ตอนที่ 12 : 11.Nigh

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    14 มี.ค. 59


แต่เจ็บที่ใจมันยังรักเธอทั้งทีต้องจาก





“พรุ่งนี้อยากกินอะไร หื้ม เดี๋ยวซื้อมาให้”

“...”

“กูไม่เหนื่อยหรอกนะ ต่อให้เป็นแบบนี้ไปอีกกี่วัน”

“...”

“ไคก็จะขอโทษอยู่แบบนี้ ง้อมันอยู่แบบนี้แหละ”

“...”

ผมไม่ได้ต้องการให้มันต้องมาเหนื่อยอย่างนี้ จริงๆเรื่องมันง่ายมากเลย

แค่ผมที่เป็นส่วนเกิน แค่ผมเดินออกมา...ออกมาจากจุดนั้น สถานะแบบนั้น 

การแอบรักมันเจ็บมากเกินไป

และผมทนไม่ไหวอีกแล้ว


รู้ตัวเองว่าเป็นคนใจร้ายได้ไม่นาน ถ้าไคยังทำตัวแบบนี้ไปเรื่อยๆผมจะต้องใจอ่อนแน่


 “อย่านอนดึกนะ”


เขากำลังจะก้าวออกจากห้อง ผมมองแผ่นหลังนั้นเดินห่างออกไปอย่างเต็มตา

ไม่อยากให้เราต้องเป็นแบบนี้เลยไค เราเลิกเป็นแบบนี้กันเถอะนะ


อยากกลับไปมองหน้ามันอย่างเต็มตา โดยไม่ต้องหลบสายตาเพราะหวั่นไหวอีก


ผมต้องจบเรื่องนี้ซักที


 “พรุ่งนี้จะไปเก็บของนะ”

ทั้งที่คิดมาอย่างดีแล้ว ว่าถ้าถอยออกมาทำใจคนเดียวจนกว่าจะตัดใจได้เป็นทางที่ดีที่สุด

แต่แค่ผมพูดประโยคนี้ออกไป อาการที่เก็บไว้ก็เหมือนจะตีตื้นขึ้นมาดื้อๆ


ต้องเป็นแบบนี้จริงๆเหรอ...

อีกฝ่ายเงียบจนผมกลัว... ไคเป็นพวกโมโหน่ากลัวมาก ตอนนี้คงคิดในหัววนไปมากมายแล้ว


ผมไม่ได้ไม่รัก แต่ผมเหนื่อย...

อยากให้เขาเข้าใจ ว่าผมแค่หนีไปตั้งหลัก แต่ไม่ได้ทิ้ง ไม่มีทางที่จะทิ้งด้วย

เพราะผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา

 

“เซฮุน... ถ้าจะไปแล้ว” 

คนที่ผมมองอยู่เอ่ยออกมาเสียงสั่น

อย่าเกลียดกันเลยนะ

 “...”

“อย่ากลับมานะ”

อึก! จบประโยคที่จงอินพูดออกมาอย่างเจ็บปวดนั้น ผมเกือบจะลุกตามเขาออกไป

แต่ขามันอ่อนแอเกินไป ผมเลยได้แค่นั่งอยู่ที่เดิม


ไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ็บแต่รอก่อนนะไค..กูจะกลับมาอีก ในฐานะเพื่อนสนิทคนเดิม

ไม่ใช่เพื่อนที่แอบรักมึงอยู่แบบนี้

ผมถอนหายใจก่อนจะซบหน้าลงกับโต๊ะ ไม่อยากคิดว่ามันจะเจ็บบ้างมั้ย เจ็บมากรึปล่าว


ขอโทษนะไค

กูขอโทษ


 



คนที่ผมนั่งเป็นห่วงอยู่เมื่อคืนยังไม่มาเรียนเลย ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน ได้กลับห้องรึปล่าว

วันนี้มีวิชาที่คณะผมกับสถาปัตย์ลงเรียนด้วยกัน ชาวแก๊งค์ยังโหวกแหวกกันเหมือนทุกวันอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม ขนาดวันนี้มีเรียนบ่าย...บางคนยังมาเรียนสายขนาดนี้


“มึง กูว่าไอ้จงอินไม่มาเรียนแล้วว่ะ”

