ตอนที่ 13 : 12.Change

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1838
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    1 เม.ย. 59





ผมก้มขอบคุณพี่ยามก่อนจะเข้าไปช่วยเพื่อนหามปีกจงอินก่อนที่มันจะล้มลงไปซะก่อน

“ทำไมดื่มหนักขนาดนี้วะ...”

ผมมองเพื่อนสนิทที่ตอนนี้หมดสภาพความเป็นมันไปแล้ว

“กูก็ไม่รู้ว่ะ เห็นยกเอาๆ คิดว่ามันคงไหวเพราะคอแข็งที่ไหนได้....”

จริงๆจงอินคอแข็งเพราะแก๊งมันก็พากันไปดื่มอยู่เรื่อย ผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเมาได้ขนาดนี้


“เซฮูนนนนน”

เสียงคนเมาโวยขึ้นมาอีกรอบทั้งยังเหวี่ยงแขนออกจากพวกผมอีก

“อยู่นี่ไง...กูอยู่นี่แล้ว”

ผมพูดออกไปก่อนคว้าแขนหนานั่นไว้อีกครั้ง ผมไม่รู้นะว่ามันรู้เรื่องมั้ย แต่พอจบประโยคนั้นเสร็จมันก็โผเข้ากอดผมเต็มแรงจนคริสต้องมารีบประคองช่วย

“อย่าไป....”

เสียงเบาๆนั่นอุ้อี้อยู่ที่บ่าผมจับใจความไม่ค่อยได้


“รีบเหอะว่ะ ไม่รู้จะโวยมาตอนไหนอีก”

“เอ่อๆ”

ผมกับคริสจัดการเอาเจ้าตัวมานอนที่โซฟากลางห้องก่อน

“ฝากมึงด้วยละกันนะเซฮุน”

มันบิดเนื้อตัวไปมาก่อนจะตั้งท่ากลับ

“อ่าว ไม่เอาดิ กูกลับด้วย”

“กลับบ้าอะไรล่ะ มึงเห็นมันมั้ยเนี่ย เอาแต่ร้องหามึง”


“แต่กู...”

ผมมองจงอินที่นอนอยู่เหมือนไม่สบายตัว ยังพลิกตัวไปมาไม่รู้จะหล่นมาจากโซฟาเมื่อไหร่

“อยู่ดูมันซักคืนเถอะ ยังไงก็เพื่อนกัน”

“...เอ่อๆ”

ผมทำหน้ามุ่ย เข้าไปถอดรองเท้าของไอ้หมีที่เมาไม่ได้สติ

“งั้นกูกลับนะ ดูท่ามันจะไม่ดื้อกับมึง”



ผมพยักหน้าให้คริสหน่อยๆ ก่อนจะเลื่อนไปปลดกระดุมของกายหนานั่นออกสองสามเม็ด

“เฮ้อ...ก็รู้อยู่หรอกว่ามันจะไม่สบายตัว ยังจะกินทำไม”

ผมบ่นไปด้วยลุกออกไปหาทำเย็นกับผ้ามาเช็ดตัวให้ไอ้เพื่อนตัวหมีไปด้วย

“นี่ดีแค่ไหนที่คริสมันไปหิ้วมาน่ะ...”

“...”

“ไม่รู้เหรอวะว่าคนเค้าเป็นห่วง”


เวลาแบบนี้ทุกที ผมมักจะกล้าพูดหรือแสดงแววตาตามความรู้สึกจริงๆของตัวเอง เวลาที่มองหน้ามันได้ชัดๆ หรือแม้แต่การลูบเบาๆที่ใบหน้าคมนั้น


“อย่าทำตัวแบบนี้นะไค...”

มือผมเย็นไปเลยถ้าเทียบกับอุณหภูมิของไคตอนนี้


“ต้องดูแลตัวเองดีๆ ตอนที่กูไม่อยู่...ต้องกินข้าว ต้องตื่นมากินข้าวด้วย”

ถ้าไม่มีผมคอยปลุกแล้ว ก็ตื่นมากินข้าวเองให้ได้


“อย่าโหมงานไม่นอนติดๆกัน แค่นี้ก็จะกลายเป็นหมีแพนด้าอยู่แล้วเว้ย ไม่มีใครอยู่ช่วยตัดโมดลแล้วนะ รีบทำตัวเองให้ชิน”


ผมละมือออกมา ส่ายหัวไล่ความคิดที่อ่อนแอนั้นให้หมดไป หันมายุ่งกับผ้าชุบน้ำเย็นๆนี่แทน


อีกไม่นานเราก็ต้องชินให้ได้เหมือนกัน...


“ฮุน...”

ผมหันไปมองคนที่ไม่ได้มีท่าว่าจะตื่น แต่กลับเรียกชื่อผมออกมาอีกแล้ว

“หืม?”

“ฮุนนา...อย..”

“จะเอาอะไรจงอิน”

ผมวางผ้าแล้วขยับเข้าไปใกล้ร่างหนา

“เฮ้”

ผมตบแก้มมันเบาๆเผื่อจะตื่นขึ้นมา

แต่มือผมกลับถูกจับไว้แน่น


ก่อนสายตาจะสบเข้ากับตาสีน้ำตาลที่ลืมขึ้นมา

ถึงจะเหมือนสติยังไม่กลับมาเต็มที่ แต่สายตานั้นมองผมอย่างแน่นอน

และพยายามจะสื่อความหมายอะไรบางอย่างออกมา


“อย่า...ไปเลยนะ”

เสียงสั่นเอ่ยมันออกมาเบาๆ แต่จริงจัง


“ที่ไล่...ขอโทษที่พูด...แบบนั้น...”


