ตอนที่ 20 : sp:4 ตลอดไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 935
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 มิ.ย. 59


เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปได้จริงๆหรือปล่าว? 





เวลาเป็นสิ่งไม่แน่นอนและหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว


บางทีก็เร็วเกินไปจนน่าใจหาย... ในตอนแรกที่แอบรักเพื่อนสนิทตัวเองยังจำได้ตอนที่ผมเกือบย้ายออกจากห้องและตัดใจจากมันเลือกที่จะเดินหันหลังจากสถานะเพื่อนที่ตัวเองมีอยู่  แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อได้ยินคำว่ารักจากปากของอีกคน ถึงการคบกันของเรามันอาจจะไม่ได้ถูกใจทุกคนหรือถูกต้องที่สุดแต่ทางนี้เราสบายใจที่สุด ไคเป็นความสบายใจของผมเสมอแค่ได้จับมือมันเอาไว้ความกังกลของตัวผมจะถูกลบออกแล้วแทนที่ด้วยความอบอุ่น เราผ่านพ้นมันมาได้ทั้งการไปเจอพ่อกับแม่ผมและสารภาพกับท่านเราทั่งคู่คุกเข่าลงบอกเหตุผลทุกอย่างกับท่านเราบีบมือกันแน่นแววตาเต็มไปด้วยความกลัวและรู้สึกเสียใจแต่นั่นก็หนึ่งปีมาแล้ว เราผ่านมันมาได้อย่างดีแม่ผมออกจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่บอกไปแบบนั้นแถมยังฝากดูแลผมกันวุ่นวานไปหมด เราไม่ค่อยทะเลาะกันถึงจะต้องรับกับอารมณ์ขี้หึงของคนรักอยู่บ้างแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของเราสองคน

กลุ่มเพื่อนที่อยู่กับเรามาตั้งแต่ปี1 เมาด้วยกัน ทะเลาะกัน ตกใจตอนบอกเรื่องของผมกับไค เสียงล้อเลียนยังดังมาไม่หยุดจนกระทั่งเทอมนี้ที่ในกลุ่มไลน์ประจำเงียบเสียงลงไป

ทุกคนกำลังวุ่นอยู่กับโปรเจกจบการศึกษาของตัวเอง รวมถึงแฟนผมที่หลับกลางอากาศเพราะไม่ได้นอนมาหลายคืนติดอยู่บนเตียงใกล้ๆนี่ด้วย


แค่เผลอไป ตอนนี้เราคบกันมาจะสองปีแล้ว


เป็นแฟนกับหมีมาได้ตั้งสองปี

เราอยู่ด้วยกันอย่างเรียบง่ายไม่ได้หวานมากมายหรอก(มั้ง) ต่างคนต่างเคยชินที่มีกันแบบนี้อยู่แล้วเป็นทั้งของตายและของที่ขาดกันไม่ได้


ผมโอเซฮุนนักศึกษาปี4ที่ต้องนั่งแก้เล่มโปรเจกอยู่สามวันแล้ว ทั้งต้องเข้าช็อบทั้งแก้เล่มจนจะตาย แต่นั่นแหละไม่กี่เดือนเราจะเรียนจบแล้วและอีกไม่กี่วัน.... จะถึงวันครบรอบของพวกเรา

ผมกับไค

ไม่รู้ว่าไอ้หมีสถาปนิกวันนั้นจะจมกองเอกสารเหมือนทุกทีรึปล่าวเห็นชอบบ่นว่าเห็นตัวหนังสือมากๆแล้วใจสั่นไม่เหมาะกับคนแบบเขาตัดโมดีกว่าจนแล้วจนรอดงานมันก็ไม่เสร็จซักที

ไม่ได้หวังว่ามันจะจำได้หรอกนะ แต่ทุกครั้งวันสำคัญมันจะชวนไปโน่นนี่ตลอดจนผมเคยตัว เห็นแบบนี้มันก็โรแมนติกนะขัดกับมาดสุดๆ และผมอยากทำอะไรให้ตอบแทนบ้างเลยมาเร่งงานตัวเองอยู่นี่ไง





“หิวแล้ว....”

