[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 13 : 11 หมีเลื่อนขั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 ก.ค. 59




จาก.... คุณตัวอุ่น







     กลิ่นหอมกรุ่นลอยไปทั่วบ้านในตอนรุ่งสางของวันปลุกให้หมีขี้เซาที่ปกติจะนอนจนกว่าจะใกล้เวลาเท่านั้นถึงจะยอมละออกจากหมอนและห้องแสนเย็นสบายไปโรงเรียน แต่พอได้กลิ่น.... ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นในหัว

เขารีบตื่นไวกว่าเวลาทั้งที่เมื่อคืนนอนดึกเพราะต้องรอเด็กขี้อ้อนหลับไปก่อน

เขาอยู่คุยกับเซฮุนเกือบเช้า น่าตีจริงๆที่คนป่วยไม่ยอมนอนซักทีได้แต่เล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้เขาฟังเหมือนไม่มีวันที่เรื่องราวนั้นจะหมด น่าแปลกที่เรื่องราวต่างๆเหล่านั้นดูน่าฟังมากขึ้นเพียงเพราะออกมาจากริมฝีปากสีเชอร์รี่ของเด็กที่เขาว่าประหลาด ... ประหลาดจริงๆที่ตอนนี้แค่นึกถึงในตอนอาบน้ำริมฝีปากของเขาก็ยิ้มออกมา


“อ้าว ตื่นซะเช้าเชียวลูกหมี... วันนี้มีอะไรที่โรงเรียนรึปล่าวคะ?”

ถึงลูกหมี ที่ว่าจะทำหน้าเบื่อเหมือนกับทุกวันที่โดนเรียกแต่ร่างสูงๆของลูกชายคนเดียวคนเดียวก็ไม่ได้เป็นปัญหากับการเข้าไปหอมแก้มสองทีที่โต๊ะนี้หรอก คุณนายคิมยังเห็นลูกชายเป็นเด็กที่น่ารักหน้าตีมาตลอดไม่เคยเปลี่ยน


“หื้มมมมม”

ไม่รวมท่าทางที่ลูบใบหน้าที่เธอเพิ่งเข้าไปจุมพิตเมื่อครู่นะ .... แกล้งทำเป็นรังเกียจทุกทีจริงๆเลยลูกคนนี้ ทั้งที่พยายามจะเลี้ยงออกมาให้เป็นเด็กน่ารักอบอุ่นยิ้มเก่งน่าเอ็นดู ทำไมนะทำไมเธอถึงได้ลูกชายที่เหมือนสามีของเธอมาแทนล่ะ ทั้งพูดน้อยเป็นเสื้อยิ้มยาก แถมยังปฎิเสธการใส่ชุดน่ารักๆที่เธอเย็บให้ด้วย ถึงลูกชายจะน่ารักกว่าคุณสามีก็เถอะ... คิดแล้วอยากมีลูกสาวอีกคนจัง


“ม๊าทำอะไรแต่เช้าเนี่ย”


“เราต่างหากล่ะที่ตื่นมาทำไมตั้งแต่เช้า”

ปกติปลุกยากจะตาย เวลานี้ลูกชายเธอจะยังไม่ตื่นมาแต่งตัวชุดนักเรียนมาด้อมๆมองๆในครัวแบบนี้หรอก

อีกทีก็โน่นเจ็ดโมงเช้า... แปลกใจจังที่วันนี้ตื่นไวทั้งที่เมื่อคืนเปิดไฟทิ้งไว้จนดึกดื่น


“เมื่อคืนม๊าเห็นเปิดไฟทิ้งไว้จนดึก”

“...”

“คิมจงอิน! วางขนมลงเลยนะ”

ขโมยขนมชิ้นที่เพิ่งอบเสร็จไปชิมหน้าตาเฉย เธอตีก็ยกนิ้วชมว่าอร่อยหนีความผิด


“ไม่ต้องมาเนียนเลย เมื่อคืนทำอะไรดึกๆ”


“เปล่า...”


“แน่ะ”


“แน่ะอะไรม๊า?”

หยิบขนมในมือลูกชายคืนมาจ้องมองลูกชายของเธอที่ผิดปกติมีการปกปิดอะไรบางอย่างแน่นอนเธอมั่นใจ จงอินไม่เคยหลบสายตาแบบนี้


“คุยกับแฟนล่ะสิ”

“ไม่ใช่ซะหน่อย”


“ลูกหมีของม๊า”

ไม่เคยเข็ดหรอกที่จะเอามือเรียวของตัวเองหยิกแก้มของคุณหนูคนนี้แล้วยืดออกนิดหน่อย


“โกหกไม่เก่งเหมือนป๊าเราไม่มีผิดเลย มีอะไรแววตาฟ้องออกมาหมด”

“...”

รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมานิดนึงที่ลูกยอมให้แกล้งคืนแล้ว


“ถ้ามีแล้วจริงๆ ม๊าจะไม่หวงเหรอ”

เธอปล่อยมือหันไปจัดการหยิบขนมทรงสวยเข้าขวดโหลเก็บเอาไว้


“ไม่เลย อยากเห็นจะแย่ใครหนอจะเป็นคนที่โชคร้ายคนนั้น”

“...”

“น่าสงสารจริงๆเลย”


“ม๊าก็แต่งงานกับคนแบบนั้นจนมีผมออกมาไม่ใช่หรือไง”


........

“ฉันถึงเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในเกาหลีไงล่ะ แต่ก็นะป๊าเขาก็ทำให้ม๊ารู้สึกว่าม๊าโชคดีกว่าผู้หญิงทุกคนในเกาหลีเหมือนกัน”


คุณนายหมอกล่าวอายๆ ยังจัดขนมไปย้อนไปนึกถึงความโรแมนติกของสามีไป


“งั้นคนโชคร้ายสุดคงเป็นผมแล้วล่ะ”

“เจ้าลูกหมี!

ลูกนี่จริงๆชอบแกล้งเธอจนโมโหแล้วยิ้มออกมาทุกที พวกชอบแกล้งหน้ามึน


“ม๊าจะโกรธไม่ทำข้าวเช้าให้กินเลย”

ถึงจะเข้ามากอดเอาไว้เหมือนโอ๋เด็กเธอก็จะไม่ใจอ่อน ไม่เอาห่อข้าวกลางวันที่ทำเอาไว้ให้ด้วย


“ม๊า...”


“อะไร”


“คุ้กกี้นี่ช็อกโกแลตชิพที่ม๊าชอบกินบ่อยๆใช่มั้ย?”


“อืม ทำไมล่ะ”


“ผมขอโหลนึงสิ”


“หื้ม? ปกติเราไม่กินหวานนี่”


“เอาไปเยี่ยมคนป่วย”


“ใครป่วยเหรอลูก ชานยอล?”


“เปล่าครับเพื่อนคนอื่นน่ะ”



 

 

“ลูกมีเพื่อนคนอื่นนอกจากชานยอลด้วยเหรอคะ?”


“...ม๊าจะไม่ให้ผมมีเพื่อนใหม่บ้างเลย?”


“ก็เห็นว่าไม่ค่อยมีเพื่อน”


“...”


“งั้นดีเลย รีบเอาไปผูกมิตรเอาไว้ก่อนเลยนะลูก นานๆจะหลงมาซักคนนึง”


“เห้อ...”

ถ้าไม่ติดว่าต้องการขนมนี่ไปให้คนป่วยล่ะก็ เขาจะไม่มีทางมาฟังม๊าล้อแบบนี้แน่เพราะการคุยกับม๊านานๆจะทำเขาปวดหัว...

คนเป็นแม่กำลังฮำเพลงจัดเอาขนมโหลนึงที่ผูกโบว์สีฟ้าหมุนตัวมายื่นให้กับเขา


“เขียนอะไรไว้หน่อยก็ดีนะลูก สาวๆชอบแบบนั้น”


“ไม่ใช่สาวๆซักหน่อยน่าม๊า!


“ลัลล๊า ลา ลา ลา”

แต่ก็ได้แค่เสียงร้องเพลงที่ดังมากขึ้นพร้อมกับสายตาล้อเลียนที่ส่งมาอย่างอารมณ์ดี

บางทีสองคนนี้ไม่ควรเจอกันจริงๆ ม๊าของเขาจะชอบเซฮุนแน่นอนและเด็กประหลาดจะคุยกับม๊าเขาจนกว่าจะไม่มีเรื่องพูดแน่ๆ


เป็นคนที่คล้ายกันเกินไป


“ม๊า ผมไม่กินข้าวเช้านะ”


“อ่าว!ลูกหมี จะรีบไปไหนลูก ห่อข้าวกลางวันล่ะ!

 




 

“คุณหนูเดินระวังนะคะ”

เขายิ้มให้คุณป้าแม่บ้านเก่าแก่ที่เดินมารับถึงรถ เดินเข้ามาประคองตั้งแต่ขาเซฮุนยังไม่ถึงพื้นเลยด้วยซ้ำ


“คุณๆจะกลับมาค่ำนี้นะคะ เห็นโทรมาย้ำว่าให้ทำของโปรดคุณหนูให้ทันและซื้อขนมมาฝากเต็มเลยค่ะ”


“คุณแม่บอกอะไรอีกไหมครับป้า?”


