ตอนที่ 10 : 9.Go

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    6 มี.ค. 59



มึงกลับไปเหอะ.....


ผมขับรถด้วยมือข้างเดียว โดยที่อีกมือนึงยังกดโทรหาเซฮุน

“ฮุนน่า ... รับสายกูหน่อย”

เสียงตอบรับอัตโนมัติดังซ้ำไปมารอบแล้วรอบเล่า


ความเงียบที่มาพร้อมความรู้สึกผิด ผมโทรหาเพื่อนเซฮุนทุกคนที่ผมรู้จักแล้ว โดยโทรไปหาไอ้ชานยอลเป็นคนแรก เพราะนอกจากเซฮุนจะสนิทกับผมแล้วก็มีมันนี่แหละที่น่าจะสนิทที่สุด แต่กลับได้คำตอบว่าเจอเซฮุนครั้งสุดท้ายก็ตอนที่แยกกันหลังจากนั่งรถไฟมาจากค่าย

แถมยังบอกอีกว่ามันน่าจะไปหาใครซักคนที่สำคัญไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่กล้าจะเล่าให้มันฟังด้วยซ้ำว่าคนนั้นคือตัวเอง และที่ทำให้เซฮุนหนีไปเพราะอะไร

ได้แต่นั่งโทษตัวเองขับรถช้าๆและมองหาร่างของเขาไปเรื่อยๆ ตั้งแต่เช้าฝนยังไม่หยุดตกเลย ถ้าหลบฝนอยู่ซักที่คงดีอยู่หรอก...

ผมจอดข้างทางเมื่อเห็นร่างที่เหมือนจะใช่เขา การแต่งกายชุดคุ้นเคยทำผมใจเต้นตึกตัก แต่มันก็ไม่ใช่ ไม่ใช่ฮุนของผมอยู่ดี ผมทุบพวงมาลัยก่อนจะซบหน้าลงอย่างหมดแรง

ตอนนี้ขับเวียนไปมาอย่างช้าๆแต่ผมไม่ได้ใจเย็นขนาดนั้น ไม่รู้ว่าตอนที่เซฮุนออกมาจากห้องเค้าเห็นอะไรบ้างหรือตอนนี้เค้าจะคิดอะไรอยู่ อยู่ที่ไหน ได้พักหลบฝนมั้ย


เกลียดผมไปแล้วรึยัง...


“เซฮุนน่า....ไคขอโทษ”


ผมอยากขอโทษเค้า

ถ้าเซฮุนไม่ได้อยู่ระหว่างทาง ไม่ได้แวะพักที่ไหน ไม่ได้ไปหาใคร ... หรือไป


ผมนั่งคิดได้แค่ครู่เดียว ผมไม่ได้ใจเย็นรอเวลาผ่านไปจนเซฮุนกลับห้องมาเองแน่ๆ

ถ้าจะมีซักคนที่กันผมได้ ก็คงเป็นชานยอล



ผมมาถึงหน้าห้องเพื่อนสนิทอีกคนโดยใช้เวลาไม่นาน


แต่ดูเหมือนชานยอลจะใช้เวลามากเกินไปกับแค่เดินมาเปิดประตู


“เซฮุนอยู่นี่ใช่มั้ย”

“เฮ้ ใจเย็นไอ้หมี”

ผมปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไม่เข้าใจ ดูท่าว่ามันก็สับสนกับท่าทีของผมอยู่ไม่น้อย

นั่นแปลว่าฮุนของผมอยู่ที่นี่จริงๆด้วย

“เป็นอะไรไปวะ ทำไมหน้าตาเป็นงั้น”

“ให้กูเข้าไป”

“เดี๋ยวๆ”

“ทำไมวะ”


ชานยอลยังดันผมไว้ท่านั้นพร้อมทั้งปิดประตูออกมาคุยกับผมหน้าห้องแทน


“ทำไมต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อย่างงั้น”

“...”


ผมทำหรอ ...

