนนั้นจงอินมาหาเราพอดี ตอนนั้นเราเรียกหาจงอินในใจอยู่ไม่รู้กี่ครั้ง”


“เซฮุนนา...”


“ตอนนั้นเราอยากกอดจงอินมากๆเลย”

“...”

“ในหัวเราคิดว่าถึงแต่จงอิน”


“...”

เขากำลังจะเห็นภาพฉายซ้ำ... เซฮุนจับมือเขาไว้ ฝืนยิ้มให้ทั้งที่น้ำใสๆกำลังจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ


“จงอินใจดีกับเรามาก จนเราไม่รู้แล้วว่าถ้าวันนึงเราไม่มีจงอินเราจะเป็นยังไง...”

ริมฝีปากที่กัดเม้มอยู่ไม่ได้ทำหน้าที่เหยียดเอายิ้มสดใสออกมาอีกต่อไป เซฮุนในตอนนี้กำลังสั่น....และตรงข้ามกับความสดใสอย่างสิ้นเชิง


เราไม่ไหว...

ใช่ตอนนี้เซฮุนกำลังจะไม่ไหว ยิ้มออกมาไม่ไหว แม้แต่จะพูดกับเขายังไม่ไหว


“ไม่เป็นไร ไม่ต้องพูดแล้ว”


“จงอิน... เราไว้ใจจงอินนะ”

“...”

“มากที่สุดเลย”


“แต่..”


“วันนี้เป็นวันเกิดเรา”

แต่เขาขัดอะไรไม่ได้เมื่อเห็นหน้าของคนตรงหน้าเขา เซฮุนตัดสินใจจะเล่าแล้วและในตอนนี้จงอินจะทำหน้าที่ฟัง อยู่ฟังจนกว่าเซฮุนจะดีขึ้น...

ทำไมถึงไม่รู้ก่อนว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเด็กขี้หนาวของเขา ทำไมถึงไม่รู้ก่อนหน้านี้


“เราอยากใช้เวลาในวันนี้กับจงอิน เพราะทุกปีเราจะอยู่กับครอบครัว คุณพ่อ คุณแม่ นั่งฉลองในงานเล็กๆนั่งรอของขวัญที่ได้ซ้ำกันทุกปี แต่เราไม่เคยเบื่อเลยนะตรงกันข้ามเราชอบวันนี้มากที่สุด เพราะเป็นวันที่เรามีความสุขมากที่สุดเลย และปีนี้เราก็มีความสุขมากตอนที่อยู่กับจงอิน...เราสนุกมาก”

“...”

“เป็นเพียงวันเดียวในรอบปี วันเดียวที่เราจะได้อยู่กับคุณพ่อนานๆ อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างมีความสุข เราคิด...ว่าเรามีความสุข”

“...”

 “แต่รู้อะไรไหมจงอิน.... ระ เราไม่ควรจะมีความสุขในวันนี้ด้วยซ้ำ....”


“ไหวมั้ย?”

เอ่ยถามออกไปเสียงแผ่ว รู้สึกไร้เรี่ยวแรงเมื่อยามที่มองเห็นเซฮุนกลั้นก้อนสะอื้นอย่างสุดความสามารถ


“เพราะ ฮึก...ตอนที่เราเกิดมาพี่ชายเราก็ตายลง ฝาแฝดเรา...เราเป็นเด็กคนเดียวที่รอดตอนนั้น ฮึก...”

และเจ็บปวดยามที่เห็นน้ำตาที่ออกมาเป็นสายไม่หยุด เซฮุนยังไม่หยุดเล่าเรื่องราวเช่นเดียวกับน้ำตาที่ไหลออกมา

“ลู่หาน หยุดหายใจไปแล้วแต่หมอก็ยื้อเขากลับมา... ฮึก! เขาต้อง-

“เซฮุนพอเถอะ”

เขาเช็ดมันออกให้ด้วยมือที่สั่นเทา พอๆกับร่างของเซฮุนที่ร้องไห้จนตัวสั่นไปหมด

เหมือนมันไม่ยอมหมดเสียที เช็ดเท่าไหร่ก็ยังไหลออกมาอีก


“จงอิน...เราหนาว”