“ไม่มีนะคะ บอกให้ดูแลคุณหนูให้ดีและให้นอนเยอะๆค่ะ”


“ผมอยากไปโรงเรียนจัง...”

อุตส่าห์ดีใจว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วๆแล้ว กลับกลายเป็นว่าเขาต้องเข้าเช็คร่างกายต่ออีกครึ่งวัน กว่าจะได้กลับมาบ้านก็เกือบเย็นแล้ว.... อยากไปโรงเรียน ไปหาคุณต้นไม้จัง


อยากโทรไปงอแงกับจงอิน


จริงๆอยากไปหาเลยมากกว่า


“คุณหนูจะรับอาหารเย็นกี่โมงดีคะวันนี้?”


“เอาไว้ซัก6โมงนะครับผมยังไม่ค่อยหิวเลย”


“งั้นกินอาหารว่างกับชาร้อนๆซักแก้วนะคะ เดี๋ยวป้าเอาขึ้นไปให้ที่ห้อง”


ผมกำลังจะเดินขึ้นไปรอบนห้องแต่เสียงของคุณป้าก็ท้วงผมเอาไว้ซะก่อน

“จริงสิคุณหนูคะ วันนี้มีคนมาหาคุณหนูที่บ้านด้วยนะ”

“...”


“ป้าไม่เคยเห็นหน้าก็เลยไม่ได้ให้เข้ามาน่ะค่ะ”


“แบคฮยอนรึปล่าวครับ?”


“ไม่ใช่นะคะ ตัวสูงกว่ามากเลย อ่อเขามาฝากนี่เอาไว้ให้ตอนคุณหนูกลับมา”


ป้าเดินหายไปในครัวไม่นานก็ได้โหล่ใสบรรจุขนมสีน้ำตาลท่าทางน่ากิน

“เนี่ยค่ะ”


เซฮุนรับมาเปิดดูก่อนและได้รู้ว่ามันคือคุกกี้ที่มีช็อกโกแลตชิพด้วย


“ไม่ได้บอกเหรอครับว่าชื่ออะไร”


เขาอยากเข้าข้างตัวเองว่าคนที่ฝากมาให้คือคนที่เขากำลังอยากจะเจอตอนนี้


“ไม่ได้บอกค่ะ”


“...”


“อ้อ แต่มีชื่อแปลกๆเขียนเอาไว้ด้วยนะคะตรงนี้”

และเซฮุนก็คิดถูก ได้แต่ดีใจที่เป็นเช่นนั้นจริงๆข้างโหลแก้วที่มีโบว์สีฟ้าผูกเอาไว้มีแผ่นกระดาษเขียนกำกับเอาไว้ด้วยลายมือที่ไม่ได้สวยนัก

แต่เขากลับเลิกมองมันไม่ได้เลยในตอนนี้


จาก... คุณตัวอุ่น



“เขามานานแล้วหรือครับ”


“ตั้งแต่เช้าแน่ะค่ะ ป้ากำลังจะออกไปตลาดที่กล้ารับมาก็เพราะเขาใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกับคุณหนู”


“...”


“มาชะเง้ออยู่ตั้งนาน พอป้าได้เห็นว่าเป็นขนมที่คุณหนูชอบ เลยแอบคิดว่าเขามาชอบคุณหนูของป้ารึปล่าวน้า”


“ปะ เปล่าหรอกครับ”


“งั้นก็เสียดายแย่เลยนะคะ ดูเขาจะชอบคุณหนูออก ยืนรอตั้งนาน ถามอยู่ว่าคุณหนูจะกลับบ้านเมื่อไหร่มีคนอยู่บ้านเยอะไหม”


“ตอนนี้เหรอ...เราอยากกินคุกกี้อ่ะ แต่มันคงไม่ได้เพราะงั้นเราขอให้จงอินอยู่กับเราจนกว่าจะหลับแทนได้มั้ย?”

 


“ป้าครับ...”


“หืม ว่าไงคะ?”


“ให้คุณลุงเอารถออกทีครับ ผมอยากไปที่โรงเรียนเดี๋ยวนี้เลย”


เขาอยากเจอจงอินเดี๋ยวนี้.... อยากกอดคุณตัวอุ่นแน่นๆจนร้องไปเลย

มาทำใจดีกับเขามากเกินไปแล้ว

เมื่อคืนก็ทีนึง....

วันนี้ก็เอามาคุกกี้ที่บอกมาให้อีก


จงอินนะ จงอิน


“เดี๋ยวนี้เลยเหรอคะ?”