ผมยังละสายตานั้นไม่ได้เลย สายตาที่เหมือนร้องขอความเห็นใจ สายตาที่เหมือนห่วงหา สายตาที่ผมชอบมองที่สุด


“มึงเมาน่ะ กูจะเช็ดตัวให้”


ผมดึงมือนั้นออกก่อนจะลุกขึ้นอย่างทำอะไรไม่ถูก แต่ไม่ได้ทันไปก้าวไปไหน แขนก็ถูกคว้าลงไปนอนที่โซฟาซะก่อน ตัวผมหล่นไปนอนบนตัวของคนเมาพอดิบพอดี


“ไม่ให้ไป”

ไม่พูดปล่าวแขนทั้งสองข้างของจงอินยังวาดกอดผมเอาไว้แน่น

ถึงจะพยายามแกะออกหรือดิ้นยังไง คนข้างใต้ก็ยังยืนยันว่าจะกอดอยู่แบบนั้นจนผมเริ่มอารมณ์ไม่ดี


“ปล่อยกู!

“ไม่...”

“มึงเมาแล้วนะ! อย่าทำแบบนี้”

“รู้...”


“มึงมัน..”


“คิดถึง”


“...”


“คิดถึงมากเลย”


“...”


เสียงหัวใจที่เต้นดังจนน่ารำคาญนี้ ผมไม่รู้เลยว่ามันคือของใคร


“อย่าหายไปอีกนะ ไคขอโทษ”


ของมันที่กำลังเสียงสั่นเครือ กอดร่างผมเอาไว้เหมือนเด็กกลัวของเล่นหาย


“แค่คิดว่ากลับมาแล้วไม่เจอก็เจ็บจะแย่แล้ว”

หรือของผมที่กำลังยกมือขึ้นกอดร่างหนานั้นตอบพยักหนาราวกับยอมแพ้แล้วเช่นกัน


กำแพงเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น สิ่งก่อสร้างใดๆที่สร้างขึ้นขึ้นได้ .... ย่อมถูกทำลายลงได้เช่นเดียวกัน


ผมถูกพลิกตัวเปลี่ยนตำแหน่งไปนอนอยู่ที่โซฟาแทนแล้ว และตอนนี้จงอินกำลังคร่อมอยู่เหนือตัวผม

สายตานั้นยังคงมองมาเหมือนเดิม แต่สื่อความหมายที่ต่างออกไป สายตาที่ไม่เคยได้เห็นจากมันเลยตั้งแต่มองผมมา

จงอินโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกเราห่างกันแค่นิดเดียว

ผมควรผลักร่างนั้นออกก่อนอะไรจะตามมา

 “ไคต้องการเซฮุนนะ...”

และไม่ควรจูบตอบมันทั้งที่รู้ว่ามันเมา ไม่มีสติ เกิดอารมณ์ง่าย หรืออะไรก็แล้วแต่

ตัวเองกลับทำไม่ได้.... เพราะผมก็ต้องการมันเหมือนกัน








ฉากโคมไฟ

อยู่ในไบโอทวิตเรานะ หน้าฟิคจ้า

@moo_bmg


แต่งบทหน้าจบเราจะแต่งพาทชานแบคต่อนะคะ รวบจบเพราะอะไรหลายๆอย่าง

T^T

รู้สึกเหมือนโดนหักอกเลย ฟิวในการแต่งสั่นคลอนมากค่ะ แต่ก็ยังรักเมนเหมือนเดิม คงต้องใช้เวลาทำใจซักพักเน้อ


ฝากติดตาม เม้น อะไรก็ได้นะคับ ฝากตอนหน้าด้วยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #273 pawitt (@pawitt) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 15:26
    พี่ไคเก็บกดป่ะคะ 5555555
    #273
    0
  2. #256 fatymi (@fatymi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 04:48
    ใจสั่นตัวบิดจิกหมอนหมดล้าววว
    #256
    0
  3. #250 Huniihun94 (@spam785) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 13:59
    55555555ลู้กกกกกความสัมพันธ์แน่นแฟ้นที่แท้ทรูเด้อ
    #250
    0
  4. #240 NookNH94 (@kachapa30) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 00:43
    ครั้งนี้เสียตัวแล้วค่ะ ไม่มช่แค่ถูกลวนลามม ขอฟินแปป 5555
    #240
    0
  5. #182 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 01:29
    หื้มมมมมม
    #182
    0
  6. #126 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 23:41
    เอพริลฟูลเดย์ วันที่ตื่นมาแล้วอยู่ๆความสุขก็หายไป ฮื้ออออ
    #126
    0
  7. #101 Est-1705 (@Est-1705) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 09:46
    ฮือ อ่านรวดเดียวจบเลย นี่ใจอ่อนตั้งแต่เค้าซื้อเตียงใหม่ละะะ ตอนที่บอกว่ากลัวกลับมาจะไม่ได้เจอก้อีก หน่วงอะ
    #101
    0
  8. #100 KH_polyployly (@polyployly090900) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 22:56
    หน้าสั่นเลยค่ะ ไม่โอเคเลยจริมๆ T^T
    #100
    0
  9. #99 Thanchanok Tangwannakul (@juniorrexol) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 18:48
    ขอแอคทวิตหน่อยค่ะ._.
    #99
    0