[exo] My Heater เซฮุนขี้หนาว (kaihun ft.chanbaek)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,873 Views

  • 946 Comments

  • 2,543 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    54,873

ตอนที่ 11 : 10.1 หมีคิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1502
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 ก.ค. 59




แด่ความสุขของเรา








     จงอินเคยคิดว่าพ่อแม่ของเด็กขี้หนาวคนนี้คงเป็นประเภทคนรวยหรือไม่ก็บ้างานจนไม่สนใจลูกของพวกเขา

ในตอนที่แบคฮยอนบอกว่าต้องใช้เวลานานกว่าแม่ของเซฮุนจะมาถึงเขาก็ยังคิดแบบนั้นอยู่

แต่มันผิดไป.... ผู้หญิงหน้าตาดีมากคนหนึ่งรีบวิ่งมาทั้งชุดสูทงาน ใบหน้าสวยชุ่มไปด้วยเหงื่อชุดทำงานหลุดลุ่ยร้องเท้าส้นสูงถูกทิ้งไว้ที่หน้าห้องลวกๆ


และทันทีที่เห็นหน้าเซฮุนเธอโผเข้ากอดจนเซฮุนตื่นขึ้นมา


“คุณแม่ฮะ...”


“เซฮุน ลูกเป็นยังไงบ้าง กินยาแล้วใช่มั้ย?ปวดหัวรึปล่าว?ลูกตัวหนักรึปล่าว?”


“ผมไม่เป็นไรฮะ แค่พักผ่อนน้อยเท่านั้นเอง”


“โธ่ลูก...”

เธอลูบหัวของเด็กที่เป็นลูกอย่างห่วงหาอาธร กดจูบลงบนหน้าผากอย่างรักใคร่จริงๆ

ในดวงตาคู่ที่เหมือนกับเซฮุนดูมีประกายไม่ต่างกันกำลังมีน้ำใสๆคลออยู่


“แม่ขอโทษ แม่มาช้ามาก หนูต้องนอนอยู่นี่รู้สึกแย่ใช่มั้ยลูก?”

ผู้หญิงคนนี้รักเซฮุนมากขัดกับที่เขาสงสัย


เขาไม่ได้เห็นละคร แต่เห็นแม่ของเด็กคนหนึ่งที่มีความรักให้มากพอ


“ไม่เลยครับ”

และเซฮุนก็ดูรักเธอมากเช่นกัน เด็กสดใสแบบนี้คงได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีแน่ ทั้งท่าทาง คำพูดคำจา การแสดงออกและรอยยิ้มถอดแบบออกมาจากผู้หญิงคนนี้หมด


แล้วทำไมถึงชอบทำหน้าเศร้า


“เพราะผมอยู่กับจงอิน”


“หืม...”

อ่า และไม่ทันตั้งตัวเขาก็ได้รับสายตาคู่ที่เหมือนๆกันถึงสองคู่มองมาพร้อมกัน


“ผม คิมจงอินครับ”

หลังจากเป็นผู้ชมอยู่เงียบๆอยู่นานเขาก็รีบลุกขึ้นโค้งทักทายกับคนอายุมากกว่า


“จงอินเหรอจ๊ะ น้าขอบคุณมากนะที่อยู่เป็นเพื่อนเซฮุน”


“ไม่เป็นไรครับ”


“เราเป็นเพื่อนใหม่ของเซฮุนเหรอจ๊ะ”


“ครับ ก็ประมาณนั้น”


“มันซับซ้อนน่ะฮะแม่”


แม้ผู้ใหญ่จะไม่ได้พูดอะไรแต่รอยยิ้มเล็กๆนั่นทำให้จงอินเริ่มประหม่าขึ้นมา

เด็กขี้หนาวก็เช่นกัน


 “ตอนนี้หนูต้องไปหาอาหมอกับแม่ก่อน”


“ฮะ”


“ผมช่วยครับ”


ก้าวเข้าไปช่วยพยุงร่างบางเอาไว้ แต่ถูกขัดขืนซะก่อน


“เราเดินไหวแล้ว”

เสียงเบาๆเอ่ยขัดขืน


“แน่?”


