[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 14 : 12 หมีดีกว่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    19 ก.ค. 59



มันเคยเป็นของเรา แต่ตอนนี้เรายกให้เขาไปแล้ว





     เสียงซุบซิบกับสายตาของเด็กในโรงเรียนที่มองมายังไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ ถึงจะผ่านไปได้เป็นสัปดาห์แล้วที่เซฮุนมาโรงเรียนตามปกติ....เขาก็ยังไม่ชินซักนิด

ตั้งแต่นิตยสารของโรงเรียนหน้าปกจงอินออกมา เรื่องสุดฮิตที่อยู่ในหัวข้อสนทนาก็ไม่พ้นความสัมพันธ์ระหว่างคิมจงอินกับคนคนหนึ่งในโรงเรียนคนที่พิเศษกว่าใครๆ

และแน่นอนจากเหตุการณ์ที่สนามบาสในวันกีฬาวันนั้น ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งตกเป็นเซฮุน ทุกคนสงสัยในความสัมพันธ์ของเขากับจงอิน เด็กในโรงเรียนถูกแบ่งออกเป็นสองจำพวกใหญ่ๆ อย่างแรกมีหลายๆคนบอกว่าเรากำลังคุยกันอยู่ เป็นแฟนกันแล้วหรือไม่ก็กำลังเดทกัน(เซฮุนโดนเดินเข้ามาถามเลยก็มี)ซึ่งแน่นอนสาวๆที่ชอบจงอินไม่พอใจเขาอย่างแรงเลยล่ะ ส่วนอีกพวกไม่เชื่ออย่างนั้น บางคนบอกว่าเขากับจงอินเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆ บางคนบอกว่าเราอาจจะเป็นญาติห่างๆกันเลยสนิทกันได้

ไม่เคยมีใครเห็นว่าเขาไปไหนมาไหนกับจงอิน .... พวกที่สองจึงมีทางเป็นไปได้มากกว่า


ถึงอย่างนั้นก็เถอะเซฮุนไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตอนนี้ยังไง ยิ่งตอนที่เห็นเพื่อนในห้องคนนึงที่ชอบเขาทำหน้าเศร้าเหมือนจะร้องไห้ออกมา ไม่สบายใจเลย... จงอินจะเจอแบบเขามั้ย


“ยังคิดมากอยู่อีกเหรอ เอาน่า... เดี๋ยวคนพวกนี้ก็ลืม”

“เรารู้สึกไม่ดีเลย มีคนเข้าใจจงอินผิด มองจงอินในทางไม่ดีมีคนเสียใจอีกเยอะแยะ”

“บางทีเขาอาจจะเข้าใจถูกก็ได้นะเซฮุน”

“...”

“คิมจงอิน หมีขั้วโลกคนนั้น นายพิเศษสำหรับเขาใช่มั้ย?”


เราอยู่กันในห้องแต่งตัวชายก่อนจะเข้าคาบพละ แบคฮยอนเลือกเปลี่ยนเป็นคนสุดท้ายเพื่ออยู่เป็นเพื่อนปรับทุกข์ให้กับเขา


“บางคนที่เรารู้สึกสบายใจที่อยู่ด้วย มันอบอุ่นไปหมด...เราอยากเจอเขาทุกๆวันเลย”


“ก็พิเศษสิ”


“เราก็ว่าจงอินพิเศษสำหรับเราเหมือนกัน”

เพราะถ้าไม่มีเพื่อนอย่างจงอินเราคงหนาวแย่ เวลาป่วยก็จะไม่หายเร็วๆอย่างนี้ อีกอย่างขนมของแม่จงอินก็อร่อยจนอยากไปขอบคุณถึงบ้านซักครั้ง


“น่อววว”


“อะไรอ่ะ”


“แอ่ะๆ”


“เบื่ออออแบคฮยอน”

เบื่อจริงๆกับหน้าทะเล้นๆที่กำลังแซวเขาอยู่ บางครั้งมันก็เบื่อที่จะฟังเพื่อนสนิทนั่งจ้อแต่ยอมรับเลยว่าแบคฮยอนทำเขาหัวเราะได้เสมอ ตอนเครียดๆอย่างตอนนี้ก็เหมือนกัน


“ไปได้แล้ว เดี๋ยวครูด่าเอา”


“แอ้ะ เขินแล้วไล่เพื่อนนะเราอ่ะ”


“อย่าให้เราได้แซวเรื่องชานยอลบ้างแล้วกัน”


“อ่าวเซฮุน...”


“อ้อ เราลืมไปว่าไม่ต้องแซวเพราะเป็นแฟนกันแล้วนี่หน่า”

ได้ผล...ชื่อชานยอลยังทำปฎิกริยาโดยตรงกับเพื่อนสนิทเขาเสมอ ร่างเล็กของแบคฮยอนเดินออกไปหลายก้าวหน้าเริ่มเปลี่ยนสี แกล้งทำเป็นหยิบนู่นนี่ไปเรื่อย


“ไปก็ได้ อยู่คนเดียวไปเลยคนดื้อ!

จนสุดท้ายก็เปิดประตูออกไป


บังเอิญที่เขากับจงอินชอบวิดิโอคอลกันและจงอินเล่าว่าวันนั้นชานยอลซื้อดอกกุหลาบช่อนึงมาบอกว่าจะไปเอาไปให้ว่าที่แฟน ทำไมเซฮุนจะไม่รู้ว่าแบคฮยอนเพื่อนของเขาหลงรักดอกกุหลาบมากแค่ไหนและหลงรักชานยอลมากกว่าดอกกุหลาบแน่

ดีจริงๆที่ความรักเลือกที่เข้าหาแบคฮยอนของเขา เพื่อนสนิทร่างเล็กคนนี้แหมะสมกับการได้รับความรักเหล่านั้นจริงๆ




 

คิมจงอินกำลังแสดงอาการหมั้นไส้ไอ้เพื่อนเห่อแฟนที่กำลังนั่งเคาะบอลเล่นๆแต่สายตากลับจ้องร่างเล็กที่วิ่งดุ๊กดิ๊กอยู่ที่กลางสนามด้วยการตบหน้าขามันแรงๆจนเกิดเสียง


“โอ้ย! อะไรของมึงเนี่ย”

“มองอยู่ได้ กลัวคนอื่นไม่รู้รึไงว่าเป็นแฟนกัน”

“ก็กูอยากมองแฟนกูนี่ผิดตรงไหนวะ”

“...”

