ตอนที่ 5 : 4.ตกหลุม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1783
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    21 ม.ค. 59





 

อือ........


ปวดหัวว่ะ


ตาของผมค่อยๆลืมขึ้นช้าๆ เหมือนโลกหมุนไหวไปมา รู้สึกพะอืดพะอม


พอจะจำได้อยู่หรอกว่าเมื่อคืนดื่มไปเยอะขนาดไหนถึงได้มาออกอาการแบบนี้


ผมสลัดหัวไล่ความมึนอยู่ครู่ใหญ่ก่อนอะไรๆจะชัดขึ้น


ทำไมผมนอนอยู่ที่เตียงแทนที่จะเป็นโซฟาล่ะ

สีของผนังก็.... ห้องชานยอล? ไม่ใช่งั้นเหรอ

ผมชันตัวนั่งอย่างลำบาก พอมองโดยรอบดีๆแล้ว


ผมนอนอยู่ห้องตัวเอง เตียงตัวเอง แถมกางเกงก็ไม่ยีนส์สีซีดที่ผมใส่ไปห้องเพื่อนเมื่อคืนด้วย ตอนนี้มันเป็นกางเกงบอลผ้าลื่นๆสบายๆแทน


แล้วทำไมผมกลับห้องมาได้วะเนี่ย เมื่อคืนจำได้ลางๆว่าเผลอหลับไปที่โซฟา รู้สึกตัวครั้งล่าสุดก็ตอนกลิ้งตกลงมาที่พื้น! แต่ตอนนั้นไม่มีปัญญาไปนอนบนนั้นอีกครั้งจริงๆ เลยปล่อยเลยตามเลย

แล้วนี่ อะไรวะเนี่ย! งงตัวเอง -_-


ยังไม่ทันจะคิดออก เสียงกุกกักดังออกมาจากครัวทำให้ผมสงสัยขึ้นมาอีก

ผมจะลุกไปดูก็รำคาญสังขารตัวเอง

ปวดหัวโว้ย!

ผมนั่งปุกลงกับพื้นอีกครั้งกว่าจะลุกขึ้นได้ ผมเดินอย่างไม่มั่นคงแถมกุมหัวตัวเองไว้อีก


ผมไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะสงสัยทำไม เพราะคนที่เข้าห้องนี้มีแค่สองคนคือผมกับรูมเมท(ที่ตอนนี้ไปกินข้าวกับพ่อแม่แฟนมันไง เหอะ!) กับชานยอลที่(อาจจะ)หากุญแจจากระเป๋ากางเกงผมแล้วลากผมมาส่ง เอ้อ รู้ว่าเป็นไปได้ยาก แต่ตัวเลือกแรกดูจะยากกว่า ขับรถจากนั่นมาที่นี่ทำไมล่ะครับ



“...”

นั่นแหละที่อยากถาม

“...”


ผมมองภาพข้างหน้าอย่างมึนๆ ก่อนจะตบหน้าตัวเองเบาๆ


ภาพหลอนแหงๆ ไม่มีทางที่คิมจงอินจะมายืนยกหม้อที่ต้มซุปอะไรซักอย่างลงบนโต๊ะอย่างเก้ๆกังๆในครัวห้องเราแบบนี้หรอก


รูมเมทผมทำอาหารห่วยมาก มันเลยให้ผมทำให้กินตลอด


มันสมาธิสั้นด้วย ชอบโมโหอุปกรณ์เครื่องครัว มีปัญหาก่อนจะทำเสร็จทุกที


มันเลยไม่เข้าครัว


“โอ้ย”

เจ้าของผิวสีแทนตอนนี้จับเข้าที่หูตัวเอง เหมือนจะเผลอไปจับอะไรร้อนๆเข้า


ซุ่มซ่าม...

 

แต่ทั้งหมดที่ผมบอกไป มันก็มีข้อยกเว้นนะ

จงอินทำอร่อยอยู่อย่างนึง เพราะเป็นของโปรดผม

เวลาที่ไม่สบายผมจะชอบอ้อนให้มันทำให้กินอยู่บ่อยๆ

และมันทำอร่อยมาก ไม่รู้เป็นเพราะมันอร่อยๆจริงๆหรือจงอินเป็นคนทำกันแน่


ผมยืนอยู่ไม่นาน อีกคนก็เห็นผม


“ไง...”

“...”

“ไอ้เด็กขี้เมา”


จงอินในชุดผ้ากันเปื้อนที่ผมใส่ประจำกำลังก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ


ปกติผมต้องโดยดุจนตายแน่


แต่สายตาที่มองมาอย่างเป็นห่วงตอนนี้มัน...

ค่อยๆใกล้เข้ามา จนตอนนี้อยู่ตรงหน้าผม

“ยังปวดหัวอีกมั้ย”


ผมส่ายหัวตอบช้า


จงอินเอามืออังแก้มของผมทั้งสองข้าง ก่อนจะโน้มมาแนบริมฝีปากบนหน้าผากของผม...


