ตอนที่ 17 : SP:1 แฟนไคนะ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    11 เม.ย. 59



ไคคือแฟน แฟนชื่อไคไง





“เป็นแฟนกันแล้วนะฮุนนา”

ผมได้นอนที่นอนนุ่มนิ่มแถมยังมีหมีให้กอดอีกตั้งหนึ่งตัว คำนี้ก็คงคุ้มอยู่แหละ


“อื้อ”


“มีอะไรที่อยากให้ทำให้อีกมั้ย ได้ทุกอย่างเลยนะ” จงอินหันมามองผมก่อนยิ้มนิดหน่อย


“แบบกฎที่เป็นแฟนกันเหรอ”


“อือฮึ ประมาณนั้น”


“ยอมทุกอย่างเลยเหรอ”


“ก็บอกแล้วว่ายอมให้ได้หมด”


“งั้น ... อยากให้เราพูดกันตรงๆ มีอะไรก็ถามไม่อยากทะเลาะกับมึง”

ผมว่าพลางลูบหัวลูกหมีที่ฝังหน้าเข้ากับคอผมมานานแล้ว และเด้งตัวออกมามองหน้าผมเพื่อพยักหน้าตอบรับ


“ได้ เซฮุน แต่...มึงยังไม่ได้บอกรักกูเลยนะ”


“หา!


“ก็บอกมีไรให้ถาม”


“ไม่ใช่แบบนี้ดิ”

จงอินขยับหน้ามาใกล้เรื่อยๆจนผมต้องยอมแพ้


“รักดิ รักมาตั้งนานแล้วด้วย”


“พูดว่ารักไคก่อน”


“รักใครเหรอ?”


“...”


“ก็รักไคไง ทำหน้าบึ้งทำไมล่ะ”


ทีได้ยินคำบอกรักเสร็จนี้หน้าบานเชียวนะ แถมทำหน้าแดงในความมืดอีก


หมีนี่มันหมีจริงๆ


“ถ้ามีคนมาวอแวต้องบอกนะ ห้ามปิดบัง”

จงอินเอ่ยขึ้นบ้างหลังจากกลับเข้าโหมดหวานไป ผมล่ะอยากเห็นมันหึงบ้างจริงๆ


“โอเค”


“งั้นข้อสุดท้าย ให้ฮุนตั้งละกัน รางวัลที่บอกรักเมื่อกี้”


“...”


“ว่าไง”

จงอินทวงคำตอบพลางหอมไหล่ผมผ่านเสื้อ


“ก็...ถ้า ถ้าเกิดเราไม่รักกันแล้ว ต้องบอกกันตรงๆนะ กูจะเลิกให้”


“เซฮุน ใครเขาขอเรื่องแบบนี้วะ อย่ามาพูดว่าจะไม่รัก ไม่เลิกรักหรอก ไม่ให้เลิกรักด้วย”


“อะไรก็เกิดขึ้นได้นี่หน่า ... แล้วกูก็ไม่ใช่ผู้หญิง”


“แล้วมีผู้หญิงคนไหนที่เป็นโอเซฮุนให้กูได้มั้ยล่ะ!


“...อย่าเสียงดังสิ”


“ก็เคยบอกแล้วว่ามึงมีคนเดียว และมีคนเดียวก็พอแล้วสำหรับกู”


คราวนี้จงอินพูดด้วยน้ำเสียงจิงจังกว่าตอนแรก น้ำตาผมคลอขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้


เรื่องที่กังวลใจเหมือนถูกพิสูจน์แล้ว ผมแค่กลัวว่าหลังจากนี้เรื่องมันจะกลายเป็นเรื่องไม่จริงขึ้นมา หรือเราอาจจะต้องเลิกกันด้วยเหตุผลต่างๆ


แต่ตอนนี้ผมเชื่อแล้วล่ะ ... เชื่อไคแล้วจริงๆ


“อย่าพูดแบบนี้อีกนะ กูเสียใจจริงๆด้วย”


“อื้ม”


“ไม่ร้องด้วย อย่าขี้แย”


ผมจับมืออุ่นนั้นออกจากแก้ม แต่มือนั้นยังอยู่ที่เดิม


“เกลียดน้ำตามึงว่ะ”


มันหาโทรศัพท์มือถือแล้วยกขึ้นถ่ายรูปเอาไว้

“แล้วถ่ายทำไมเล่า!