ยกมือลูบหน้าตัวเองก่อนจะทรุดตัวนั่งลง


“กูว่า..กูพอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง”

“ให้กูเข้าไปเถอะ”

ผมเอ่ยเสียงเบา

“กูขอร้อง”

ไม่นานมันก็ย่อตัวนั่งลงตรงหน้าผม พ่นลมหายใจเหมือนลำบากใจ

“ตรงๆนะจงอิน ไอ้เซฮุนมันไม่ให้กูบอกว่ามันอยู่นี่ แล้วกูก็รับปากมันไปแล้วด้วย”

“กูต้องเจอมันจริงๆ”

“กูรู้...จากท่าทางของมึงสองคน กูว่ากูรู้แล้วล่ะ”

“...”

“ตอบคำถามกูสามข้อ แล้วกูจะยอมให้มึงเข้าห้อง เพราะมีบางอย่างที่กูยังสงสัยอยู่”

“ได้ มึงถามมา”

“ข้อแรก คนที่เซฮุนรีบกลับมาหา คือมึง?”


ผมพยักหน้าช้าๆ เพื่อนสนิทอีกคนตอนนี้ได้แต่ป้องปากเอาไว้เหมือนไม่เชื่อ


“แล้วมึงทำอะไรมันวะ! ทำไมเซฮุนมันอยู่สภาพนั้น”

“สภาพไหน? ฮุน...”

“ก็วิ่งตากฝนมาห้องกูแถมยังร้องไห้จนไม่สบายตอนนี้หลับไปแล้วไงวะ!


เหมือนโดนคำพูดไม่กี่คำของเพื่อนตีเข้าหัวอย่างแรง

ผมยังรู้สึกแย่ได้มากกว่านี้อีกมั้ยวะ แม่ง!

“ว่าไง”

อีกฝ่ายเร่งเสียงแข็ง

“กูพาแฟนไปนอนที่ห้อง ที่ห้องนอน”

“ห๊ะ!

“กูรู้ รู้ว่ากูเลวมากด้วยที่ทำแบบนั้น”

“จงอินมึงนี่มัน...”

“กูผิดเอง”

“เห็นแก่หน้าหมีจะร้องตอนนี้หรอกนะ”

“จะให้กูไปเข้าแล้วใช่มั้ย”

“ข้อสุดท้ายนะ”

“อื้ม”


“มึงคิดยังกับเซฮุน”


“....”


เหมือนเป็นคำถามที่ผมไปไม่ถูก ไม่อยากเอ่ยตอบ


“ว่าไงวะ”

“กู...ไม่รู้ว่ะ”

“จงอิน”

“กูไม่รู้”


“มึงไม่รู้หรือแค่ไม่ยอมรับกันแน่วะ ที่มึงแสดงออกอยู่ทุกวันเนี่ยมันชัดมากอยู่แล้ว เมื่อก่อนกูเคยคิดว่ามันคงเป็นความสัมพันธ์สมัยเด็กที่กูไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าสายตาที่มึงสองคนใช้มองกันมันแตกต่างจากคนอื่น ทำไมมึงถึงห่วงเพื่อนสมัยเด็กขนาดนั้น ความไม่พอใจเวลามีคนมาชอบมัน ทำไมพวกมึงต้องนึกถึงอีกฝ่ายก่อนเสมอ ทำไมเซฮุนมัน....”

“...”

“ช่างแม่งเหอะ ถ้ามึงยังตอบข้อนี้ไม่ได้ มึงก็ไม่มีค่าพอจะได้รู้หรอก”

“...”

“จงอิน มึงไม่รู้จริงๆเหรอวะ”

“...”

“มึงรีบคิด รีบทำ ก่อนมันจะสายเกินไป ก่อนที่มึงจะเสียสิ่งสำคัญไปนะเพื่อน”

ชานยอลพูดแค่นั้นก่อนจะตบบ่าผม ตอนนี้มันเดินเลี่ยงออกไปแล้ว


ผมยืนขึ้นสูดลมหายใจเต็มปอด ชังใจอยู่พักใหญ่

คำถามของเพื่อนสนิทยังดังอยู่ในหัว


ผมไม่รู้สึก...หรือผมไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองกันแน่


เซฮุนอยู่หลังประตูบานนี้


ไม่ใช่...ผมเองก็หลบอยู่หลังประตูนี้มานานเหมือนกัน


ประตูที่เป็นเหมือนสถานะของผมกับมัน



 

 