“โกหก”


ริมฝีปากเมื่อครู่ยกยิ้มนิดหน่อย ก่อนจะกว้างขึ้นเมื่อผมทุบไหล่กว้างนั่นให้ออกห่างๆ


“ทำไมล่ะ มึงสอนกูวัดไข้แบบนี้เองนะ”


นั่นมันตอนประถมประถมไหมล่ะ


“ตัวยังอุ่นๆอยู่เลยฮุนอ่า ไปอาบน้ำซะ”

ผมก้มต่ำลงไม่มองหน้าของเพื่อนสนิทอีก


“ทำซุปไก่ของโปรดไว้ให้แหน่ะ”


ผมควรทำไงวะ


“อร่อยมากด้วยนะ”

มันว่าอย่างภูมิใจก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้ผมที่ชี้ไม่เป็นทรงของตัวผม


ได้ยินเสียงกุกกัก เหมือนทางนั้นจะหันไปจัดจานโต๊ะแล้ว


ผมรีบหันหลังกลับมาแล้วเดินออกมาให้เร็วโดยไม่คิดจะมองมันอีกรีบเดินออกมาเท่าที่ร่างกายไหว

หลังจากออกมาไกลแล้วผมปิดหน้าตัวเองที่ตอนนี้ร้อนมากๆด้วยมือทั้งสองข้าง


“ต้องทำยังไงวะ...”


ทำไมต้องใจดีขนาดนี้ด้วยวะไคอ่า


ทำไมต้องอ่อนโยนกับกูขนาดนี้ด้วย


แล้วผมจะเลิกชอบมันได้ยังไง


 “แล้วจะไม่ให้ชอบได้ยังไง”

ผมถอนหายใจอยู่หลายครั้ง ยืนตั้งหลักอีกพักใหญ่ จนไอ้เพื่อนตัวดีตะโกนไล่มาอีกทีนั่นแหละผมถึงเอาร่างกายเข้าห้องน้ำไปได้


เหมือนหอบกายหยาบเข้าไปอาบน้ำ

หัวใจผมเหมือนโดนขโมยเลย....

ตอนที่เห็นหน้ามันแบบนั้นน่ะ

เปิดน้ำอุ่นๆให้ตัวเองสบายมากขึ้น อาการปวดหัวของผมก็เหมือนหายไปดื้อๆ


ตอนนี้ผมนอนอยู่บนเตียงอีกครั้งหลังจากเดินออกจากห้องน้ำมาใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย ฟุบหน้าลงกับหมอน

“อ่า... อยากนอนอีกหน่อยจัง”


ผมพ่นลมหายใจ ที่ทำถ่วงเวลาอยู่เนี่ยเพราะไม่รู้จะทำหน้ายังไงเวลาที่มองหน้าจงอิน


มันคงเป็นคนเดียวที่แค่มองสายตาก็รู้ว่าคิดอะไรอย่างชัดเจน


และคงเป็นคนเดียวแล้ว...ที่ทำให้ผมชอบมากขึ้นเรื่อยๆแบบนี้


บ้าว่ะ

 


 

 

 


และตอนนี้ผมนั่งลงกับเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามจงอิน อย่างกล้าๆกลัวๆเนี่ยแหละ

“...”

นั่งมองมันตักซุปใส่ถ้วย แล้วเลื่อนมาให้ผมเป็นอันดับแรก

“ดีขึ้นมั้ย”


จงอินว่าทั้งที่ยังยุ่งกับการจัดช้อน แก้วน้ำให้ผม


ก่อนที่จะลุกหายไป


คือผมก็งงนะ พอมีสติแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าอยู่ดีๆจงอินมันกลับมาจากต่างจังหวัดกะทันหันแบบนี้ทำไม ถ้ามาทันไปรับผมกลับมาก็น่าจะขับรถออกมาจากที่นั่นตอนกลางคืน ทำไมต้องรีบกลับขนาดนั้นด้วย

ผมหนีไปกินเหล้าเมาก็ไม่ว่าอีก ทำซุปให้กินอีกต่างหาก


“ทำไมมองกูแบบนั้นอ่ะ”


เพื่อนตัวดำของผมยื่นยาแก้ปวดหัวที่รองด้วยที่รองแก้วเล็กมาให้


วางมันอยู่ข้างๆแก้ว ก่อนจะเดินไปนั่งที่ตัวเอง และเริ่มตักซุปใส่ถ้วยของตัวเองบ้าง


ผมแอบยิ้มกับความใส่ใจนั่น ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นคนไม่สบายดังเดิม


หลังจากกินกันอยู่เงียบๆ ผมก็ทนความอยากรู้ไม่ไหว

“มึง กูถามหน่อยดิ”

เสียงเหมือนเป็ดเลยว่ะ =_=

ผมกระแอมใส่เสียงเพื่อพูดอีกครั้งนึง


“ทำไมรีบกลับมาวะ ไหนว่ากลับวันจันทร์ไง”

มันยักไหล่เหมือนไม่อยากตอบเท่าไหร่

“ก็เบื่อ”

“แล้วแฟนมึงไม่โกรธตายเหรอ”

“ไม่หรอกม้างง”

คิมจงอินไม่ได้หล่ออย่างเดียวหรอก กวนตีนด้วย

“แล้วขับรถมาตอนกลางคืนทำไม นอนรึยังเนี้ยฮะ”

"เห้อ คนที่หนีไปแดกจนเมาคนเดียวแถมขนาดกูลากกลับห้องมายังเมาไม่รู้เรื่องไม่ต้องมากห่วงกูหรอกน่า ห่วงตัวเองเห๊อะ"

"โธ่...อย่างน้อยกูก็เปลี่ยนเสื้อผ้า"

"นั่นกูเปลี่ยนให้หรอกครับเพื่อน"

"...."