“เล่นจริงเจ็บจริงตลอด”


เพื่อนเตี้ยๆของเซฮุนเพิ่งพักคงเพิ่งเห็นว่าคนข้างๆผมมองอยู่เลยโบกไม้โบกมืออย่างอารมณ์ดีแถมส่งยิ้มหวานมาให้ วันนี้คาบแลปถูกเลื่อนไปห้องพวกเขาเลยต้องมาซ้อมกีฬากันที่โรงยิมสองชั่วโมงเป็นคาบชนกับห้องBที่ต้องมาเรียนพละที่สนามใกล้ๆกันพอดี ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่เห็นเด็กตัวขาวๆที่แต่งตัวประหลาดกว่าเพื่อนเข้ามาที่สนามเลยจนถึงตอนนี้


“แหม่ ว่าแต่กู”


“อะไร”


“ชะเง้อขนาดนี้หาอะไรในสนามครับเพื่อน”

“...”

“กูรู้น้า”


“รู้ไว้ก็ดี...”

ก็ดีแล้วที่เพื่อนสนิทเขามันมีแฟนเป็นเพื่อนสนิทของเซฮุน ตัดอาการหงุดหงิดที่มันชอบพูดถึงเซฮุนบ่อยๆไปได้ดีทีเดียว... แบคฮยอนก็ช่วยเขาได้เยอะคราวที่เซฮุนอยู่โรงพยาบาล

“ช่วงนี้คุยกันทุกคืนเลยดิ”

“อือ”

“คุยกันทุกเรื่องขนาดนี้ไม่จีบเขาไปเลยล่ะ”

“มึงรู้ได้ไง?”

“ก็วันก่อนแบคฮยอนบิดหูกูเกือบขาดเพราะเซฮุนรู้เรื่องที่กูเอาช่อกุหลาบไปขอเขาเป็นแฟน แล้วจะใครล่ะที่คายความลับ”

“สมแล้ว”

“อ้าว!

ไม่ได้ตั้งใจจะเล่าหรอกนะ แต่เด็กขี้หนาวคนนั้นขยันหาเรื่องมาเล่าให้เขารู้สึกสนุกและรู้สึกดีได้ทุกวัน จะปล่อยให้อีกฝ่ายพูดอยู่คนเดียวมันก็ไม่ใช่ การแชร์ เรื่องราวระหว่างกันมันทำให้เขารู้สึกว่าไม่ได้เอาเปรียบอีกคนจนเกินไป และการได้ยินเสียงหัวเราะของอีกคนในสายเขาก็นอนหลับลงอย่างมีความสุขในทุกคืน เพราะตอนเย็นมันสั้นเกินไป เขายังอยากเห็นหน้าดื้อๆของเด็กประหลาดนานกว่านี้ อยากได้ยินเสียงนานกว่านี้ ... จนบางทีช่วงเวลามันเลยเข้าไปถึงในความฝัน

หลายๆคืนเด็กประหลาดยังโผล่มาให้เขาเห็นอยู่เลย


โอเซฮุนชักจะเอาใหญ่แล้ว


“ไม่เคยคิดบ้างเหรอ ว่าตัวเองเปลี่ยนไปเยอะนะ”


 “อืม คิดสิ...”


“คิดแล้วก็ลงมือทำซะเพื่อน”


“...”


“เพราะกูไม่เคยเห็นมึงเป็นแบบนี้มาก่อนเลย”

ทำเป็นไม่สนใจเสียงของเพื่อนข้างๆ มันเองก็พูดจริงจังได้ครู่เดียวหันไปโบกมือให้แฟนตัวเล็กอีกแล้ว แบคฮยอนเหมือนจะทำหน้ามุ่ยลงก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์อะไรลงไปชี้นิ้วมาทางเขากับชานยอล


“แบคบอกว่า เซฮุนอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อเพราะครูยังไม่อยากให้เล่นกีฬา เพราะงั้นอย่าให้เพื่อนชานไปยุ่งกับเพื่อนเขาตอนนี้นะ”

“...”

เหมือนรู้คำตอบที่ต้องการแล้ว หลังจากที่คนข้างๆอ่านข้อความแล้วหันมายิ้มแห้งๆให้


“โธ่แบค... แล้วคิดว่าชานจะห้ามมันได้รึไงเล่า”


“แฟนมึงฉลาด”


“ฮ่าๆๆ”


พรึบ!

“มึงไปไหน?”

“ไปห้องน้ำ”

ปัดกางเกงก่อนสองสามที โบกมือแล้วเดินออกมาเลยเห็นไอ้ชานยอลยกมือไหว้แฟนมันถูไปมาอยู่เป็นการขอโทษ

“จะให้บอกครูว่ายังไงวะ!

“บอกว่ากูท้องเสีย ไม่กลับเข้ามาแล้ว”


ไม่ได้หันไปมองอะไรอีก ตอนนี้ใจเขายิ้มกริ่มอยู่ในใจแล้วที่จะได้เจอคนนั่งมองหาอยู่ตั้งนาน... ปาร์คชานยอลจะไปรู้อะไร


“คิดแล้วก็ลงมือทำซะเพื่อน”


ว่าคิมจงอินถนัดเรื่องทำมากกว่าพูดอยู่แล้ว




 

ข้อดีอย่างเดียวที่เซฮุนเคยคิดออกตอนเด็กๆยามที่ตัวเองป่วยก็คือเขาไม่ต้องเล่นกีฬาในคาบพละ และอีกอย่างที่เซฮุนเพิ่งค้นพบได้เมื่อเร็วๆนี้ก็คือ.... เขามีจงอิน ช่วงที่ป่วยจะเป็นช่วงที่จงอินน่ารักกับเขาเพิ่มมากขึ้น