“ถามจริงเหอะ พวกมึงไม่ได้เป็นไรกันจริงๆเหรอ”

เสียงเพื่อนร่วมทีมฟุตบอลตอนมัธยมที่ตอนนี้ผมจำหน้าไม่ได้แล้ว

แต่ประโยคที่ถามยังดังชัดอยู่

“ถ้าไม่รู้จักกูก็คิดว่าคู่เกย์”

“ทำไมวะ กูกับเซฮุนก็เป็นเพื่อนกันปกติ”

“ไม่มั้ง เพื่อนที่ไหนเอาน้ำเอาผ้าเย็นมาให้หลังมึงซ้อมเสร็จ กลับบ้านก็กลับด้วยกัน ไปไหนมึงก็ขับรถไปส่งตลอด”

“...”

“แฟนเฟินก็ไม่มีกันซักคน”

“มั่วว่ะ กูคุยหลายคนจนไม่รู้จะเลือกใครต่างหาก”

ผมว่าพลางเก็บเสื้อผ้าที่เปลี่ยนเสร็จใส่ตะกล้ารวม

ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าเพื่อนหรือคนอื่นมองพวกผมยังไง แต่จะทำยังไง ผมไม่มีทางตัดฮุนออกไปจากชีวิตได้หรอก

“อ่า...อย่างงี้เอง แต่อย่าว่างั้นงี้เลยนะจงอิน มึงไม่เป็นก็จริง แต่เซฮุนอาจจะเป็นก็ได้นะเว้ย ก็เห็นตัวบางๆแถมขาวชิบหาย เอวก็นะ..”

ปัง!!

เสียงปิดล็อคเกอร์เหมือนเสียงเตือนให้เพื่อนคนนั้นหุบปากลง

“กูไม่ชอบให้มึงพูดถึงเซฮุนแบบนั้น”

“เฮ้ ขำๆน่ามึง กูก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้ามันจะเป็น หมายถึงถ้ามันมาชอบมึงมึงจะไม่เอาเหรอ เป็นกูยังต้องเก็บเอาไปคิดก่อนเลย มันก็ต้องมีหวั่นไหวไปบ้า...”

“กูไม่เอา กูไม่ได้ชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบเซฮุน แล้วมึงก็หุบปากได้แล้วกูขนลุกชิบหาย”

เพื่อนคนนั้นยิ้มแห้งๆก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ

โชคดีที่มันหยุดลงก่อนที่ผมจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ ผมไม่ชอบจริงๆเวลามีใครเอ่ยถึงฮุนในทางไม่ดี และจะไม่ชอบมากกว่าถ้าพูดทำนองว่าเซฮุนน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิง หรือชอบเซฮุน หรือจะลองจีบดูดีมั้ย

ไม่อยากให้ใครรู้จักเขาไปดีกว่าผม

เซฮุนไม่ชอบเป็นที่สนใจ ไม่ชอบถูกพูดถึง ไม่ชอบโดนแกล้ง ไม่ชอบกีฬา ไม่ชอบแสงแดด ชอบเสียงดนตรีแต่เล่นดนตรีไม่เป็น ชอบกีต้าที่สุดเพราะผมเล่นเป็น ชอบกินของหวานชอบที่สุดคือช็อคโกแลท เซฮุนชอบทำอาหารถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้รถชาติของมันจะแย่มากก็เถอะ เซฮุนชอบแมวมากกว่าลูกหมาที่ผมเอามาเลี้ยง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ดูแลมันอย่างดี เซฮุนเกลียดการดูหนังผีเพราะกลัวผี ดูด้วยกันทีไรชอบใช้ไหล่ผมบังตอนผีโผล่มาทุกที เซฮุนตัวหอมมากๆโดยเฉพาะตอนอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ตอนนอนก็น่ารักมากด้วย ตัวของเซฮุนขาว เอวบางอย่างที่คนในโรงเรียนสงสัย บางทีหุ่นน่ามองนั่นทำผมเป็นบ้าไปหลายรอบในพักหลังๆมานี้ และผมไม่อยากจะยอมรับว่าผมต้องการเซฮุนในทางลามก ผมอยากเป็นเจ้าของเค้า และคิดอะไรอีกเยอะแยะที่นับวันความคิดแบบนั้นควบคุมยากมากขึ้นทุกที