"อ่าวๆ เงียบเลย"

"ไอ้..."

"ไม่ได้ทำไรหรอกน่า"

มันว่าขำๆก่อนเอื้อมเอาถ้วยผมไปเติมให้อีกรอบ

“โทรไปขอโทษเธอเลย ไปทิ้งแฟนไว้แบบนั้นยังไงมันก็..”

“กูทิ้งที่ไหน นั่นก็บ้านเค้า”

“ไม่เห็นต้องทำแบบนี้...กูไม่ได้เป็นอะไรมากซักหน่อย”

“...”

“กูดูแลตัวเองได้น่า”

“...”

“ไอ้ชานยอลก็อยู่”

“...”

“กลับไปมั้ย... เดี๋ยวเค้าหาว่ามึงให้ความสำคัญกับเพื่อนมากกว่า..”

“ถ้าพูดอีกกูจะโกรธจริงๆนะเซฮุน”

“ก็...”

“โอเซฮุน”

โอเค ไม่พูดก็ได้วะ

ผมไม่อยากเสี่ยงกับอารมณ์รุนแรงของมันหรอก 

เป็นหมีที่โมโหน่ากลัวสมเป็นหมี


“กูบอกเค้าแล้วว่ามึงไม่สบาย เลยกลับมาดู”


“....”


“แฟนไปหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่มึงมีคนเดียว”


“...”

"ควรรู้ตัวนะว่าตัวเองสำคัญ"

"..."


“ไม่มีมึงกูจะอยู่ไหวมั้ยล่ะ”


นอกจากความกวนตีนแล้ว กูยกให้อีกอย่างก็ได้....

อบอุ่น


เอ่อ จนแก้มร้อนเลยแหละ


แต่นั่นล่ะครับ หลุมดีๆนี่เอง


หลุมที่ปีนขึ้นยากซะด้วย


หลุมที่ผมเผลอตกไปซะแล้ว


“กินอีกหน่อยนะ เซฮุนอ่า”


เพราะรอยยิ้มของเค้า

 

 

      รอนานมั้ายยยยยยย

จาร์ยสั่งงานเยอะตั้งแต่ต้นเทอมเลย

ขอโตดด T^T


#ฟิคสถานะไคฮุน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #244 Huniihun94 (@spam785) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 13:33
    บ่วงหนักกมากกกเขินเลยอะ พี่เค้ากะไม่ให้ฮุนนาหนีไปไหนได้เลยใช่ไหมเนี่ยย
    #244
    0
  2. #188 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 14:04
    จงอินพูดแบบนี้ไง เปนนี่ๆก็ตกบ่วงงงง
    #188
    0
  3. #174 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 00:55
    เป็นฟีลที่หน่วงจั้งงงงง
    #174
    0
  4. วันที่ 11 เมษายน 2559 / 12:48
    ชอบก็บอกว่าชอบ รักเขาก็บอกเขาไปสิ จงอิน
    #156
    0
  5. #134 storyfly (@fairy21) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 18:05
    แหมมม เพื่อนกันมากเลยจย้าาา - - รีบๆรู้ตัวเหอะจงอิน เดี๋ยวก้อยอนให้ฮุนๆมีใหม่ซะหรอก อิ_อิ
    #134
    0
  6. #119 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 22:59
    โอยยย จงอินน่าา ใครใช้ให้วัดไข้แบบเน้คะน้องฮุนเค้า เขิลตายเลย
    #119
    0
  7. #51 eunnabaek (@eunnabaek) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 05:50
    ชอบก็บอกเค้าไปสิจงอิน แหมมม

    #51
    0
  8. #29 june2546 (@june2546) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 00:27
    ตกลง จงอินชอบน้องฮุนหรือโซยอง
    #29
    0
  9. #28 inneedus98 (@inneedus98) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 09:02
    ชอบทำให้หวั่นไหวจังนะะะ
    #28
    0
  10. #27 sthlikethat (@lziizl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 08:38
    ฮืออออ อบอุ่นกว่านี้ก็พระอาทิตย์แหละ ถ้าจะห่วงมากกว่าแฟนขนาดนี้ ทำไมไม่ขอเป็นแฟนไปซะเลย 55555 สนุกดีค่า รอตอนต่อไปนะคะ อยากเห็นจงอินหึงจัง 5555
    #27
    0