ตอนที่ 15 : 14.No

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    7 เม.ย. 59



เธอเป็นแฟนฉันแล้ว...รู้ตัวบ้างไหม




หลังจากที่ยืนรอเวลาอยู่หนาประตูห้องที่ผมมาบ่อยเหลือเกินในช่วงนี้มานานมากๆแล้ว

ได้แต่พิมพ์บ่นในไลน์ให้แต่งตัวกันเร็วๆจะได้ไปมหาลัยกันได้ซักที

เซฮุนกับชานยอลยังไม่มาท่าทีว่าจะเปิดประตู


เซ็ง...เซ็งมากๆด้วย


เมื่อวานเซฮุนตั้งสติอยู่พักใหญ่ ขนาดชวนคุยระหว่างจัดการซุปที่แฟนหมาดๆของผมทำยังตอบแค่ อืม


พอทานอะไรเสร็จเพื่อนสนิทอีกคนก็โผล่มาเคาะประตูห้อง พรวดพลาดเข้ามาแล้วลากแขนฮุนของผมออกไปซะงั้น ถ้าคิดว่าผมจะยอมน่ะนะ


“จะพาเซฮุนไปไหนวะ?”

ผมวิ่งไปขวางไว้และจับมืออีกข้างของเซฮุนเอาไว้แน่น


“ไปห้องกูไงหมี”


“ไม่ให้ไป ทำไมต้องไป”


“ก็มันบอกให้กูมารับ ใช่มั้ยเซฮุน?”

ผมมองใบหน้าหวานที่พยักหน้ารับเหมือนเป็นเรื่องที่ตั้งใจอยู่แล้ว


“ไคไม่ให้ไป...”

ผมว่าเสียงแข็ง แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก


“เพิ่งจะเป็นแฟนกันนะ จะไม่ให้ไปไหนอีกแล้วทั้งนั้น”

ชานยอลมองหน้าผมกับเซฮุนสลับไปมาปากยังอ้าค้างอย่างตกใจ


“พวกมึง...”


“กูบอกจะเป็นตอนไหน”


“ห๊ะ”


“อ่าว”

คราวนี้เป็นผมเองที่ตกใจจนอ้าปากค้าง


“แล้วก็ไม่ได้จะไปไหน จะกลับไปเก็บของรออยู่นี่แล้วค่อยคุยกัน”


“แต่ฮุนนา..”


“รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก็อีกเรื่องนึง”


เขาพูดแค่นั้นก่อนจะเป็นฝ่ายลากเพื่อนตัวสูงลงจากคอนโดเราไป


อะ


ไร


วะ


เนี่ย!






แล้วจะทำอะไรได้ล่ะครับ 

เมื่อวานทั้งวันแถมยังไม่มานอนห้องอีก (ว่าจะใช้เตียงใหม่) ก็อดไป



เฮ้อ... แต่ก็ยังดี ที่ผมไลน์ไปมันก็ตอบกลับมาตลอด ซึ่งผมสามารถง่องแง่งใส่ได้เหมือนเดิมโดนด่ากลับมาได้เหมือนเดิม บรรยากาศเปลี่ยนไปนิดหน่อยผมมีความสุขมากกว่าตอนเราเป็นเพื่อนกันถึงจะแอบกังวลเพราะคำพูดของเขาก่อนจะไปแต่ก็ถูกกลบๆไปเพราะใบหน้าขาวที่แดงขึ้นเรื่อยๆนั่น


ผมหวังว่าจะยินข่าวดีในวันนี้


“เก็บของอะไรตั้งวันสองวันวะ”


ผมบ่นออกไปขณะที่ยังยืนรออยู่ที่เดิม เอาจริงๆเก็บสองสามชั่วโมงก็เสร็จแล้ว จะเข้าไปช่วยไอ้ชานยอลก็ไม่ใช้เข้ามันอีก บอกต้องการความเป็นส่วนตัว หึ อย่าให้ถึงทีของมึงน้ะไอ้เพื่อนหูกาง


