[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,872 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    49

    Overall
    54,872

ตอนที่ 12 : 10.2 หมีไม่ได้คิด(คนเดียว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    19 ก.ค. 59



อยากเจอ เพราะคิดถึง...




 

     เมื่อคืนเซฮุนนอนคนเดียวเป็นอีกคืนที่เป็นไปอย่างนั้น.... มันเงียบเหงาและดูโดดเดี่ยว การรู้สึกตัวตื่นตอนดึกเป็นอะไรที่แย่ แต่แย่ที่กว่าคือการเห็นว่าก่อนจะเช้าคุณแม่ออกไปแล้ว...และเขาก็นอนไม่หลับอีกเลย จนกระทั่งอาหมอเข้ามาตรวจในตอนสายๆของอีกวัน โชคดีที่น้ำเกลือเขาเหลืออีกนิดหน่อยมันพอยืดระยะเวลาที่จะต้องให้เลือดไปได้อีกนิด

เขาได้รับสายของแบคฮยอนที่โทรมาถามเรื่องการลาหยุด เพื่อนสนิทตัวเล็กของเขาเป็นห่วงใหญ่เลยว่าจะต้องนอนโรงพยาบาลนานสองวันและอาสามาอยู่เป็นเพื่อนในตอนเย็นจนถึงค่ำ

แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นกับการให้เลือดที่อยู่ในท่านอนอย่างเดียว เข็มที่เจาะเข้าไปเพิ่มความเข้นข้นในเส้นเลือดของเขาน่ากลัวว่าเข็มน้ำเกลือเยอะ มันเจ็บกว่าและเขาไม่อยากขยับตัวไปไหนเลย 


ถอนหายใจกับความน่าเบื่อของมัน


ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ต้องรอจนกว่ามันจะหมดลงช้าๆเข้าไปในร่างกายเขาจนหมดทุกหยด


แม้แต่เล่นโทรศัพท์ยังลำบากเลย


“คนดื้อออออออออออออ”


“หื้อ?”

เสียงโหวกเหวกมาก่อนที่เขาจะเห็นตัว พอหันไปก็เห็นเพื่อนตัวเล็กของเขาในแนวนอน


“แบคฮยอน”


“ช่าย มาแล้ว”

และปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มและท่าทางที่เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากคนที่นอนเบื่ออยู่บนที่นอนได้ง่ายๆ







 

“ครับ แบคฮยอนเพิ่งกลับไป เอาสมุดที่จดวันนี้มาให้อ่านก่อนน่ะครับ”


(ดีแล้วล่ะลูก หนูอยู่ได้ใช่มั้ย?)


“ได้สิฮะ”

ถ้าเขาบอกว่าไม่ได้ พ่อกับแม่จะกลับมาหาเขางั้นเหรอ.....

อย่าเลยเซฮุน รังแต่จะทำให้ท่านไม่สบายใจเปล่าๆ ตั้งแต่เด็กเราไม่เคยทำตัวให้ท่านต้องห่วงเลยนะ


(ลู่หานชอบบันทึกของลูกมากนะ รอบนี้คงสนุกมากเลยสิ)


“ฮะ เพราะมีเรื่องใหม่เข้ามาเยอะเขาน่าจะชอบ”


(เราจะกลับกันเร็วๆนะลูก แม่จะกลับไปทำซุปให้กินดีไหม จะซื้อขนมที่ลูกชอบกลับไปให้เยอะๆเลย)


“แค่กลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีมากแล้วครับแม่”


(เด็กดีจัง คุยกับคุณพ่อมั้ยลูก?)


“ไม่ดีกว่าครับ...ท่านคงยุ่งๆ”


(ก็ได้จ้ะ แม่รักลูกนะทานยาแล้วนอนพักผ่อนเยอะๆนะลูก)

หลังจากวางสายของแม่ไปแล้วเซฮุนก็จมอยู่ในความคิดของตัวเองอีกครั้ง แบคฮยอนกลับไปได้ซักพักแล้วถึงจะอยากให้เพื่อนนอนที่นี่เป็นเพื่อนเขามากแค่ไหนแต่มันจะเหนื่อยเกินไปเพราะแบคฮยอนจะต้องไปโรงเรียนพรุ่งนี้


อ่ะเอาไว้เผื่อเหงานะ คนทั้งโรงเรียนอยากขโมยรูปนี้จากหนังสือโรงเรียนกันแทบตายเลยนะ ดีนะมีเพื่อนสนิทเป็นบก.แบบเรา




มองรูปใบหนึ่งในมือที่เพื่อนเขาสอดเอาไว้ให้ในหนังสือ.....

รูปนักกีฬาคนหนึ่งที่ใส่เสื้อกล้ามกีฬาที่เขาเคยเห็นในช่วงสั้นๆ รูปร่างสมบูรณ์แบบต้นแขนแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อโผล่พ้นออกมาเพราะสิ่งที่สวมใส่ จงอินมองตรงมาด้านหน้ากล้องเหมือนมองมาที่เขาอย่างที่ชอบมอง สายตาทรงเสน่ห์ที่เขาเคยใจเต้นตึกตักและไม่กล้ามอง...


