[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 15 : 13 หมีอยากกินสายไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    19 ก.ค. 59


เหมือนก้อนสายไหม








     วันนี้เมื่อ18ปีที่แล้วคุณแม่เล่าให้ฟังว่าท่านได้เห็นหิมะแรกของปี เป็นหิมะที่สวยที่สุดในชีวิตของท่าน....ถึงตอนนั้นร่างกายจะทั้งอ่อนแอและสิ้นหวังเพราะต้องอยู่ในห้องปลอดเชื้อคอยดูอาการและยื้อชีวิตน้อยๆที่อยู่ในครรภ์ แต่การได้เห็นสิ่งสวยงามสีขาวสะอาดข้างนอกหน้าต่างนั่นทำให้คุณแม่มีความหวังขึ้นมาอีกครั้งและคืนนั้นเองที่เซฮุนได้ออกมาลืมตาดูโลก โลกที่ผู้ให้กำเนิดคิดเสมอว่าสวยงาม... พวกเขามีผิวขาวสะอาดเหมือนหิมะวันนั้นไม่มีผิด แม่ชอบบอกว่าเขาเป็นโชคดีเป็นความหวังและเด็กที่มาพร้อมกับหิมะแรก


ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ ว่านี่ใช่สาเหตุที่เซฮุนสัมผัสอากาศหนาวได้ดีกว่าคนทั่วไปรึเปล่า


เพราะถ้าจริง...เขาก็ไม่ชอบที่ตัวเองเกิดในวันนี้


“วันนี้ไม่มีหิมะตกนะคะ เสียดายจัง”

“ครับ”

ยิ้มให้ป้าแม่บ้านเช่นเคยเหมือนทุกวัน ดูท่าเซฮุนจะพลาดการทานอาหารเช้าร่วมโต๊ะกับพ่อแม่ไปแล้ว

“คุณท่านบอกจะรีบไปเคลียร์งานให้เสร็จน่ะค่ะ”

คุณป้าแม่บ้านที่อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เขายังไม่เกิด รู้ดีว่าต้องพูดยังไงให้เขาไม่คิดมากและอารมณ์ดี

“คุณแม่ของคุณหนูบอกว่าจะไปเลือกของขวัญมาให้ด้วย”

“เหรอฮะ...”

ต่อให้ไม่ต้องทายก็รู้ว่าเป็นสมุดบันทึกหรือไม่ก็หนังสือซักเล่ม... แม่ของเซฮุนน่ะให้ของแบบนี้มาตั้งแต่เขาเริ่มเป่าเค้กวันเกิดได้แล้ว

“รับอาหารเลยมั้ยคะ?”

“เอ่อ...”

“เอ๋...วันนี้แต่งตัวดีจัง คุณหนูจะออกไปข้างนอกเหรอคะ?”


“มันดีแล้วใช่มั้ยครับป้า... มะ ไม่ได้เยอะเกินไปใช่มั้ย?”

ท่าทางของคุณหนูของบ้านทำให้สาวใช้รวมถึงป้าแม่บ้านอดที่จะเอ็นดูและยิ้มออกมาไม่ได้


อาการประหม่าเล็กๆจนต้องจับเครื่องแต่งกายดูลนลานเหมือนเด็กๆไม่ผิด


“ดีแล้วค่ะ ชุดนี้น่ารักดีแล้ว”

จนได้รับการยืนยันแล้วถึงจะได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆโผล่ออกมา ไม่ว่าจะวันไหนคุณหนูของพวกเธอก็สดใสจริงๆเหมือนรอยยิ้มเทวดาที่ทำให้คนอื่นรู้สึกดีไปหมด


“ไม่ต้องตั้งโต๊ะหรอกฮะ เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอกหน่อยกลับเย็นๆนะ”

ยังไม่ได้ทันได้ถามว่าจะไปไหน ร่างบางๆของคุณหนูก็วิ่งออกไปเสียแล้ว ออกจะผิดวิสัยไปหน่อยปกติแล้วในวันเกิดคุณหนูจะไม่ออกไปไหนเลยรองานตอนกลางคืนที่จะได้อยู่กับคุณท่านทั้งสอง... วันนี้จะเป็นวันที่คุณหนูยิ้มกว้างที่สุดในรอบปี


“คงจะนัดใครไว้แน่เลยป้า”

“คุณหนูไปเที่ยวกับใครกันน้า แต่งตัวซะน่ารักเชียว”

“มีแฟนรึปล่าว ตายแล้ว! คนที่ส่งขนมให้คราวก่อนโน่นรึปล่าว?”


“หยุดซุบซิบเจ้านายแล้วไปเตรียมงานได้แล้วไป เดี๋ยวคุณหนูกลับมาทุกอย่างจะได้พร้อม อย่าให้ขาดตกบกพร่อง”

บรรดาสาวใช้วันนี้คงต้องทำงานหนักกันหน่อยไม่เว้นแม้กระทั่งหัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ วันนี้เป็นวันดีและควรจะเต็มไปด้วยความสุข บ้านนี้น่ะไม่ได้จัดงานรื่นเริงบ่อยๆซักหน่อย... และใครๆก็อยากเห็นรอยยิ้มกว้างๆของคุณหนูกันทั้งนั้น

 

 

 

 

 


 

     เซฮุนบอกว่าหนังฉายจะฉายรอบบ่ายโมงตรง แต่เราเห็นตรงกันว่าเราควรมากันก่อน เด็กขี้หนาวคนนั้นบอกกับเขาว่าเวลาในวันนี้จะผ่านไปอย่างรวดเร็ว และอยากอยู่กับเขาให้คุ้มต้องรีบเก็บเกี่ยวไว้ก่อน เรานัดกันที่หน้าโรงหนังในห้างหนึ่งหลังจากที่เขาคิดมาแล้วว่าเด็กขี้หนาวคนนั้นก็คงออกจากบ้านก่อนเวลานัดแน่นอนและต้องขึ้นแท็กซี่ซักคันและหลับคอพับอยู่ในนั้น แก้มนุ่มนิ่มคงโอนเอนไปมาอยู่บนเบาะในรถไม่นานแก้มก็แดงเพราะเครื่องปรับอากาศ มันคงดีกว่าถ้าเขาอยู่บนรถคนนั้นด้วย...