เสียงประตูเปิดออกทำให้ผมยิ้มออกเล็กน้อย เซฮุนที่สภาพดูดีขึ้นแล้วเดินตามหลังชานยอลออกมา ผมมองใบหน้านั้นอย่างพิจารณา สีหน้าโอเค แก้มมีเลือดฝาด และปากบางนั่นก็น่าจูบเหมือนเดิมแล้ว


ได้มองแค่นิดเดียว ใบหน้าที่เหมือนโยดาพร้อมหูกางๆก็มาบังไว้พร้อมส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้


“แค่นี้พอโน๊ะน้องหมี เดี๋ยวเพื่อนกูพรุน”


“กันเข้าไปท่าน่ะ กันได้กันไป”


“บ่นไรวะ ไปเหอะเดี๋ยวสาย”

ยอมหยุดเพราะฮุนของผมจะรีบไปหรอกนะ =_=


ลับสายตาเซฮุนผมเตะตูดเพื่อนสนิทอีกคนไปทีนึงด้วยความหมั่นไส้


“โอ้ย!


“แสดง!


“แหมมมมม เมื่อวานก็ก็เห็นคุยกันดึกดื่น กูกันท่าแค่นี้มาทำร้ายกูนะ”


“มึงพรากแฟนกูมายังจะพูด”


“เอ้า ก็มันบอกเองว่ามันไม่ใช่แฟนมึง เมื่อวานนี่ยังได้ยินไม่ชัด?”


“...”

ได้ยินเสียงหัวเราะมันแล้วยิ่งหมั้นไส้ เอ่อไง กูเป็นคนเดียวไปก่อนก็ได้


“มึงขอมันเป็นแฟนยังเหอะ แม่ม ต้องให้บอกทุกเรื่อง”


 “...ห่า”

มันตบหัวผมทีนึงก่อนจะวิ่งไปที่รถเลย ทิ้งให้คนความรู้สึกช้าลูบหัวปอยๆอยู่คนเดียว


ขอไปรึยังวะ...ขอไปแล้วรึปล่าว

จำไม่ได้ว่ะ



 

 

วันนี้คงเป็นวันเดียวในช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา กลุ่มผมดูเข้าสู่โหมดปกติแล้วเพราะคนที่หงอยซึมทั้งคู่กลับมากัดกันได้เหมือนเดิมและผมก็อ้อนเซฮุนมากกว่าเดิมด้วย


“มึงก็เลิกวอแวมันซักพักดิ๊ กูเห็นแล้วร้อนแทน”

ผมหันไปยิ้มให้อี้ชิงที่นั่งอยู่อีกข้างของเซฮุน


ส่วนอีกข้างผมเนียนหนุนไหล่นั้นอยู่


“กูร้อน”


คนที่เริ่มเบี่ยงตัวหนีทำให้ผมต้องถอยออกมาเอาขนมที่ซื้อมาตอนไปกินข้าววางไว้ตรงหน้าเขาอีก

“จะให้กูเป็นเบาหวานตายให้ได้เลยว่างั้น”


“ก็เห็นชอบกินอะไรหวานๆ อากาศร้อนอย่าหงุดหงิดสิฮุน”


ผมส่งยิ้มหวานๆไปให้คนที่ทำหน้าเหมือนรำคาญแต่ก็แกะซองขนมกินอยู่ดี ถึงจะไม่ได้ยิ้มให้ผมตรงๆแต่วันนี้ฮุนของผมก็ยิ้มหัวเราะให้เพื่อนๆเหมือนเป็นเรื่องปกติ


ได้เห็นรอยยิ้มนั้นอีกครั้งก็โชคดีแค่ไหนแล้ว


“มองไร”


ผมส่ายหน้าตอบแต่ก็ยังมองเขาที่ส่งเสียงจิ๊จ้ะมาทุกที

โดยไม่รู้เลยว่าสายตาอีกห้าคู่มองมาที่พวกผม



“กูว่ามันมีอะไรแปลกๆ”