“ก็วันนี้วันแรกของการเป็นแฟนกันไง”


“...”


“มาถ่ายรูปกันดีกว่า”


“ดี มาถ่ายรูปเก็บไว้ว่าครั้งหนึ่งคิมจงอินก็ทำอะไรเลี่ยนๆแบบนี้เป็น”


“ไม่เลี่ยนซักหน่อย เรียกว่าสร้างความประทับใจ”

ผมมองไปยังกล้องที่จงอินกำลังยกขึ้น เราลุกขึ้นมานั่งเพื่อให้เห็นบรรยากาศห้องนอนกว้างๆนี้ด้วย

ไม่รู้ว่าผมถูกถ่ายไปกี่รูปแล้ว แต่เราก็ยิ้มอยู่อย่างนั้น


“รูปสุดท้ายนะ”

ผมที่ยิ้มเหมือนเดิมแต่จงอินหอมแก้มผมค้างไว้ก่อนจะกดถ่าย


“เฮ้ย! ลบเลย”


“ไม่อ่ะ เดี๋ยวส่งให้นะ”


“รูปสุดท้ายไม่ต้องส่งมาเลยนะ”

ผมแกล้งทำหน้าบึ้งใส่ ไม่นานเสียงไลน์ผมก็ดังขึ้น แต่มันไม่ได้ดังทีเดียวเนี่ยสิ


“ทำไมมันเด้งเยอะจังวะ”

แถมยังดังทั้งเครื่องผมและจงอินด้วย


“มึง...ส่งเข้าไลน์ไหนวะ”


“ไลน์มึงไง”


“แน่ใจนะ”


ผมรีบคว้ามือถือมาดู


ไลน์ที่เด้งรัวๆเมื่อกี้คือไลน์กลุ่ม


ชิบ



หาย



แล้ว



“เซฮุน...กูส่งผิดว่ะ”


เอ่อ! กูรู้แล้วววววว


ไม่ใช่แค่ผมด้วยนะที่รู้ ตอนนี้คนในกลุ่มเขาก็รู้กันหมดแล้วเนี้ยยยยย


นี่พวกมึง...ลู่หาน


เชรดดดดจงแด


กูว่าแล้วว่ามันได้กันแล้วคริส


พี่หมีโรแมนติกมากกก’  ชานยอล

*แนบสติกเกอร์จุดพลุ*


นี่เป็นแฟนกันแล้วใช่มั้ยอี้ชิง


บทสนทนาเงียบไป


ผมมองหน้าแฟนหมาดๆ ไม่รู้จะกดตอบไปว่าอะไร


อือ เป็นแฟนกันจงอิน

*แนบรูปหอมแก้มที่ไม่ได้ส่ง*


และจบลงที่ผมเหวี่ยงมือถือลงกับที่นอนก่อนจะเอาหมอนกดทับไว้

เอ่อเอากับเขาสิ

แล้วพรุ่งนี้ผมจะไปมองหน้าใครได้


“อย่าโกรธเลยนะ... อย่างน้อยพวกมันมันก็ต้องรู้เข้าซักวัน”


“...”


“เซฮุน กูไม่เคยอายเลย แต่มึงก็อย่าอายได้มั้ยวะ”


“ไม่ได้อาย” ออกจะดีใจนิดๆด้วยที่มันเป็นคนบอก เพราะผมอาจไม่มีความกล้ามากขนาดนั้น


“แล้ว”



“เขินเนี่ยเขินโว้ยยยยยย”


ผมว่าก่อนจะคว้ามือมันให้ล้มตัวลงนอนข้างๆกัน

เกลียดหน้าหมีๆที่ยิ้มอย่างดีใจตอนนี้จริงๆ


เกลียดตัวเองด้วย .... ที่รักมันไปแล้ว


 

 


 

ม้านั่งตัวเดิม โต๊ะเดิม เพื่อนกลุ่มเดิมที่ไม่รู้ว่าหลังจากวันนี้พวกมันจะเปลี่ยนไปยังไง


ผมเองมีท่าทีกังวลตั้งแต่เช้า หลังจากที่เราเลิกโกรธกันนี่เป็นครั้งแรกที่เรามามหาลัยด้วยกัน


“มันจะโอเคแน่หรอ?”