เขาคว้าเด็กขี้แยมาอยู่ในอ้อมกอดทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น... อยากกอดเอาไว้ กลั้นเสียงสะอื้นให้น้ำตาของเซฮุนแห้งไปซักที ไม่ต้องร้องไห้จนเจ็บไปหมดแบบนี้


“ฮึก ลู่หานไม่ได้ลืมตาด้วยซ้ำ เขาต้อง ต้องอยู่ในห้องปลอดเชื้อใส่เครื่องอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมดตั้งแต่ตัวแค่นั้น...โตมาโดยไม่ได้รับรู้อะไรเลย ไม่ได้!ไม่ได้ใช้ชีวิตของตัวเอง ก็เพราะเรา! เพราะเรา...”


“ไม่ใช่หรอกเซฮุน ไม่ใช่ความผิดนายเลยนะ”


“เราได้ชีวิตมา เราเขียนบันทึกทุกวันเอาไปให้ลู่หาน ให้ลู่หานได้ฟัง... เหมือนกับว่าให้อีกครึ่งหนึ่งกับเขา ลู่หานดีขึ้น ลู่หานน่าสงสาร เรารู้มาตลอดว่าพ่อกับแม่เจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องเห็นลูกตัวเองเป็นแบบนั้น เป็นห่วงมากแค่ไหนที่หมอโทรมาว่าลู่หานอาการแย่ลง พวกท่าน ฮึก.. ไม่สามารถสูญเสียอะไรได้อีกแล้ว ลู่หานไม่ควรต้องแบบนี้ ฮึก...”


ได้แต่กอดไว้โดยไม่รู้ว่าเขาทำอะไรได้อีก เขาทำอะไรให้คนที่กอดอยู่เจ็บปวดน้อยลงกว่านี้ได้บ้าง


อยากให้ถ่ายทอดมันมาให้ตนเองแทน.... ให้เจ็บปวดไปด้วยเหมือนกับตอนนี้


“ไม่แปลกหรอกที่พ่อกับแม่จะไปหาแต่ลู่หาน เรียกหาแต่ลู่หาน.... เราไม่ควรเกิดมาด้วยซ้ำ เราควรจะเป็นคนนั้น ไม่ควรได้ใช้ชีวิต----- อื้อออ”

เสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดนั้นถูกกลืนหายไปด้วยริมฝีปากของเขา.... ริมฝีปากนุ่มเอาแต่พูดว่าไม่มีใครต้องการ ไม่ควรเกิดมาทั้งๆที่ตัวเองพิเศษขนาดนี้แล้วถูกห้ามไม่ให้ส่งเสียง

ไม่อยากให้พูดแบบนั้นอีก ไม่อยากให้พูดถ้อยคำแบบนั้นให้เขาเจ็บไปด้วย



“อื้มมม”

จงอินยังบดเบียดริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ พลิกตัวขึ้นและคร่อมเอาร่างบางนั้นไว้ใต้ร่าง

เอียงองศาเพื่อจูบในแนบสนิทยิ่งกว่านี้ อาศัยจังหวะที่อีกคนกำลังตกใจ จงอินกวาดลิ้นร้อนเข้าไปซึบซับเอาความรู้สึกมากมายเหลือเกินที่คนตัวผอมแบกรับเอาไว้

นานที่ริมฝีปากนั้นยังบดขยี้ริมฝีปากที่เขาชอบแอบมอง ชอบมองทุกครั้งที่อีกคนยิ้มและห้ามไม่ได้เลยที่จะยิ้มตาม.... เขาจูบเซฮุนอยู่อย่างนั้นจนตอนนี้ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของเราที่สอดประสานกัน


อ่อนโยน... และให้แน่ใจว่าเซฮุนจะตกใจจนลืมความรู้สึกก่อนหน้านี้ไปได้บ้าง


“อย่าพูดแบบนี้อีก”


“อื้อออ”

และประกบลงไปเร็วๆ ดูดดึงริมฝีปากล่างเป็นการลงโทษ



“ฉันขอรางวัลที่ชนะ ขอ...ให้นายไม่ร้องไห้อีกได้มั้ยเซฮุนนา...”