วันนี้อากาศค่อนข้างหนาวเพราะเริ่มเข้าฤดูของมันแล้วขนาดจงอินเป็นคนร้อนง่ายยังรู้สึกถึงลมเย็นๆที่พัดมา... บ้านหลังใหญ่ที่เขามายืนรอลูกเจ้าของบ้านอยู่ซักพักแล้ว(โชคดีที่วันนี้ไม่มีใครออกมาถาม) ถึงนี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากับเซฮุนออกไปข้างนอนด้วยกันแต่ความตื่นเต้นกลับมากขึ้นกว่าเดิมอีกเพราะเขาดันคิดไปเองแล้วว่ามันไม่ใช่แค่การไปเที่ยว

ถึงได้มารอรับไปด้วยกัน อยากเห็นสีหน้าตอนประหลาดใจและอยากรู้ว่าจะดีใจไหมกับความใส่ใจที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเขาเองก็แปลกใจตัวเอง


อากาศตอนสายๆไม่ได้หนาวเลยสำหรับคนขี้ร้อนอย่างจงอิน แต่เขาก็ยังใส่เสื้อฮูดมาหนึ่งตัวคลุมทับด้วยเสื้อกันหนาวสีดำอีกตัว... อาจจะดูรกไปแต่อีกคนอาจจะต้องการใช้มันหลังจากเข้าไปอยู่ในโรงหนังแล้ว

ก็แค่เผื่อเอาไว้


“เดินไม่ดูทางอีกแล้ว”

มองคนที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากรั้วบ้านโค้งทักทายคุณลุงคนนึงด้วยที่อยู่แถวๆหน้าประตู เดินยิ้มออกมาไม่ได้สังเกตว่ามีคนหลบอยู่แถวนี้เลย ยังยืนรอแท็กซี่อยู่ตรงนั้น กระชับเสื้อกันหนาวสั่นขาไปมาทำตัวดุ๊กดิ๊กเหมือนที่ชอบทำ


เขากดเข้าแอพเรียกแท็กซี่ไปเมื่อสิบนาทีก่อนและตอนนี้รถคนนั้นก็จอดอยู่ตรงหน้าของเด็กประหลาดที่กำลังสั่นดุ๊กดิ๊กอยู่


อีกคนทำท่าตกใจปนแปลกใจที่อยู่ดีๆรถก็เข้ามาจอดตรงนั้นทั้งๆที่ยังไม่ได้เรียก


“ไปกันเร็ว... ข้างนอกนี่หนาวนะ”

และทำหน้าตกใจจนตาโตเมื่อเห็นผมยืนข้างๆ


“จะ จงอิน!


“อืม”


“มาได้ไง?”


“ขึ้นรถก่อนเถอะ”


“เอ่อ...แต่รถนี่...”

ถึงปากจะถามต่อย่างสงสัยแต่ตัวบางๆของเด็กประหลาดก็ถูกยัดเข้าไปในรถเรียบร้อยแล้ว เขาจัดแจงนั่งลงข้างๆแล้วปิดประตู


“ห้าง wครับ ”

พอคนขับพยักหน้ารับเรียบร้อยแล้วเขาก็หันไปหาคนที่ยังขมวดคิ้วอยู่


“อะไร?”


“ก็...”

“ไม่ดีใจหรอที่มารับ”

“...”

มองใบหน้าขาวใสค่อยๆขึ้นสีช้าๆอย่างช้าๆ


“มารับเราเหรอ?”


“อือ ถ้าขับรถมาได้ขับมารับแล้ว”


“โม้ จงอินขี้โม้”

ปากเล็กๆยิ้มออกมาดวงตาเป็นประกายหลังจากพูดประโยคนั้นเสร็จ พอเห็นว่าอีกคนดีใจก็ถือว่าคุ้มที่ไปยืนรอขาแข็งตั้งนานสองนาน


อันที่จริงได้มานั่งอยู่ข้างๆกันแบบนี้ก็คุ้มแล้ว


ภายในรถที่เคลื่อนไปข้างหน้า วิวสองข้างทางเป็นรถหลากหลายที่วิ่งบนท้องถนน เสียงเพลงคลอๆจากลุงคนขับ คนข้างๆเขาตอนนี้เริ่มเอนไปมาเกือบจะหลับอยู่หลายครั้ง

“ง่วงเหรอ”

“...”

แต่ก็สะดุ้งตื่นด้วยท่าทางงัวเงียทุกครั้ง


“อยากคุยกับจงอินก่อนอ่ะ”

ตาสะลึมสะลือกับปากที่ยู่ลงทำให้เซฮุนดูน่าเอ็นดูขึ้นอีก


เขาเอื้อมมือไปเอนหัวทุยๆของเด็กขี้หนาวข้างๆมาพักไว้ที่ไหล่ตัวเอง


“ทำแบบนี้เราก็หลับดิ”

และลูบเรือนผมนุ่มเบาๆ ก้มลงไปมองเซฮุนที่ฝืนตายากขึ้นทุกทีแล้ว

 

“หลับเถอะ...ก็มาเป็นหมอนให้แล้วนี่ไง”

 

“อื้ออ”

 

แล้วเขาจะกลั้นไม่ให้ยิ้มออกมาได้ยังไง ลองมาเห็นเด็กขี้อ้อนที่หันหน้ามาหาเขาแล้วหลับไปพร้อมรอยยิ้มประดับบนใบหน้าตอนนี้ดูสิ