หัวเราะออกมาหน่อยๆ ไม่ได้หันไปสนใจหมีที่ทำตัวเป็นเด็กน้อยมาอ้อนโดยกอดเข้าที่ด้านหลังของผมตอนนี้


ยังแสร้งพิมพ์งานต่อไปจนคางทู่ๆมากดลงกับไหล่ผม


“งานกูยังไม่เสร็จเลย”

ตอบเสียงอ่อยให้ทางคนที่ทำหน้าขัดใจอยู่ใกล้ๆ ไคที่ตอนนี้หน้าตางอแงส่งเสียงประท้วงทันทีที่ได้ยิน อ้อมกอดมันแน่นขึ้นแถมยังขโมยหอมแก้มผมอีก


“ย๊า! น้ำก็ไม่อาบนะไอ้หมี”


“โถ่...ฮุนนา”


“ยัง ยังอีก”

อีกฝ่ายยังทำหน้าทะเล้นแกล้งผมต่อจนต้องละจากงานมาตีเข้าที่ไหล่หนาหลายๆที


“ทำมาหลายวันแล้วนะ นอนบ้างยัง”


“เดี๋ยวค่อยนอน”


“ใช้ไม่ได้เลยแบบนี้...”

อีกคนส่ายหน้า ละจากผมไปที่หน้าจอมองอยู่ซักพักก็หันมาขยี้หัวผมเล่น


“ไม่เล่น เดี๋ยวงานกูไม่เสร็จ”


“เดี๋ยวทำให้ก่อน ไปนอนก่อนไปสลับกัน”


“ไหนว่าหิวไง”


“อืม : (


“...”

ไคเบะปากเข้ามาหาจนผมต้องยิ้มให้เพราะเอ็นดู อ่า...กลายเป็นหมีขี้อ้อนไปแล้ว


“มาให้กินหน่อยดิ”


“อื้มมม”

ช้าไปแล้วกับการหนี ได้แต่นั่งให้อีกฝ่ายจูบอย่างดูดดื่มอยู่ที่เก้าอี้ จูบที่ดีกับใจผมเสมอทั้งเหมือนดูดพลังงานและให้พลังงานกันและกัน


หลังจากที่แทะเล็มผมจนสาแก่ใจแล้ว เราก็กอดกัน


“อา... ดีจัง”


“หื้ม”

เงยหน้าขึ้นมองมันทั้งทียังกอดกันแน่นอยู่


เห็นแค่รอยยิ้มที่ชวนตกหลุมรัก รอยยิ้มที่คุ้นเคยและอบอุ่น


“ดีจังที่มีมึงอยู่ตรงนี้”

อยากจะแซวอยู่แหละ แต่ก็เขินเกินกว่าจะทำอย่างงั้น

เก่งสุดก็แค่ตอบรับไปและซุกอยู่กับร่างกายของอีกคน


“รักนะ”


“รักจังเลย อยู่ด้วยกันไปอีกร้อยปีเลยโน๊ะ”


“ถ้าไม่แก่จนจำความไม่ได้”


“ไม่ๆ พูดจริงนะ”


“...”


“เรียนจบแล้วไปอยู่ด้วยกันเถอะฮุน”


“...”

คลายอ้อมกอดออกแล้วหันมองหน้าไคชัดๆ ไม่ได้การล้อเล่นอยู่จริงๆ


เขายังตอบไม่ได้เลย ว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปได้จริงๆหรือปล่าว เราไม่รู้อนาคต เราไม่รู้ว่าจากนี้อีกห้าปีสิบปีอีกคนจะเป็นยังไงหรือตัวเราจะเปลี่ยนไปไหม


อยากอยู่กับปัจจุบันตรงหน้า


“กู ไปนอนก่อนนะ”

ส่งยิ้มบางๆไปให้ก่อนจะพาร่างกายไปพักผ่อนที่เตียงนุ่มๆของเรา


“ไม่เป็นไรฮุนนา... ค่อยๆคิดกันก็ได้”


“อืม”

ซบหน้าลงกับหมอนนุ่มๆแล้วปัดความคิดทุกอย่างออกจากหัว เขาเองก็อยากจะใช้ชีวิตด้วยกัน ...แต่ก็ยังมีความกลัวอยู่ ไม่ใช่ไม่แน่ใจในคำว่ารักของมันหรือเขา แค่ แค่ในอนาคตข้างหน้ามันมีอะไรอีกเยอะแยะที่เราไม่สามารถคาดเดาได้เลย ยังกลัวว่าหลายอย่างจะจบลง


ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรักไคมาก รักจนสร้างความกลัวพวกนี้ขึ้นมา



เราจะอยู่ด้วยกันไปตลอดได้จริงๆหรอ?