จงแดว่าก่อนจะชี้นาฬิกาข้อมือตัวเอง

ผมทำเป็นเหมือนไม่สนใจหัวข้อสนทนาทั้งที่ในมือยังกดดูความเครื่องไหวในเฟสบุ๊คของอีกฝ่ายอยู่

“นั่นดิ วิชาภาคตอนเช้าก็ไม่เข้านาจ้า...ไม่รู้หายหัวไปไหน”

ลู่หานเสริมให้พวกผมฟัง


“มึงรู้ป้ะเซฮุน”

“ไอ่ห่าคริส”

ทุกคนตะโกนออกมาพร้อมกันก่อนจะตีไหล่เพื่อนตัวโตเป็นการใหญ่

“กูไม่รู้หรอก”

ผมตอบเสียงหงอย


มันไม่ใช่เมื่อก่อนแล้วที่เวลามันไปไหนมันจะบอกก่อน

“คงไม่ใช่วาเฮิร์ทเรื่องแฟนมันไปเรียนต่อใช่ป่ะวะ”

คริสทำเสียงเบาๆเหมือนเลี่ยงไม่ให้ผมได้ยิน

“ไม่หรอก เมื่อวานมันยังดีๆอยู่เลย”

อี้ชิงขัดขึ้นบ้าง


สมาชิกกลุ่มรู้ดี อาการของจงอินไม่ใช่อาการเสียใจจากแฟนเก่าหรอก...จริงๆเธอไม่ได้สำคัญกับมันขนาดนั้น โอเคอาจจะคบนานนิดนึงแต่ก็นั่นแหละมันหาวิธีจะเลิกกันอยู่คงไม่เสียใจเรื่องแบบนี้แน่


“อ่าว ไอ้ดำยังไม่มาอีกเหรอ”

ไอ้ชานยอลที่แวะไปเข้าห้องน้ำเดินกลับมาพร้อมขมวดคิ้ว

ผมรีบเอามือบังโทรศัพท์เอาไว้ก่อนจะกดออกอย่างเนียนๆ

เรียกรอยยิ้มจากเพื่อนตัวสูงได้ไม่น้อย

“กูว่าเมาลุกไม่ขึ้นมั้ง หรือไม่ก็ยังไม่ออกจากคลับตั้งแต่เมื่อคืน”

ไอ้ชานยอลพูดขึ้นก่อนจะคว้าเป้คู่ใจขึ้นสะพาย

เป็นเวลาที่พวกผมต้องเข้าห้องเรียนพอดี


“อ่าว หนีไปเมาหรอกเหรอ”

“โห่ว งี้คืนนี้ต้องไปดูใจซะหน่อย”

“ก็นึกว่าจะแน่ ไอ้ดำอ่อนว่ะ”

“ไปเหอะ ไม่ต้องเป็นห่วงมากมาย มันโทรหากูแล้วเมื่อคืน”



ผมลุกตามกลุ่มเพื่อนไปช้ากว่าคนอื่น


ความคิดมากมายยังโจมตีผมอยู่ เมาแค่ไหนถึงไม่กลับห้อง ทำไมไม่โทรให้เพื่อนคนอื่นไปรับ

ได้ขับรถมั้ย...ถ้าขับไม่ไหวก็น่าจะหาที่นอนดีๆสิ ทำไมโทรหาชานยอล...ไม่โทรหาผม

ลืมไป เราไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

คนที่ชอบโทรเรียกให้ผมไปรับตอนขับไม่ไหว มักจะมียิ้มหวานเรียกชื่อผมเหมือนคนเมาทั่วไป

ไม่มีแล้วล่ะ


“เป็นห่วงก็โทรไป”

ชานยอลเรียกสติผมให้กลับมาพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่ได้ห่วง”

“เหรอ โกรธนานไปละนะมึงอ่ะ เดี๋ยวมันเมาแล้วบ้าขับรถแหก...”

“นั่นปาก!

ผมทุบมันไปทีนึงให้กับความปากหมา คนอื่นๆเดินคุยกันนำไปแล้ว เหลือแค่ผมกับชานยอลที่เดินรั้งท้ายคุยเรื่องนี้กันอยู่


เบื่อยิ้มแบบรู้ทันของมันจริงๆ


“ไปพูดอะไรทำร้ายจิตใจหมีเข้าล่ะมึงอ่ะ”

“กู...”