จงอินไม่ตอบแต่ส่งยิ้มให้ก่อนจะลูบหัวผมเบาๆ


พอเดินมาถึงโต๊ะที่เพื่อนๆในกลุ่มนั่งหัวเราะกันอยู่เหมือนทุกวัน เหมือนกับมีเรานั่งอยู่ในนั้นเหมือนเดิม


ถ้าเกิดมันไม่เหมือนเดิมล่ะ... ถ้ามันรับไม่ได้กันล่ะ


จะยังมีที่สำหรับพวกผมมั้ย?


จงอินเดินนำไปนั่งที่โต๊ะก่อน โดยผมตามไปนั่งข้างๆกันไม่กล้าเงยหน้ามองว่าตอนนี้กลุ่มที่กำลังเงียบลงช้าๆ

จนตอนนี้ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลย


“พวกมึง...เมื่อคืนนี้ในกลุ่นไลน์อ่ะ คือ”

ผมพยายามจะอธิบาย แต่การที่มันมองมานิ่งๆแบบนี้ ความมั่นใจของผมก็หายไป


“พวกมึงคบกันเองจริงดิ?”

เป็นอู๋ฟานที่ตรงที่สุดแล้วในกลุ่มพูดขึ้น


และทุกคนในกลุ่มที่รอคำตอบอยู่ ไม่เว้นแต่ชานยอล


“คือ...”

ผมยังกุกกัก พยายามเรียบเรียงคำพูด

ความอึดอัดทำให้ผมเอาแต่ก้มหน้าอีกรอบ


แต่มันก็จางลง... เพราะมือของคนที่นั่งข้างๆมากุมมือผมเอาไว้แล้วบีบให้กำลังใจ

มืออุ่นๆนั่นเทียบไม่ได้เลยกับรอยยิ้มที่ผมไม่เคยปฎิเสทได้สักครั้ง


“อื้ม”

ผมหันไปยิ้มและตอบคำถามนั้นด้วยตัวเอง

ทำไมต้องกลัว ผมไม่ได้เจอเรื่องนี้อยู่คนเดียวซักหน่อย


“ถ้ามึงมีอะไรสงสัย ก็ถามมาได้นะเว้ย”


“...”


“กูก็รู้ว่ามันอาจจะรับได้ยาก ที่อยู่ดีๆพวกกูก็มีแฟนเป็นผู้ชาย แถมยังเป็นเพื่อนกันมาตั้งนานอีก”


“...”


“ที่กูกับเซฮุนมาบอกเพราะพวกเราเป็นเพื่อนกัน”


“...”


“ต่อให้พวกมึงรับไม่ได้ หรือไม่เห็นด้วยอะไรก็แล้วแต่ พวกกูก็จะไม่เลิกกัน”


“จงอิน”

ผมหันไปเรียกชื่อคนที่กุมมือผมเอาไว้เหมือนเดิม เสียงที่เอ่ยออกไปดูไม่มีความล้อเล่นอยู่เลย


“ล้าถ้าที่บ้านพวกมึงเขา...” ชานยอลถามขึ้นบ้าง


“ต่อให้โลกนี้รับไม่ได้ กูก็เลือกเซฮุน”

หน้าผมต้องแดงมากแน่ๆพอจบประโยคนั้น


“งั้นกูคงรับไม่ได้”


ลู่หานพูดเสียงเครียด แต่แค่แป๊บเดียวอี้ชิงก็หลุดยิ้มและขำออกมาเบาๆ ทำเอาคนอื่นหลุดขำออกมาหมดเหมือนกับว่า


“เพราะไม่งั้นก็ก็ต้องให้เพื่อนทั้งสองคนไปอยู่นอกโลกสิวะ ฮ่าๆๆๆ”

ลู่หานขำออกมาแรงขึ้น เมื่อพูดล้อไอ้หมีเสร็จ


“โถ่ อี้ชิง มึงไม่เนียน”


“กูขอโทษ... ฮ่าๆ”


“แม่ง หลุดกันหมดเลยเนี้ยน้องชิง”