“ครับเดี๋ยวนี้เลย”

ตอนเจอหน้าเราจะทำหน้ายังไงนะ : ) อยากรู้จัง

 




 

โชคดีที่เขามาทันเวลา หลังจากที่มองอยู่ใกล้ๆแถวม้านั่งเซฮุนเห็นจงอินยังวาดรูปอยู่ที่ม้านั่งตัวเดิม

ม้านั่งที่พวกเราเคยนั่งเบียดกัน


บรรยากาศดูแตกต่างไปนิดหน่อย ดูจงอินไม่มีสมาธิเลย


คุณตัวอุ่นของเขาวาดๆหยุดๆ สายตาจ้องไปที่มือถือจนบางครั้งก็ยกมันขึ้นมาดู

เซฮุนไม่ได้ตาฝาด อีกคนถอนหายใจหลายครั้งแล้ว


“รอข้อความเรารึเปล่านะ?”

เขาไม่ได้เอามือถือออกมาด้วยสิ.....


เซฮุนค่อยๆย่องเข้าไปด้านหลัง เอามือทั้งสองข้างปิดตาอีกคนเอาไว้เหมือนเด็กๆ

จงอินดูตกใจพยายามจะแกะมือเขาออกแค่แค่ครูเดียวก็สงบลงค้างมือเอาไว้อย่างนั้นแทน


“มือเย็นนะ...”


“ใครจะไปมืออุ่นเหมือนจงอินล่ะ”

ได้คำตอบเป็นการหัวเราะในลำคอ มันยากนะที่จะพูดอะไรต่อตอนที่ได้อยู่ใกล้ๆจงอินแล้วและประโยคที่จงอินพูดเป็นสิ่งแรกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนนั่นอีก


เมื่อไหร่เขาจะพัฒนากว่านี้บ้างนะ


เซฮุนนา...

เสียงเรียกชื่อเมื่อคืนยังฝังอยู่ในความคิดของเซฮุนอยู่เลย ทั้งน้ำเสียงทั้งสีหน้าจงอินในตอนท้ายที่เราคุยกัน


“จงอินยังไม่ได้ทายเลย”


“ยังมีใครเหมือนนายอีกเหรอ หืม?เด็กดื้อ”


อยากจะรู้... จงอินจะทำให้เขารู้สึกพ่ายแพ้ไปมากกว่านี้อีกรึเปล่า

ทำไมรู้สึกสู้ไม่ได้ ;_;


“ไม่เล่นก็ได้”


ตัดใจไปนั่งอยู่ข้างๆจงอินแทน ตั้งใจว่าจะมาเห็นหน้าแต่พอได้อยู่ใกล้ๆแล้วกลับไม่กล้ามองหน้าเขา

“หนาวรึปล่าว?”

เขาพยักหน้าหงึกๆ มือถูกรวบไปจับโดยอัตโนมัติ


“อย่าปล่อยให้มือเย็นสิ”

ก็จงอินไม่อยู่ใกล้ๆนี่ เราไม่เจอกันแค่สองสามวันทำไมรู้สึกว่ามันนานจัง


“จงอินมานั่งคนเดียวไม่เหงาเหรอ”


“ก็...กะว่ามานั่งรอใครบางคน”


“งื้อ เราขอโทษนะ ที่ออกมาช้า”


“เปล่า แต่อยากดุเรื่องออกมาตอนนี้มากกว่า”


“...”


“ไม่ต้องมายู่ปากใส่เลย ไม่สบายอยู่ทำไมไม่นอนพัก”


“ก็เราอยากออกมาหาจงอินนี่”


“...”


“จงอิน...”


“ว่าไง”


“ตอนที่เราไม่อยู่ คุณต้นไม้พูดอะไรกับจงอินอีกมั้ย?”


จงอินยิ้มและส่ายหน้า ตอนนี้เรามองหน้ากันตรงๆได้แล้ว

ไม่อยากบอกเลย... ว่าตาจงอินยังสวยเหมือนครั้งแรกที่ได้มอง รอยยิ้มนี่ก็ด้วย


คิดถึงเขาจัง


“ลองถามดูเองสิ เด็กบ๊อง”


“อืม.... เราว่าเราได้ยินนะ”


“...”

“เราได้ยินจริงๆ เนี่ย”

“...”

“คุณต้นไม้บอก...”

“...”

“ให้เราฝากบอกจงอินว่า...”


“...”


“กอดกัน มากอดกันนะ”




 




“กอดกัน มากอดกันนะ”

เซฮุนไม่รู้หรอกว่าเขาต้องกลั้นยิ้มแค่ไหน ยามที่ร่างบางของคนที่คิดถึงอยู่ตรงหน้าเอ่ยประโยคน่ารักๆนั่นพร้อมกางแขนให้เขาเข้าไปกอด


“กอดทำไม”


“ไม่อยากกอดเราเหรอ”

ผมแกล้งพยักหน้าไปให้


แต่พักเดียวก็ได้อ้อมกอดหนักๆก็พุ่งเข้ามาหาเขา


“แต่เราอยากกอดจงอินอ่ะ”


“...”