“ชะ ใช่สิ เราแข็งแรงขึ้นแล้ว”


“งั้นประคองละกัน เดินดีๆล่ะ”

ทำแก้มป่องใส่แล้วฝืนลุกขึ้นจากเตียง ดื้อสมเป็นเด็กดื้อนั่นแหละ


ได้แต่คอยประคองเอาแขนเล็กๆนั่นพาดไหล่เอาไว้ คุณแม่ของเซฮุนก็ช่วยตามมาคอยระวังอีกคนในมือถือกระเป๋าของเด็กขี้หนาวมาด้วยทุกอย่างดูทุลักทุเลจนถึงรถคันหรูที่คุณแม่ปลดล็อคและเปิดประตูด้านข้างคนขับ เมื่อปรับเบาะแล้ววางคนป่วยลงไปที่เบาะอย่างเบามือคุณแม่ก็ยังตามมาดูความเรียบร้อยลูบหัวลูกของเธอและส่งยิ้มให้


“ขอบใจมากนะจงอิน น้าดีใจนะที่เซฮุนมีเพื่อนดีๆวันหลังมาบ้านเรานะจ๊ะ”


“ครับ”

ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่าเซฮุนได้รอยยิ้มนี้มาจากใคร


เขาโค้งลาให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย


จนคุณแม่เดินไปที่ฝั่งคนขับแล้ว แต่ประตูฝั่งที่ผมยืนอยู่ยังไม่ปิดลง


“เซฮุน”


“หื้ม?”


มองใบหน้าซีดเซียวของคนป่วย ริมฝีปากที่ไม่สดใสดังเดิมแต่ก็ยังมีรอยยิ้มให้ผม


“รีบกลับมานะ”


“อื้ม เราจะรีบกลับมา”


“เซฮุนฉัน...”

เป็นห่วง


“เซฮุนจ๊ะ ปิดประตูด้วยลูก”


“เรารู้จงอิน เรารู้”


“...”


“เราขอบคุณนะ”

พูดเป็นคำสุดท้ายก่อนจะปิดประตูเครื่องยนต์ที่ติดเครื่องรถดังขึ้นแล้ว

มองเข้าไปในกระจกเด็กขี้หนาวกำลังโบกมือผ่านกระจกออกมา รอยยิ้มวางใจถึงออกมาจากเขาได้


คลายกังวลว่าเซฮุนจะไม่เป็นอะไร


อย่างน้อยก็ในวันนี้


 

 

 

 

“ช่วงนี้พักผ่อนมากๆหน่อยนะเซฮุน วันนี้อาจะให้น้ำเกลือเราไปก่อนพรุ่งนี้ถึงจะให้เติมเลือดนะ”


“...”


“พักที่นี่ซักสองคืนนะ”


“ฮะ...”

เขาเกลียดโรงพยาบาล เกลียดทุกอย่างที่อยู่รอบกายเขาตอนนี้.... อาหมอยังจดอะไรลงบอร์ดเหล็กเหมือนเดิม โดยมีพยาบาลมาช่วยในการจับข้อมือของเขาเอาไว้ มือเธอเย็นเฉียบคงเพราะเครื่องปรับอากาศนอกห้อง เขาไม่ชอบเข็มเย็นๆที่แทงเข้าที่ผิวหนังของเขาเพราะมันทั้งเย็นและเจ็บ


เขาไม่ชอบที่นี่เลย


เขาไม่ชอบบรรยากาศเงียบๆ


อาหมอเดินมาขยี้หัวเขาจนยุ่งแล้วบอกให้ยิ้มกว้างๆ เขาจะให้ออกจาโรงพยาบาลเร็วขึ้น

‘ ถ้าเซฮุนยิ้มกว้างๆ อาจะให้ออกจากโรงพยาบาลเร็วๆดีมั้ย 

แต่เซฮุนรู้ มุกนั้นใช้ไม่ได้กับเขามาเป็นสิบปีแล้ว


เขาเลิกเชื่อคำโกหกของอามานานแล้วเมื่อรู้ว่ามันไม่จริง


คุณแม่ไปคุยโทรศัพท์นานจนเซฮุนเริ่มเบื่อ อาหมอกับพยาบาลก็ออกไปจนหมดแล้ว

ในห้องเหลือแค่เขากับเสาให้น้ำเกลือ

แม้จะชินชากับการให้น้ำเกลือหรือเลือดจนไม่ร้องไห้เหมือนกับตอนยังเด็กแล้ว แต่เขาไม่ชอบเลยจังหวะที่หยดน้ำนั้นหยดลงมาเป็นจังหวะเชื่องช้าจนกว่าจะหมดถุง มันสอนให้เขาต้องรอและรอจนกว่ามันจะหมด


เซฮุนไม่รู้ว่าตอนที่สายตาเขาไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานเดียวในห้องพักผู้ป่วยเขารู้สึกยังไง ตอนที่เห็นว่ามันไม่มีเงาของต้นไม้ต้นนั้นอีกแล้ว ต้นไม้ต้นแรกที่เขาเคยเล่าเรื่องราวต่างๆให้ฟังเมื่อครั้งยังเด็ก