จนอยากให้ในหนึ่งวันมีช่วงเย็นซักสามช่วงเลย


ไม่ได้อยากหน้าร้อนหรือตัวจะระเบิดบ่อยๆหรอก เขาแค่อยากอยู่กับจงอินนานๆอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับจงอินมากขึ้น อยากได้ยินเสียง อยากจ้องมองดวงตาสวยที่เขาชอบนานๆ และชอบมากที่สุดคือตอนที่จงอินยิ้มให้เขา... แบบไม่เหมือนกับคนอื่นในที่ที่เป็นของเราแค่สองคน ถึงได้ยอมไง ยอมเสี่ยงความดันขึ้นหรือตัวจะแตกบ่อยๆ

ซึ่งจงอินน่ะเหรอ... ไม่เคยจะปรานีเขาหรอก ยิ่งหลังจากต่อสัญญาก็เอาแต่ใจขึ้นจงเซฮุนรับมือไม่ไหว มีแต่แพ้มากขึ้นเรื่อยๆจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปแบบนั้น ;_;


เมื่อไม่นานมานี้เขาซื้อสมุดเล่มใหม่ มันเป็นเล่มเล็กๆเหมาะแก่การซุกซ่อน เขาไม่ได้เขียนบันทึกเหมือนเล่มอื่นๆที่ผ่านมาแต่สมุดเล่มนี้เขาตั้งใจเอาไว้จดเรื่องของคุณตัวอุ่นของเขา และจงอินไม่มีทางได้เห็นมันหรอก เวลาอ่านทวนเรื่องที่เขาจดมาเขาจะยิ้มออกมาเหมือนคนบ้ามือก็จับผ้านวมแน่นไปหมด


เขาอยากเก็บจงอินในความคิดของเขาเอาไว้ในตัวหนังสือ


บันทึกเอาไว้เพราะเขาไม่อยากลืมเรื่องซักเรื่องหนึ่งของคนที่ชื่อคิมจงอิน


แต่จะไม่ให้ใครเห็นแน่โดยเฉพาะจงอิน มันน่าอายออกจะตาย


เหมือนเราแอบชอบจงอินเลยอ่ะ


“เราคงเบื่อจนฟุ้งซ่านแล้ว”

ร่างบางสะบัดหัวไล่ความคิดที่เริ่มเตลิดออกไปไกล การต้องมานั่งอยู่คนเดียวในห้องเงียบๆไม่มีอะไรให้ทำแบบนี้ยิ่งทำให้คนที่อยู่เฉยไม่ค่อยได้อย่างเขาเบื่อ พอเบื่อก็เริ่มคิด คิดแล้วก็คิดไปเรื่อยอีก ชอบเผลอไปคิดถึงเรื่องจงอินทุกที



[น้องเซฮุน หนังสือเรื่องยาวที่เราชอบน่ะทำเป็นภาพยนตร์แล้ว จะเข้ามาฉายในอีกสองอาทิตย์ พี่เลยหาตั๋วไว้ให้ เห็นว่าเราเคยเขียนในบทความว่าอยากเห็นเป็นภาพจริงๆซักครั้ง ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้าละกันนะจ๊ะ พี่จะส่งไปเผื่อสองใบ: ) มีความสุขมากๆและหายเร็วๆนะ]


 

ข้อความยาวเหยียดของพี่ที่สำนักพิมพ์ทำเอาเซฮุนปิดปากด้วยความตกใจ


เรื่องหนังที่เขาอยากดูมากที่สุดก็เรื่องหนึ่ง แต่นี่เขาลืมวันเกิดตัวเองไปได้ยังไงเนี่ย...


วันที่เซฮุนเกิดเป็นวันที่หิมะแรกของปีตกลงมาและตอนนี้มันวนกลับมาเป็นรอบที่18แล้ว วันเกิดเป็นวันที่เซฮุนชอบมากที่สุดใน1ปี เพราะเป็นวันที่ครอบครัวเขาจะอยู่ตัดเค้กด้วยกัน ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ ถึงจะไม่มีงานเลี้ยงใหญ่โตแต่แค่อาหารที่เขาชอบซุปสาหร่ายที่คุณแม่ทำให้ ของขวัญที่มักจะได้มันซ้ำเป็นสมุดบันทึก เหนือสิ่งอื่นใดคือพ่อแม่อยู่กับเขา


เพราะมันสำคัญเซฮุนจึงเลือกที่จะอยู่ติดบ้านแต่เห็นทีคงไม่ใช่กับปีนี้.... เขาอยากอยู่กับคนสำคัญของเขาด้วย


ไม่ใช่แค่พ่อกับแม่


 แต่เป็นคนพิเศษคนนึง.... คนที่ตัวอุ่นๆ หน้าตาขี้รำคาญแต่ก็ไม่เคยปล่อยให้เขาต้องอยู่คนเดียว คนเป็นเจ้าของดวงตาสวยๆ และรอยยิ้มที่เขาพ่ายแพ้ คนที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในความคิดของเขาไปแล้ว คงจะดีไม่น้อยเลยถ้าจงอินยอมใช้เวลาสำคัญแบบนั้นไปกับเขา

มันคงเป็นวันเกิดที่มีความสุขมากแน่ๆ


“จะยอมไปมั้ยน้า...”

เซฮุนเอาแต่นั่งคิดว่าจะเอ่ยปากชวนอย่างไรดีกับคนซึนๆอย่างจงอิน และเขาจะทำยังไงให้ไม่เขินเกินไปตอนที่เอ่ยปากชวนไปดูหนังด้วยกันสองคน สองต่อสองเลยนะ...


ไม่ได้สังเกตว่ามีผู้มาใหม่แอบย่องมาอย่างเงียบเชียบ ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ และ---


พรึบ!