คริสที่นั่งติดกันผลักหัวเล็กๆของอี้ชิงเป็นการลงโทษ


“นี่พวกมึงแกล้งกูเหรอ”


ผมตะโกนใส่ แต่ไม่ได้โกรธนาน ก็ยิ้มไปกับพวกมันอีกครั้ง


“ล้อเล่นนิดเดียวเองงง”


“โถ่ ฮุนของไคสินะ”


“กูว่าแล้วเชียว”


“แสดงว่าพวกมึงรับได้นะ”

ไอ้หมีถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ


“แน่ดิ พวกกูไม่คิดมากอะไรหรอก ใครๆก็มีความรักทั้งนั้นแหละ แค่ของพวกมึงเป็นผู้ชายเท่านั้นเอง” (คริส)


“กูก็จีบเด็กผู้ชายอยู่เหมือนกัน เบๆ” (ลู่หาน)


“พวกมึงไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อยน่า แค่อย่าสวีตกันมากสงสารคนโสดแบบกูบ้างก็พอ” (จงแดที่ยิ้มอย่างใจดี)


“ยินดีด้วยนะมึง พวกมึงคงเจออะไรกันมาเยอะกว่าจะได้คบกัน” (อี้ชิงตัวน้อยว่าก่อนจะตบไหล่ผม)


“ลงเอยกันได้ซักที จะได้ไม่ต้องเดือดร้อนกูอีกนะทีนี้” (ชานยอล)


“เซฮุนโชคร้ายอ่ะ” (อี้ชิง)







“พวกมึงพูดเหมือนอวยพรเจ้าบ่าวสาวอย่างงั้น มันยังไม่ได้แต่งเว้ย!


“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”

และเสียงหัวเราะแด่อู๋ฟานผู้นำความครื้นเครงมาให้





“กูบอกแล้ว ว่าทุกอย่างต้องโอเค”


ผมมองหน้าจงอินก่อนจะพยักหน้า


ใช่ ถ้ายังมีจงอิน... ยังมีมัน เราจะโอเค



จริงๆเป็นแฟนหมีก็ดีนี่ : )

 




ยังมีอีกน้าาาา เดี๋ยวเรามาลงให้ ไม่อยากให้จบอ่ะ ฮ่าๆๆ

หลังสงกรานนะค้าบ : )


แล้วเรื่องของชานแบคเราตัดสินใจเปิดเรื่องใหม่ไปเลยนะคะ ตามไปอ่านกันได้เราจะเริ่มลงแล้วเช่นกัน


ขอบคุณคนอ่านทุกคนค่ะ เลิฟฟฟ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #186 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 01:56
    งืออออออออเขินนนน
    #186
    0
  2. #172 BEER9488 (@BEER9488) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 01:50
    😘 น่ารัก ชอบๆๆๆ
    #172
    0
  3. #171 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 01:29
    เอาเลยยย เชิญเลยยย ฮือออ ไอหมีหน้ามึน ไอคนบ้า ไอคนโรแมนติก ไอคนนิสัยไม่ดี ทำเราเขินได้ไง ฮืออออออ
    #171
    0
  4. #170 Thirdleveln (@nnoinong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 23:37
    น่ารักกกกกก ขำส่งไลน์ผิด แซวเลยค่ะแซวพี่หมีเยอะๆ TT
    #170
    0
  5. #169 whitetyy (@whitetyy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 23:02
    น่ารัก
    มาคนรักดี
    เพื่อนดี
    คือดีงามม
    #169
    0
  6. #168 Nattanoey49 (@noey1201) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 22:49
    พี่หมีอบอุ่นมากเลย ฮือ ~ น่ารักสุด~
    #168
    0
  7. #167 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 22:06
    โอยยยรักกันมากไปมั้ยยยยย อยากเห็นโมเม้นพี่หมีหึงน้องฮุนจุง อิอิ
    #167
    0
  8. #165 Est-1705 (@Est-1705) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 21:41
    ลงอีกๆเลยค่ะ ชอบมากกก
    จะขำหรือสงสารดีตอนส่งเข้ากลุ่มม
    #165
    0
  9. #164 MyCuper2468 (@MyCuper2468) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 21:24
    น่ารักเขินนน
    #164
    0