แต่มีอย่างนึงที่ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น คือปล่อยเซฮุนเดินออกจากชีวิต


ผมต้องจัดการกับความรู้สึกตัวเอง

และจัดการกับปัญหาตรงหน้านี้ด้วย


จำได้ว่าสองวันถัดจากนั้นผมก็เลือกคบกับรุ่นน้องม.4 คนนึงที่ทักมาหาผมในโปรแกรมแชท

และทดลองใช้ชีวิตโดยการมีแฟน พยายามทำตัวห่างออกมาอย่างอดทน

แต่นั่นแหละมันผ่านไปได้แค่สามวันที่ผมอยู่โดยไม่มีเพื่อนสนิทตัวขาว

ยังจำได้อยู่เลยตอนที่ฮุนโกรธที่ผมไม่ยอมบอกอะไรเลย ตาแดงๆเหมือนจะร้องไห้นั่นผมก็ยังจำมันได้ดี

 

ตอนนี้...ผมหวังว่าผมจะไม่เห็นเค้าร้องไห้อีก

เพราะมันเจ็บหน้าอกทุกทีที่เป็นแบบนั้น มันเจ็บจริงๆ



 


เซฮุนน่าจะหลับอยู่ในห้องนอน ผมพยายามเดินเสียงเบาที่สุดเข้าไปในห้องนอนที่ร่างบางคุ้นตานอนหายใจสม่ำเสมออยู่

ผมทิ้งสะโพกลงริมที่นอนที่เค้านอนอยู่

เอื้อมมือไปอังหน้าผากมนนั่นเบามือ ไม่สบายเพราะวิ่งตากฝนมาเหรอฮุน

ไคขอโทษได้มั้ย

ผมละมือจากหน้าผากไปกุมมือเขาไว้ ใช้นิ้วโป่งลูบวนไปมาช้าๆ

ถ้าขอให้กลับไปด้วยกันจะยอมมั้ยนะ

จะปฎิเสธกันรึปล่าว


“อืม”

ใบหน้ายามหลับ กับปากที่ยู่ขึ้นอย่างขัดใจเวลามีคนปลุกที่ผมชอบแกล้งแหย่บ่อยๆ

ตาสีสวยที่ผมชอบมองลืมขึ้นช้าๆ พอมองได้ว่าเป็นผมคนป่วยก็หลบสายตาไปอีกทางทันที

มือที่ผมจับอยู่ก็ค่อยๆดึงออก

“...”

โกรธกันขนาดนี้เลยเหรอเซฮุน จะไม่มองหน้ากันเลยเหรอ

“ทำไมปล่อยให้ตัวเองไม่สบายอีกแล้ว หืม”

“...”

“แอร์ก็เปิดซะหนาวเลยเนี่ย”

“...”

“กินอะไรรึยัง กินยาแล้วใช่มั้ย”

ถึงเค้าจะแสดงออกชัดว่าไม่อยากคุยกับผมแค่ไหน ผมก็ยังพูดกลั้วรอยยิ้มที่แทบจะยิ้มไม่ออกอยู่แล้ว

“พูดอะไรบ้างสิ ฮุนน่า”


“มึงมาทำไม?”

เสียงแหบเพราะไม่สบายของเค้าตอบมาอย่างเย็นชา


ไม่เคยมีครั้งไหนที่ผมอยากซัดตัวเองขนาดนี้มาก่อน

“มาพากลับห้องเราไง...กลับไปห้องกับไคนะ”

ขอแค่เค้ายอมให้อภัยคราวนี้ ผมจะทำทุกอย่างให้ชัดเจนซักที

“ไคขอโทษ”

“...”

“เซฮุน...ไม่เอาแบบนี้”

“กลับไปเถอะ”

“เซฮุนนา”

“กูไม่อยากอยู่ห้องนั้นอีกแล้ว กูไม่อยากอยู่กับมึงแล้ว

“...”

หวังว่าผมจะได้รับโอกาสแก้ตัว

“กูจะย้ายออกถ้าหาห้องได้แล้ว”

“...”

