ตอนที่ 18 : sp:2 Empty Room

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    21 พ.ค. 59


ระวังเสียน้ำตา

Helmetheads - เอมตี้ รูม (Empty Room) แนะนำให้ฟังคลอค่ะ



เราไม่ได้ทำลายกำแพงสูงนั้น หากแต่เรากำลังหันหลังให้มันและเดินจากมา





 

คิมจงอินได้แต่ก้มมองปลายเท้าตัวเอง ไม่ได้มองดูคนสองคนที่เคลื่อนไหวอยู่ในห้อง ห้องที่ เคยเป็นของเรา

เราทั้งสองคน...


“เซฮุนนา... หนังสือเล่มไหนของเธอบ้าง เราอ่านไม่ออกซักเล่มเลย”


“โธ่ เจนนี่ อยู่เฉยๆเถอะเดี๋ยวผมเก็บเองนะ”


“งื่อ”


“ไม่ต้องมาย่นจมูกใส่เลย เดี๋ยวก็แพ้ฝุ่นอีกหรอก”


“แค่นี้เองเซฮุนให้เราช่วย”


“ผมเป็นห่วง”


ไม่ได้มองตามสองคนที่หัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุขในมุมห้องนอน ถึงตาจะไม่ได้เห็นอะไรเปลี่ยนแปลงไป แต่เสียงที่ได้ยินเรื่อยๆของทั้งสองคนทำให้คนปากแข็งอย่างเขาเจ็บที่หัวใจ


เจ็บเหมือนมีคนมาบีบมันซ้ำๆ ย้ำอยู่ที่จุดเดิม


เซฮุนที่เคยมีเขาอยู่ในสายตาเสมอ คอยห่วงหา เอาใจใส่ และทำอะไรด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก หายไปแล้ว


หายไปนับตั้งแต่วันที่เราทะเลาะกัน ผมไม่ได้มีความอดทนถึงขั้นนั้น ทุกอย่างเลวร้ายลงตอนที่ผมเลือกจะไม่พูดอะไรถึงมันอีก เซฮุนไม่พูด ผมก็ไม่พูด

เหมือนกับว่าเราจะไม่มีทางเข้าใจกันได้อีก


ไม่นานนักเซฮุนกลับมาอยู่ที่ห้องเพราะยังหาห้องไม่ได้ เราแทบไม่ได้คุยกันเลยช่วงเวลาที่อยู่มหาลัยหรืออยู่กับเหล่าเพื่อนก็ตาม

ผมดีใจแทบตายตอนเซฮุนบอกสั้นๆว่าจะกลับมาอยู่ด้วย ผมยิ้มให้ฮุนของผมและกลับมาเตรียมที่นอนและสั่งของอร่อยๆมาไว้ที่ห้อง ห้องที่เป็นของผมกับเซฮุน


ห้องที่ผมต้องอยู่คนเดียวมานานนับเดือน


แต่ผมดีใจเก้อ เหมือนโดนมีดทำครัวที่ตัวเองกำลังหั่นเครื่องเคียงแทงเข้าที่อกด้านซ้าย


เซฮุนไม่เหมือนเดิม ไม่ใช่ฮุนของผมอีกต่อไปแล้ว เพราะมีอีกคนมากับเขา.... ผู้หญิงที่เซฮุนเคยชอบมองตอนปี1

ช่วยเอาของมาให้ที่ห้อง  ไม่ใช่แค่เก้าอี้ตัวโปรดที่ผมสละให้เธอนั่งทานข้าวเย็นด้วยกัน


แม้แต่รอยยิ้มของฮุนที่ผมไม่ได้เห็นมานาน อ้อมกอดอุ่นๆ ความเป็นห่วงที่สื่ออกมาจากดวงตาสวย หรืออาจแม่แต่หัวใจ เธอก็เอาไปได้แล้ว ทำไมผมจะไม่รู้ว่าไม่ควรอยู่เป็นส่วนเกินในเวลาแบบนี้  แต่ผมไปไม่ได้ เพราะผมยังต้องการเขา