“เกินไปแล้วนะจงอิน....”

ยกยิ้มแบบนั้นลงหนังสือโรงเรียนได้ยังไงกัน...


แล้วมาทำให้เราใจเต้นแบบนี้ทั้งที่มาแค่รูปได้ยังไง





 

เซฮุนที่เหลืออยู่คนเดียวที่นี่เขาอยู่คนเดียวมานานในตอนเด็กๆ อยู่กับที่นี่ทุกวันกับการรักษาแบบเดิมๆยาเดิมๆเข็มแบบเดิม บรรยากาศที่เหมือนเดิม เขาได้เปลี่ยนไปแล้วในตอนนี้ เหงาน้อยกว่าคนเดิม


เมื่อก่อนเขามีแค่ต้นไม้ต้นนั้น


แต่ตอนนี้เขามีเพื่อนเพิ่มขึ้นแล้ว


นตอนค่ำที่แบคฮยอนยอมเล่าให้ฟังเรื่องระหว่างเพื่อนสนิทเขากับเพื่อนสนิทของจงอิน ช่างโชคดีที่เพื่อนเขาเจอคนที่ตามหามานาน ถึงตอนนี้จะไม่ใช่แฟนกันแต่ชื่อเรียกที่เพื่อนเขาเรียกกลับดูน่ารักในสายตาเขามากกว่าคำว่าแฟน


คนสำคัญ

เป็นคนสำคัญที่คิดถึง คนที่อยากเจอหน้าอยากให้มีความสุข อยากอยู่ด้วยกันตลอด และเวลาที่เขาเจ็บปวดเราจะเจ็บปวด เป็นคนที่อยากเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าตลอดเวลาแล้วเราจะยิ้มตามไปด้วยในขณะเดียวกันถ้าอีกฝ่ายร้องไห้ก็จะร้องไห้ไปด้วย


ดูเป็นความสัมพันธ์ที่ดีจัง


เขาอยากมีคนที่เป็นแบบนั้นเหมือนกันนะ


คงจะน่ารักดีถ้าเราไปอยู่ในใจของเขา และเขาอยู่ในใจของเรา


(แต่แบคฮยอนบอกว่าเขายังไม่เข้าใจมันหรอก ต้องเจอจริงๆถึงจะรู้)

คำถามต่อไปก็เจอสายตาจับผิดของเพื่อนเขาถึงเกิดขึ้นเมื่อถามถึงเรื่องจงอิน

เขาก็นิยามไม่ค่อยถูกเหมือนกันว่าพวกเราคืออะไร มันค่อนข้างซับซ้อน แต่ก็ยังคงคิดว่าจงอินคือเพื่อนนะ

แค่เป็นเพื่อนที่ไม่เหมือนแบคฮยอน เป็นคนใจดีแต่ปากร้าย ไม่ค่อยพูดแต่ชอบทำเลย ตัวอุ่นแต่หน้าตาเย็นชาและจริงๆเป็นคนอบอุ่นมาก


เป็นเพื่อนที่ทำใจเขาเต้นเร็วเกินกว่าใครยามที่เผลอมองตา หรือรอยยิ้มที่น้อยคนจะได้เห็น


ไอ้อาการหน้าร้อนเหมือนเป็นไข้นั้นด้วย...


มันเกิดขึ้นทั้งหมดเลยตั้งแต่รู้จักกับจงอิน


หมีขั้วโลกที่เซฮุนเคยเรียกได้กลายมาเป็นฮีตเตอร์ส่วนตัวที่ให้ความอบอุ่นกับเขาอย่างดี

...ดีเกินไปด้วยซ้ำ


เขาอาจกำลังเสพติดการอยู่ใกล้ๆจงอิน เสพติดจงอิน


“ทำไมยิ้มให้กล้องแบบนั้น ทีกว่าจะยิ้มให้เราได้ตั้งนาน!

ถือรูปใบนั้นขึ้นมาในระดับสายตาแล้วสั่นไปมาให้คนที่อยู่ด้านในเวียนหัว ถึงจะรู้ว่ามันเหมือนเด็กๆก็เถอะ


“ใครเป็นคนถ่ายกันนะ”

แบคฮยอน? หรือคนที่ชมรม?

จงอินไม่น่าจะใช่คนที่ยิ้มให้สัมภาษณ์กับหนังสือแบบนี้เลย ปกติชอบทำหน้าตารำคาญคนอื่นจะตายไปแล้วแบคฮยอนไปทำยังไงให้คนแบบนี้มานั่งตอบคำถามด้วยใบหน้าแบบนี้ได้


แล้วทำไมหงุดหงิดจังเนี่ย


ฮึ่ย!