“กูรู้ว่ามึงควรโกรธ แต่จงอินมันก็รู้สึกผิดต่อมึงจริงๆนะเว้ย มันแคร์มึงนะ”

“กูบอกมันว่าจะไปเก็บของวันนี้”

ผมตอบเสียงอ่อย ก่อนจะถอนหายใจ

“จะไปจริงดิ”

ผมมองหน้าเพื่อนสนิทก่อนจะถอนหายใจอีกรอบ

“อือ แวะไปดูซากหมีก่อนอ่ะ”


ชานยอลแอบหัวเราะออกมานิดหน่อย นี่ขนาดเจ้าตัวว่าไม่ห่วงนะ จ้า ไม่ห่วงเลยจริงๆ

“แต่ไม่ได้จะนอนโน่นนะ แค่ แค่มันเมาแล้วชอบโวยวาย เดี๋ยวข้างห้องด่ากูอีก”

“จ้าๆ ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยเนี่ย”

“นั่นแหละ ไปดูแป๊บเดียวเก็บของด้วย”

“เอ่อๆ”


ไม่ได้ใจอ่อนนะครับ แต่โกรธอยู่ไม่ได้แปลว่าผมเป็นห่วงมันไม่ได้หนิจริงมั้ย...


มันห้ามกันได้ที่ไหน



 

ถึงปากจะบอกไปแบบนั้น แต่นี่ก็หลายชั่วโมงแล้วที่ผมพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางไม่เสร็จซักที ใส่เข้าใส่ออกอยู่อย่างนั้น จนไอ้ชานยอลบอกเสร็จเมื่อไหร่ค่อยให้มันมารับจะกลับไปนอนรอหรืออยากนอนนี่ก็ได้ตามใจเลย

ดูมัน...ก็แค่ แบบ เอ้อไคมันยังไม่กลับเลยห้องไง เพิ่งได้เข้ามาในห้องก็เห็นที่นอนอันใหม่ เรียกว่าเปลี่ยนใหม่ยกชุดเปลี่ยนเตียงด้วย


ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย จริงๆ


ที่นั่งชะเง้ออยู่แบบนี้เพราะหวังว่าจะลาเจ้าของห้องก่อนจะไป หอพักที่ผมหาได้อยู่ใกล้ๆกับห้องของชานยอล แต่ก็ไกลจากที่นี่ ผมไม่อยากไปไม่ลาแบบนั้น มันทำให้รู้สึกแย่

คิดว่าเข้ามาในห้องจะเจอซากหมีซะอีก ที่ไหนได้ล่ะ ยังไม่กลับตั้งแต่เมื่อคืน

เห็นพวกไอ้คริสแชร์สถานที่มาว่าไปปลอบใจเพื่อนที่คลับประจำก็โล่งใจไประดับนึง อย่างน้อยถ้ามันกลับมาเองไม่ไหวเพื่อนผมก็ต้องพากลับมาที่ห้องไม่ได้ขับรถหรือไปหาเรื่องแกว่งปากไปฟาดตีนใครก็ดีแล้ว

“อีกชั่วโมงเดียว ถ้ายังไม่กลับก็คงต้องไปก่อน”

ผมซบหน้าลงกับหมอนอิงโซฟา ตี1กับห้องเงียบๆเย็นๆแบบนี้ทำเอาผมเคลิ้มๆไปเหมือนกัน


เสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้นขัดการง่วงของผมซะก่อน

“โหล...”

[ไอ้เซฮุน นี่กูคริสนะ (ฮุนเหรออออ ฮุนนนน) ไอ้ห่านี่ก็ยืนตรงได้ป้ะวะ]

เสียงวุ่นวายดังลอดออกมา

“มีเรื่องอะไรป่าววะ”

[มี ใหญ่และหนักมาด้วยเนี่ย (ปล่อยกูดิว้า มาจับทำไมปล่อย!!)]

“เสียงไคเหรอ?”

[จ่ะ ... ไอ้เหี้ยหมีที่หนักมากเมาเละเทะไม่ยอมกลับ บอกจะให้มึงมารับให้ได้ หนักๆเข้าแม่งจะพังร้านพี่จุ๋มอีกซวยกูเลยทีนี้พวกเพื่อนกลับกันไปตั้งนานแล้ว มึงมารับมันไปหน่อย]

“ตอนนี้มึงอยู่ไหน?”