เพราะน้ำตาของคนที่มองตาเขาอยู่ตอนนี้ เหมือนน้ำกรดดีๆที่กัดกร่อนเขาเช่นกัน


เขาไม่อยากเจ็บปวดและไม่อยากให้เซฮุนเจ็บปวดแบบนั้น


“ได้มั้ย?”

เซฮุนยังคงตกใจอยู่แต่ก็พยักหน้ารับยกมือเช็ดน้ำตาออกลวกๆ


“อะไรที่นายไม่ไหว... ก็อย่าฝืนมันอีกเลย เอามันมาให้ฉัน”


“จงอิน...”


“แบ่งมันมาที่ฉันเถอะ”




เขานอนลงข้างๆเด็กขี้หนาวแล้วค้าเข้ามากอดอีกครั้ง กดจมูกลงไปหอมเรือนผมนุ่มและค้างอยู่ท่านั้น


“จงอิน ทำไม...”


“ไม่มีใครเกิดมาเพราะไม่มีคนต้องการหรอก ใช้ชีวิตให้ดี ซักวันนายจะรู้ว่ามีคนต้องการนายมากแค่ไหน”


“อืม”


“และเขาเจ็บปวดถ้านายยังคิดแบบนั้นอยู่นะ”




“จงอิน...”


“หืม?...”



 

“ขอบใจนะ”

เด็กน้อยพูดแบบนั้นและแอบยิ้มในอ้อมกอดของอีกคน นึกขอบใจคุณต้นไม้ ม้านั่ง ห้องสมุด คุณม๊า แบคฮยอน หน้าหนาว ทุกๆอย่างที่ทำให้เซฮุนมีคุณตัวอุ่นอยู่ตรงนี้ ... ขอบคุณจริงๆ


“อือ”







จงอินคิดว่าคนที่ร้องไห้จนเหนื่อยหลับไปแล้วเพราะเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ มองไปที่นาฬิกาเกือบเข้าเที่ยงคืน เขายังกอดเซฮุนเอาไว้และลูบเรือนผมเป็นการปัดเป่าฝันร้าย...

คงดีไม่น้อยถ้าวันนี้เขารู้ล่วงหน้าว่าเป็นวันเกิดของเซฮุน คงจะดีหากเขารู้ซักนิดว่าเด็กขี้หนาวคนนี้ต้องเจอกับอะไรบ้าง จงอินคงทำดีกับเซฮุนให้มากกว่านี้ ดีกับเซฮุนและอยู่ด้วยกันให้มากกว่านี้


อย่างน้อยๆก็ยังได้เตรียมของขวัญ



เเซงงิลชุกคาฮัมนิดา...”

เพลงวันเกิดถูกร้องขึ้นเบาๆเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนหลับฝันของคนที่เขากอดอยู่ตอนนี้ สุขสันต์วันเกิดนะ วันที่นายเกิดเป็นวันที่ดีมากเลยจริงๆ




เเซงงิลชุกคาฮัมนิดา


จงอินรู้สึกว่าโชคดีมากที่เขาได้มาเจอเซฮุน ได้รู้จักกัน เขาได้รู้จักกับรอยยิ้มสดใสแบบนั้นถึงแม้จะรู้ว่ามันแลกมาด้วยความเศร้าที่อีกคนพยายามปิดเอาไว้





ซา-รัง-ฮา-นึน เซฮุนนา...


เซฮุนนา ขอบคุณนะที่เกิดมา

การมีนายอยู่ทำให้คนอย่างฉันเปลี่ยนไปมากจริงๆ





เเซง...งิล...ชุก..คา..ฮัม..นิ..ดา

ถึงแม้ว่าอีกคนจะได้ยินหรือไม่ก็ตามเขาก็ยังอวยพรให้เป็นคนแรกและคนสุดท้ายของปีนี้





เด็กประหลาดนี่คงไม่รู้หรอก ว่าทำให้ใจที่เคยเป็นของเขาไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป...