ต้องการเซฮุนอย่างที่เคยต้องการมาตลอด การเลือกใช้คำว่าเพื่อนสนิทเป็นโล่กำบัง ใช้ความว่ารักในฐานะเพื่อนรั้งตัวเอาไว้ ไม่เคยได้บอกความรู้สึกจริงๆของตัวเองให้เขาได้รู้เลยซักครั้งเดียว


     คิมจงอินเป็นคนขี้คลาด ที่โง่เขลา ช่างโง่เขลาที่ปล่อยให้ความสัมพันธ์ของเราเป็นแค่เพื่อนต่อไปโดยไม่ทำอะไรเลย นอกจากบางครั้งที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้ามองหน้าเซฮุนแล้วแอบร้องไห้กับตัวเอง บอกรักเขาในใจเผื่อว่าเซฮุนจะรับรู้ กอดเขาเอาไว้ได้อีกครู่เดียวก่อนที่เจ้าตัวจะตื่น


จากนั้น เซฮุนจะกลายเป็นอีกคนไป


เย็นชา พูดน้อย ไม่มีรอยยิ้มพิเศษสำหรับเขา และคิมจงอินก็ได้รู้บางอย่างเพิ่มขึ้น แววตาของฮุนไม่ได้มีเขาอีกต่อไปแล้ว


เราอยู่ด้วยกันอย่างนั้นมาสองสามเดือนก่อนจะมาถึงวันนี้







วันที่ผมทนเห็นเซฮุนเก็บของใช้ต่างๆของตัวเอง เพื่อย้ายไปห้องใหม่ เขาจะทนเห็นมันได้ยังไงในเมื่อมันเป็นห้องของเรามาตั้งแต่ต้นแต่ทุกอย่างครึ่งนึงกำลังจะหายไปรวมถึงเจ้าของของพวกนั้นด้วย


และเขาทำอะไรไม่ได้เลย ไม่ได้ซักอย่าง


 สายตาของเขาที่มองก้มต่ำมองเห็นปลายเท้าของอีกคนที่มายืนอยู่หน้าเขา


“มึง...”


“...”


“กูจะไปแล้วนะ”

ประโยคที่ไม่เคยอยากได้ยิน การที่เซฮุนกำลังจะไปจากเขาเป็ฯเรื่องที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นมาที่สุดในชีวิต


“อืม”


“อย่าเป็นแบบนี้”


“...”

แล้วจะให้ผมเป็นยังไง การที่ตั้งตัวอยู่ได้ถือว่าเก่งมากแล้ว สายตาที่พล่ามัวมากขึ้นเรื่อยๆคือหัวใจของผมที่กำลังจะไม่ไหว มันกำลังตาย อย่างที่เป็นมาในพักหลังๆ


หูได้ยินเสียงคุ้นเคยบอกใน แฟนของรูมเมทไปรอที่รถก่อน แล้วจะตามไป

ตามไปอยู่ด้วยกัน





“จงอิน...”

เสียงเซฮุนสั่นเคลือ ไม่ต่างอะไรกับผมตอนนี้นัก


ผมจับมือเขาเอาไว้แน่น เงยหน้าที่ตอนนี้คงดูไม่ได้เพื่อมองเขา มองเซฮุนที่ยืนร้องไห้อยู่เช่นกัน


“ขอโทษนะ แต่กูต้องไปแล้วว่ะ”


ถ้าวันนั้นผมตัดสินใจขอโทษเขาต่อ สารภาพว่าผมรักเซฮุนมาตลอด รั้งเขาเอาไว้ไม่ใช่แค่ตัว


“ไม่ไปไม่ได้หรอ”


“...”