“เราขอกอดหน่อยนะ”

และคงไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เซฮุนน่ารักกับเขาเกินไป

ฮีตเตอร์อย่างผมเลยได้แต่กอดกลับ กระชับอ้อมแขนให้เราซึมซับความคิดถึงต่อกัน


“ขอบคุณนะจงอิน”


“อืม”

อีกคนยังกอดผมแน่น มืออีกข้างละไปลูบหัวของคนป่วยอย่างเอ็นดู

ที่จริง...ความรู้สึกของจงอินอาจจะมากกว่าความเอ็นดูไปไกลแล้ว

โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ารู้สึกขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหน เมื่อไหร่ที่คนวาดภาพแบบเขาเอาแต่นั่งวาดรูปเซฮุนในช่วงที่เราอยู่ด้วยกัน รอยยิ้มของเซฮุนยังติดอยู่ในความคิดแค่หลับตาก็ยังเห็น

ตัวหอมๆนี้ด้วย


“เรานะ อยากกอดจงอินให้เจ็บเลย”


“ทำไมล่ะ”


“ก็จงอินใจดีกับเราเกินไป ดีแค่ไหนที่เราไม่ความดันขึ้น”


“...”

เซฮุนกอดอยู่แบบนั้นพูดอะไรให้ฟังบ้างและแก้มนุ่มนิ่มฝังอยู่อกผมบ้างก็เกยไหล่เอาไว้บ้าง

ทำยังไงถึงทนไม่ให้จับมายืดแก้มหรือจับปากยู่ๆได้


ชักจะเกินไปแล้วเด็กประหลาดคนนี้...


ทำใจเขาแพ้เกินไปแล้ว


ไวรัสโอเซฮุนนี้แทรกแซงเร็วเกินไป


“ไหน ขอฉันดูซิ”


ถึงใจจะไม่ได้อยากปล่อยตัวคนที่คิดถึงอยู่หลายวันออกจากอ้อมแขนเท่าไหร่นัก เขาก็อยากถามข่าวคราวจากปากของเซฮุนมากกว่าผ่านทางโทรศัพท์


“หายดีแล้วครับ”


“เมื่อคืนหลับสบายมั้ย”


“อื้อ”

 

“ก็ดีแล้ว กลับมาพูดมากเหมือนเดิมแล้วนี่”


“จงอินว่าเราพูดมากเหรอ”


“อืม ใช่”


“มาถึงก็แกล้งเราเลย”


“...”

ก็ทำตัวน่าแกล้งเองนี่หว่า


“ออกจากโรงพยาบาลกี่โมง?”


“บ่ายสามแล้ว”


“...”


“เราลืมเอาโทรศัพท์มา เลยไม่ได้โทรบอกก่อน”


“ไม่เป็นไร นายไม่เป็นอะไรก็ดีมากแล้ว”


“เราต้องหายไวอยู่แล้วสิ เพราะเราได้ยาดี”


“อะไร? มองแบบนั้นคืออะไร”


“ก็จงอิน...”


“...”


“คุณตัวอุ่นเอาคุกกี้ไปให้เราด้วย แถมยังอยู่เป็นเพื่อนเราทั้งคืนอีก”


รู้สึกมองหน้าอีกคนลำบากเลย มีไอร้อนที่มากเกินความจำเป็นอยู่บนใบหน้าเขาตอนนี้


อา...ให้ตายเหอะ


ไม่รู้ว่าเอาความกล้าที่ไหนเขียนชื่อนั้นลงไปในโหล


แค่คิดว่าชื่อนี้มีแค่เซฮุนกับเขาที่รู้ เหมือนเป็นรหัสที่รู้กันแค่สองคน คงไม่ดีแน่ถ้าแม่ของเซฮุนกลับมาแล้วรู้ว่าเขาตามลูกเขาไปอีกทั้งที่จำกัดความเอาไว้แค่เพื่อนใหม่

เหมือนจะไปจีบลูกเขาอย่างนั้น


“ถ้าเป็นปกติเราคงรู้สึกแย่และหายช้ากว่านี้แน่ๆเลย ต้องยกความดีให้จงอิน”


“...”


“เราอ่ะนะ คิดไว้ตั้งแต่อยู่ที่ห้องพยาบาลแล้วว่าอยากกอดจงอินแน่นๆแล้วพูดขอบคุณ แต่ร่างกายตอนนั้นมันไม่ไหวน่ะ”


“อืม...”