 

 

     หลังจากวันนั้นไคไม่ได้ผิดปกติไปและเขาเองก็ไม่ได้ให้ตอบออกไปในทันที เราทำงานทำโปรเจกและเก็บวิชาต่างๆที่เราลงเรียนไว้ให้ครบ มีไปกับเดอะแก๊งค์บ้างแต่น้อยลงแทบไม่มี


เซฮุนเหลือข้าวของที่ต้องใช้ในวันนี้นิดหน่อย มันเป็นวันก่อนจะครบรอบ เขาต้องการอะไรหลายอย่างเลยต้องโกหกแฟนว่ามาซื้อของทำโปรเจกตัวเอง


โดนบ่นไปตามระเบียบเพราะไอ้หมีเคลียร์งานเสร็จแล้วและอยากอยู่ด้วยกันทั้งวัน


แหะ เรื่องอะไรจะอยู่ให้กินวะ เดี๋ยวก็อ้อนไปอ้อนมาจนได้กันเหมือนทุกที เขายิ่งต้านทางคิมจงอินไม่ค่อยได้อยู่และคนที่เสียเปรียบก็ตกเป็นเขาอีก

(เอ่อ ไว้ตอนกลางคืนแล้วก็อีกเรื่อง -///-)


ระหว่างที่รอของชิ้นสุดท้ายอยู่ที่ร้านขนมชื่อดัง เซฮุนไม่ได้มองไปรอบๆเล่นมือถือตัวเองเพลินๆไม่นานเสียงหวานๆก็เรียกเขา



“เซฮุน เซฮุนใช่มั้ย?”



 

เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นอย่างดีใจขัดกับเขาที่ยิ้มฝืดไปให้ ... ให้แฟนเก่าของแฟนตัวเอง


“เซฮุนจริงๆด้วย”


“โซยอง กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาทันทีที่ได้มองใบหน้าหวานใกล้ๆ ผู้หญิงตัวเล็กที่เขากับจงอินทำร้ายจิตใจ เมื่อก่อนเขาไม่สามรถนั่งคุยกับโซยองนานๆได้เลยเพราะรู้สึกแย่ที่ต้องปั้นหน้ายิ้มทั้งที่ใจแอบชอบแฟนเธอรู้สึกแย่ที่ต้องทำเหมือนโกหกเธอไปด้วย


“คุยกันหน่อยได้มั้ย?”


ความอึดยังเดินต่อไป เราสั่งเครื่องดื่มและพากันมานั่งในโต๊ะมุมที่ค่อนข้างส่วนตัว


ต่อให้ผู้หญิงตรงหน้าเขาไม่ได้ดูใกล้กับคำว่าอกหักหรือเศร้าเสียใจแต่เซฮุนก็ยังรู้สึกได้ว่าเธอต้อเคยรู้สึกถึงมันแน่และสาเหตุมันเป็นเพราะตัวเขาเอง


“ไม่เจอกันนานเลย เซฮุนสบายดีนะ”


“อ่า เราสบายดี”


“จงอินก็คงสบายดีเหมือนกันสินะ”


“...”


ถึงจะไม่ได้ใช้น้ำเสียงไม่น่าฟัง แต่ประโยคชวนรู้สึกแย่นั่นมันก็...


“เราเลิกกันไปนานแล้ว อย่ากังวลเลยน่า”

รอยยิ้มเล็กๆนั่นคลายความเครียดระหว่าเราไปได้ดีทีเดียว


“อื้ม มันก็สบายดี”


“เฮ้อ...”


“...”

คนตัวเล็กจับเครื่องดื่มในมือเหม่อๆ รอยยิ้มยังประดับเอาไว้ในใบหน้าสวยเช่นเดิม แต่เซฮุนรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปนิดหน่อย


“มีอะไรรึปล่าว?”