คงไม่ต้องมาเสียน้ำตาให้กันแบบนี้


“ไม่ได้หรอก”


เขาส่ายหน้าไปมา สูดหายใจเพื่อกลั้นมันเอาไว้ความเสียใจทั้งหมด น้ำตาที่ผมลุกขึ้นไปเช็ดให้

ค้างมือเอาไว้ที่แก้มนุ่ม ไม่นานน้ำสีใสที่เช็ดไปก็ไหลออกมาอีก



ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นของเราทั้งคู่


ไร้เสียงพูดจา



ผ่านมาเนิ่นนาน เรื่องของเรามันเก่า

ต่างจากที่ใครเขาเคยเล่าให้ฟัง

มันไม่ง่ายดาย เหมือนตอนสุดท้ายในหนัง

เกินกว่าเราจะรั้งให้มันเหมือนเดิม



“พอเถอะ...”

เป็นเสียงของคนที่อยู่ตรงหน้าผมที่ขัดความเงียบขึ้นมา กินเวลาไปนานกว่าเราจะหาเสียงพูดเจอ


“ขอโทษ ไคขอโทษ...”




ความเป็นจริง ไม่อยากจะทิ้งความสัมพันธ์

เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมยังดีซะกว่า

แต่ในวันนี้ มันคงถึงเวลา

บอกสิ่งที่ยังค้างคาอยู่ในหัวใจ



 

“ไม่เคยอยากให้มันเป็นแบบนี้ ฮุนนา”


“พอได้มั้ย เราเหนื่อยกันมานานพอแล้ว”


ผมคว้าเขาเข้ามากอดเอาไว้อย่างเช่นตอนที่เรายังไม่ทะเลาะกัน

กระชับอ้อมกอดเหมือนไม่อยากให้เขาจากไป



 

อย่าฝืน ถ้ามันเจ็บ อย่ารั้ง ถ้ามันเหนื่อย

ไม่ต้องหาถ้อยคำเอื้อนเอ่ย อะไรให้มากมาย

เมื่อเราจะทิ้งกันวันนี้ รู้ดีคำตอบสุดท้าย

ถ้ารักแล้วมันเหนื่อย หัวใจ เลิกกันไปง่ายกว่า



 

“อย่าไป... ไครั...”


“พอได้แล้ว!

เซฮุนดันผมออกช้าๆ แรงสะอื้นของอีกฝ่ายยังรุ่นแรง แต่เสียงที่หนักแน่นยังยืนยันคำเดิม




 

หนึ่งคนหมดใจ แต่อีกคนก็ยังคงหวัง

จมอยู่กับความหลังที่ยังฝังใจ

เก็บมาเนิ่นนาน เกินที่ใจทนไหว

ทำอย่างไรสุดท้ายก็ไม่เหมือนเดิม



 

“มันไม่ทางเหมือนเดิม เราไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว”


“เซฮุน”


“ไม่ว่ามึงจะพูดอะไรตอนนี้ก็ตามแต่”


“...”


“กูก็ต้องไปอยู่ดี”

 




ความเป็นจริง ไม่อยากจะทิ้งความสัมพันธ์

เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมยังดีซะกว่า

แต่ในวันนี้ มันคงถึงเวลา

บอกสิ่งที่ยังค้างคาอยู่ในหัวใจ



 

“ยังไง เราก็ยังเป็นเพื่อนกันนะ...ไค”


“ไม่...”

ผมพยายามคว้ามือเขาเอาไว้อีกครั้ง แต่เซฮุนหันหลังไปแล้วเดินห่างออกไปในขณะที่ผมไม่มีแรงดินตามออกไป


“กูเคยรักมึงนะไค แต่กูไม่ไหวแล้วว่ะ”


“ขอโทษ”


ได้แต่เอ่ยขอโทษตามหลังไปจนสุดเสียง ไม่รู้เซฮูนจะได้ยินมันไหม




“กูรักมึงเซฮุน”





อย่าฝืน ถ้ามันเจ็บ อย่ารั้ง ถ้ามันเหนื่อย

ไม่ต้องหาถ้อยคำเอื้อนเอ่ย อะไรให้มากมาย

เมื่อเราจะทิ้งกันวันนี้ รู้ดีคำตอบสุดท้าย

ถ้ารักแล้วมันเหนื่อย หัวใจ ก็เลิกกันไปง่ายกว่า



 