“ระหว่างนั้นกูจะอยู่ที่นี่ มึงกลับไปเถอะ...”

ขอบตาร้อนๆของตัวเองตอนนี้คงมีแต่ผมที่รู้สึกได้ เหมือนตอนนี้ผมจะหนาวกว่าการยืนตากฝนซะอีก

หัวใจมันหนักอึ้ง ปากเอ่ยมันออกมาอย่างยากเย็น


“ขอโทษ...”


แล้วผมจะกลับไปที่ห้องของเราโดยไม่มีเซฮุนได้ยังไง


กลับไปอยู่โดยไม่มีเค้าได้ยังไงเหรอ







แบบนี้ก็ได้เหรอ บอกแล้วว่าหมีจะต้องสำนึก มาทำแบบนี้กับฮุนเราจะไม่ทน

บทนี้เผยสถานะที่ว่ามากขึ้นแล้วโน๊ะ...บางทีจงอินอาจจะชอบเซฮุนของมันมาตั้งนานแล้วก็ได้ 

แอบชอบไม่ใช่สถานะของเซฮุนคนเดียวหรอก ตอนหน้านี่ข้ามสถานะไปอีกหนึ่ง ไม่รู้จะเพื่อนหรือจะอะไร 

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ จะรีบแต่งจ้า


#ฟิคถานะไคฮุน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

279 ความคิดเห็น

  1. #262 dongdanglee (@leedongdang) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 20:58
    เป็นเราเราก็ไม่โอเคนะ ที่ให้มามีอะไรในเตียงที่นอนอ่ะ ถึงจะไม่ได้คิดอะไรก็ตาม ถึงจะเปลี่ยนผ้าปูนู่นนี่แล้วก็ตาม สมน้ำหน้าจงอินว่ะ
    #262
    0
  2. #247 Huniihun94 (@spam785) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 13:43
    รุ้ใจตัวเองสักที่เถอะพ่อคุณฮืออหน่วงไปอีกก รักก็บอกรักเซ่กลัวอะไรเซฮุนร้องไห้ตาโปนเเล้วว
    #247
    0
  3. #238 NookNH94 (@kachapa30) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 00:09
    จริงๆก็ชอบกันมาตั้งนานแล้ว เซฮุนยอมรับความรู้สึกตัวเอง แต่จงอินไม่ยอมรับเองต่างหากล่ะ
    #238
    0
  4. #179 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 01:15
    หน่วงมากกกกแต่เลาชอบ555555555
    #179
    0
  5. #123 Kannika Tankam (@yingkhem) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 23:24
    จะล้องห้ายแล้วอ่าาา ไม่อยากให้โกรธกันนานเลย พี่ปวดใจ
    #123
    0
  6. #75 KH..KH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 01:22
    สงสารเซฮุนจัง😢 ไครีบสารภาพไปเลยนะว่ารู้สึกยังไง อย่าทำให้เซฮุนเสียใจนานนะ

    เพิ่งได้เข้ามาอ่านสนุกมากเลยค่ะ

    รอติดตามว่าไคจะง้อฮุนยังไงนะคะ😉

    ปล.ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ😍
    #75
    0
  7. #74 wachirapada (@wipa14) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 21:12
    หมีปากหนักเอ้ยยนย ยอกออกไปดิ 
    #74
    0
  8. #73 hankyusoo (@joomeesoo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 09:44
    โห้ยยย อย่าหลอกหัวใจตัวเองสิ
    #73
    0
  9. วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 03:36
    เป็นกำลังใจให้นะคะ สนุกมากเลย
    #72
    0
  10. #71 nookkishappy (@nookkishappy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 23:37
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยยยย เนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆ สงสารเซฮุน?? เซฮุนต้องเข้มแข็งนะคะ ส่วนจงอิน..สู้ๆละกันนนน ?????
    #71
    0
  11. #70 kh_hk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 21:38
    พึ่งมาอ่านคือแบบหน่วงนะแต่สงสารเชฮุนมากกว่าที่เชฮุนทำแบบนี้ไคสมควรได้รับมันแล้ว

    รอติดตามนะ
    #70
    0
  12. #69 ..SadistZaa.. (@ririnkiku) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 20:34
    -หมีคนซื่อบื้อ....
    #69
    0