 

 










 

“สุขสันวันเกิดนะ เซฮุนนา...”


และไม่รู้เลยว่านับตั้งแต่ตอนนี้ไป... อีกครึ่งชีวิตของเด็กขี้หนาวได้กลายไปเป็นของคิมจงอินแล้วเช่นกัน

 

 

 

 





 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่14 เล่มที่16 


เราเคยคิดว่าชีวิตนึงของเราถูกแบ่งออกเป็นสองมาโดยตลอด เรามักจะแบ่งมันให้ลู่หาน...

แต่หลังจากที่เราร้องไห้อย่างหนักในวันเกิดครบ18ปีของเรา

เราได้รู้สึกตัวว่า... เรามอบอีกครึ่งนึงให้กับจงอินไปแล้ว


ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆจงอิน









เค้าจูบกันแล้ววววววว


ฉันร้องไห้ไปหมื่นครั้งตอนแต่งเรื่องนี้บทนี้แหละ! 

ตอนนี้ยาวมาก เพราะเราไม่อยากตัดอีกตอนแล้ว มันหน่วงไป

จะเอาบทหน้ามากู้ความรู้สึกให้นะทุกคน


#ด่าได้แต่อย่าด่าแรง T^T

บางคนอาจจะติดฟีลกู้ดไปแล้ว ซึ่งบทนี้มันเศร้าโน๊ะ แต่ก็ยังน่ารักอยู่ดีสำหรับเรา

บทนี้จงอินอบอุ่นที่สุดแล้วและเขาใกล้กันที่สุดแล้ว

เปิดใจอ่านกับเราหน่อยเน้อ อย่าเพิ่งทิ้งเรื่องนี้กันนะ(แอบกลัวอยู่)

ลู่หานเป็นฝาแฝดเซฮุนค่ะ แต่ด้วยอาการครรภ์เป็นพิษของคุณแม่เลยไม่รอดในตอนแรกคือหัวใจหยุดเต้น เลยเติบโตไม่เต็มที่ต้องอยู่ในห้องปฎิบัติการตลอด(ถึงไปจีน) อันนี้เราแต่งนะคะ แต่งเองสงสารเอง

เซฮุนเลยไม่อยากให้คนรอบข้างต้องเป็นกังวลกับตัวเองอ่ะ และรู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อยๆกับพี่ของตัวเอง(ทั้งๆที่ไม่ผิดเลยนะ) สงสารน้องมากกกกกกกเหมือนกัน


แต่งไปร้องไป บทนี้แต่งยากมากค่ะ T___T

(เม้นหน่อยเราอยากรู้ความรู้สึกคนอ่านบ้าง)