เซฮุนลุกขึ้นยืนซะก่อนที่อีกคนจะแกล้งให้ตกใจได้ นิ่งค้างอยู่ท่านั้นอย่างเสียฟอร์ม


“หนาวจัง”

ได้ยินเสียงถอนหายใจเน้นๆจากร่างบางที่จงอินตั้งใจเข้ามาหา เซฮุนลุกขึ้นไปหยิบเสื้ออีกตัวออกมาจากล็อกเกอร์... เล่นเอาเขาทำตัวไม่ถูกเลย


จงอินค่อยๆก้าวข้ามม้านั่งที่เซฮุนลุกไปอย่างเงียบๆ แผนการในหัวยังไม่ถูกล้มเลิก


พอตัวขาวๆนั้นสวมเสื้อเข้าไปอีกชั้นเรียบร้อยแล้วจงอินที่ยืนช้อนหลังเอาไว้ก็แกล้งเอาแขนกั้นลำตัวนั้นเอาไว้


“มีคนโดดเรียน”

โน้มตัวลงไปกระซิบข้างๆหูของอีกคนจนต้องหดคอหนี กลิ่นหอมอ่อนๆของเด็กประหลาดทำให้เขาอยากแกล้งมากกว่านี้อีก แต่คงดีกว่าหากเขาดึงเอาอีกคนมากอดเอาไว้หลวมๆเพื่อให้อุ่นและได้กลิ่นที่เขาชอบชัดเจนยิ่งขึ้น


“จงอินนั่นแหละโดดเรียน”


“เปล่า แค่มาเข้าห้องน้ำ”


“หึ้ยย ปล่อยเราเลยนะ”

เซฮุนหันหน้ามาหาเขาทันทีที่ออกจากอ้อมกอดได้


“มากักเราทำไม”

แต่เสียใจ... เสียงอ้อนๆนั้นไม่ได้ทำให้เขาคลายกำแพงแขนลงหรอก

อยากจะล็อคเอาไว้จะได้เห็นหน้าชัดๆ


“ไม่ต้องมาเบะ”


“ก็จงอินแกล้งเรานี่”


“อืม”


“ตั้งใจเข้ามาแกล้งเราเลยอ่ะนะ”


“...”


“ไม่ใช่แล้วอะไรล่ะ”

อยากเจอ อยากมองหน้านานๆ


“อยากมาดูว่าอยู่คนเดียวดื้อมั้ย”


“เราจะไปดื้อกับใครล่ะในนี้”


“ก็ดีแล้ว...”


“...”


“คิดมากเรื่องหนังสือนั่นเหรอ”

“เรื่องข่าวลือมากกว่า....เราอ่ะนะ”



กึก!

เสียงด้านหลังเซฮุนทำเอาปากเล็กนั้นหลุดร้องออกไปเพราะความตกใจ ห้องด้านหลังเป็นห้องเปลี่ยนเสื้ออีกห้อง


“ชู่วว เงียบไว้ใจเย็นๆ”

เขากระซิบพูดกับอีกคนที่เขาเอามือปิดปากเอาไว้ทันก่อนที่เสียงจะเล็ดลอดออกไป เซฮุนพยักหน้าเข้าใจเขาจึงค่อยๆปล่อยมือออก ผนังตรงนี้จงจะไม่มีกำแพงเชื่อมแต่มีล็อกเกอร์ขวางเอาไว้เสียงต่างๆเลยลอดเข้ามาได้มากกว่าที่อื่นในห้อง


“แกก็อย่าคิดมากเลย มันอาจจะไม่ใช่ก็ได้นะเว้ย”

“เอ้อ จงอินก็แมนออกไม่น่าจะใช่”


เขาได้ยินเสียงร้องไห้ของผู้หญิงลอกออกมา มีอีกสองเสียงคอยปลอบใจ มันจะไม่น่าสนใจเลยถ้าไม่มีชื่อของเขาไปเกี่ยวด้วย


“ก็ฉันชอบของฉันมาตั้งนานอ่ะ... ฮื่อออ แล้วคิมจงอินมีสิทธิอะไรมาเอาเซฮุนไปแบบนี้”


เซฮุนก็ตกใจ ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองหน้าตาปฎิเสธเต็มที่เช่นกัน

เขามีสิทธิอะไร....? งั้นเหรอ?


“แต่เอาจริงๆนะ เซฮุนของแกก็ไม่เคยมีแฟนเลยนะ แล้วจงอินก็ไม่เคยคบใครออกสื่อเลยซักคน...”

“ฮึก ฮื่อออออ”

“ก็น่าสงสัยจริงๆนั่นแหละ”


“ไม่! ฮึก ฉันไม่ยกเซฮุนให้คนแบบนั้นแน่ๆ”

คนแบบนั้น ที่สาวๆห้องข้างๆพูดถึงอยู่กำลังขมวดคิ้วอยู่ไม่ไกลจากเขา... เซฮุนไม่ได้คิดไปเองแววตาจงอินเริ่มเปลี่ยนไป


“จงอินก็หล่อออก เซฮุนก็น่ารัก เสียดายตายเลยถ้าคบกันเองจริงๆ”

“อย่าเพิ่งไปพูดตัดกำลังใจอะไรมันสิ คนอื่นก็ยังไม่ฟันธงขนาดนั้นเลย”

“ฮึก! แต่ขนาดแบคฮยอนยังไม่กล้ามองหน้าฉันเลยอ่ะ”


“วันนั้นคนทั้งสนามก็เห็นว่าจงอินเข้าไปหาเซฮุนเลยทันทีที่ล้มลงอ่ะ อุ้มออกไปห้องพยาบาลเองเลยด้วยนะเว้ย ไม่ได้กลับมาลงสนามอีกเลยเห็นเขาว่ากันว่าไปเฝ้าอยู่อย่างนั้นเป็นวันๆ”


เซฮุนลอบมองคุณตัวอุ่นที่ทำเขาใจเต้นอีกรอบ... กับเรื่องราวใหม่ที่เขาจะเอาไปจดเอาไว้ในสมุดเล่มเล็กนั้นอีกในวันนี้ จงอินเป็นคนอุ้มเขาไปส่งห้องพยาบาล


แล้วทำไมหน้าต้องร้อนๆด้วยเผลอคิดไปถึงตอนนั้นอีกแล้ว ตอนนั้นเขาหมดสติในอ้อมแขนจงอินเหรอ...


ฮื่อออออ


“ไหนจะคำตอบที่อยู่ในหนังสือโรงเรียนนั่นอีก ที่ถามว่าทำไมทุกคนเพิ่งเห็นจงอินยิ้มที่สนามบาสในวันกีฬาล่ะ? แกรู้มั้ยว่าเขาตอบว่ายังไง”

“...”