เราสองคนไม่ได้ทำลายกำแพงนั่นทิ้งไป กำแพงสถานะของพวกเรา แต่เราเลือกจะทิ้งมันไว้ตรงนั้น แล้วเดินหันหลังออกมา


เซฮุนเดินจากไป แต่ผมยังอยู่ที่เดิม อยู่อีกด้านของกำแพงอยู่เพื่อโทษตัวเอง อยู่เพื่อฝั่งจำสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจผิดพลาดจนเสียหัวใจไป


และอยู่ที่นี่...เผื่อวันนึงหัวใจของผมจะกลับมาอีกครั้ง รอวันนั้นเผื่อเขากลับมา

เราจะทำลายกำแพงกั้นความรู้สึกของพวกเรา




ถ้ารักของเรามันไม่ง่าย ถ้าหนักใจ ก็เลิกกันไปง่ายกว่า




 




“ฮึก ฮุน อย่าไป....ไม่!


ผมลืมตาตื่นขึ้นมา ในความมืดที่ผมมองไม่เห็นอะไร สิ่งที่ผมรู้สึกได้คือผมนอนอยู่ที่เตียงและในอ้อมกอดของผมมีร่างบางที่คุ้นเคยนอนอยู่... เมื่อสายตาปรับการมองเห็นแล้วทำให้รู้ว่าเซฮุนยังนอนอยู่ข้างๆผม ในห้องของเรา


ภาพที่ผมเห็นเมื่อครู่เป็นความฝัน


ฝันร้ายที่สุดที่เคยฝัน


ผมกอดเซฮุนแน่นยิ่งขึ้น สมองยังไม่ลืมภาพที่เขาเดินจากไปกับคนอื่น

“เป็นอะไร...อืม”

เสียงงัวเงียดังออกมาจากอ้อมกอด ขืนตัวออกเล็กน้อยแล้วพยายามมองหน้าผม


“ฝันร้ายเหรอมึง?”


“อืม”

ผมตอบในลำคอ เซฮุนลูบหลังที่ชื้นไปด้วยเหงื่อของผมด้วยความอ่อนโยน มันช่วยปลอบประโลมผมไปได้เยอะ

แต่ก็ยังมองหน้าเขาไม่วางตาอยู่ดี มือก็ยังไม่ปล่อยจากร่างกายของเขา


“ฝันว่าอะไรหื้ม? ทำมึงกลัวได้ขนาดนี้”

เมื่อเห็นว่าผมคงไม่อยากนอนแล้ว ฮุนของผมเลยเปิดโคมไฟที่หัวเตียงแล้วมานอนตะแคงข้างคุยกับผมแทน


“ยิ้มให้ดูหน่อยได้มั้ย ฮุนนา...”

ไม่นานรอยยิ้มปนขำก็เกิดขึ้นบนใบหน้าน่ารัก ใช่...รอยยิ้มที่ผมรักของคนที่ผมรัก


“แฟนกูเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย...”


“มึงยังชอบเจนนี่อยู่มั้ย?”

อีกคนดูงงมากกว่าตกใจ ใช้เวลาคิดอยู่นานกว่าร่างบางจะอ๋อขึ้นมา


“ไม่นี่ กูก็แค่เคยชี้ให้มึงดู”


“อืม มึงบอกว่าชอบผู้หญิงแบบนี้”


“อ่าห๊ะ แต่ก็ไม่ได้คุยกันจริงจังหรอกนะ”


“แล้วยังชอบแบบนั้นอยู่มั้ยล่ะ”


“การที่เราเป็นแฟนกันมาครึ่งปีนี่ คิดว่ากูยังต้องการผู้หญิงสวยๆมาแทนผู้ชายตัวควายๆแบบมึงเหรอ หื้อ?”