แล้วจะกลับมาพร้อมฟ้าหลังฝนที่สดใส 

เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ


#เซฮุนขี้หนาว

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #926 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 15:27
    ไม่มีใครผิดเลยลู้ก พ่อกับแม่รักหนูแต่บางครั้งก็เพราะยังมีหนูเค้าเลยละเลย อย่าเสียใจนะคะ มีหมีอยู่ข้างตัวแล้วนะ
    #926
    0
  2. #911 BaeJudy (@Parkp) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 14:13
    จงอินดีมาก อบอุ่นมาก ขอบคุณที่อยู่ข้างน้องฮุนของคุณแม่นะคะ ฮือออออ
    #911
    0
  3. #902 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 23:27
    เขาจูบกันแล้วววววว
    #902
    0
  4. #845 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 10:50
    เซฮุนอย่าคิดมากเลยนะมันไม่ใช่ความผิดหนูเลย คุณพ่อก็ไม่น่าพูดเเบบนั้นเลยยังไงเซฮุนก็ลูกเหมือนกันอ่ะหึ่ยโกรธ!!!! จงอินอบอุ่นมากเลยเขินมากเค้าจูบกันเเล้วอ่ะ><ดูเเลเซฮุนด้วยนะจงอิน
    #845
    0
  5. #798 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 23:23
    พี่น้องจริงๆด้วยย ฝาแฝดดดด
    #798
    0
  6. #739 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 23:57
    อยากจะฟินให้สุด แต่ติดที่น้ำตาพราก ?.?
    สงสารอะ พอเป็นเรื่องครอบครัวปุ๊บ มันก็พรากเลย
    #739
    0
  7. #720 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 20:49
    ฝาแฝดจริงๆด้วยย
    #720
    0
  8. #687 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 18:54
    อ่า ลู่คือแฝดของฮุน???
    #687
    0
  9. #621 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 21:08
    สงสารเซฮุนจะร้องไห้เลย พ่อเซฮุนทำเกินไปนะ เข้าใจเซฮุนอะ ขอบคุณจงอินจริงๆ
    #621
    0
  10. #559 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 14:38
    ไรท์ทำเค้าเสียน้ำตา แต่อย่างน้องก้อมีหมีคอยปลอบ
    #559
    0
  11. #447 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 01:36
    ทำไมพ่อถึงทำกับฮุนอย่างนี้ ฮุนไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย ฮืออออ
    #447
    0
  12. #408 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 14:18
    เซฮุนไม่ผิดซักหน่อยคุณพ่อ ทำไมไม่แยกแยะบ้างนะ นี่ดีนะที่น้องฮุนไม่โตมาเป็นเด็กมีปัญหาน่ะ
    #408
    0
  13. #311 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:29
    เราเศร้ามากๆที่พ่อเซฮุนพูดแบบนั้น คิดตามถ้าพ่อเราพูดแบบนี้บ้าง เราก็คงยิ่งเศร้ามากๆ นี่น้ำตาหล่นแหมะเลยนะคะ ฮึก แล้วโดนเบรกอารมณ์ด้วยแม่ของจงอิน แม่จะเอาฮาไปไหนคะเนี่ย55555 พอตอนเซฮุนระบายให้จงอินฟัง นี่ก็แบบ ฮึกกก ;----; แล้วเขาก็จูบกันตัดฟีลนี่ แต่พอจงอินร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้เซฮุน น้ำตาไหลแบบก๊อกแตกเลย ยิ่งอ่านบันทึกของเซฮุนยิ่งหยุดไม่ได้ ให้น้ำมูกเป็นของแถมตอนนี้เลยค่ะ ฮืออออออ
    #311
    0
  14. #277 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 13:12
    เขาจูบกันค่ะแม่!!!!!! เขาเป็นครึ่งของกันและกันแล้ว งื้อออ
    #277
    0
  15. #254 onewlumin (@onewsine) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 00:13
    พ่อก็ทำเกินไป เซฮุนก็ลูกนะทำไมทำแบบนี้
    จงอินนนนนนนนนนนนนนนนน
    ดูแลเซฮุนดีๆนะ^^
    #254
    0
  16. #253 tagza (@tagza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 22:35
    มันต้องดีขึ้นแน่ สู้ๆนะเซฮุนน่า
    #253
    0
  17. #252 Xmgaed (@watanabe-99) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 21:46
    ตอนนี้ร้องไห้เลยอะ เข้าใจเซฮุนมากๆ ตั้งแต่ตอนที่แม่โทรหาเซฮุนเราก็เริ่มน้ำตาคลอแล้วอะ แต่พอเซฮุนเล่าให้จงอินฟังเท่านั้นแหละบ่อน้ำตาแตกเลยยยย
    #252
    0
  18. #251 Xmgaed (@watanabe-99) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 21:46
    ตอนนี้ร้องไห้เลยอะ เข้าใจเซฮุนมากๆ ตั้งแต่ตอนที่แม่โทรหาเซฮุนเราก็เริ่มน้ำตาคลอแล้วอะ แต่พอเซฮุนเล่าให้จงอินฟังเท่านั้นแหละบ่อน้ำตาแตกเลยยยย
    #251
    0
  19. #250 'ภรรเมียเซฮุน (@tomolover) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 20:31
    ฮวืออออออออ ขอหวีดแรงๆหลายที
    ขอโทษที่ไม่ได้คอมเม้นต์ตอนอื่นๆนะคะ คือเราอ่านรวดเดียวเลย แง
    เราชอบฟิคเรื่องนี้มากๆ ดูพัฒนาไปทีละขั้นแล้วมีความน่ารักในทุกๆตอนแทรกเข้าไป
    เรารู้สึกอบอุ่นมากๆเลยเวลาอ่าน เหมือนเข้าใจความอบอุ่นที่เขามอบให้กัน ชื่อตอนแต่ละอันน่ารักมากค่ะ รูปภาพประกอบก็ด้วย ฮื่อออออออ เราเขินมากเท่าโลกเลย
    ตอนนี้เป็นตอนที่ทำเราน้ำหูน้ำตาหยดแหมะๆตามน้องฮุนเลยค่ะ รู้สึกสงสารคนขี้หนาว รู้สึกชอบความละมุนที่จงอินมีให้ เป็นคนที่พร้อมจะทำอะไรได้ทุกอย่างจริงๆ แม่สนับสนุนด้วยอีกตะหาก 555555555
    โดยส่วนตัวรู้สึกแย่เลยตอนที่น้องถูกทิ้งไว้คนเดียว เอ็นดูมาก ไม่อยากให้น้องโทษว่าเป็นความผิดตัวเอง แค่นึกหน้าน้องตอนสะอื้นก็ใจจะสลายแล้ว บาดใจจี๊ดเลย
    เชียร์พี่จงอินค่ะ อย่าให้ใครมาขัดขวางฮีตเตอร์เด็ดขาด
    ติดตามนะค้าบบบบบบ <3
    #250
    0
  20. #249 tinkerbell95 (@tinkerbell95) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 18:09
    สงสารเซฮุน เข้าใจความรู้สึกเซฮุนตอนได้ยินพ่อพูดแบบนั้นอ่ะ คือไม่รู้ว่าตั้งใจมั้ย แต่เข้าใจป่ะว่าแบบปีๆนึง พ่อแทบจะไม่มีเวลาให้ ขอแค่วันเกิดวันเดียว ปีนึงขอแค่วันเดียว ทำให้ไม่ได้ แล้วยังพูดทำร้ายจิตใจอีก มันโคตรจะเสียใจเลยเหอะ!