“เอาไว้คิดค่าหมอนทีหลัง”

ลมหายใจสม่ำเสมอของเซฮุนปนอยู่กับกลิ่นกายหอมๆค้นเคย คนที่ใช้เขาเป็นหมอนหลับไปแล้วแก้มนุ่มๆนั้นก็อิงอยู่ที่ไหล่ผมเช่นเดิมอย่างที่ควรจะเป็น


“ช่วยเร่งฮีตด้วยนะครับลุง”


“เร่งอีกเหรอไอ้หนุ่ม นี่จะร้อนแล้วนะ”

ก้มมองอีกคนที่หนุนไหล่อยู่แล้วพยักตอบไปอย่างสุภาพ พอเห็นท่าทางสบายขึ้นก็รู้สึกดีตามไปด้วย...ถึงตอนนี้เขาจะเริ่มร้อนแล้วก็ตาม

 


 




หลังจากปล่อยให้เราอยู่ความเงียบอยู่นานโชคดีที่วันนี้รถไม่ได้ติดมาก เขาจึงได้ปลุกเด็กขี้เซาเร็วขึ้นเพราะเราถึงที่หมายกันแล้ว


“ถึงแล้วเหรอจงอิน?”


หันไปขำแค่ครูเดียวกับท่าทางง่วงๆปลายจมูกแดงและกำลังยกมือขยี้ตาเป็นเด็กอยู่


“นี่ครับ ขอบคุณมากเลยครับ”

กลับมายื่นเงินให้คนขับแล้วดึงอีกคนลงมาจากรถ ตายังตื่นไม่เต็มตาเลย.... ดูเอาเถอะ


“เท่าไหร่อ่ะ?”


“ไม่ต้องหรอก ฉันเรียกมา”


“อ่าว ไม่ได้สิเรามาด้วยกันนะ”


“ก็บอกว่ามารับไง”


“ก็--

เหตุผลนั้นทำให้เด็กประหลาดพูดบ่นเสียงเบาลงเรื่อยๆเหมือนสู้ไม่ได้ วันนี้เซฮุนใส่เสื้อแขนยาวตัวใหญ่สีชมพูอ่อนคอกลมมันดูเป็นเสื้อเนื้ออ่อนดูนุ่มๆพอใส่แล้วเด็กประหลาดก็เลยดูนุ่มนิ่มไปด้วยและก็ดูเหมาะกับสีชมพูเหมือนขนมซักชิ้นที่ดูหวานๆ สิ่งที่ขัดใจจงอินอย่างเดียวก็คือคอเสื้อกลมก็จริงแต่ด้วยความเป็นคนบอบบางคอเสื้อเลยออกจะกว้างไปซักหน่อย ไม่รู้ว่าใส่เสื้อด้านในมารึปล่าวด้วย


“มองอะไร?”


“...”


ขายาวๆก้าวเข้าไปใช้นิ้วเกี่ยวคอเสื้อนุ่มให้แหวกออกแล้วชะโงกหน้าเข้าไปมอง


“จงอิน!

พอเห็นว่าด้านในมีเสื้อยืดสีขาวอยู่อีกตัวก็พอใจและละมือออกจากเสื้อของอีกคน ปล่อยให้เด็กขี้หนาวกำคอเสื้อตัวเองเอาไว้แบบนั้น


“ดูอะไรของจงอินเนี้ย!

ปล่อยให้ทำหน้าตาไปไม่เป็นแบบนั้นและหน้าแดงอยู่แบบนั้นก็น่ามองดี


“ยังจะมายิ้มอีก”


“ดูว่าใส่แค่ชั้นเดียวจะหนาวรึปล่าว เดี๋ยวเดือดร้อนคนอื่นอีก”


“เราใส่เสื้อยืดมานะ...”


“แล้วทำไมวันนี้ไม่ใส่เสื้อหนาวมา”

เท่าที่ดูเสื้อนั่นคงไม่ทำให้อุ่นขึ้นเท่าไหร่นักหรอก


“...”

อีกคนทำปากยู่ แล้วดึงคอเสื้อตัวเองมองสำรวจลงไปบ้างก่อนจะหันมาทางเขา


“กะ ก็ถ้าเราใส่มาเหมือนปกติจงอินก็จะบอกว่ามันประหลาด...”


“...”

ก้มมองเสื้อด้านในตัวเองอีกรอบ


“แล้วคนอื่นจะมองยังไงตอนเราเดินกับจงอินล่ะ”


เฮ้อ... ให้ตายเถอะ แต่ท่าทางแบบนั้นแววตาซื้อๆกับน้ำเสียงที่ดูไม่มั่นใจ จงอินอยากเข้าไปกอดแล้วโยกไปโยกมาให้สมกับปล่อยความน่ารักมาให้เขาตั้งแต่ชั่วโมงแรกแบบนี้


มันน่ากอดแรงๆ

ไหนจะแขนเสื้อที่เลยข้อมือออกมานั่นอีก...


“ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน”


“จริงนะ...”