“ตอนนี้เปลี่ยนเป็นกอดแรงๆให้เจ็บไปเลย เพราะจงอินใจดีเกินไปแล้วมันไม่ค่อยดีกับเรายังไงก็ไม่รู้”


“ทำไม?”


“ก็จงอินคอยอยู่กับเรา ตามใจเรา กอดเรา จับมือเรา โผล่มาตอนที่เราต้องการจงอิน เรากลัวนี่....”


“...”


เขามองหน้าเซฮุนที่กำลังดูสับสนอยู่จริงๆ แววตาสวยๆดูอิดโรยว่าทุกครั้งอาจจะมาจากการไม่สบาย


“กลัวว่าเราจะเคยชินกับการมีจงอินอยู่ข้างๆ เราอยากให้จงอินอยู่ตรงนี้ตลอดไป”


“...”


“ไม่อยากให้หมดหน้าหนาวเลย”

 

เสียงหง่อยๆพลอยให้เขาเศร้าไปด้วย เซฮุนไม่รู้เหรอว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยากไปไหนแล้ว

การมานั่งอยู่ที่นี่กับเซฮุนในทุกๆวันและเซฮุนรับได้กับสิ่งที่เขาเป็นจนไม่จากไป

เป็นความต้องการอย่างนึงของเขาไปแล้ว


“หนาวรึยัง”

ไม่รอคำตอบ จงอินรวบอีกคนมากอดอีกครั้งเพราะไม่อยากให้คิดมาก


“จริงๆ ฉันอยู่นานกว่านั้นก็ได้นะ...”


“จริงเหรอ!

อีกคนส่งเสียงพร้อมเงยหน้าขึ้นมา


จงอินพยักหน้าและเด็กขี้หนาวดูจะอุ่นขึ้นจนอยากกอดอีกครั้ง


“แต่ดูท่าคราวนี้คงไม่ทำให้ฟรีๆแล้วนะ”


“จงอิน จะเก็บตังค์เราเหรอ”


“...”

 

เขาส่ายหน้า


คนที่เขากอดอยู่คงเริ่มเครียด พอผละออกก็ทำหน้าคิดใหญ่


ตลกดี...


“เรามีเงินเก็บอยู่ แต่ก็ไม่รู้จะพอรึปล่าว... จงอินอย่าเรียกเราแพงนะ”


“ยังไงดีน้า...”


“เราจะไม่ขอแม่มาให้ เราจะให้เงินเรา เพราะฉะนั้นจงอินอย่าเก็บเราเยอะนะ”


มองแก้มตุ้ยของอีกคนจนนึกหมั่นเขี้ยวตอนที่เจ้าตัวกำลังพูดพลางก้มนับนิ้วตัวเองไปพลาง

ไหนจะคิ้วขมวดๆที่ดูคิดไม่ตกอีก


ดูไม่ระวังเอาเสียเลยยามที่เขาค่อยๆขยับตัวเข้าไปชิดติดกัน เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆคนที่ก้มๆหน้าอยู่ตอนนี้


ฟอด


สูดเอากลิ่นของแก้มใสที่เขาชอบยามมันค่อยๆขึ้นสีอย่างเวลานี้

มันนุ่มกว่าที่คิด และหอมกว่ากลิ่นกายของเด็กประหลาดข้างๆนี้อยู่มาก....


เซฮุนนิ่งค้างไปซักพักนึงกว่าจะหันมามองเขาได้


“มะ เมื่อกี้จงอิน...ทำอะไรน่ะ”


“กำลังคิดค่าจ้างอยู่”


“คิด อะไรนะ...”


ฟอด


เห็นอาการตื่นๆของเด็กขี้หนาวก็อดที่เลื่อนไปหอมแก้มนุ่มอีกข้างไม่ได้

อยากจะกัดให้เป็นรอยด้วยความหมั้นเขี้ยว


“จะ จะ จงอิน!

มองอีกคนที่ยกมือทั้งสองข้างจับแก้มของตัวเองเอาไว้แน่น

อย่างกับว่าทั้งตกใจและหวงเอาไว้


อ้าปากเหมือนจะพูดอยู่อีกหลายครั้งแต่ดูอาการแล้วทั้งตกใจและเขินอยู่ทำอะไรก็ไม่ถูก


“เขินเหรอ”


“บะ บ้าเหรอ เราหนาวต่างหาก”


“หนาวจนหน้าแดงหมดแล้ว”


“หยุดเลยยยยยย”

สุดท้ายก็ซบหน้าลงกับฝ่ามือเหมือนที่เคยทำ






“เซฮุน... ถ้าไม่ชอบจริงๆนายปฎิเสธมันตอนนี้เลยนะ”