อย่างงี้รอยยิ้มพวกนี้คนในโรงเรียนก็เห็นหมดเลยสิ


“อ้ะ!

เผลอสั่นแรงไปจนจงอินในรูปแบบบางเบาคว่ำหน้าจนเห็นหลังรูปขาวๆ

เอ่ยขอโทษเบาๆก่อนหยิบกลับขึ้นมา ในตอนนั้นที่เซฮุนได้เห็นว่ามีรอยหมึกเขียนอยู่ที่หลังรูปนั่นด้วย


รอยยิ้มแรกของคิมจงอิน นายต้องยิ้มบ้างนะ


ยิ้มแรก...

เขาหรอ? จงอินเป็นคนเขียนเหรอ


ทำยังไงล่ะ เราบังคับริมฝีปากตัวเองไม่ให้ยิ้มไม่ได้เลย


“เรายิ้มจนเมื่อยแก้มจงอินก็ไม่เห็นอยู่ดีแหละ”

แล้วทำไมยังยิ้มตอบรูปนั้นอยู่คนเดียวอีกนะ.... จงอินนี่แย่จริงๆ


แล้วถ้าถามแล้วกลายเป็นว่าแบคฮยอนเป็นคนเขียนเอาไว้ทำหัวข้อล่ะเซฮุน


“จริงด้วย จงอินจะมาเขียนอะไรแบบนี้ได้เหรอ บ้าไปแล้วเซฮุนถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆน้ำแข็งขั้วโลกก็ละลายหมดแล้ว”

พึมพำคนเดียวอย่างเสียดาย... อยากถามจังเลยน้าแต่ก็ต้องรออีกตั้งเป็นวันๆ ทำไมรู้สึกว่านานเหลือเกินกว่าจะได้เจอจงอินอีก


“ทำไมไม่โทรหาเราบ้าง”

พูดกับรูปต่อไปก็คงไม่มีใครตอบ


“จงอิน... มาอยู่กับเราตอนนี้ไม่ได้เหรอ”

อยู่กับเขาเหมือนตอนที่เขาไม่มีใคร ที่นี่หนาวจังพอไม่มีจงอินที่ตัวอุ่นๆ


“อยากเจอจัง...”


คุณตัวอุ่น






“ขออนุญาตเปลี่ยนเป็นถุงที่สองนะคะ วันนี้รับเลือดได้ไวมากเลยค่ะ ถ้าเป็นอย่างนี้พรุ่งนี้ตอนบ่ายๆก็กลับได้แล้วล่ะค่ะ”

“จริงเหรอครับ?”

ลืมเรื่องเจ็บเพราะการขยับเข็มเพื่อถอดสายยางไปเลยหลังจากที่พยาบาลพยักหน้ายืนยันว่าเขาจะได้กลับบ้านเร็วขึ้น

“เรียบร้อยแล้วค่ะ คนไข้อยากได้อะไรเพิ่มเติมรึปล่าวคะ?”

“ไม่มีแล้วล่ะครับ ช่วยหยิบมือถือที่ชาร์ตอยู่มาให้ก็พอแล้วครับ”

“รอซักครู่นะคะ”

ผมยื่นมือรับเครื่องมือสื่อสารที่ต้องการ

“ขอบคุณครับ”

และยิ้มให้พี่พยาบาลที่ออกไป


ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง.....


ถึงจะโดนลดแสงไฟให้อ่อนจนเหมาะแก่การนอนหลับมากแค่ไหน เขาก็ไม่มีท่าทีจะง่วงเลย

คงต้องอยู่คนเดียวกับมือถือเหมือนเช้ามืดเมื่อวาน


ข้อความเด้งขึ้นมาทันที่ที่เจ้าของมันเปิดเครื่อง


“ใครกันล่ะเนี่ย...”

เซฮุนกดเข้าไปในแอพที่เด้งขึ้นมาก่อน เลื่อนลงเรื่อยๆเป็นพวกกลุ่มห้องที่เขาก็ไม่ได้กดเข้าไปดูบทสนทนาพวกนี้นานแล้ว

ของแบคฮยอนที่ส่งข้อความมาก่อนที่เข้ามาหาเขาที่โรงพยาบาล


“โอ๊ะ”

ข้อความจากผู้ติดต่อรูปดิสเป็นสีดำๆส่งเข้ามาหลายข้อความ และเด้งขึ้นมาอีกตอนที่เขาเปิดเขาไปอ่าน

(มาสาย...)

(เป็นยังไงบ้าง ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่รึปล่าว)

(หมอไม่ให้เล่นโทรศัพท์หรอ? นี่!)