“อืม”

เขาเดินไปจับมืออีกคนผ่านแขนเสื้อนุ่มๆนั่นให้เดินเข้ามาด้านในห้างสรรพสินค้าด้วยกัน


เราค่อยๆเดินผ่านร้านค้าต่างๆทีละชั้น มีแวะดูขนมตามที่อีกคนมองตามตาเป็นประกายไปบ้างแทบจะเอาตัวเข้าไปอยู่ตู้ด้วยแล้วจนต้องสัญญาว่าจะพามาซื้อหลังจากดูหนังเรียบร้อย

ดีที่พอได้ไอติมไปแท่งนึงก็หยุดงอแงและกลับมาช่างจ้อเหมือนเดิม


“เราไม่เคยใส่เสื้อตัวนี้มาก่อนเลยรู้มั้ย? มันดูหวานๆไม่ค่อยเหมาะกับเราเราเลยเก็บเอาไว้ในตู้อย่างเดียวเลย”

ใครบอก... ใส่แล้วน่ารักเหมือนก้อนสายไหม


“แต่อยากใส่ให้ดูดีอ่ะ ในตู้เรามีแต่เสื้อกันหนาวเต็มไปหมด ตัวนี้เข้าท่าสุดแล้วแพงด้วยนะ”


“อืม ทีหลังอย่าใส่ไปไหนกับใครนะ”


“มันไม่เข้ากับเราเหรอ”


“อืม”

ดูทำหน้าหงอยเข้า แขนเสื้อที่เขาจับอยู่อีก... มันน่าจับปั้นๆแล้วเอาเข้าปาก

กลืนลงไปลึกๆ จะได้ไม่มีใครเห็นเข้าแล้วเอ็นดูอีก


“เดี๋ยวป้ายด้วยไอติมเลยหนิ”


“อ่า กลับดีกว่า”


“งื้ออออ จงอินนนน”

แกล้งเดินไปจนแขนเจ้าเด็กสายไหมดึงไว้จนสุดแขนเล็ก


“เราล้อเล่นนนน”

แรงแบบนี้คงไม่ค่อยได้ออกกำลังกายแน่ๆ แต่ก็เดินกลับมาหาอยู่ดี แกล้งทำท่าจะดีดเหม่งไปทีนึง

อีกคนหลับตาแน่น


การเข้าไปใกล้ๆกันแบบนี้ไม่ค่อยดีกับใจเขาเท่าไหร่ เวลาคิดถึงปากสีเชอร์รี่ที่เม้มเข้าหากันแบบนั้นแล้ว


ใจเขากลับมาเต้นเหมือนคราวที่ชูตลูกบาสลงห่วงครั้งแรกเลย


“...”


“...”


และก็จบลงที่เขากัดไอติมรสช็อกโกแลทนั่นไปคำนึง แล้วหัวเราะกับท่าทางโวยวายของคนเสื้อชมพูวันนี้

จบลงที่เราหัวเราะกันและเดินไปเลือกร้านอาหารด้วยกันเพราะต่างฝ่ายต่างยังไม่ได้กินอะไร


เขาไม่อยากหิวแบบนี้จนอยากจะกัดเจ้าเด็กสายไหมนี่สักคำอย่างเมื่อกี้


สุดท้ายอาหารญี่ปุ่นๆร้อนๆอย่างราเมงก็ดูเหมาะกับหน้าหนาว แน่นอนว่าคนเลือกคือเด็กขี้หนาวที่นั่งรออาหารที่สั่งมาอย่างใจจดใจจ่อ


“เราเคยมากินที่นี่กับแบคฮยอนด้วยนะ อร่อยแน่นอน”


“ตอนนั้นใส่เสื้อผ้าปกติมามั้ย?”


“ก็ เหมือนใส่ไปโรงเรียนอ่ะ”


“แล้วเพื่อนไม่อายเหรอ”


“ไม่หรอก เราไม่เคยเห็นแบคฮยอนอายอะไรเลย”

อดจะหัวเราะไปกับอีกคนไม่ได้ คนที่นั่งตรงข้ามเขาหัวเราะจนตาขีดเห็นเขี้ยวน้อยๆโผล่ออกมาหมด


“อ้อ แต่ยกเว้นเรื่องชานยอลนะ”


“งั้นเหรอ”


“ช่าย แบคฮยอนอ่ะนะอายมากเลยตอนโดนแซว แค่พูดชื่อก็หูแดงแล้วอ่ะ”


“อืม”

ฟังอีกคนพูดเจื้อยแจ้วทำมือทำไม้ประกอบการเรื่องไปเรื่อยๆ ไม่มีท่าทีว่าเขาจะเบื่อเลย บางครั้งก็พยักหน้าไปด้วยบ้างเหมือนวันนี้เขาสามารถนั่งฟังไปอีกสองสามชั่วโมงหรือตลอดทั้งวันได้ถ้าหากเขาได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าหวานต่อไปอีกได้ยินเสียงที่บางครั้งก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีแบบนี้ต่อไปอีกหน่อย


ไม่อยากให้เวลาหมดลงเร็วๆเหมือนอีกคนพูดไว้เลย

 


 



“จงอินร้อนเหรอ?”

จงอินเงยหน้าขึ้นมาจากถ้วยราเมงของตัวเองก่อนส่ายหน้าปฎิเสธ


“ปล่าวนี่”


วันนี้เขาแอบเห็นจงอินมีเหงื่อซึมออกมาหลายครั้งแล้ว อาจจะเป็นเพราะเป็นคนขี้ร้อนแล้วก็แต่งตัวมากกว่าปกติถ้าไม่สังเกตจริงๆก็คงไม่เห็นว่าจงอินใส่เสื้อกันหนาวมาด้วยแล้วมีฮู้ทด้านในอีกขั้น ผิดกับนิสัยขี้ร้อนของอีกคน


“เราเห็นจงอินเหงื่อออก เนี่ยเหงื่อเยอะเลย”

ไม่ว่าปล่าว เขาโน้มตัวใช้แขนเสื้อยืดๆไปซับเหงื่อให้อีกคน


“อาหารมันร้อนน่ะ ไม่เป็นไร”


“จริงนะ?”


“อืม”

จนเห็นว่าเราใกล้กันไปแล้ว และทำท่าทางแบบนี้ในร้านอาหารไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักเลยลดตัวลงมานั่งที่เดิม นั่งมองจงอินจัดการอาหารที่เขาเป็นคนสั่งแต่อิ่มเกินกว่าจะกินหมด


“สั่งมาก็ไม่ยอมกิน”


“ก็มันอร่อยมากเลย เลยอยากให้จงอินกินด้วยไง”


“เหรอ”


“ก็...เราอิ่มอ่ะ”

ลูบท้องโชว์เลยด้วยว่ายัดเข้าไปมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ

มันพองออกมาฟ้องขนาดนี้แล้ว จงอินควรเชื่อเขานะ ._.