“จงอินตอบว่า ผมอยากยิ้มให้คนนึงที่ยิ้มมาให้ผมครับ

“ฮื่อออออ แก! วันนั้นน้องฉันมันบอกว่าเซฮุนยืนยิ้มให้จงอินอยู่ จงอินยิ้มให้เซฮุนแน่เลย ฮื่ออออ”

“ว่าไปก็ฟินเหมือนกันนะ”

“ฟินบ้าอะไร! เซฮุนของฉานนน”

“เอาน่าๆ อย่าร้องไปเลย”

“ฉันชอบของฉันมาตั้งนานอ่ะ คนสดใสแบบนั้นไม่เห็นเหมาะกับคิมจงอินเลยซักนิด ฉันนะทั้งเอาขนมไปให้ซื้อของขวัญไปให้อยากเห็นเขายิ้มเยอะๆ นี่อะไรไปอยู่กับคนเบื่อโลกแบบนั้นได้ไง”

“แกก็...ว่าเกินไป”


ออกจะเกินไปหน่อยจริงๆ จงอินเริ่มกอดอกหน้าตึงแล้วตอนที่เด็กผู้หญิงคนนั้นพูดออกมาเรื่อยๆ


“คนแบบนั้นจะทำอะไรให้เซฮุนได้กัน หาของอร่อยๆให้กินได้รึเปล่า รู้รึเปล่าว่าเซฮุนชอบกินอะไรไม่ชอบกินอะไร คนแบบนั้นจะใส่ใจอะไร”



“ม๊าฉันขนมอร่อยใช่มั้ย?”


“ห๊ะ?”


“ขนมที่ให้น่ะอร่อยรึเปล่า”


“อื่อๆ”

เพราะมัวแต่ฟังอีกฝั่งจนเพลิน พอจู่ๆจงอินก็ถามขึ้นมาเลยตกใจนิดหน่อย


“วันหลังจะเอามาให้บ่อยๆ จะขุนให้อ้วนๆเลย”

ไม่อยากจะยิ้มออกมาหรอกตอนที่จงอินดูเหมือนจะอารมณ์เสียและอยากจะเอาชนะผู้หญิงคนที่ร้องไห้อยู่อีกฝั่ง

แต่มันอดไม่ได้จริงๆ


“ทำไมจะไม่รู้ว่าชอบช็อกโกแลต”

ไหนจะเสียงเบาๆที่พูดออกมากะให้เขาไม่ได้ยินนั่นอีก


กลั้นยิ้มจนเมื่อยแก้มไปหมด




“ฉันเคยถักผ้าพันคอให้เซฮุนด้วย... เขาออกจะชอบ”


“...”

เซฮุนส่ายหน้าเพราะกลัวสายตาหงุดหงิดของจงอินที่ส่งมาถาม เลิกคิ้วถามประมาณว่าจริงรึปล่าวที่เธอพูดน่ะ


“เราไม่เคยใช้น่ะ”


“งั้นเหรอ”


“อื้อ”

ถึงอย่างนั้นเสียงพูดปนสะอื้นก็ไม่มีท่าทีจะหยุด


“เห็นมั้ยว่าฉันชอบของฉันแค่ไหน ทำไมล่ะคนที่ทำให้เขาอบอุ่นได้คือฉันไม่ใช่เหรอ ฉันรู้ว่าเขาขี้หนาว... คิมจงอินเถอะรู้รึปล่าว”


วืด!

 

และแรงดึงทำให้เขาหลุดออกไปอยู่ในอ้อมกอดที่เขาเคยชิน จงอินกอดเขาเอาไว้เหมือนกับทุกๆวันที่เซฮุนบ่นว่าหนาว... ครั้งนี้อบอุ่นเหมือนเดิมแต่ต่างไปซักนิด


“ฉันทำให้เขาอุ่นได้มากกว่าอีก”

เพราะเซฮุนรู้สึกดีที่ได้เห็นอีกด้านที่ดูไม่เข้ากันเลยกับคุณตัวอุ่นของเขา

อย่างกับเด็กหวงของเล่น


“ยิ้มอะไรเซฮุน?”


เขาไม่ตอบแต่วาดแขนกอดตอบจงอิน


“เราก็ชอบจงอินมากกว่าผ้าพันคอสิบผืนเหมือนกัน”

ได้ยินเสียงอีกห้องออกไปแล้วเพราะใกล้หมดชั่วโมงพละ จงอินไม่รู้จะทำหน้าตายังไงเพราะตอนนี้เซฮุนเอาแก้มเกยหัวไหล่แข็งเอาไว้


อยากจะเอามือลูบหัวให้ใจเย็นอยู่หรอก แต่กลัวโดนดีดแหม่ง


ไม่รู้จะอารมณ์ดีขึ้นรึยัง...



“แค่สิบผืนเองหรอ?”

 เขาละตัวออกมาส่ายหน้า


“ร้อยผืนเลยก็ได้”

และได้เห็นยิ้มบางๆของจงอินก็ดีใจจนต้องหัวเราะออกมาอย่างคลายกังวล


“ดีมาก”


“งื้ออ”

ส่งเสียงขัดใจทันทีที่มือใหญ่มาจับแก้มเขายืดออก

ไม่มีสิทธิทักท้วงอะไรเลยด้วย เพราะแก้มของเซฮุนตกเป็นสมบัติของคิมจงอินไปแล้ว

จะยืดให้ย้วยแล้วปิดท้ายด้วยการลูบเบาๆอย่างเอ็นดูแบบนี้ก็ว่าอะไรไม่ได้


ช่วงอาทิตย์นึงเซฮุนต้องโดนรังแกที่แก้มอีกกี่ครั้งกันนะ ;_;


“อย่าทำร้ายร่างกายเราสิ”


“ห้ามเหรอ?”