ปฎิเสธเขา...ตอนนี้เลย

แน่นอนว่าเซฮุนดูออกง่ายด้วยท่าทางที่แสดงออกเขาอยากจะเชื่อที่สิ่งที่ตาเห็นและสิ่งที่เขากำลังรู้สึก

แต่ต้องไม่ฝืนใจเซฮุน


และเขาอยากจะก้าวเข้าใกล้อีกคนมากกว่านี้


ไม่อยากเสียไป อยากอยู่ใกล้ๆอยู่ดูแลอยู่เห็นรอยยิ้มนี้ทุกๆวัน


อยากมีเซฮุนในทุกๆวัน


“ก็...เปล่า เราแค่ตกใจ”


“ไม่รังเกียจ ใช่มั้ย?”


“เราไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ”

 

“งั้นฉันจะแปลว่านายตกลงนะเซฮุน”

อีกคนพยักหน้าจนจงอินยิ้มออกจนได้ รอยยิ้มที่ตามมาอย่างอายๆของเซฮุนเป็นคำตอบที่ยืนยันอีกที


“มาต่อสัญญากัน”

จงอินขำกับการกระทำเด็กที่ตนควรจะชินได้ซักทีของอีกคน


เซฮุนดูยังไม่ปกติ หน้าเน้อแดงอยู่ตายังไม่มองเขาตรงๆเลย แต่ก็ยังยกนิ้วก้อยขึ้นมาและส่งมาข้างเขา


“อื้ม”

และจงอินก็ส่งนิ้วก้อยไปเกี่ยวเอาไว้กับของอีกคน


“จงอินต่อสัญญากับเราแล้วนะ”


“อืม”


“ทีหลัง... กะ ก็บอกเราก่อนด้วย”


“...”

“อย่าเก็บค่าจ้างเราบ่อยนะ ตัวเราจะระเบิดอ่ะ”


น่ารัก...


“เป็นลูกโป่งเหรอ หื้ม”


“เราอาจจะอ่อนแอกว่าลูกโป่งอีก... เพราะงั้นอย่าทำบ่อยๆนะ”


“...”


“เราตายเพราะระเบิดไปจริงๆ จงอินจะเสียใจ”


“ก็ได้...”


“...”


“นานครั้งได้ใช่มั้ยล่ะ”

เด็กขี้หนาวก็ยังพยักหน้าไม่ค่อยมีแรงนัก พยายามจะดึงนิ้วก้อยกลับแต่โชคร้ายหน่อยที่มืออุ่นๆของผมรวมเอาทั้งมือของเขามากุมเอาไว้หมดแล้ว



ไปไหนไม่รอดแล้วนะตอนนี้...



ไม่ใช่เซฮุนหรอก



ตัวเขาต่างหาก









บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่11 เล่มที่16 

จงอินเก็บค่าจ่างที่เสี่ยงอันตรายกับเรามากๆเลย

เราเหมือนมนุษย์ลูกโป่งที่รอวันระเบิด งื้อออ เรากลายเป็นอากาศที่ตัวจะลอยขึ้นเองด้วย


ทำยังไงถึงจะเลิกแพ้จงอินซักทีนะ










ทำาาาาาา ถูกกกกกก แล้วววววววว

โอ้ย จงอิน เป็นเราเราก็ไม่ทนเหมือนกัน เซฮุนน่ารักเกิน

หวังว่าจะชอบกันนะคะ เรานี่เขินนำไปก่อนแล้ววว คีย์บอร์ดจะพัง

เขาต่อสัญญากันแล้ว จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงรึปล่าวนั้นก็ต้องรอติดตามกันต่อไป...



แนบรูปประกอบความแก้มกลมๆของมนุษย์ลูกโป่ง -/////-



บทนี้เจอลูกหมี เจอคุณตัวอุ่น เจอหนุษย์ลูกโป่งเซฮุนด้วย

ไถ่โทษที่มาอัพช้าค่ะ ฮ่าๆๆๆ 

หัวเราไม่ค่อยไปจริงช่วงนี้ T^T แต่พอได้อ่านเม้นก็ชื่นใจอ่ะ กลับมาปั่นต่อ


(เม้น = กำลังใจไรต์ตาดำๆ)


เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ


#เซฮุนขี้หนาว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #945 Praew♡ (@praw_praew) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:52
    ให้แม่มาขอเดี๋ยวนี้เลยนะจงอิน!
    #945
    0
  2. #895 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 16:44
    มนุษย์ลูกโป่งงงงง
    #895
    0
  3. #841 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 21:27
    ฮื่ออยากหอมเเก้มเซฮุนบ้างอยากจะรู้ว่าจะหอมจะนุ่มเเค่ไหนอิจฉาจงอินนนนนนกรี๊ดดดดดดดเขินนนนนนนนนนบ้าบอ><
    #841
    0
  4. #795 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 19:15
    นี่จะระเบิดแทนแล้ว ฮือออออ
    #795
    0
  5. #776 น้องติ๋มเย่เฮท (@raweewong) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:19
    ทำไมอบอุ่นได้ขนาดเน้
    #776
    0
  6. #736 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 22:21
    โอ้โหหหหห ถ้าไม่ระเบิดก็แกร่งเกินไปแล้ว
    เล่นจีบกันไปกันมาแบบนี้ คนอ่านเขิน
    ไม่ไหวแล้ว -////-
    #736
    0
  7. #717 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 22:57
    โอโหหหห น่ารักจนไม่รู้จะบรรยายยังไงแล้วอะคะ ไรท์ทำเราเขินนะ><
    #717
    0
  8. #716 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 22:57
    โอโหหหห น่ารักจนไม่รู้จะบรรยายยังไงแล้วอะคะ ไรท์ทำเราเขินนะ><
    #716
    0
  9. #684 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 18:04
    มีหอมแก้มนะคะๆๆๆ คึคึคึ
    #684
    0
  10. #618 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 20:29
    คนอ่านเนี่ยเขินแทน55555โอ้ยยยน่ารักจริงงงงง
    #618
    0
  11. #556 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 16:16
    ตูมมมม...กลายเปนโกโก้ครันนนนน....
    #556
    0
  12. #493 iTIM98 (@timzelo98) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 15:23
    นี่ก็ตัวจะระเบิดด้วยแล้วเซฮุนนา????
    #493
    0
  13. #490 Greennipapan (@Greennipapan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 11:22
    เราระเบิดแล้วค่ะ5555 คุณตัวอุ่นมีผลกับหัวใจเราจริงๆ
    #490
    0
  14. #445 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 23:05
    ตู้มม เราระเบิดเเล้ว
    #445
    0
  15. #314 Thirdleveln (@nnoinong) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 00:53
    สาหัส มันน่ารักเกินไป ตัวจะระเบิดตาม
    #314
    0
  16. #308 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 22:27
    หมีเก็บค่าจ้างแบบนี้หรอคะ กลัวอนาคตจะเก็บเพิ่มกว่านี้แล้วมนุษย์ลูกโป่งทนไม่ไหวระเบิดเสียก่อนจริงๆ ฮิๆๆ ????????
    #308
    0
  17. #218 kisxing (@kisxing) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 01:01
    หอมแก้มแล้ว เค้าหอมแก้มกันแล้ว งื้ออออ พี่หมีอบอุ่นมากกกกกก
    #218
    0
  18. #190 liltlemonkey (@liltlemonkey) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 00:31
    หมีเก็บค่าจ้างงี้ก้อเขินทั้งคนอ่านทั้งเซฮุนสิ 5555
    #190
    0
  19. #181 PanDa AreaXb (@panda_area) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 19:55
    โอ้ยยยยยยยยย เค้าอยู่ด้วยกันได้ยังไง นี่แค่อ่านยังเขินจนไมเกรนจะขึ้น 55555555 น่ารักมากๆทั้งจงอินทั้งเซฮุน ทำไมจะตะมุตะมิน่าหยิกได้ขนาดนี้ ;////;
    #181
    0
  20. #180 som18 (@am_som11) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 18:50
    โอ๊ยยยยยย เขียนได้น่ารักมาก>< เรานี่เขินตัวจะระเบิดตามลูกโป่งเซฮุนเลย5555
    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #180
    0
  21. #179 aiaka (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 16:11
    โหววว

    น่ารักมากเลยอะ

    อ่านแล้วเขิน อ่านแล้วยิ้ม

    จะรอตอนต่อไปเรื่อยๆๆนะ
    #179
    0
  22. #177 nashoef (@nashoef) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 11:36
    อ่านแล้วอยากหอมแก้มยัน้องฮุนบ้าง หมั่นเขี้ยวเจ้าเด็กลูกโป่ง
    #177
    0
  23. #176 Gerbera Elle (@krystaelyn412) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 00:51
    โอ้ยยยยยน่ารักอ่าาาาาาาาาา??
    #176
    0
  24. #174 อีเหี่ยว (@slimtongs) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 20:06
    เขาหอมแก้มกันแล้วค่ะแม่
    #174
    0
  25. #173 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 19:55
    ละมุนอ่าาา น่ารักจังเลยยยย คุณตัวอุ่น ><
    #173
    0