“มิน่าถึงได้ตัวแค่นี้... กินเยอะๆหน่อยสิ”


“เรากินขนมได้เยอะมากเลยนะ”

“หมายถึงกินข้าวซิ...”


“...”


“กินเยอะๆจะได้แข็งแรงไง เซฮุนนา...”


“อะ อืม”

หนีสายตาอบอุ่นพร้อมรอยยิ้มของคนฝั่งตรงข้ามบังคับสายตาไม่ให้มองนานเกินไป

ไม่เคยชิน และจะไม่ชินด้วยเวลาที่จงอินใจดีเกินไปแบบนี้น่ะ

ไม่เรียกแบบนี้ไม่ได้เหรอ ;_;


กินน้ำแก้อาการร้อนๆของใบหน้าไป พอมองไปที่จงอินอีกทีของกินก็หมดไปแล้ว


“สมแล้วที่เป็นหมี”


“อะไรนะ?”


“แหะๆ เราเคยเรียกจงอินว่าหมีขั้วโลกด้วยอ่ะ”


“หมีขั้วโลกเหรอ?”


“อืม ตอนเจอแรกๆจงอินเย็นชาจะตาย ไม่ยิ้มเลยด้วยเหมือนหมี”


“....”


“แต่ตอนนี้เป็นคุณหมีที่กอดอุ่นที่สุดในโลกไปแล้วล่ะ”


“อย่าคิดว่ายิ้มแบบนั้นจะช่วยอะไรได้นะ...”


“แหะ”

ไม่ได้กลัวเลยตอนจงอินชี้มาอย่างคาดโทษ ก็เดี๋ยวนี้จงอินใจดีจะตายไปเราเลิกกลัวไปตั้งนานแล้ว

อย่างมากสุดเราก็โดนกัดแก้มอ่ะ ซึ่งก็เอ่อ....ดีกว่าโดนหอมนิดนึง

เพราะทำงั้นเราจะเหมือนโดนอัดอากาศเข้าไปเรื่อยๆ ร้อนมากๆจนอยากระเบิดตัวเองไปเลย





“อีกตั้งชั่วโมงแน่ะ กินเค้กได้มั้ย?”

พอเห็นคุณหมีขั้วโลกถอนหายใจก่อนส่ายหน้าก็รู้เลยว่าเค้กที่เดินผ่านคงต้องรอจนหนังเลิกกว่าจะได้กิน


“กินคาวไม่กินหวานไม่ได้นะจงอิน”


“กินไอติมไปแล้วไง แล้วทีในร้านบอกว่าอิ่มแล้ว?”


“เราอิ่มอาหาร ไม่อิ่มขนมนี่ อยากกินจริงๆนะ”


“ไม่ต้องมาอ้อน”


“นะๆ”

“ดูหนังเสร็จก่อน”


“จงอิน”

“ดูหนังเสร็จก่อน”


“จงอินอ่ะ”

“ดูหนังให้เสร็จก่อน”


“ฮื่ออ”


“เดี๋ยวซื้อให้สามชิ้นเลย”


“เย้!

รู้สึกยิ้มได้ขึ้นมาเลยพอจงอินพูดแบบนั้น เผลอยกมือในท่าดีใจโดยลืมไปว่าจับมือจงอินเอาไว้ด้วย

เดี๋ยวนี้เราอุ่นขึ้นเพราะมีมือนี้แหละ

รู้งานสมแล้วที่ต่อสัญญาไป


“อย่างอแงอีกล่ะทีนี้”


“สามชิ้นนะ?”

“อืม”

ยิ้มแล้วเดินตามไปโดยดี จงอินเดินนำไปก่อนแต่กลับให้ความรู้สึกแตกต่างจากคราวก่อนๆที่เราจับมือกันเอาไว้เลยไม่รู้สึกเหมือนโดนทิ้ง ต่างกันตอนนี้เขาอยากเดินตามแผ่นหลังนั้นไปไม่ว่าจะพาไปไหนเพราะอีกคนคงไม่ทิ้งเขาเอาไว้แน่

ร้านหนังสือถูกข้ามไปเพราะถ้าเกิดคนที่ชอบหนังสือสองคนหลุดเข้าไปในนั้นล่ะก็มันจะเหมือนเขาวงกตที่หาทางออกมายากเหลือเกินเราเลยข้ามไปเพราะเวลาคงไม่พอแน่นอน


“เหลืออีกตั้งนานแน่ะ ตั๋วก็มีแล้วทำไรดี”


“อืม...นั่นมั้ย”

เซฮุนมองตามไปจนเห็นโซนเกมเซนเตอร์ แปลกใจนิดหน่อยที่คนแบบจงอินชวนเขาเข้าที่มีเกมให้เล่นมากขนาดนี้แถมคนยังเยอะขนาดนี้ด้วย

 “แลกเหรียญแล้วเลือกเล่นกันคนละอย่าง”

โดนลากมาแบบยังงงๆอยู่ มองอีกทีจงอินก็แลกเหรียญเรียบร้อยแล้ว


“จงอินมาที่นี่บ่อยเหรอ?”


“แปลกใจรึไง”


“ก็ อืม...”


“จริงๆ มาตอนดึกๆคนจะไม่เยอะแบบนี้นะ”

ใช่ และคงไม่ค่อยมีสาวๆที่เริ่มมองมาทางพวกเขาจนทำตัวไม่ถูกแบบนี้ด้วย


“แข่งกันมั้ย?”


“...”