เพื่อนผู้มีชีวิตแสนเงียบสงบ

เดาว่าเพื่อนของเขาโดนตัดโค่นไปแล้ว ขนาดว่ามันไม่เคยทำอะไรให้ใครอยู่โดยไม่พึ่งพาสิ่งมีชีวิต ไม่เคยให้โทษ และให้ประโยชน์กับสิ่งมีชีวิตอย่างเราด้วยซ้ำไป

พวกเขายังทำลายได้


“เซฮุนลูก”

แม่คนสวยของเขาเดินกลับเข้ามานั่งอยู่ข้างๆเตียง


“เรื่องงานเหรอฮะ”


“ไม่ใช่หรอกจ้ะ”

รับพลังจากรอยยิ้มของท่านเช่นเคย เซฮุนชอบมองรอยยิ้มของแม่เพราะมันสวยเขาอยากเห็นมันทุกวัน

เขาจึงทำทุกอย่างไม่ให้ที่ต้องบ้านเป็นห่วงหรือกังวลใจ


เป็นความสุขของเขา


“งั้นคงคุยกับคุณพ่อ”


“...”


“ใช่มั้ยฮะ?”


“...จ้ะ”

วันนี้เป็นวันอังคารอาทิตย์สิ้นเดือน เซฮุนรู้ว่าวันนี้พ่อของเขาต้องไปที่ไหนถึงแม่จะอยู่กับเขามากกว่าท่าน แต่ครั้งนี้คงจะไม่ใช่


สีหน้าลำบากใจของแม่ทำให้เขารู้


เรียนรู้ว่าหลายปีจนจำไม่ได้ว่าครั้งแรกตอนไหน

“พ่อลืมเอกสารที่ต้องเอาไปให้ทางโน้นน่ะลูก จริงๆวันนี้แม่ตั้งใจจะอยู่กับหนู... พ่อเขาคิดว่าส่งไปจะใช้เวลานานกว่าเลยอยากให้แม่เอาไปให้”


“ขึ้นเครื่องเมื่อไหร่เหรอฮะ?”


“ตอนเช้ามืดน่ะลูก”


“แม่ จะไปรึปล่าว?”


ได้แต่คาดหวังอยู่ในใจลึกว่าแม่ของเขาจะปฎิเสธ ใจเซฮุนกลัวแบบนี้ทุกครั้ง


“คืนนี้แม่จะนอนที่นี่เป็นเพื่อนหนู แล้วพรุ่งนี้แม่ถึงจะไป”

แปลว่าไปอยู่ดี.....


“แม่จะได้เอาสมุดบันทึกเล่มล่าสุดไปให้ด้วยไงลูก ดีไหมหื้ม?”


“...”


“เขียนจบรึยัง แม่เห็นหนูซื้อเล่มใหม่แล้ว”


“ฮะ จบแล้ว”


ลู่หานต้องดีใจมากแน่เลย เขาต้องอยากเจอลูกมากแน่ๆ”


“ผมจะไปฮะตอนปิดเทอม”


“หรือไม่เราก็ย้ายไปอยู่ที่นั่นเลย คุณพ่อวางแผนจะเปิด---


“แม่ฮะ! ผมไม่อยากไป”

แววตาของแม่ที่มองมาดูผิดหวัง


“แต่เราจะไปฮะ  ไปเจอลู่หานบ่อยๆ”


“ลูกจะไปใช่ไหม?”


“ฮะ ผมจะไปแน่ๆ”


“เด็กดี”

และเขาก็ต้องหลับตาปล่อยให้มืออุ่นๆของผู้ให้กำเนิดลูบหัวไปมาอย่างเบามือ ความอบอุ่นของมือนั้นทำให้เขานึกถึงบางคนขึ้นมา


คนที่อบอุ่นมากๆ และทำให้เขาอบอุ่นไปทั้งหัวใจได้


เขาเอามืออีกข้างไปจับมือแม่เอาไว้เอาฝ่ามือที่มีความอบอุ่นหลงเหลือแนบแก้มเอาไว้ก่อนจะอมยิ้ม

“ขี้อ้อนจริงๆเลยเด็กคนนี้นี่”


“แม่ฮะ .... ผมรักแม่นะ”


“จ้า แม่รู้”


“แม่ไปเถอะ ตอนที่ผมหลับไปแล้วแม่ควรกลับไปพักผ่อนที่บ้านและเตรียมตัวออกเดินทาง”


“ลูก  ”


“แค่ตอนนี้ฮะ ตอนที่ผมยังไม่หลับให้รู้ว่าแม่อยู่ตรงนี้ก็พอ...”