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น


“แปลกจริง ทำไมกูเห็นความโลกชมพู”

ลู่หานออกความเห็น


“วันนั้นกูไปส่งมึงแล้วมึงคุยอะไรกันบ้างวะ?ทำไมดีกันไวจัง”

แต่เป็นคริสคนเดิมที่ซื่อตรงจนถามออกไปเสียงดัง จนเพื่อนๆถอนหายใจอย่างหน่ายๆ


“หยั่งกะพวกมึงไม่อยากรู้”


“เอ่อ กูยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะที่พวกมึงแกล้งกูเนี่ย!

พูดแล้วคนตัวผอมก็ขึ้นจะเอื้อมมือไปคว้าไอ้คริสมาจัดการ หน้ายุ่งๆแบบนี้น่าแกล้งชิบหาย


“ไม่ได้แกล้งนะเว้ย ก็คิดว่าคนเราโกรธกันควรได้ปรับความเข้าใจกันตรงๆนี่หว่า จะได้ดีกันไง”

“พวกกูก็เป็นห่วง”

“อือๆ”

แม้แต่อี้ชิงยังพยักหน้าเห็นด้วยเลย จนเซฮุนทำอะไรไม่ได้นอกจากชี้หน้าขู่


“ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก มึงไม่รู้หรอกว่ามันมีอะไรตามมาทีหลังรึปล่าว ที-หลัง-ห้าม”


“ได้อะไร กูก็เห็นพวกมึงดีกันได้เนี่ย ดีจะตาย”

จงแดพยักหน้าไปมาคนในกลุ่มก็ดูจะเห็นด้วย


“ก็ได้...”

คำพูดคนตัวบางหยุดไปแล้วนั่งลงอย่างเงียบๆ จนคนอื่นๆมองหน้ากัน


“ได้อะไรมึงก็พูดมาให้จบดิวะเซฮุน” (ลู่หาน)

“นั่นสิ อย่ามากระตุกต่อมขี้เสือกกูแบบนี้” (จงแด)

“มีอะไรปิดพวกกูป้ะเนี่ย” (อี้ชิง)

“...” (ชานยอล)


“หรือว่าพวกมึงสองคนได้กัน”

อู๋ฟานคนเดิมเพิ่มเติมคือความอึ้งแดกของคนในกลุ่ม



“ระ ไร้สาระ”

เซฮุนเตรียมเก็บของลวงๆเหมือนคนรีบร้อน


โธ่ฮุน ยิ่งทำแบบนี้ไอ้พวกนี้ก็ยิ่งสงสัย


“ไม่มีอะไรหรอก พวกกูก็คุยกันรู้เรื่องมากขึ้นแค่นั้นแหละ เคลียร์กันเรียบร้อยแล้ว จบนะ”


“โหวววว”


“จบการเสือกครับ ไม่ต้องมาโห่”


“เอ่อๆ จบก็จบ วันนี้ไปฉลองมิตรภาพพวกมึงกันร้านพี่กูก็ได้”


“ไปๆ จงแดกูไป”


“เสนอหน้าอีกแล้วนะมึงอ่ะ”


ผมไม่ได้ยิ้มไปกับการหวงน้องของจงแดมันเท่าไหร่ มันจะรู้ไหมวะว่าไอ้ลู่มันไลน์คุยกับน้องมันได้ซักพักแล้ว เรียกได้ว่าเดินหน้าจีบข้ามพี่ชายไปเลย


“กูไม่ไปนะวันนี้มีธุระว่ะ”

เสียงผมทำเอาเพื่อนๆทำหน้าจะโห่กันอีกรอบ


“ธุระไรมึง”


“นั่นดิ ธุระไรวะ?” ไอ้ชานยอลถามขึ้นก่อนเพื่อน ก็แน่ล่ะ ผมพลาดโอกาสที่มันอยากสร้างให้เนี่ย


“ซื้อของ”