“ถ้าใครชนะมากกว่าให้ขออะไรก็ได้อย่างนึง”


“โห... ถ้าท้ากันขนาดนี้ ได้เลย”

จงอินยกยิ้มมุมปาก แล้วเริ่มไปที่เกมแรกก่อนที่เกมแข่งรถ

“ถ้าเราแพ้อ่ะ อย่าแกล้งเรานะ”

“อือ ไม่แกล้งหรอก”


แล้วดูท่าทางการเช็คอุปกรณ์ของอีกคนสิ... เหมือนได้เห็นอีกด้านของคุณตัวอุ่นของเขาเลย ด้านที่จริงจังแต่เหมือนเด็กที่อยากจะเอาชนะด้วยในคราวเดียวกัน

“ฉันไม่เคยพาใครมาเล่นเลยนะ”

“หืม”

“นายเป็นคนแรกเลย”

และเซฮุนก็แพ้ไปจนได้... แพ้จงอินนั่นแหละ แพ้ไม่รู้กี่ครั้งแล้วแพ้ไปเรื่อยๆเลย


จิตใจไม่อยู่กับพวงมาลัยแล้วนะจงอิน... ถึงจะดีใจจนอยากกลับไปจดใส่สมุดคุณหมีไวๆถึงเรื่องที่เขารู้เพิ่มขึ้นจากวันนี้ก็ตาม


สุดท้ายเขาก็แพ้จริงๆด้วย


“เกมสองนายเลือกก่อนสิ”


“ได้ จงอินแพ้เราแน่”


“เหรอ”

ย่นจมูกใส่ไปหนึ่งทีก่อนจะเดินนำอย่างมั่นใจมาที่เกมยิงซอมบี้

“เอาจริง?”


“ทำไมล่ะ เราชนะตลอดเลยนะ”

จงอินดูท่าไม่เชื่อคำพูดเขา ดูท่าทางสบายๆหยอดเหรียญและหยิบปืนขึ้นมาคนละกระบอก


“เปล่า แค่มันดูไม่เหมาะกับนายเท่าไหร่”


“เราไม่กลัวผีไง แล้วมันก็สนุกดีนะ”

พอเกมเริ่ม พวกเราก็หยุดคุยกันหันไปฟาดฟันกันในเกมแทน


เขาไม่ได้คิดไปเองจริงๆนะว่าเหงื่อจงอินไหลออกมาเยอะมากจนต้องเช็ดให้ตอนที่เล่นๆอยู่ด้วย

เผลอเอาแขนเสื้อไปเช็ดให้อีกแล้ว


“เอ่อ...”

แล้วจงอินก็ใช้สายตาแบบนั้นมองเขาอีกแล้ว... จนเซฮุนทำตัวไม่ถูก


“แพ้เลยเห็นมั้ย...”

และน้ำเสียงที่พูดออกมาก่อนจะเม้มริมฝีปากนั่นทำให้เขาใจสั่นแปลกๆ


“กะ ก็เห็นจงอินร้อน เดี๋ยวเหงื่อไหลเข้าตาอ่ะ”


“...”


“มือมันไปเอง”


“แกล้งกันใช่มั้ยเนี่ย? วางแผนให้แพ้ล่ะสิร้ายจริงๆเลยนะ”


“เปล่านะ”


จงอินเดินนำไปเกมต่อไปอย่างรวดเร็วตอนนี้ผลเสมอกันอยู่และเกมตัดสินเป็นเกมที่อีกฝ่ายเลือกซะด้วยสิ

“บาสเหรอ?”


“อือ”


“โห จงอิน...”

ทำท่าเหนื่อยทันทีที่รู้ว่าเป็นเกมกีฬา ก็เขาน่ะไม่เคยได้เกรดเอวิชาพละเลยเพราะเกลียดการเล่นกีฬานี่แหละ

แล้วจงอินเป็นนักกีฬาบาสด้วย


“ชนะเลยไหมล่ะ”

“ยืนดีๆเร็วเข้า ไม่ยากหรอก”

ยอมยืนขึ้นทั้งที่อยากงอแง ไม่อยากแข่งเกมนี้กับจงอินนี่แข่งยังไงเขาก็แพ้อยู่ดี


“หยอดละนะ ต่อให้สองลูกเลย”


“...”


“อย่าเบะปาก ยืนอย่างนี้นะ...จับลูกเอาไว้ดีๆ มองที่แป้น”

จงอินเข้ามาสอนเขาตอนที่ลูกบาสเริ่มหล่นมาแล้ว หลังของเขาชนเข้ากับอกจงอินเพราะเราใกล้กันมาก ใกล้กันจนรู้ว่าวันนี้จงอินฉีดน้ำหอมกลิ่นเย็นๆที่ทุกวันเขาจะไม่ได้กลิ่น ตัวจงอินอุ่นมากๆ มือที่จับมือเขาบังคับทิศทางก็อุ่นมากๆ 

สายตาก็....


ตึกๆ ตึกๆ


“มองแป้นสิเด็กดื้อ”

รู้สึกร้อนเอามากๆ จนหูอื้อไปหมด ไม่อยากเห็นรอยยิ้มระยะใกล้ตอนที่เอี้ยวตัวไปแบบนี้หรอกนะ ;_;


“แบบนั้นแหละ... ลงแล้วเห็นมั้ย”


เขาพยักหนารัวๆ แอบหายใจโล่งหน่อยตอนที่จงอินเข้าประจำที่แล้ว... แต่การมองเขาชูทบาสในระยะใกล้ๆ ทำเอาสมาธิเซฮุนหนีหายไปได้เหมือนกันนะ...


เสียดายอยู่เลยที่ไม่ได้เห็นจงอินวิ่งอยู่ที่สนามเล่นบาสแบบนี้อยู่ตรงนั้น


มันคงเท่มากๆเลยนะ...