“แม่ก็รักลูกเซฮุน”

ซึมซับสัมผัสอบอุ่นจนค่อยๆหลับไป

เขาไม่อยากหลับเลย พรุ่งนี้ตื่นมาเขาก็จะไม่เห็นแม่นั่งอยู่ตรงนี้อีกแล้ว


และเขาต้องอยู่ที่นี่คนเดียวอีกครั้ง

 






จงอิน.... เราคิดถึงจงอิน                                      







 

ว่างเปล่า...


เมื่อคืนว่าหนักแล้ว ตอนนี้หนักกว่าอีกเมื่อเขาเดินมาที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ต้นเดิมของเราแล้วไม่เจอเซฮุน

ไม่เจอเด็กขี้หนาวที่ใส่เสื้อกันหนาวมาโรงเรียนทุกวัน ไม่มีเสียงแง้วๆเวลาโดนเขาแกล้ง ไม่มีดวงตารีสวย


และไม่มีรอยยิ้มที่เขาชอบมองที่สุด


จงอินนั่งลงที่ม้านั่งคนเดียว

พยายามมองหาคนป่วยวันนี้ทั้งวันก็ไม่เจอ ตอนนี้ชัดแล้วว่าอีกคนไม่ได้มาเรียน


เพิ่งรู้ว่าม้านั่งมันกว้างขนาดนี้เลยเหรอ... ปกติแย่งกันเพื่อพื้นที่ว่างแบะเพราะมันมีพื้นที่ไม่ได้กว้างขนาดนั้นจนเขากับเซฮุนต้องนั่งเบียดกัน หลายครั้งเขาเลยต้องเอาตัวมากอดเอาไว้เพื่อจบปัญหา


จะเป็นยังไงบ้างนะ....


เด็กประหลาดของเขา


ข้อความซักฉบับก็ไม่มี วันนี้ก็ไม่มาให้เห็นหน้า อย่างน้อยโทรมาให้ได้ยินเสียงก็ยังดี


เขาควรหยุดฟุ้งซ่านและเอากระดาษออกมาวาดงานเหมือนเดิม

เมื่อก่อนเขาก็มานั่งที่นี่คนเดียวก็เงียบดี


ร่างดินสอก็ง่ายไม่มีแรงสั่นหรือเสียงใดๆรบกวน


ลงมือวาดไปได้เรื่อยๆ.... ภาพก็ออกมาเองโดยไม่ต้องอาศัยอะไรมากมาย


เหมือนภาพที่ติดอยู่ในหัวเขาในตอนที่เซฮุนยิ้มและดูภาพวาดของเขาไปด้วย เขาวาดภาพนั้นออกมาเมื่อคืนเป็นรูปคนรูปแรกของเขา


มันสวยงามมากจริงๆ





และเขารู้แล้วว่าเขาไม่ปกติอีกต่อไปแล้ว



ภาพในมือที่เขาวาดเสร็จเป็นภาพเซฮุนตอนที่ใส่หูฟังสายตามองออกไปเบื้องหน้าในมือยังคงถือสมุดบันทึกเล่มหนาที่เจ้าตัวชอบเอาออกมาจดอะไรเอาไว้ตลอดช่วงเย็นริมฝีปากบางเผยยิ้มเล็กน้อย


เขากำลังคิดถึงคนในภาพจนวาดออกมาอีกแล้ว



เขาคิดถึงเซฮุน













 บันทึกของโอเซฮุนหน้าที่10 (แผ่นที่1) เล่มที่16

เราคิดถึงจงอิน...





มาซะเทาเลยบทนี่ T^T ใครคือลู่หาน

น้องฮุนลูกกก หนูน่าสงสารอ่ะ

บทหน้าไม่เป็นแบบนี้นะ ขออึมครึมบทนึงก่อน (เป็นไปตามเนื้อเรื่องโปรดเข้าใจเลาน้า)