(โรงพยาบาลไม่น่ากลัวหรอกนะ เข็มฉีดยาก็ด้วย ไม่มีอะไรทำอะไรเด็กประหลาดแบบนายได้หรอก)

(หายไวๆสิเซฮุน วันนี้ฉันไปที่ต้นไม้มา... มันบ่นให้ฉันฟังว่ามันคิดถึงนาย)


(รีบกลับมานะ)


และเขาส่งสติกเกอร์กระต่ายยิ้มกลับไป

น่าแปลกใจที่มันขึ้นอ่านในวินาทีถัดมา


(ดีขึ้นรึยัง? เป็นยังไงบ้าง)

เขายิ้มทั้งที่มือพิมพ์อยู่


(อืม ดีขึ้นแล้วล่ะ พรุ่งนี้เราก็จะได้กลับบ้านแล้ว)


(งั้นเหรอ)


( ^^ )


(แล้วทำไม่นอน ไปนอนได้แล้ว)

เบะปากอย่างขัดใจที่ได้เห็นข้อความแบบนั้น เราเพิ่งได้คุยกันเองนะ....มานงมานอนอะไรเล่า


เขาอยากคุยกับจงอินจะตายอยู่แล้ว


(ไม่อยากคุยกับเราเหรอ)


(ปล่าว อยากให้พักผ่อนเยอะๆ เดี๋ยวคุณแม่ดุเอานะ)

ส่งจุดไปให้ก่อนจะถอนหายใจอีกรอบ

นึกว่าคิดถึงจงอินจนลืมไปได้บ้างซะอีกว่าตอนนี้อยู่คนเดียว


(เราอยู่คนเดียว)


(...)


(แม่ไปต่างประเทศ)


(ไม่มีใครเลยเหรอ ซักคนเดียว?)


(อืม แต่เราอยู่ได้นะไม่ต้องห่วง)


(ไม่เจ็บตรงไหนก็ดีแล้วล่ะ... อีกแค่แป๊บเดียวนายก็จะได้กลับบ้านแล้ว)


(จริงๆแล้ว มันดูนานมากเลยตอนอยู่ที่นี่ เราเกลียดที่นี่มากเลย เข็มพวกนี้ด้วย.... )


(เซฮุน..)

เกือบลืมไปเลยว่าต้องเหงาอยู่นี่คนเดียวอีกคืน ถ้าจงอินอยู่ด้วยกันคงจะดี อย่างน้อยจับมือเขาเอาไว้ตอนนี้ก็ยังดี




(อยากให้ฉันอยู่ด้วยไหม?)


(จงอิน...)


(อยากให้ไปหาตอนนี้รึปล่าว?)

หยุดมือจากการพิมพ์ตอบเพราะซับน้ำใสๆที่คลอขึ้นและเตรียมจะไหลออกมา

ทำไมจงอินต้องใจดีแบบนี้... ใจดีกับเราเกินไปแล้ว


(ว่าไง บอกที่อยู่มาแล้วฉันจะไปหาที่นั่น)


(เขาหมดเวลาเยี่ยมแล้วเหอะ)


และเขาก็ได้คุณหมีที่ทำท่าหัวเสียมาคั่นบทสนทนา


(ฉันจะไปหา)

(แต่...)

(จะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ)

(จงอินมันดึก--)


ไม่ทันครบประโยคเซฮุนก็ตกใจอีกครั้ง เมื่อมีสายวิดีโอเข้ามาจากคนที่เพิ่งคุยกับเขาไป


“อะไรเล่า....”


ถึงจะตกใจมองหน้าจออย่างลังเล แต่สุดท้ายเซฮุนก็กดรับสาย


ใบหน้าของจงอินในแบบใกล้ชิดปรากฏขึ้นหน้าเขา จงอินนั่งอยู่ที่โต๊ะหรือะไรซักอย่างเพราะเขาเห็นเตียงอยู่ห่างออกไปและเห็นตัวจงอินครึ่งนึงใส่เสื้อกล้ามสีเทาคาดว่าเป็นเสื้อนอน


เขาอยากเห็นหน้านานๆจัง


“ไงเด็กดื้อ”

เสียงทุ้มๆไม่ได้มีความรำคาญอยู่เหมือนในคราวแรกที่เราเจอกัน แต่มันอบอุ่นไปจนเขายิ้มบางๆออกมาได้เอง ใบหน้าจงอินยังเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนอาจจะแปลกตาไปบ้างเพราะสถานที่และการแต่งตัวที่เขาไม่คุ้น


“เราไม่ได้ดื้อนะ”


“ไม่ดื้อเลย แค่ไม่ยอมนอน”


“แล้วจงอินมาหาทำไมล่ะ แบบนี้เรายิ่งไม่อยากนอนใหญ่”


“งั้นเหรอ... งั้นวางดีกว่า”


: (


“อย่าขมวดคิ้วแบบนั้นสิ หื้ม... ไหนขอดูรอบๆห้องหน่อย”

เซฮุนไม่ได้ขัด หันหน้าจอไปที่ส่วนต่างๆที่ห้องช้าๆจนกลับมาที่ใบหน้าของเขา


จงอินเห็นทุกอย่าง บรรยากาศห้องรับรองอย่างดีของผู้ป่วยบ่งบอกฐานะทางบ้านของเซฮุนได้อย่างดี

ข้อมือที่ถูกเชื่อมด้วยสายยางบางอย่างต่างหากที่เขาเป็นห่วง


แค่เห็นยังรู้ว่าเจ็บเลย


“เขาให้น้ำเกลือเหรอ?”