ขนาดเล่นเกมยังเท่ขนาดนี้เลย

เขาแพ้จริงๆนั่นแหละ






 

“บอกเลยนะว่าขออะไรที่เราทำได้ด้วย”

“ได้”

รอยยิ้มผู้ชนะเผยออกมาอย่างชัดเจน เขาแทบจะไม่ได้โยนลูกลงห่วงเลยด้วยซ้ำมัวแต่มองจงอินเล่นและก็แพ้ไปตามคาด


แพ้ทั้งคนเล่นทั้งเกมเลย


“ระวังป็อปคอร์นด้วย”


“อื้อๆ”

เซฮุนยิ้มรับกับขนมกับน้ำในมือ ถึงจะห้ามยังไงก็ไม่ฟังอ้างไปเรื่อยว่าเมื่อกี้เสียพลังงานไปเลยหิว

ไม่เห็นจะทำอะไรเลยที่น่าจะเหนื่อยได้


“ไว้วันหลังไปเล่นที่สนามกันนะ ฉันจะสอนให้”


“...”


และคิดว่าเขาจะได้คำตอบแบบไหนกลับมา แน่นอนว่าหน้าเบะๆชวนให้สงสารอยู่แล้ว

จงอินรู้ว่าเด็กขี้หนาวคนนี้ไม่ชอบกีฬา แต่มันมีเหตุผลสำคัญสองข้อที่เขาอยากให้เซฮุนเล่น

หนึ่งคือป๊าของจงอินบอกว่าผู้ป่วยโรคนี้ควรออกกำลังกายบ้างเล็กน้อยถึงจะเล่นให้เหนื่อยไปเลยไม่ได้แต่ก็ควรทำเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นและความดันโลหิตคงที่

และสอง บาสคือกีฬาที่เขาชอบและจะชอบมากกว่านี้ถ้าได้เห็นเซฮุนชอบมันด้วย


“ฉันชอบมันมากเลยนะ บาสน่ะ...เลยอยากให้เซฮุนเล่นด้วยกันซักครั้ง”


“...”


“ได้รึเปล่า?”


“ก็ได้”

ยิ้มไปแล้ว ช่วยถือน้ำแก้วของงเขาเข้าไปในโรงหนังก่อนเพราะที่นั่งเราติดกันจงอินจึงเข้าไปนั่งด้านใน

“แต่ไม่เอาสอนแบบเมื่อกี้นะ...”

เสียงบ่นเบาๆของคนที่ตามมาเรียกให้เขาหันไปมอง เซฮุนกำลังเข้ามาในที่แคบๆอย่างลำบาก มือก็ถือป็อปคอร์นอยู่เลยไม่รู้จะเกาะตรงไหน


“ติดก้น”


“จงอิน!


“ขยับอีกทางเร็ว เดี๋ยวคนอื่นตามมานะ”


“อื้อ”


พรึบ!


“อ้ะ”


หมับ


และก่อนที่เซฮุนจะผ่านเขาไปกลับเสียหลักล้มลงมาทับร่างผมอย่างจัง


สัมผัสอุ่นๆตรงแก้มทำให้ผมรู้ว่าตอนนี้ริมฝีปากนิ่มๆของอีกคนวางตกลงที่ไหน

 ค้างอยู่ท่านั้นด้วยความตกใจแค่ครู่หนึ่งผมก็ยิ้มออกมาเพราะเด็กขี้หนาวรีบทรงตัวลุกขึ้นแล้วรีบไปนั่งที่อย่างเร็ว


“ขะ ขอโทษ”


“ไม่เป็นไร”

เขายื่นถังขนมที่เกือบตกให้กับคนข้างๆที่ยังไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย ถึงไฟในโรงหนังจะไม่สว่างเท่าไหร่แต่ก็ยังพอเห็นเมื่อปรับแสงแล้ว เด็กขี้หนาวของเขาจับริมฝีปากตัวเองเอาไว้ และถ้ามันสว่างกว่านี้เขาคิดว่าจะได้เห็นแก้มนิ่มๆนั่นขึ้นสีอย่างน่ามอง


“ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าคืนกำไรให้ลูกค้า”


“จงอินอ่ะ”


“แล้วนุ่มมั้ย?”


“นุ่ม เห้ยไม่ใช่!


พรึบ


พอเห็นว่าอีกไม่นานหนังจะเริ่มฉายแล้วจงอินก็ถอดเสื้อกันหนาวชั้นนอกสุดที่หนาๆออกแล้วคลุมไว้ให้คนที่นั่งข้างๆเขา


“นี่ก็ถือว่าคืนกำไร มันหนาวแล้วและกอดตรงนี้คงไม่ได้”


“อืม”

อีกคนรับคำอย่างว่าง่าย กระชับเสื้อแขนยาวของเขาเอาไว้แทนผ้าห่มตอนนี้เด็กขี้หนาวของเขาเหลือแต่ครึ่งหน้าเองไว้เพื่อดูหนัง


“นี่เซฮุน”


“หือ”


“ในนี้หนาวนะ”


“อืม”

คงเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เซฮุนไม่หันมามองหน้าเขาอีกเลยและไม่เรียกหาเขาเหมือนตอนก่อนหน้านี้ด้วย จงอินจึงทำหน้าที่นั้นแทนด้วยการสอดเข้าไปหามือนุ่มที่คุ้นเคยและจับมันเอาไว้ใต้ผ้าห่มจากเสื้อของตัวเอง


ขนาดปล่อยไว้แป๊บเดียวมือยังเย็นเลย แล้วอย่างนี้จะปล่อยนานๆได้ยังไง


“ส่วนอันนี้แถมให้ เพราะลูกค้าเป็นเด็กดี”


“อื้ออออ”

โชคดีแล้วที่โรงหนังมันมืดไม่งั้นเขาคงเห็นไปแล้วว่าเซฮุนหน้าแดงขนาดไหน และเขายิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิดขนาดไหนตอนที่มือของเราทั้งสองคนจับกันอยู่ในเสื้อกันหนาวตัวนั้น