การที่เธอมาคุยกับเขาเป็นเรื่องเป็นราวแบบนี้มันก็แปลกพอสมควร เราไม่ได้สนิทกันและเธอคงรู้อยู่แล้วว่าแฟนเก่าเธอคบกับเขาอยู่


“เซฮุนกับจงอินคบกันแล้วสินะ”


“...”


“เรารู้มานานแล้วล่ะ ไม่เป็นไร”


“โซยอง โอเคแน่เหรอ เรา...”


“เราอยากขอโทษเซฮุน”


“ห๊ะ”


“ที่เราอยากคุยด้วยวันนี้คือขอโทษ”


“เดี๋ยวนะ เราต่างหากที่...”

อีกคนเงยหน้าขึ้นมามองและส่ายหน้า


“เราคิดมาตลอดตั้งแต่อยู่ที่โน่น ว่าเราทำผิดกับเซฮุนจริงๆ”


“...เอ่อ ”


“ฟังเราก่อนนะ เรามีเรื่องอยากจะพูดเยอะเลย”


“อืม”

ผมพยักหน้าและเริ่มสบายขึ้น อย่างน้อยๆผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้เลวร้าย


“ตอนที่เราคบกับจงอินน่ะเรารักเขาจริงๆนะ แต่ตอนนี้เราไม่ได้รักแล้วล่ะ”

“...”

“เหมือนเราจะรู้อยู่แล้วว่าจงอินไม่มีทางรักเราได้หรอก”

“...”

“เพราะเขารักเซฮุน เรารู้ว่าเซฮุนก็รักจงอิน สายตาที่มองกันน่ะมันดูพอเศษมากเลย ตอนที่เราไปที่ห้องแล้วเซฮุนอยู่จงอินจะพูดกับเราไม่เหมือนเดิมเอาใจเราไม่เหมือนเดิมเลี่ยงที่จะกอดเราหรือใกล้เราเกินไป เราเห็นหลายๆครั้งที่เซฮุนมองมาที่เราสองคน สายตาของเซฮุนดูเศร้ามากๆ ตอนนี้เราเสียใจนะที่ทำไมไม่ออกมาให้เร็วกว่านี้ ยังดึงดันว่าจงอินเป็นของเรา และยังไงเซฮุนก็เป็นผู้ชายทั้งคู่เป็นผู้ชายเหมือนกัน”

“...”

“แล้ววันนึง เราแอบเล่นโน๊ตบุ๊คของจงอินตอนหลับ”

“...”

“เราก็ค้นไปเรื่อยจนหลงเข้าไปในแฟ้มอันนึง แฟ้นแปลกที่ไปอยู่กับพวกโปรแกรมเกมส์แต่กลับมีรูปภาพเต็มไปหมด”

“...”


“มันเป็นรูปนายเซฮุน ทั้งหมด”


“เราไม่เคยเห็นเลย”


“งั้นเหรอ... ฮ่าๆ เขาคงเขินน่ะขนาดเป็นแฟนกันก็ยังไม่ยอมให้ดู”

“...”

“ไม่ใช่แค่รูปที่เก็บไว้ทั่วๆไปหรอกนะ มีตั้งแต่เซฮุนเด็กๆ รูปของเซฮุนกับจงอินเองตอนช่วงอายุต่างๆ เราเห็นความตั้งใจถ่ายในรูปพวกนั้น จงอินถือกล้องตลอดเลยใช่มั้ยล่ะ ตอนนั้นคงตั้งใจถ่ายเซฮุนเก็บเอาไว้นั่นแหละ มันเยอะจนเราเปิดดูต่อไปไม่ไหว จริงๆเราก็เปิดดูมันต่อไม่ไหวเองมากกว่า”


“...”                    


“ตั้งแต่ตอนนั้น เราก็รู้อยู่ตลอดว่าไม่มีที่เหลือให้เราแล้วล่ะ ในหัวใจของจงอิน”


ผมเม้มปากเข้าหากันปิดปากอย่างอึ้งๆกับข้อมูลที่เพิ่งได้รับ รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเรื่อยๆ


“ยิ่งตอนที่ไปหาพ่อกับแม่เราแล้วจงอินขับรถกลับมาโซลเพราะเซฮุน มันก็ยิ่งชัดเจน”


“เราขอโทษ”


“ไม่หรอก เซฮุนไม่ผิด หลังจากนั้นจงอินก็ทำตัวชัดนะว่าอยากเลิกกับเราแต่เราก็ยังดื้อดึงจนถึงที่สุด”

“...”