ผมตอบไปแค่นั้นในหัวคิดภาพออกมาเป็นฉากๆจนเผลอยิ้ม


“เอ่อๆ ยังไงเปลี่ยนใจก็ตามมานะมึง”


ผมพยักหน้ารับ เพื่อนพร้อมความวุ่นวายแยกย้ายกันไปแล้ว พรุ่งนี้เป็นวันหยุดคืนนี้คงจะหนักกันน่าดู

ผมก็หนักเหมือนกัน

หนักใจเนี่ยแหละ





กึก! ผมเผลอไปเห็นคนที่นั่งรออยู่คนเดียว ไม่มีแม้แต่ชานยอลนั่งอยู่ด้วย


“ทำไมยังไม่ไปอีก”


“มึง...ไค มึงโอเคมั้ย”


“หื้ม”


“ทำไมเมื่อกี้ไม่บอกไป”


ผมมองไปยังสายตากล้ากลัวนั้นแล้วคลี่ยิ้มเล็กน้อย

“ก็รังเกียจไม่ใช่เหรอ”


“...”


“ไม่อยากให้บอก ก็ไม่บอกหรอก อะไรที่ทำให้ไม่สบายใจ ต่อไปจะไม่ทำแล้วนะ”

ผมเก็บทุกอย่างเสร็จแล้วเตรียมจะลุกขึ้นแต่มือน้อยๆนั้นดึงแขนเสื้อผมซะก่อน


“ไม่ได้รังเกียจ...”


“อือ”


“แต่แค่มันยังไม่ถึงเวลา”


“อือ”


“จำได้มั้ยที่บอกว่าให้รอ”


“...”


“กะ ก็อดทนหน่อยนะ ยังอยากรอมั้ย”


“อืม จะรอ”


เซฮุนลุกออกไปบ้างแต่ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาแล้วยืนมองผมอยู่ข้างๆ

อะไรของเขา


พรึบ

ความอบอุ่นทำเอาผมปะหลาดใจ

มือเล็กนั้นลูบหัวเหมือนอย่างเคยตอนที่ผมไม่สบายใจ ลูบไปอย่างไม่มั่นใจ แต่ความรู้สึกที่ได้รับก็ยังดีมากอยู่ดี


“แต่มึงโอเคใช้มั้ย?”

สายตาแบบนี้ที่ไม่ได้เห็นมานาน


“วันนี้จะเอาของไปที่ห้อง จะกลับกี่โมงเหรอ”


ผมยังมองหน้าเซฮุนอยู่ไม่ละสายตา


อา...ดีจัง


“ไม่ดึกหรอก”


“อื้ม”


“ขอบคุณนะ”


เซฮุนเก็บมือออกไปแล้ว เกาแก้มเบาๆแก้เขิน


“ไปละ”

เดินออกไปแล้วแต่ผมก็ยังมองแผ่นหลังนั้นต่อ


“ไครอเก่งมากเลยล่ะ แต่ความอดทนอาจจะต่ำ”


 ไม่ว่าสิ่งที่กูกำลังทำมันจะออกมาดีรึปล่าว แต่เซฮุน มึงเป็นคนทำให้รู้สึกว่ามันคุ้มแล้วว่ะ 

แค่นี้ก็คุ้มแล้วจริงๆ

 


ย้อนกลับไปตอนที่ผมตามเพื่อนที่คาดว่าจะรู้เรื่องทั้งหมดเพียงคนเดียวมาเข้าห้องน้ำด้วย


“ไอ้ชานยอล ถ้ากูจะขอ กูขอยังไงดีวะ”

“อืม...”