อีกคนที่นอนอยู่ส่ายหัวปฎิเสธ

“ปล่าว เขาให้เลือดเรา เข็มมันใหญ่กว่าน้ำเกลืออีกนะ”


“...”


“เราต้องนอนเฉยๆด้วย เคลื่อนย้ายก็ไม่ค่อยจะได้”


“เจ็บไหม?”

เขาถามจริงๆ หน้าตาเซฮุนดูไม่สู้ดีเลยถึงเขาจะวางใจเพราะอยู่ที่โรงพยาบาลแต่การที่ป่วยแถมยังขยับตัวไม่ได้ตามต้องการนี่มันก็หน้าเจ็บใจไม่ใช่เหรอ? เซฮุนต้องอยู่กับภาวะแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต...คงจะเจ็บปวดมากเลย


ตอนนี้กลับต้องเจ็บอยู่คนเดียวอีก


“เราชินแล้ว หายแล้วเพราะจงอินมา”

เขาอมยิ้มเพราะประโยคอ้อนๆของคนป่วย รอยยิ้มหวานๆที่ส่งมาให้อาจซ่อนอะไรเอาไว้แต่เขายินดีจะเชื่อและรับมันทุกอย่าง


เขาอยากให้เซฮุนยิ้มบ่อยๆแบบนี้


“เพราะงั้นอย่าเพิ่งวางเลยนะ”


“อืม”


“จริงๆนะ”


“ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเอง”


“เย้”


“ดีใจที่ซนได้แล้ว”


“ไม่ได้ซนนะ...เราขอดูห้องจงอินบ้างสิ แลกกันๆ”

คนป่วยที่ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นซะจน


“นะๆ ไม่ได้ไปบ้านจริงๆดูในนี้เอาก็ได้”


น่ารัก


“...”

เกือบจะยกไปถ่ายให้ดูแล้วถ้าไม่ติดว่าเขานึกอะไรออกขึ้นมาซะก่อน


“แป๊บนึงนะ”

จงอินรีบลุกไปเก็บภาพวาดที่เขายังไม่เสร็จบนกระดาน ถึงจะได้ยินเสียงโวยวายของเซฮุนเบาๆอยู่ก็ตาม...จะให้เห็นไม่ได้ เพราะวันนี้รูปที่เขาวาดก็ยังเป็นรูปของเซฮุน


“จงอิน”


“อะไร”


“เมื่อกี้ทำไรอ่ะ”

“เอ่อ....”

สายตาจับผิดเต็มที่เลยพอเขากลับมานั่งที่โต๊ะดังเดิม

“จงอิน ซ่อนถุงเท้าที่ไม่ได้ซักไว้ใต้เตียงใช่มั้ย”

“จะบ้าเหรอ”

“โห ซกมก”


“ไม่ใช่ซักหน่อย”

อีกคนดูจะชอบใจเป็นพิเศษกับการได้แกล้งเขาคืนบ้าง


“งั้นอะไรอ่ะ เมื่อกี้เราเห็นไม่ชัด...”


“แผ่นหนังโป๊”

และเขาก็ยิงมุกกลับไปบ้าง เด็กขี้หนาวถึงกับเงียบไปเลย


“จงอินลามก!


“ถ้ายังไม่เชื่ออีกจะเอามาเปิดให้ดูเดี๋ยวนี้เลย”


“เราเชื่อแล้วๆ ไม่ได้อยากดูซักหน่อย”

ปากบางๆยู่ลงในท่าประจำจนนึกเอ็นดู หน้าเน้อนี่แดงไปหมด...


“ก็นึกว่าอยากดูด้วยกัน”


“จงอิน!


“โอเคๆ ดูห้องดีกว่า”

“ไม่ต้องขำเลยนะจงอิน”





เซฮุนนอนดูบรรยากาศในจอที่เริ่มเปลี่ยนไป คนที่เพิ่งแกล้งเขาไปลุกขึ้นพร้อมมือถือในมือ มันถ่ายทอดแสงสีส้มๆจากโคมไฟทำให้ห้องของจงอินมีโทนสีอุ่นเหมือนกับตัวเจ้าของห้อง บนผนังมีภาพอยู่สองสามรูปที่กรอบสีดำเรียบๆ มีโต๊ะเขียนหนังสือและโต๊ะวาดภาพ


“นี่เป็นโต๊ะที่ฉันใช้วาดรูป”


จงอินเคยหวงความเป็นส่วนตัวมากๆ คนที่ยังไม่ยอมให้เขาไปที่บ้านกลับมาพาชมห้องเพราะกลัวเขาเหงาที่อยู่คนเดียว


“นั่นเป็นชั้นหนังสือ... จริงๆมีอีกอยู่ชั้น1น่ะ”


“หนังสือจงอินเยอะเลยอ่ะ”


“อืม นายน่าจะชอบ”


“ในนั้นมีนิทานที่แม่เล่าด้วยใช่ไหม?”