“ถึงที่สุดแล้วมันก็ไม่มีอะไรเหลือเลย นอกจากความเจ็บปวด”


“โซยอง...”


“ตอนไปที่นั่นเราก็ยังตัดใจไม่ได้ทันทีหรอก ยังแอบหวังว่าเขาอาจจะเปลี่ยนได้”


“...”


“จนเราเจอแฟนเรา เอ่อ...ลืมแนะนำ”

มือเรียวยื่นภาพบนช่องกระเป๋าตังมาให้กับเรา มันเป็นโพลารอยน่ารักของโซยองกับผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง

“เนี่ยชอบบอกว่ารูปแบบนี้ดีกว่ารูปโทรศัพท์เพราะมันจับต้องได้ เราจะได้เห็นง่ายๆ เชยจะตายฮ่าๆ”

“ดีแล้ว”

“ใช่ เขาดีมากเลย จนเรารักเขาและรู้สึกตัวว่ากำลังรั้งจงอินเอาไว้กับคนที่เขาไม่ได้รักมานาน นานจนอาจจะไม่ได้บอกรักนายเซฮุน”


“อื้ม”


“ไม่ได้เสียดายเลยตอนที่เห็นคอมเม้นของกลุ่มเพื่อนๆนายสองคนแซวได้รู้ว่าในที่สุดพวกนายสองคนก็ได้คบกัน ได้ทำตามหัวใจตัวเองซักที”


“...”


“เราขอโทษ และยินดีด้วยจากใจ”


“ยินดีด้วยเหมือนกันโซยอง”


“ไว้งานรับปริญญาเราจะโผล่ไปนะ”


“ได้เลย มาได้เสมอนะ”

เราสองคนนั่งอยู่อีกซักพักคนรักของโซยองก็มารับ เราทักทายกันและเค้กที่ผมสั่งเอาไว้ก็ได้พอดี


ไม่รู้ว่าความรู้สึกอิ่มเอมจนจะบินได้นี่คืออะไร อะไรที่กำลังบ้าเพราะยิ้มตั้งแต่ออกนอกร้านจนถึงในห้อง


ห้องของเรา

ห้องที่เขากับจงอินอาศัยอยู่ด้วยกันมาสี่ปีแล้ว

ห้องที่จงอินขอเขาเป็นแฟน

ห้องที่เขาเกือบย้ายออกไปเพื่อหนีหัวใจตัวเอง

ห้องที่เรามีอะไรกันครั้งแรก เป็นครั้งแรกที่ทำตามหัวใจได้ยินเสียงของหัวใจกันและกัน


ห้องที่เราบอกรักกัน




ผมเปิดประตูห้องนอนก็พบว่าจงอินจัดโต๊ะทำงานรกๆของตัวเองอยู่


“กลับซะ สะ สาย...”


พรึบ!


และเข้าปล่อยของทุกอย่างเอาไว้ กระโดดกอดคนรักของตัวเอง


คนรักที่เขาเข้าใจว่าเขาแอบรักมันมาข้างเดียวตลอด


“อ้อนอะไร หื้ม?”

ผมไม่ตอบแล้วกระชับอ้อมกอดเอาไว้แน่นยิ่งขึ้น เหมือนอยากขอบคุณอยากบอกรัก อยากซึมซับคนคนนี้เอาไว้



“...”

พอเห็นว่าผมไม่ตอบอะไร อีกคนก็ไม่เร่งเร้าเอาคำตอบจงอินหันมากอดผมเอาไว้เช่นกัน ทั้งยังโยกไปมาเหมือนกล่อมเด็ก



“แฟนไคเป็นอะไรน้า”



“...”



ลูบหัวผมเบาๆ ก้มลงมาจุมพิตที่เรือนผมของผมจนรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา


ทำไมไม่รู้นะ...


ว่ามันรัก รักมาตลอด ทำไมไม่รู้ตัวนะเซฮุน



“ไหนลูกแมวของไคเป็นอะไร เครียดเหรอ?”


“...”


“ทำไมตาแดงๆ”

จับมือที่ประคองใบหน้าของตัวเองเอาไว้แล้วยิ้มให้ทั้งน้ำตาคลอ


“เซฮุน...”