“ก็ ก็ห้ามไม่ได้ขอได้มั้ยละ แก้มเรายืดหมดแล้วเนี่ย”

เขาเอามือจับแก้มนวดไปมาขอความเห็นใจจากผู้ตกลงต่อสัญญากับเขา


ตอนนี้สายตาของจงอินไม่มีความขุ่นมัวอยู่อีกแล้ว เดาว่าจะอารมณ์ดีเพราะได้แกล้งเขาและคำตอบที่เขาตอบไป

 

“อือ”


“ตกลงว่าจะไม่ยืดแก้มเรา”


“เปล่าจะยืดเบาๆแทน”


“โธ่จงอิน...”

จงอินกางแขนทั้งสองข้างออก ไม่ทันได้ถามออกไป


“เข้ามากอดสิ เผื่อจะใจอ่อน”


ไม่รู้ว่าช่วงนี้ใครกันแน่ที่ขาดความอบอุ่น เซฮุนชักจะไม่แน่ใจแล้วว่าเขาเองที่หนาวหรือจงอินเริ่มติดเชื้อการหนาวจากเขากันแน่ถึงได้เอะอะกอดเอะอะรังแกแก้มเขาอย่างนี้


“หมั้นเขี้ยวจริงๆ”

แต่ก็ชอบกอดจงอินอยู่ดีแหละ... ทำยังไงได้ บอกแล้วว่าแพ้จงอินทุกทีไม่รู้จะรับมือยังไง


“พอกอดแบบนี้เราค่อยหายเครียดหน่อย”

“เรื่องนั้นเหรอ?”


“อื้อ แต่ตอนนี้ดีขึ้นเยอะเลย”


“...”


“เราเคยอ่านหนังสือเล่มนึง เขาบอกว่าการกอดคือการรักษาโรคทางใจ มันจะถ่ายทอดความรู้สึกจากอีกคนไปสู่อีกคน...ค่อยๆซึบซับผ่านร่างกาย จงอินรับความเครียดเราไปเลยนะ เดี๋ยวเราเอาความหงุดหงิดเมื่อกี้มาเอง”


“ใครเขาหงุดหงิดกัน?”


“จงอินแหละ หงุดหงิดเรารู้ เราดูออก”


“เปล่า”


“เหรอ ... ช่วงนี้ผ้าพันคอเราไม่ค่อยพอ --


“เดี๋ยวพาไปซื้อ”



“ขนมก็ไม่ค่อย---

“ช่วงนี้ม๊าทำขนมเกินทุกวันเลย”


เซฮุนกลั้นไม่ไหวแล้ว ตัวสั่นเพราะหัวเราะเขาพยายามแล้วที่จำไม่ยิ้มขำกับคำพูดของจงอิน... ไม่ไหวจริงๆ


“โอเซฮุน”


พอโดนจ้องหน้าแบบนี้เขายิ่งกลั้นยิ้มไม่ไหว


“...”


อาการหวงแบบนี้ของจงอินน่ารักจัง


“ก็แค่หงุดหงิดนิดเดียวเอง”


“แต่ตอนนี้หายแล้วใช่ป่ะ”

จงอินส่ายหน้าไปมา ปั้นหน้านิ่งใส่เขาอีกแล้ว


“แล้วทำไงอ่ะ”


“หลับตา”


“ง่ะ...”


“เร็วเข้า”


“อย่ากัดแก้มเรานะ...”

เซฮุนไม่มีทางเลือก ก็บอกแล้วแก้มเขามันไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป หวังว่าจะไม่โดนอย่างสองวันก่อนที่จงอินงับแก้มเขาจนแดงเลย... จงอินให้คำตอบแค่ว่า หมั้นเขี้ยว ที่เขาหน้าตาแบบนั้นใส่

ดูดิ...


จุ๊บ


เซฮุนลืมตาโพล่งเมื่อรู้สึกว่าโดนหมีขั้วโลกโกงเข้าแล้ว


“จงอิน! ที่จมูกไม่ใช่ซักหน่อย”

เรื่องอะไรมาจุ๊บจมูกเขาล่ะ เหลื่อมล้ำอาณาเขตกันนี้แถมยังใกล้ๆริมฝีปากเขาอีก ตอนนี้หน้าเขาร้อนไปหมดเพราะการล้ำเขตของจงอิน


“งั้นเหรอ อ่าวงั้นเอาใหม่ละกัน”


ฟอด


“จงอิน!


ฟอด


“อื้ออ”

กลายเป็นว่านอกจากเขาจะโดนโกงแล้วยังโดนค้ากำไรเกินควรด้วยการหอมแก้มทั้งสองข้างต่อ


“โอ้ย อย่าตีๆ ก็มันเลย”


“ไม่ต้องเลย จงอินเจ้าเล่ห์อ่ะ คราวหน้าถ้ามันเลยมาปากเราเราจะโกรธจงอินจริงๆด้วยหอมแก้มเราไปอีกขี้โกง ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ”

ถึงจะรู้อยู่ว่ามือแบบนี้ตีต้นแขนที่มีแต่กล้ามของจงอินไปก็ไม่สะเทือนอะไรหรอก แต่มันอยากลงโทษ น่าตีจริงๆพอต่อสัญญาแล้วเอาใหญ่ เขาฟาดยังมายิ้มยอมให้ตีอีก

 

“รู้แล้วๆ ขอโทษ”


“ฮื่อ”


“หยุดเถอะนะ”

รวบแขนเขาเอาไว้แล้วมายิ้มให้แบบนี้เขาจะยอมนะ


“ขอโทษ... เดี๋ยวไถ่โทษให้”


“...”


รู้สึกความรู้สึกตีกันไปหมดหน้าร้อนๆเหมือนควันจะออกหูเพราะโดนเก็บกำไร ตอนนี้หน้าเขาคงแดงมากแน่ๆ และมันไม่ได้ลดลงเลยถึงจะไม่เหมือนครั้งแรกแต่ความรู้สึกดันๆเหมือนใจเต้นแรงเกินไปแบบนี้ไม่ได้ลดลงเลย

และการที่จงอินลูบหัวเขาแบบนี้ก็ไม่ได้ดีขึ้นมาหรอก


“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”


“ก็...”


“ขอโทษไง เซฮุนนา...”