“มี แต่มันอยู่ชั้นล่างนะ”

จงอินที่พาทัวร์ห้องจนทั่วมาหยุดลงที่เตียงและเริ่มนอน


เรานอนคุยกัน


นอนมองหน้ากัน


“ฉันจะทำยังไงให้นายหลับ”


“มาเกาพุงให้เราสิ”


“ก็ไปไม่ได้”


“อยากเกาพุงเราเหรอ”


“อืม”


“...”


“ตอบไปก็เขิน คนอะไร”


“ระ เราไม่ได้เขิน”


“โอเค ไม่เขินก็ได้”


“อ้อ วันนี้แบคฮยอนเอารูปนี้มาให้เราด้วย”

เขาคว้ามันจากข้างๆตัวมาให้จงอินดูมันผ่านหน้าจอ


“อ่อ”


“ทำไมดูไม่ตกใจเลยอ่ะ”


“ก็...”


“แล้วทำยังไงถึงยอมให้สัมภาษณ์ได้เนี่ย”

จริงๆอยากจะถามว่าให้ถ่ายรูปแบบนี้ออกมาได้ยังไงมากกว่า


“ฉันบอกให้เพื่อนนายเอาไปให้ แลกกับตอบคำถามนิดหน่อย”


“ให้เราเหรอ?”


“อื้อ”


“งั้นข้างหลัง...ก็ จงอินเหรอ”


“ก็เห็นบอกว่าอยากเห็นฉันใส่ชุดนักกีฬา อันนี้ฉันตั้งใจให้น่ะรูปที่ลงหนังสืออีกรูปนึง”


“ข้อความที่เขียนก็...”


“ตอนนั้นก็คิดว่าอยากให้นายยิ้มได้เหมือนทุกครั้ง”


“...”


“พอนายยิ้ม ฉันก็อยากจะยิ้มตามทุกที”


“...”


จงอิน...ทำเขาตาร้อนหน้าร้อนไปหมดอีกแล้วเพราะรู้สึกดีเกินไป



“ทำไมตาแดงๆ เซฮุนนา”

เซฮุนนา.....


“ฮื่ออ จงอินอย่าเรียกแบบนั้นสิ”

อย่าเรียกเราด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนั้น แค่เรื่องรอยยิ้มแรกนี่เราจะตายอยู่แล้วอย่าฆ่าเราซ้ำได้มั้ย ;_;


“ฉันคิดว่าเราสนิทกันพอ”


“เราสนิทกันนะ แต่อย่าเรียกเลยนะเดี๋ยวความดันเราขึ้น”


“ไม่ค่อยเข้าใจ แต่จะไม่เรียกก็ได้ถ้านายจะหยุดทำหน้าเหมือนจะร้อง”


“...”


“ยิ้มเดี๋ยวนี้เลย ยิ้มให้ดูก่อน”

เขายิ้มตามที่บอกอย่างไม่อิดออด เซฮุนเคยคิดว่ารอยยิ้มซ่อนทุกอย่างได้แต่ไม่ใช่กับจงอิน

ความรู้สึกของเขาต่อจงอินมันผิดแปลกไปหมด เขาอยากยิ้มมากๆถ้าอีกคนอยากเห็นและยิ้มตามเขา

ไม่ใช่ยิ้มเพราะอยากให้คนรอบข้างไม่เป็นห่วง เขายิ้มให้จงอินเพราะรู้สึกดีเกินกว่าจะเก็บเอาไว้


“ดีมาก”


“เราทำดี ต้องมีรางวัลนะ”


“อะไรล่ะ”


“ตอนนี้เหรอ...เราอยากกินคุกกี้อ่ะ แต่มันคงไม่ได้เพราะงั้นเราขอให้จงอินอยู่กับเราจนกว่าจะหลับแทนได้มั้ย?”


อีกคนตะแคงตัวถือโทรศัพท์ตามมาด้วย เรายังคงนอนมองกันเฉยๆ


เขาน่ะนะ... มองตาจงอินได้โดยไม่เบื่อเลยล่ะ


เพราะเขาชอบตาของจงอิน

และรอยยิ้มของจงอินที่ให้มาตอนนี้ด้วย

“จงอิน...”


“หื้ม?”


“วันนี้ที่ส่งข้อความมา ว่าคุณต้นไม้ฝากบอกเรา....”


“อือ”


“เราฝากจงอินกลับไปบอกคุณต้นไม้ด้วยนะ”


“...”