“ปล่าว เอาของไปเก็บให้หน่อยสิ”

ชี้ไปหาของที่ตัวเองซื้อมาอย่างดีที่ตอนนี้กองอยู่ที่พื้นแล้ว


อีกคนชี้หน้าคาดโทษเอาไว้ว่าจะกลับมาชำระความแน่ แต่ก็ยอมปล่อยและเอาของไปเก็บเงียบๆ

คงจะคิดว่าผมเหนื่อย



นั่งลงที่โต๊ะทำงานของคนที่ผมให้ออกไปแล้ว เปิดโน้ตบุคแล้วเริ่มหาตามแฟ้มเกมส์ที่มีอยู่ไม่กี่เกมส์ที่มันชอบเล่น

ไปจนเจอ... แฟ้มที่ตั้งชื่อว่า ( .. ) คลิกเข้าไปด้วยใจที่เริ่มเต้นแรง


และเขาก็ต้องยิ้มออกมาเพราะเห็นรูปตัวเองจริงๆ ทั้งตอนเด็กที่หน้าตายังหน้าเกลียด งานโรงเรียน ตอนอยู่กับลูกหมาที่เราถ่ายไว้ด้วยกัน ยันภาพที่เราขึ้นมหาลัย และภาพผม รูปผมที่ต่างๆเต็มไปหมด แม้แต่รูปตอนที่หลับอยู่บนเตียงที่ห้อง


“ตั้งแต่ตอนนั้น เราก็รู้อยู่ตลอดว่าไม่มีที่เหลือให้เราแล้วล่ะ ในหัวใจของจงอิน”

 

แล้วตั้งแต่ตอนไหนที่เพื่อนสนิทผมก็แอบรักเพื่อนเหมือนกัน


ตั้งแต่ตอนไหนที่เราตกหลุมรักกัน


แล้วตั้งแต่ตอนไหนที่ผมรักมันมากมายขนาดนี้






“เซฮุนนา........ ย๊าๆๆๆ”

จงอินที่ตอนแรกเหมือนจะเข้ามาเรียกกลับรีบวิ่งเข้ามาตาโต


รีบปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊คอย่างรวดเร็ว


“เปิดดูอะไรเนี่ย!


“อะไรล่ะ กูดูไม่ได้เหรอ”


“ก็ได้...แต่ดูอะไร เมื่อก็เห็นเข้าภาพ”


“...เห็นแล้ว”

“...”

และมันก็นิ่งไปเลย

“เห็นหมดแล้ว”

“หมดเลย?”


“อื้อ หมดเลย”


ลุกขึ้นยืนจนสายตาเราเสมอกัน อีกคนดูยังตกใจอยู่ที่อยู่ดีๆก็โดนจับได้


“มันดูแปลกใช่มั้ยล่ะ กูรู้...เหมือนสโตกเกอร์เลย”


ผมส่ายหน้า อีกคนดูไม่มั่นใจเลยที่ผมทำท่าทีแบบนั้น


“ไคอา...”


“...”


“รักกูมั้ย”


“รักสิ ถามได้ เฮ้ๆ”

แค่นั้นแหละ.... มันก็ต้องรับน้ำหนักผมอีกรอบ ผมกอดมันเอาไว้ก่อนจะหอมแก้มซ้ายขวา ละออกมายิ้มกว้างให้


“ขอบคุณนะ ชอบมากๆเลยต่างหาก”


“เหรอ...”

และจุ๊บที่ปากหนาไปหนึ่งทีก่อนที่เขาจะพูดอะไร ยิ้มออกมาเขินๆ


“รักเหมือนกัน รักมากๆ รักที่สุดเลย”

และได้ยิ้มกว้างกลับมาเช่นกัน


“รักเซฮุนมากกว่าอีก”


“หึ”


“อะไร”


“เรา...อยู่ด้วยกันไปอีกร้อยๆปีเลยนะๆไคอา...”