 













บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่13 เล่มที่16 


ข้อควรระวังตอนที่อยู่กับจงอินคือ อย่ามองตามากๆ ห้ามล้ม ห้ามให้สอนบาส

;_; แต่แก้มจงอินอ่ะ นุ่มจริงๆนะ


จงอินชอบเล่นเกมเซนเตอร์ตอนชูทบาสก็เท่มากๆเลย (แอบจด)

 

 



 


มาทำแบบนี้กับเราได้ไง จงอิน ไอ้ลูกหมี #ทีมหมี

ต้องให้เขาจริงๆอ่ะตอนนี้ เขินจะแงะคอมอีกละ ;_; แก้มนุ่มมากมั้ยลูกน้ำหอมพี่เขาก็หอมมากมั้งลูก 

ไปเดตจำเป็นต้องเขินขนาดนี้ม๊าย!

5555 หวังว่าจะชอบกันนะคะ


จริงๆตอนนี้ยังไม่จบแต่แต่งไปแต่งมายาวมากกกก เลยต้องตัดสองตอน

เราขอนะ อ่านตอนหน้าด้วยไหว้เลยอ่ะ เราตั้งใจแต่งมากเลยจริงๆ มันคลี่ปมทุกอย่างที่วางเอา


เลิฟฟฟฟฟฟฟฟ


เม้นซักนิด = จะรีบปั่นเลยค่ะใกล้แล้วๆ





#เซฮุนขี้หนาว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #925 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 14:54
    อั้ยยะ หวานกันเกินไป เหลือแค่ขอเป็นแฟนแล้วล่ะ
    #925
    0
  2. #901 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 22:30
    บันทึกน่ารักมากกกกกก
    #901
    0
  3. #879 TDNND (@TDNND) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 20:01
    เขินตามแล้วเนี้ย 5555
    #879
    0
  4. #844 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 10:08
    หมั่นเขี้ยวอยากหยิกกกกกกกว้ากกกเขินนนนน
    #844
    0
  5. #797 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:02
    จะเขินตายอยู่แล้วววว
    #797
    0
  6. #738 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 23:28
    เอาเข้าไป เอาเข้าไป โรงหนังโดนรังมดถล่มแล้วค่ะ -/////-
    ถึงขั้นนี้แล้ว น้องฮุนอย่าลืมชวนจงอินเข้าบ้านด้วยนะ เปิดตัววววว
    #738
    0
  7. #719 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 15:07
    อยากพิสูญด้วยเลยคะว่านุ้มจริงรึปล่าว :-;
    #719
    0
  8. #718 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 15:07
    อยากพิสูญด้วยเลยคะว่านุ้มจริงรึปล่าว :-;
    #718
    0
  9. #686 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 18:38
    อ่านไปยิ้มไป
    #686
    0
  10. #620 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 20:53
    แงง น่ารักไปไหมมม โอ้ยยยยยย น่ารักเขินนน
    #620
    0
  11. #558 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 13:54
    นี่ขนาดหมียังไม่รู้ว่าวันนี้วันเกิดนะ
    #558
    0
  12. #407 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 14:00
    ดยากได้แฟนแบบ จงอินนี่ ฮือออ อิจฉาน้องฮุน
    #407
    0
  13. #310 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:07
    โอ้ยยหมี หมีร้ายยย คืนกำไรให้ลูกค้าแต่รู้สึกว่าหมีก็ได้กำไรยังไงไม่รู้นะเนี่ยยย555555 เขินนฮืออ ;///;
    #310
    0
  14. #276 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 12:37
    งื้อออออ น่ารักเกินไปแล้วอ่ะ อ่านไปยิ้มไป ละมุนที่สุด -//-
    #276
    0
  15. #244 อีเหี่ยว (@slimtongs) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 12:14
    น่ารั๊กก
    #244
    0
  16. #237 kh_hk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 07:22
    อยากมีโมเมนต์แบบนี้ในชีวิตจังฮือออ
    #237
    0
  17. #221 tagza (@tagza) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 22:34
    ฮือ น่ารักมากเลย
    #221
    0
  18. #219 kisxing (@kisxing) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 01:43
    สวีทมากกกกกก พี่เค้ายอมทนร้อน เพื่อให้น้องได้อบอุ่น พี่หมีคนดี คนหล่อ อบอุ่นกว่านี้ก็ไมโครเวฟแล้ว (:
    #219
    0
  19. #216 Gerbera Elle (@krystaelyn412) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 23:21
    งื้ออออเซฮุนน่ารักมากมากจริงๆอิจฉาคุณตัวอุ่น
    #216
    0
  20. #214 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 18:49
    เซฮุนน่ารักมากเลย จงอินจะอดใจไม่กินได้ไหมนะ 555555555555
    #214
    0
  21. #212 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 15:37
    แหม มีแก้มนมแก้มนุ่มม ติดใจใช่ม้าา
    #212
    0
  22. #211 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 07:22
    งื้อออออ หวีดแรงมากกกกก แพ้คิมจงอินค่ะ คุณตัวอุ่นอุ่นกว่าฮีทเตอร์อีกกกก
    #211
    0
  23. #210 ชั้นรัก exo (@exoticlover) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 06:39
    เราก็แพ้ด้วย แพ้ความจงอินทุกอย่างเลย
    #210
    0
  24. #209 onewlumin (@onewsine) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 01:50
    หวานอะ น่ารักมากๆเลย^^
    #209
    0
  25. #208 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 01:33
    ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะไปคลี่ปมได้ยังไง แต่ก็รอติดตามนะคะ ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆสุดๆในตอนนี้ รักเลยก็ว่าได้ เซฮุนน่ารัก คิมจงอินก็น่ารัก น่ารักมากขึ้นเรื่อยๆ แหะ
    #208
    0