[อยู่ล่างคอนโดมึง ไอ้นี่ไม่มีการ์ดดีที่พี่ยามยังให้เข้ามาข้างในนี้ ตอนนี้ช่วยกูจับมันอยู่เนี่ย]

“เอ่อๆ ลงไปเดี๋ยวนี้แหละ”

[มึงรอเปิดประตูให้หน่อยละกัน เดี๋ยวกูกับพี่ยามช่วยกันแบกไป]

“เอางั้นเหรอ อืม”


ผมวางสายไปแล้วรีบเดินไปรอที่ประตู


อย่าให้ไคอาละวาดครับบอกเลย เป็นคนเมาที่คาดเดาทิศทางยากมาก...มันไม่ค่อยเมาด้วยแหละ ถ้าพอกรึ่มๆก็จะหลับไปเลย

เว้นตอนจบม.ปลายไว้ทีนึง เล่นกรอกเหล้าเข้าปากไม่นับ เดือดร้อนผมต้องไปนอนเป็นเพื่อนที่บ้านมันอีก

กว่าจะเลิกลวนลามผมได้ใช้เวลาแกะตั้งนาน จำได้ว่าผมนอนโซฟาข้างนอกห้องเลย



กลัวได้เสียเป็นผัวเมียกันซะก่อน

 




ผมนี่ไม่ได้โฟกัสบรรทัดไหนเท่าบรรทัดสุดท้ายเลยจริงๆ

5555

มาแล้วนะคะทุกคนนนน หมีกำลังจะกลับมา 

หมี...คน...จะ...

ขอโทษที่มาอัพสั้นๆนะ จริงๆตอนนี้ยาวอ่ะเราเลยตัดครึ่งมาก่อน 

อีกครึ่งนี่แต่งยากมาก


จ้า ตอนหน้านะคับ ไม่นานๆรอเราหน่อยเน้อ

^^


#ฟิคสถานะไคฮุน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #252 TDNND (@TDNND) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 04:18
    บรรทัดสุดท้ายนี่ อ่านย้ำๆ 5555
    #252
    0
  2. #249 Huniihun94 (@spam785) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 13:50

    แหนะ บรรทัดสุดท้ายนี่น่าคิด55555
    #249
    0
  3. #181 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 01:26
    แหน่ะะะะคราวนี้จะเสียตัวมั้ยนะ5555?
    #181
    0
  4. วันที่ 11 เมษายน 2559 / 13:31
    ลวนลามเซฮุนอีกสักรอบนะจงอิน -.,-
    #162
    0
  5. #125 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 23:36
    จะดีกันละช่ะ เย้ๆๆๆๆ
    #125
    0
  6. #98 poonisamo (@poonisamo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 13:32
    โอ้ยยย ขำอยากเห็นเซฮุนเล่นตัวต่ออักสักหน่อย อยากเห็นหมีคลั่ง
    #98
    0
  7. #97 2MINI (@2MINI) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 23:13
    แหม......งอแงให้เขาไปรับโด่ววววว นึกว่าจะแน่-หมี 555+
    #97
    0
  8. #96 xxmaanoi (@xxmaanoi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 13:35
    ดลิกปากแข็งละคบกันเถอะ
    #96
    0
  9. #94 Khingap (@khingap) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 21:23
    ไม่รู้จะเม้นท์ให้ไรท์ยังไงดีเลย สับสนไปอีกว่าควรอยู่ข้างใคร เอาเป็นว่าเลิกปากแข็งกันดีกว่านะครับ ฮื่อออออ
    #94
    0
  10. #93 I.P.K. (@immafena) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 11:08
    สงสัยจะได้เสียก็ต่อจากนี้นี่แหละ ง่อวววว
    #93
    0
  11. #92 kh_hk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 07:31
    อย่าใจอ่อนนะ55555

    ถึงอยากให้คำพูดตอนท้ายเกิดขึ้นก็ตาม

    5555

    รอติดตามนะ
    #92
    0
  12. #91 nnoinong (@nnoinong) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 07:03
    น่ารักมาก หมีควรยอมรับได้แล้วนะ เป็นบ้าขนาดนี้ T^T 
    #91
    0
  13. #90 Mind (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 01:15
    ฮุนนี้ใจแข็งจริงๆก็อย่างว่านะอยากกลับไปเป็นเพื่อนสนิทไม่ใช่เพื่อนที่แอบรักข้างเดียว
    #90
    0