“ว่าเราก็คิดถึงเหมือนกัน”

จงอินก้มหน้าลงจากกล้องก่อนจะขึ้นมาพร้อมอาการกลั้นยิ้ม .... เขารู้ว่าจงอินรู้ว่าความหมายคืออะไร


“จริงๆเลยโอเซฮุน”

กว่าจะกลับมาได้ยากล่ะสิ เขารู้เขานี่เป็นประจำเลยตอนจงอินใจดีใส่มากๆ เป็นไงล่ะ


“ขยับจอไปใกล้ๆหน่อยสิ”


“หืออ”

เขาขยับหน้าจอเข้าใกล้ใบหน้าของตัวเองมากขึ้น


“ใกล้กว่านี้อีก...”

และขยับเข้ามาอีกให้ใกล้กว่าเดิม


“อีกนิดนึง”


นี่ก็จะติดอยู่จมูกเขาอยู่แล้วนะ



สงสัยจะใกล้เกินไปจนเขาเห็นจงอินไม่ชัด แต่จงอินขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ๆเขาเช่นกัน


เหมือนจงอินจุ๊บจมูกเขาผ่านแผ่นกระจกของหน้าจอ


และมันเป็นเสียงจุ๊บจริงๆ


“จงอิน...”



“ฝันดีเจ้าเด็กดื้อ”


จงอินจะทำให้คนป่วยหัวใจทำงานหนักแบบนี้ไม่ได้นะ....



“เพราะถ้าอยู่ที่นั่น ตรงนั้นฉันก็ทำแบบนี้เหมือนกันเซฮุนนา...”


มันจะทำให้เขาความดันขึ้นจริงๆนะจงอิน ;_; ตอนนี้เราหูอื้อไปหมดแล้ว













บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่10 (แผ่นที่2) เล่มที่16 

บางทีความสัมพันธ์ของเขากับจงอินน่ะ อาจจะเป็น 'คนพิเศษ' ด้วยก็ได้นะ....เป็นคนพิเศษที่อบอุ่นเป็นพิเศษด้วย

ปล. จงอินจะแกล้งให้เราความดันขึ้นอย่างเลือดเย็นอ่ะ  ;_;  ใจร้าย







ทุกคนหลีกกกก เราจะคืนพื้นที่ให้กับเขากันค่ะ ;_; คนบว้าา จุ๊บผ่านหน้าจออ่ะแก!........

เซฮุนนา เดี๋ยวหนูก็ไม่หายเพราะจงอินนี่แหละค่ะลูก 

จริงๆ เราขอชี้แจงตรงนี้เลยว่า ดราม่าที่มาบ้างนั้นไม่ได้มาจากพวกเขากัน และฟ้าหลังฝนจะสดใสมากๆเลยล่ะ ตอนที่เราคิดถึงเซฮุนในเรื่องเราคิดไปว่าคนที่ยิ้มให้คนรอบข้างอยู่ตลอดเวลาแน่ใจได้ไงว่าเขาไม่ได้ซ่อนความเสียใจหรืออะไรเอาไว้ใต้รอยยิ้ม?ต้องเข้มแข็มรึปล่าว?ทำไมล่ะ ทั้งที่ตัวเองก็ป่วย

อันนี้คือเราตั้งใจผูกเอาไว้

จนมาเจอหมีนี่แหละ คนที่จะทำให้เขาเปลี่ยน จริงๆเขาก็เปลี่ยนกันทั้งคู่เลยนะเพราะอีกคนแต่เห็นชัดสุดจะเป็นจงอินส่วนเซฮุนเป็นแบบจงอินคือคนเดียวที่เข้าไปอยู่ในโลกของเขาได้...


ยืนยันว่าฟิคเรื่องนี้ยังเน้นความน่ารักของหมีขั้วโลกและเด็กขี้หนาวเหมือนเดินค้าบ

อาจจะมีเทาๆโผล่มาบ้างนิดหน่อยไปตามเรื่องตามราว วางใจได้


(เราเฉื่อยมากเลยพออยู่บ้านหัวมาทีตอนตี2ขึ้นไป T_T)

รออ่านคำติชมนะค้าบบบ


เลิฟฟฟฟฟ


#เซฮุนขี้หนาว

  


  


 

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #924 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 14:03
    นี่เค้าจีบกันผ่านจอ เขินนนน
    #924
    0
  2. #893 pbmy (@pbmy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 14:51
    โอ้ย เขินนนนน
    #893
    0
  3. #866 Padcha.a (@padcha01) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 21:39
    อะไรเนี่ยฮืออออเขินนนนนน ทำไมน่ารักกันขนาดนี้ ;////;
    #866
    0
  4. #839 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 21:03
    ฮื่อเซฮุนนาบ้าบอเขินโว้ยยยยยยยยยโง้ยยยยตายความดันจะขึ้นเเทนเซฮุนเเล้ว><
    #839
    0
  5. #794 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 19:03
    เขินนนนนนนนนนนนนนนน
    #794
    0
  6. #781 boollykate (@Booll) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 19:07
    เขินมากอ่าาา
    #781
    0
  7. #735 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:53
    หืมมมมมมม
    นี่ขนาดมาแค่หน้ากับเสียงยังระเบิดได้ขนาดนี่
    ถ้าเขาอยู่ด้วยกันแบบทัชได้ โลกไม่แตกหรอ -/////-
    #735
    0
  8. #715 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 22:37
    จงอินคนบ้าาา จะน่ารักเกินไปแล้วววว