    ขอโทดนะไรท์อินไปหน่อย มันเหมือนชีวิตเราอ่า แค่เราไม่มีแฝด แต่ประโยคที่พ่อเซฮุนพูดมันเหมือนพ่อเราพูดเราเลยอินไปหน่อย น้ำตาคลอเลยตอนอ่านถึง แม่เซฮุนโทรหาเซุฮุน

    สู้ๆนะไรท์ รออ่านต่อนะ ขอฉากฟินๆ เรียกรอยยิ้มเซฮุนหน่อยเร็วววว!!
    #249
    0
  21. #248 jairyP (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 16:28
    สงสารน้อง T^T
    #248
    0
  22. #247 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 16:14
    แงงงง ร้องไห้เลยอ่า สงสารฮุนนนน คุณพ่อทำเกินไปนะ หมีงินดูแลน้องดีๆน้าาา
    #247
    0
  23. #246 DDIPPERR (@dive1122) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 13:44
    สงสารเซฮุนที่คิดว่าตัวเองผิดอ่ะ ลูกหมีอบอุ่นมากกกก
    #246
    0
  24. #245 อีเหี่ยว (@slimtongs) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 12:44
    งือสงสารทั้ง2
    #245
    0
  25. #243 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 11:31
    บีบหัวใจมากที่เลยที่รู้ว่าน้องเจอกับอะไรมาบ้างตลอดชีวิตที่ผ่านมา ตอนแรกนึกว่าแค่เรื่องป่วยกับพ่อแม่ไม่มีเวลา ไม่คิดว่าจะหนักหนาสาหัสขนาดนี้ แต่พระเจ้าก็ยังไม่ทอดทิ้งน้อง ส่งคุณตัวอุ่นมาเติมส่วนที่หายไปให้น้อง คุณตัวอุ่นต้องดูแลน้องดีๆนะ น้องมอบชีวิตอีกครึ่งหนึ่งให้แล้วนะ
    #243
    0