และร่างผมก็ลอยสูงขึ้นเพราะคำตอบนั้นอีกครั้ง ห้องทั้งห้องมีแต่เสียงหัวเราะของเราทั้งคู่



ไม่เหลืออีกแล้วความกังวล หรือการกลัวถูกทอดทิ้ง



 “อยู่ด้วยกันไปตลอดเลยนะ”


รอยยิ้มและสายตาของจงอินเป็นเครื่องยืนยันมากพอแล้ว และแค่ความรักนั้นก็พอแล้ว



“อื้อ”



ความรักของเราทั้งคู่





 



จบแล้ว (จริงๆ) T^T ตอนแรกเราจะแต่งสเปแค่2ตอนอ่ะ แต่คิดถึง คิดถึงเรื่องนี้มากๆ
อย่างที่บอกว่าเรื่องนี้เป็นฟิคเรื่องแรกของเรา แล้วเราก็ชอบเนื้อเรื่องนี้ของไคฮุนมากๆ เขาเป็ฯเพื่อนกันอ่ะแกแล้วคิดว่าอีกคนไม่รักมาตลอดต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้ พอเป็นแฟนกันก็หวานแบบยังมีความเพื่อนกันอยู่

คงคิดถึงอีกแน่เลย แต่เราจะลงตอนนี้เอาไว้เป็นตอนสุดท้ายแล้วจริงๆค่ะ

ขอบคุณคนอ่านทุกท่านที่เข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้กันนะคะ 
ขอบคุณและดีใจที่ชอบกัน เราอ่านทุกคอมเม้นเลยทั้งในนี้ในแท็กเราดีใจนะและรู้สึกมีกำลังใจขึ้นเยอะ
เราขอจบแค่นี้เน้ออ

รักคนอ่านทุกคนค่ะ รักไคฮุนไปอีกนานๆนะ

เลิฟฟฟฟฟฟ

#ฟิคสถานะไคฮุน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #279 Foxylady1995 (@Foxylady1995) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 07:30
    โอ้ยยยยยละมุนมาก
    #279
    0
  2. #270 Kaaii (@Kaaii) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 23:10
    <p>พึ่งมาเสพนิยายไคฮุน เป็นอีกเรื่องที่ชอบมากๆๆๆ????</p>
    #270
    0
  3. #266 dongdanglee (@leedongdang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:07
    เราพึ่งมาเจอ ชอบมากๆเลยค่ะ ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่าน ซารางเฮ
    #266
    0
  4. #253 TDNND (@TDNND) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 13:38
    น่ารักอ่ะ
    #253
    0
  5. #230 Pinkdao (@Pinkdao) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 00:20
    น่ารัก ชอบไคฮุน
    #230
    0
  6. #229 Queensally (@Queensally) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 16:27
    น่ารักง่ะะะ ชอบบบบบบบบบ <3 ปาใจรัวๆ
    #229
    0
  7. #224 น้องติ๋มเย่เฮท (@raweewong) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 20:15
    เขินมากเลย ฮือออ
    #224
    0
  8. #222 271135 (@271135) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 20:10
    คิดถุงมากกกก
    #222
    0
  9. #217 Viewbahka (@Viewbahka) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 14:53
    น่ารักกกก
    #217
    0
  10. #216 anty (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 02:01
    อยากอัพอีกก็ได้เราไม่ว่าหรอก(ทำเหมือนเป็นของตัวเอง ความจริงก็อยากอ่านต่อแหละ)
    #216
    0
  11. #215 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 22:22
    ดีใจจังทุกคนแฮปปี้กันหมด เลย
    #215
    0
  12. #213 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 19:10
    ฮรือออออน่ารักกกกกกก หมีกับแฟนหมีละมุนจั้งงงงงง
    #213
    0
  13. #212 NTTD_3001 (@NTTD_3001) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 18:52
    น่ารักกกก-/////-
    #212
    0
  14. #211 Tangmoksw (@Tangmoksw) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 17:59
    โง้ยยยยย น่ารักอ่าาาาา
    #211
    0
  15. #210 d-dani (@d-dani) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 15:42
    ฮร๊ายยยยมันน่ารักมากกกก
    #210
    0
  16. #209 kuncat94 (@kuncat94) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 10:28
    น่ารักมากเลยยยยยยยย
    #209
    0
  17. #208 real_ky (@kypark) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 06:21
    จบได้น่ารักมากเลยดูเปนรักที่มั่นคงเพราะพัฒนาจากคำว่าเพื่อนกัน เขิลอ่ะ ^/////^
    #208
    0