“ก็ใช่ไง เพราะกูเป็นแค่ผู้ชาย”

“ผู้ชายคนเดียวที่กูรัก”

คำบ่นหมดหายเข้าไปหมดเลยเมื่อเจอคำว่ารักของแฟนตัวเอง


“กูรักมึงมากนะจงอิน... ทำไมคิดว่ากูต้องไปชอบคนอื่นอีก”


“กูไม่ได้ใกล้เคียงกับคนนั้น และ..”


“ฟังนะ กูชอบมึงมานานจนจำได้ได้แล้วว่านานแค่ไหน กูรักใครไม่ได้แล้ว”


“...”

เซฮุนขยับเข้ามาจุ๊บที่ปากผมเบาๆเป็นการย้ำ


“กูฝันว่ามึงทิ้งกูไปเป็นแฟนกับเขา ตั้งแต่เราทะเลาะกันเรื่องนั้นก่อนที่กูจะบอกรักมึง ก่อนที่เราจะได้เป็นแฟนกัน มึงย้ายออกไปกับเขาเซฮุน...”

“คิดมากเกินไปแล้วนะ”


“มันเจ็บมากๆเลย กูยังไม่ได้บอกรักมึงเลยด้วย”


“แล้วตอนนี้รักมั้ยล่ะ?”


“รักดิ ถามได้”

แก้มถูกยืดออกด้วยความหมั้นเขี้ยวแฟนที่ยิ้มตาโค้งเป็นพระจันทร์อยู่


“ไม่ต้องมายิ้มครับ กูยังเสียใจอยู่เลยเนี่ย”


“เสียใจอะไรเล่า”


“เกิดมึงทิ้งกูไปล่ะ”


“ไม่ทิ้ง มึงดีกว่าตั้งเยอะ”


“...”

ผมมองหน้าแฟนก่อนจะถามเรื่องที่สงสัยมาตลอด


“ชอบกูตรงไหน”


“แน่ะ...”


“เร็วครับฮุน”


“ก็...”


“ก็?”


“กูชอบคนเซ็กซี่”


“อือ เห็นชี้ให้ดูแต่ละคนเมื่อก่อนก็รู้แล้ว”


“...”



ถ้าตาผมไม่ได้ฝาด ผมว่าผมเห็นใบหน้าขาวๆ ของอีกคนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆ

แถมยังเกาแก้มเหมือนแก้เขินอีก


“ก็มึงเป็นคนที่เซ็กซี่ที่สุดแล้วที่กูเคยเจอ”


เมื่อได้คำตอบที่พอใจแล้ว ผมเลยยิ้มออกมาได้ แถมยังขำหน่อยๆด้วยกับอาการเขินๆของแฟนตัวเอง


“ขำไรเล่า!


จัดการรวบมือที่ตีไหล่ผมอยู่เข้ามากอดเอาไว้แล้วกดจูบลงไปที่กลีบปากบาง


จูบแรงๆไปหนึ่งทีแล้วยิ้มก่อนสั่งลิ้นเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นน่ารักของอีกคน  เราแลกจูบกันอยู่อีกซักพักจนเครื่องเริ่มจะติด


เวลาเซฮุนหอบหายใจใบหน้าขึ้นสี มันทำให้เขาคลั่งได้ตลอด


“ฮุนนา... ไคอาจจะเป็นผู้ชายที่ไม่ได้ดีเท่าไหร่  แต่จะเป็นแฟนที่ดีที่สุด”

ก้มลงไปจูบอีกสั้นๆ แล้วมองตาเขาแบบนั้น มอบความรู้สึกผ่านดวงตา



“อย่าทิ้งกันไปนะ”

เซฮุนพยักหน้ารับห่อนจะยิ้มแซวๆมาให้



“รัก”

เป็นคำสุดท้ายที่ผมพูดออกไปในคืนนี้



“รักเหมือนกัน”