    แอบสงสัยลู่หานนี้ฝาแฝดเซฮุนป่ะ เพราะตอนก่อนๆตอนที่เล่าให้จงอินฟังเซฮูนใช้คำว่า"พวกเรา"อ่ะ เราเลยสงสัย
    #715
    0
  9. #683 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 02:21
    งุ้ยๆๆๆๆๆๆๆ คบกันเลยเถ้อะะะะะะ คึคึคึ
    #683
    0
  10. #614 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 00:17
    โอเยยยยดราม่าไร เราเชื่อว่า จงอินเซฮุนเขาจะข้ามผ่านอีกอย่างจงอินต้องดูแลดีๆแน่ๆ ตอนนี้ฟินมาก โอ้ยยอยากจิกรี้ด+ เขินมากมาย น่ารักมากกกกก
    #614
    0
  11. #555 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 15:48
    ชอบอ้าาา...คุนหมีคิดได้งัยจุ๊ปกันแบบนี้ก้อได้หรอ...เขินวุ้ย
    #555
    0
  12. #464 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 02:08
    เขินมากกกกกกฮืออออออจงอินโครตดีเลยดีมาก เราชอบการแสดงออกของจงอินนะและก็ชอบการตอบรับของเซฮุน น่ารักมากกกกกกก น่ารักเกินไปแล้ววว
    #464
    0
  13. #444 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 22:45
    เขินมากเลยค่ะ ไม่ไหวเเล้ว ฮือออแ
    #444
    0
  14. #307 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 22:10
    แย่แล้วค่ะ อ่านแล้วใจเต้นแรงมาก ทำไมคนขี้หนาวกับหมีขั้วโลกถึงดีต่อใจกับเราขนาดนี้ เขินจะตายแล้วนะ! ,////,
    #307
    0
  15. #188 liltlemonkey (@liltlemonkey) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 00:20
    น่ารักแบบนี้อ่ะ แล้วจะไปไหนรอด
    #188
    0
  16. #172 อีเหี่ยว (@slimtongs) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 19:44
    จะน่ารักเกินไปแล้ว จงอิน
    #172
    0
  17. #158 อัญมณีสีสวย (@peepeepp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 13:20
    หมีขั้วโลกก็มีมุมอบอุ่นเหมือนกันนะ ทำเอาเซฮุนไปไม่เป็นเลย เขาป่วยอยู่นะจงอิน
    #158
    0
  18. #149 Thirdleveln (@nnoinong) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 23:53
    เตรียมเพิ่มเลือดให้เซฮุนอีกถุง เลือดหมดตัวคนอ่านก็เช่นกัน
    #149
    0
  19. #148 NoonMeridian (@NoonMeridian) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 13:24
    เขินอะน่ารักมากกกกก
    #148
    0
  20. #147 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 09:24
    ง้อวววว ความดันเราก็จะขึ้นเหมือนกัน -////-
    #147
    0
  21. #146 tagza (@tagza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 21:57
    น่ารักอ่า อบอุ่นสไตล์หมีๆ ฮือ อ ดีงามม >|<
    #146
    0
  22. #145 blankkkkkkkk (@npkpk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 19:39
    เค้าให้ยิ้มกันสองคน
    แล้วพ้มยิ้มกับเค้าทำไม
    ได้เหร้อออออออ
    โอ้ยยยยวยยยยย ดีต่อใจ
    มากๆเลยยยยยนนยนยน
    #145
    0
  23. #144 KH_polyployly (@polyployly090900) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 17:43
    จงอิ๊นนนนน ฮือออ เขินนนละมุนอบอุ่นหัวใจ มันดีมากจริงๆ งื้อออออ
    #144
    0
  24. #143 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 16:20
    สวีทเกิ๊นนนนนน ชอบจัง ทั้งสองคนเป็นคนสำคัญของกันและกันมากๆ น่ารัก ตอนที่แล้วเง้าเหงา แต่ตอนนี้อบอุ่น หวานมาก เบาหวานขึ้นตาเลย 55555 จริงๆให้เลือดก็ขยับตัวได้นะ โทสับก็เล่นได้ปกตินะ แต่อาจจะใช้ได้มือเดียว
    #143
    0
  25. #142 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 14:31
    แอบหวังว่าจงอินจะรีบไปเฝ้าถึงเตียงนะเนี้ย แต้แบบนี้ก็ดีไปอีกแบบ ให้ได้คิดถึงกันบ้าง
    #142
    0