ถ้าขนาดนี้ ;_; เอาเราไปส่งโรงบาลเลยดีกว่าเถอะจงอิน

หน้าร้อนตัวเราจะระเบิดอยู่แล้ว... ความดันขึ้นเพิ่มไปอีก


อายุสั้นแน่ๆ ถ้ายังอยู่กับจงอินแบบนี้


“ให้ทำยังไงล่ะ... หื้ม?”

ตอนนี้เซฮุนไม่ได้มองหน้าอีกคนแล้ว ได้แต่ฟังเสียงหลบตาคนที่เอี้ยวหน้าไปมาเพราะอยากจะมองหน้าเขาชัดๆ

  

“ตอบคำถามเรามาก่อน”

“...”


“จงอินชอบดูหนังรึปล่าว?”

เอาหน่า... ถ้าเขาจะเขินตาย ก็ตายครั้งเดียวไปเลย

;_;

“อืม ก็ชอบนะ”


“ละ แล้ววันที่สอบมิดเทอมเสร็จว่างรึปล่าว”

แอบสูดหายใจลึกๆรอคำตอบที่กำลังจะมาถึง...

“ว่าง”


“ฟู้ว งั้น....”


“...”


“จงอิน”


“หื้ม”


“ปะ ไปดูหนังกับเรามั้ย?”

หลับตาปี๋ รอให้มีเสียงอะไรตอบกลับมาซักอย่าง... เขาหวังไว้ว่าคำขอนี้ของเขาจะไม่ถูกปฎิเสธ เซฮุนคงรู้สึกเสียใจนิดหน่อยหากแผนที่คิดเอาไว้ว่าอยากใช้เวลากับคนพิเศษไม่เป็นไปตามนั้น


“ทำไมชวนฉันล่ะ?”


“กะ ก็”


“เงยหน้าก่อน เร็วเข้า”

“...”

“ไม่งั้นไม่ตอบนะ”

“...”

เซฮุนเงยหน้าขึ้นอย่างประหม่า แต่พอมองขึ้นไปใบหน้าของจนอินทำให้เขาอยากก้มหน้างุดอีกรอบเลย


“ก็ โรงหนังมันหนาว.... คงจะดีถ้าเรานั่งข้างๆจงอิน มือจงอินอุ่น”


“จะจับมือกันตอนดูหนังเหรอ”


“...”


“คิดค่าจ้างเพิ่มดีมั้ยเนี่ย”


“จงอินอ่ะ!


“ไปสิ ฟรีบริการนั่งรถเป็นหมอนรองแก้มให้ด้วยเลย”


“จริงนะ ไปกับเราจริงๆนะ”


“อื้ม”


“เย้”

คงลืมไปแล้วว่าเคยเขินเขาแค่ไหน เซฮุนกระโดดดีใจเหมือนเด็กเข้ามากอดเขาเอาไว้อีก

นี่จงอินกำลังซึบซับอารมณ์อะไรอยู่....


รู้สึกดี?


ก็ทำตัวน่ารักแบบนี้ ใครจะปล่อยให้ไปคนเดียว เซฮุนยิ้มอย่างลืมอาการหน้าแดงเมื่อครู่ไปจนหมด ไม่คิดเลยสิว่านี่ไม่ใช่การไปเที่ยวธรรมดาสำหรับจงอินแล้ว



แต่เขาจะนับมันเป็นเดตแรกของเรา 
















บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่12 เล่มที่16 


คอยดูนะ ซักวันเราจะยึดแก้มเราคืนมา ;_; อย่าเผลอนะเราจะเอาคืน!



จงอินเป็นคนอุ้มเราไปส่งที่ห้องพยาบาล และจงอินเป็นคนที่หวงได้น่ารักที่สุดในโลกเลย(แอบจด)









กลับมาแล้ววววว นี่ไม่รู้คนอ่านจะเขินมั้ยแต่เราเขินนะ
-/////-

ฮ่าๆๆ ชอบตอนตามหมีหวงอ่ะ เซฮุนน่ารักใครก็คงอยากรัก แก้มนุ่มๆโดนโขมยไปแล้วตามสัญญาค่ะ
อยากฟัดบ้างจัง 

เราชอบพล็อตบทหน้าที่สุดเลยแต่ไม่รู้จะถูกใจทุกคนมั้ยมันแสดงอารมณ์ชัดมากๆเลยในตอนนั้นแต่นี่ยังไม่ได้แต่งเลย ;_; สัญญาจะรีบแต่ง
เราทำไปตามบทนะทุกคนนนน T^T
บอกแล้วฟ้าหลังฝนสดใสมากเสมอ


เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ


#เซฮุนขี้หนาว


ขอบคุณทุกเม้นทุกความเห็นมากๆเลย อย่าเพิ่งทิ้งกันไปเน้ออยู่อ่านกันให้จบเรื่องเลยโน๊ะ
มันเป็นกำลังใจที่ดีมากของคนเขียนอย่างเราเลยค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #900 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 22:22
    เขินนนนน งื้ออออออ
    #900
    0
  2. #843 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 09:37
    ไอหมีขี้หวงเเล้วยังขี้หึงอีก555555
    #843
    0
  3. #796 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 19:28
    คนบ้าอะไรหึงน่ารักชะมัดเลยอ่าาาาา ฮืออออออออ
    #796
    0
  4. #737 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 22:46
    ตอนหึงนั่น น่ารักมากเลย
    แบบ เราดีกว่านะ เราเป็นต่อทุกอย่างเลย อย่าไปฟัง ดูเป็นเด็กขี้หวง 55555
    #737
    0
  5. #685 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 18:24
    เดทแรกของเรา แหมๆๆๆ ขอฮุนเป็นแฟนเลยดิจงอินนนนนนน
    #685
    0
  6. #619 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 20:41
    โอ้ยยยแก น่ารักและหล่อแต่เราจะให้เขารักกัน5555 เขินเว้ยยย
    #619
    0
  7. #557 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 16:55
    ขี้หวงอ่ะ จะไปดูหนังด้วยกันอ่ะ
    #557
    0
  8. #468 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 09:40
    น่ารักมากๆๆๆๆโง้ยยยยย เปนหมีขี้หวงที่น่ารักที่สุดในโลกเลย5555555555555
    #468
    0
  9. #446 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 00:26
    ไม่ไหวเเล้ว เค้าจะน่ารักกันไปไหนเนี่ย โอ๊ยย แก้มจะแตก
    #446
    0
  10. #406 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 13:51
    ตลกจิงอินที่จะหาเรื่องมาคุยกะน้องฮุน แต่ดันเอาเรื่องชานยอลมาเม้าซะงั้น นี่ก็นึกว่าคนแมนๆเค้าจะไม่เม้าเพื่อนนะเนี้ย55
    #406
    0
  11. #309 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 22:55
    หมีขี้หวงงง หวงน่ารักมากๆเลย ฮือแก้มเราจะแตกแล้ว เพราะเขินหรอ ป่าวเรากินเยอะ อะล้อเล่ง55555555 เซฮุนน่ารักจังเยยย จะเท้นอวยเซฮุนทุกตอนไป ฮึก ; - ;) หมีขี้หวง หมีซึน บอกว่าหวงก็หวงสิ จะมาถามว่าคุกกี้ฝีมือแม่อร่อยไหมทำไม ฮึ! #ทีมสนับสนุนให้เซฮุนเอาแก้มกลับมาเป็นของตัวเองเพราะจะยืดเล่นแทนจงอิน ความกบฎที่แท้จริงล่ะแบบนี้555555 งืออ คอนนี้น่ารักกกกก จนแบบบ หมีขี้หวงได้กำไรเยอะไปแล้วว ????????????????
    #309
    0
  12. #213 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 18:13
    ตอนหมีหวงน่ารักมากๆเลย อบอุ่นมากกกก นี่เรานั่งอ่านตอนฝนตก อากาศเย็น เราอ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นจังเลย อบอุ่นที่ใจด้วย น่ารักมากๆ
    #213
    0
  13. #203 ชั้นรัก exo (@exoticlover) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 15:58
    จงอินคือหมีขี้หวง
    #203
    0
  14. #202 อีเหี่ยว (@slimtongs) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 00:11
    เขิลด้วยคน
    #202
    0
  15. #201 SoftCream (@choco-macarons) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 21:48
    โคตรน่ารักกกกกก งื้ออออออออ เราอ่านไปยิ้มไปทุกบรรทัดเลยอ่ะ ทำไมจงอินหึงได้น่ารักขนาดนี้ อยากเจอผชแบบนี้บ้างอ่ะ อบอุ่นอ่อนโยน โอ๊ยยยยยย เมื่อไหร่จะจูบปากกันอ่ะ #อ่าวรีบไปหรอ 55555555555555
    #201
    0
  16. #200 PanDa AreaXb (@panda_area) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 07:27
    เขินตั้งแต่บรรทัดแยกยันบรรทัดสุดท้าย หมีที่อบอุ่นของโอเซฮุน แงงงงงงงงงงง ตัวอุ่นมากไหม ชอบมากไหมมมมม ;___;
    #200
    0
  17. #199 ffaeng (@ffaeng) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 23:19
    โอ๊ยยยย เขินอะ ฮือออออ คุณตัวอุ่นน่ารักจูงงงง
    #199
    0
  18. #198 Tangmoksw (@Tangmoksw) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 20:08
    เป็นหมีที่อยากได้มากๆ><
    #198
    0
  19. #197 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 17:42
    อ่านไปกลั้นยิ้มไปเหมือนคนบ้า ฮืออออ ทำไมดีขนาดนี้ หมีขั้วโลกหึงใช่ไหมตอบมาเลยนะ
    #197
    0
  20. #196 ทับบี้คัสตาร์ด (@-benben-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 14:15
    ง่าาาา เขินจังงง แก้มแทบปริ~
    #196
    0
  21. #194 tagza (@tagza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 01:53
    เซฮุนน่ารักมากอ่ะ งื้อ~
    #194
    0
  22. #193 JuRanGirl0604 (@jurangirl0604) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 01:50
    คุณหมีมันร้ายนะคะ
    #193
    0
  23. #192 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 01:40
    เราไม่รู้จะเม้นอะไรเลยไรท์ คือตนนี้เราฟินมากอ่ะ แก้มแตกพอๆกับเซฮุนอ่ะ คือเปิดเรื่องมา คนสงสัยความสัมพันธ์ของสองคนแล้วเซฮุนก็กังวลถึงคนที่ชอบตัวเองดูน่ารักใจดีมากๆเลยอ่ะ น้องเป็นเด็กอ่อนโยนอ่ะ แล้วชานแบคก็คบกันแล้วอ่ะน่ารักมากๆ ชานยอลอินเลิฟมากๆ พอมามนห้องแต่งตัวสองคนก็คุยกันงุ้งงิ้ง พี่หมีมีความหวง มีความอยากเป็นเจ้าของ อยากเป็นคนสำคัญที่สุดมนชีวิตของเซฮุน ดูเด็กน้อยมากๆ แต่โคตรน่ารัก ชอบมากๆเลย ตอนขโมยจุ๊บจมูกนึกว่าจะจูบซะอีก ถ้าโดนปากจริงๆจะโกรธหมีจริงๆหรอเซฮุนเราไม่เชื่อหรอก คิคิ
    โอยเม้นยาวที่สุดในชีวิต ฟินเวอร์รอตอนต่อไปนะคะ รักเรื่องนี้มาก
    #192
    0
  24. #191 liltlemonkey (@liltlemonkey) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 00:46
    มีแต่น่ารัก น่ารัก เต็มไปหมด หวงได้หมั้นเขี้ยวมาก
    #191
    0
  25. #189 i.0801 (@nammheuk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 00:30
    ฮื่อออไม่ไหวแล้วอ่านแล้วแก้มจะแตก น่ารักมากๆๆเลย น้องฮุนน่าฟัดน่าหยิกมากๆ คุณตัวอุ่นก็ชอบทำให้เขิน ตอนหวงน้องนี่น่ารักสุดๆ อ่านไปก็จิกหมอนไป5555555 รีบๆมาต่อนะคะ จะรอดูเดทแรกของพวกเขาเนอะ

    แก้คำผิดนิดนึงนะคะไรท์ *ปฏิเสธ เขียนงี้น้า

    สู้ๆนะคะ จะรอนะ
    #189
    0