“ไม่เอาเลี่ยนนะมึง เดี๋ยวกูเสี่ยงตีน”


มันหัวเราออกมาแล้วส่ายหัว

“มึงนี่มึนจริงด้วยนะ สมเป็นหมี”


“เอ้า”

“โรแมนติกๆดิวะ”


“แต่เซฮุนมันไม่ใช่ผู้หญิง”


“หึ แล้วมีใครจำกัดไว้วะว่าเรื่องแบบนี้มันทำให้ได้แค่ผู้หญิง”


“ก็กูกลัวมันเวอร์ไป”


“แหม ที่เวลาทำมันเสียใจนี่เรื่องไม่เวอร์เลยนะมึง”


“กลัวมันไม่ชอบนี่หว่า”


“ถ้ามีคนตั้งใจทำเรื่องดีๆให้ ทุ่มเทอะไรให้ ที่แสดงถึงความตั้งใจจริงใจของเขา...ไม่มีใครไม่ชอบหรอก”


ผมพยักหน้าตามที่มันบอก

“มึงก็แค่ทำให้เขายิ้มได้กว้างๆและรักษารอยยิ้มนั้นได้ก็พอ”

“...”


“ไหนมึงลองแสดงความโรแมนติกแบบหมีๆให้กูดูหน่อยสิ”

“...อืม”


“นิ่งเลย กำลังคิดเหรอวะ”

มองมนที่ตีแขนผมอย่างตื่นเต้นก็อดจะยิ้มไม่ได้


“กำลังคิดว่ามึงก็ความคิดดีนี่”


“แน่น๊อน”


“แต่ทำไมเพิ่งโดนแฟนเทมาวะ”


“กูขอให้มึงนก!


5555


“ไอ้นี่”


รอดูได้เลยเพื่อน มึงจะไม่ผิดหวัง

 




รอก่อนนะว่าที่แฟน คราวนี้เตียงใหม่จะได้ใช้ซักที : )

 

 


ยังไงล่ะทีนี้ เราขอยืดไปอีกซักตอนน้าาา 

รู้สึกว่าเรายังไม่โอเคกับบทจะตัดจบ อย่างที่บอกว่าตัดเนื้อหาออกไปค่อนข้างเยอะรวมถึงปมต่างๆ

เซฮุนดูยอมง่ายไปอ่ะ ซึ่งจริงๆฮุนเรื่องนี้แมนๆแฟนไคเลยนะเอ้อ! 

เราอยากให้หวานกว่านี้จริงๆ ไหนๆก็ลากม่ามาซะยาวขนาดนี้

อีกอย่างเลยคือ กำลังใจมาแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนมากๆนะคะ ทุกเม้นเลย ทุกความเห็นในทวิตด้วย 

มันอาจจะไม่เยอะแต่ฟีดแบคนี่แหละที่เป็นกำลังในการเขียนของนักเขียนโน๊ะ


อีกตอนนึงนะ เรารับรองความหวาน เชื่อในความโรแมนติกแบบหมีๆเถอะจ้า



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #189 CYZ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 09:38
    ใช้เตียงๆๆ แฮร่ คิดไรอยู่เนี่ยเรา5555
    #189
    0
  2. #184 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 01:41
    มุมิมากกกกกกกกกกกกกกงือออออ
    #184
    0
  3. #132 hun_hun94 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 14:32
    หนุกกกก จะรอน้า
    #132
    0
  4. #131 kh_hk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 09:39
    รออ่านนะ

    อยากรู้ไอหมีจะทำอย่างไร5555
    #131
    0
  5. #130 Panisara Thantalechol (@phen-19842) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 11:11
    หมีจะขอไงเนี้ย โอ้ยยย เห็นว่าไปซื้อของ แหนะะ ซื้อไรอะะะ
    #130
    0
  6. #129 yingkhem185 (@yingkhem185) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 07:17
    อ่าา ที่เค้าไม่เปนแฟน เพราะยังไม่ขอนี่เอง -จริงๆเลยตาหมี 55
    #129
    0
  7. #128 Est-1705 (@Est-1705) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 02:38
    ความจริงเราก็อยากให้มีตอนต่ออีกๆ อยากเห็นอิพี่ไคพยายามกว่านี้อีกกก รอดูเลยว่าพี่เค้าจะนกมั้ยย
    #128
    0