และคำสุดท้ายที่คาดว่าเซฮุนจะได้พูดเป็นคำสุดท้ายเช่นกัน ไม่รวมเสียงครางติดขัดเพราะผมเริ่มซุกซนไปแถวๆจุดอ่อนไหวของแฟนที่ส่งเสียงน่ารักไม่หยุด แล้วอย่างนี้...ผมคงไม่ได้นอนต่อแล้วล่ะ

 

 





ฝันนะฝันนนนนนนนนนนนนนนนนนน 

มาซะดราม่าเลยทีเดียว 

ตอนนี้เกิดจากการที่เราคิดว่าถ้าวันนั้นไคไม่ทำตามใจตัวเอง เขาทั้งคู่จะเป็นยังไง และใครจะเป็นคนเจ็บมาที่สุด

#น้องไคไงจะใครล่ะ 
เก็บความรู้สึกตัวเองเอาไว้ เขาจากไปโดยที่ไม่รู้อีก 

T^T ร้องไห้

แต่มันเป็นแค่ความกลัวของจงอินอ่ะทุกคน น้องฮุนจะรักใครได้อีก ยังไงก็ไม่ทิ้งไปหาใครอยู่แล้ว ไม่มีฉากโคมไฟโน๊ะ เราจะชดใช้ด้วยตอนต่อไป (ปาดเหงื่อรอ) แอบบอกว่าหมีจะหึงจ่ะ อยากรู้ว่าหึงน่ากลัวหรือน่ารักรอดูโน๊ะ อาจจะหึงหื่นๆก็ได้ฮ่าๆๆ 

#ฟิคสถานะไคฮุน


เม้นหน่อยน้าาาา เค้ามาเพราะความคิดถึง

คิดถึงเรื่องนี้มากๆเลย คิดถึงคนอ่านด้วย

เลิฟฟฟฟ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #267 kimwain (@kimwain) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 00:02
    ใจหายยอ่ะไรท์ฮืออออออออหายเเบบจะร้องเเล้ว
    #267
    0
  2. #197 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 16:04
    เหมือนโดนตบหัวแล้วลูบหลังงง ใจหายหมดเลยค่ะ แหม่ 55555
    #197
    0
  3. #196 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 15:27
    โอยยยยยตกใจหมดเลยแงงงงจะร้องให้ด้วยยยยยยย ดีแล้วที่เป็นแค่ฝันนนนนน
    #196
    0
  4. #195 yingkhem185 (@yingkhem185) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 14:59
    โอยยย นึกว่าฮุนจะไปจริงๆละเนี้ย ใจหายหมดเลย
    #195
    0
  5. #194 hankyusoo (@joomeesoo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 12:23
    ตอนยังอ่านไม่ถึงตอนอิจงอินตื่น โคตรภาวนาให้ฝัน 5555555 โอ่ยยย ใจหายใจคว่ำนาจา
    #194
    0
  6. #193 ffaeng (@ffaeng) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 10:29
    โห้ย เราร้องไห้เลยอะ 555555555ที่ไหนได้ฝัน 5555555
    #193
    0
  7. #192 BEER9488 (@BEER9488) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 09:33
    โถ่!!!
    เล่นซะใจหายใจคว่ำหมด 555555+
    #192
    0
  8. #191 Nujan_Jammakk (@nujan-dd) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 07:40
    กลับมาเล่นเอาซะใจหายใจคว่ำหมดเลยยยยยย ไรท์นี้น่าตีจริงๆ
    #191
    0
  9. #190 Est-1705 (@Est-1705) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 06:02
    ตอนแรกตกใจเลยนึกว่าไรท์จะแต่งตอนจบอีกแบบ โธ่ที่ไหนได้เจ้าหมีแค่ฝันไปป ตื่นมามีงอแงกับฮุนต่อด้วยนะะะ รอตอนต่อไปเลย คิดถึงเรื่องนี้เหมือนกันค่า เข้ามานั่งอ่านซ้ำใหม่เลยได้ร้องไห้อีกรอบเลย TT
    #190
    0