ตอนหน้าเราแต่งได้50เปอร์แล้ว จะเอามาลงไวๆนี้คับ ช่วงนี้หัวไม่ค่อยไป


#เซฮุนขี้หนาว





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #943 614_8894 (@614_8894) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 23:29
    น้องงงงงงงงงงงง TT
    #943
    0
  2. #923 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:52
    สงสารน้องงงง จงอินมาหาน้องเร็วๆนะ
    #923
    0
  3. #921 Anongnat Meengoen (@mimmomoney) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:37
    สงสารเซฮุนอ่ะ คงมีปมกับครอบครัว ลู่หานนี่แฝดเซฮุนใช่ป่ะเนี่ย
    #921
    0
  4. #838 SnowGril (@praeloveohse) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 20:34
    ลู่หานคือใคร???
    คิดถึงก็ไปหาเลยจงอินน้องอยู่คนเดียวน้องเหงา
    #838
    0
  5. #793 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 18:44
    ลู่หานนี่อะไรยังไง เป็นพี่น้องกันเหรอ? อ่านแล้วเหงาแทนจงอินเลย
    #793
    0
  6. #734 GinG- (@parkyuchun-ging) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:38
    ความจริง เรื่องนี้ก็แอบมัดปมน้อยๆ ให้คิดตามอยู่หลายที่นะ
    ตะไมน้องฮุนไม่โทรไปหยอดจงอินบ้าง รายนั้นจะเฉาตายแล้วมั้ยนั่น
    #734
    0
  7. #707 Melinoa (@mabomb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 02:11
    ลู่หาน คือแฝดอีกคนของเซฮุนแน่ๆเลย เพราะเซฮุนบอกว่า พวกเราอ่อนแอมากๆ แม่ต้องทรมานกับอากาบวมน้ำในครรภ์ และถ้าเดาไม่ผิด พ่อแม่ฮุนคงเลิกกัน แล้วลูกอยู่คนละที่ด้วยเหตุผลบางอย่าง
    #707
    0
  8. #682 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 02:12
    จงอินวาดรูปฮุนนนนน ฮื้ออออออออ
    #682
    0
  9. #613 Bjin_yui (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 00:04
    ครอบครัวมีอะไรซับซ้อนอะ งงมาก ลู่หานนี่คือใคร แหงะดถึงจงอินเหมือรกัน เซฮุนคงเหงา จงอินก็เช่นกัน
    #613
    0
  10. #549 aounnaruk (@aounnaruk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 01:35
    ใคร??? แล้วทำไมน้องฮุนต้องอยู่คนเดียวด้วย
    #549
    0
  11. #443 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 22:21
    ลู่หานคือใคร คุณพ่อไปไหน น้องฮุนอยู่คนเดียวอีกเเล้ว
    #443
    0
  12. #306 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 22:00
    งือ คุณแม่จะให้เซฮุนไปหาลู่หานที่ไหน;-; ถ้าวันนึงเซฮุนไปจริงๆแล้วหมีของเราล่ะ;-;
    #306
    0
  13. #187 liltlemonkey (@liltlemonkey) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 00:09
    แอบเศร้าตามแมวอ้อนเลย หรือว่าพ่อจะมีอีกบ้าน หมีมาปรอบหน่อยยย
    #187
    0
  14. #175 edekkell (@edekkell) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 00:02
    ลู่หานคือแฝดฮุนหรอ
    #175
    0
  15. #171 อีเหี่ยว (@slimtongs) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 19:36
    น้องฮุนลูก จงอินนาไปเฝ้าฮุนที
    #171
    0
  16. #127 Est-1705 (@Est-1705) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 00:34
    ปมของน้องฮุนคืออะไรร รู้สึกกังวลและเป็นห่วงน้องมากเลย
    #127
    1
    • #127-1 Pa.Pi.Hun~! (@pimlnt) (จากตอนที่ 11)
      12 มิถุนายน 2559 / 18:03
      อ่านไปแล้วก็น้ำตาซึม น้องฮุนน่าสงสาร
      #127-1
  17. #126 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 23:46
    สงสารเซฮุนจัง สู้ๆนะคะไรท์ ?
    #126
    0
  18. #125 ชั้นรัก exo (@exoticlover) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 22:22
    เซฮุนคงกำลังคิดถึงจงอินอยู่เหมือนกันแน่ๆ เลย เด็กดื้อกำลังเหงาแน่ๆ
    #125
    0
  19. #123 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 11:39
    แงงงงงงง คิดถึงตอนที่เซฮุนอยู่กับจงอิน เราเหงาตามทั้งสองคนเลย
    #123
    0
  20. #122 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 08:30
    อยากให้ตอนนี้จงอินอยู่กับเซฮุน
    #122
    0
  21. #121 KH_polyployly (@polyployly090900) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 06:10
    อารมณ์สีเทามากกกกก
    #121
    0
  22. #120 กลับมา ได้ไหม (@kaihunoo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 06:07
    จงอินไปอยู่กับเซฮุนเทอะนะแม่ไม่อยู่เซฮุนเหงา สงสารน้องจัง
    #120
    0