ก็แค่...

24 มกราคม วันที่น่าปวดหัวอีก 1 วัน สำหรับเทียร์ เรื่องปวดหัวเข้ามาแต่เช้า เอ๋ เที่ยงนะเช้า เทียร์นั่งทำงานอยู่ที่บ้าน เหนื่อยแสนเหนื่อยกับงานที่ต้องรับผิดชอบ แต่เทียร์ตั้งเป้าหมายกับตัวเองไว้แล้วว่าถ้างานส่วนนี้ไม่เสร็จ เทียร์จะไม่ได้ยินเสียงของเขาคนนั้น ก็เลยตั้งหน้าตั้งตาทำจนเสร็จ แล้วก็โทรไปหา ได้ยินเสียงก็ชื่นใจ มีกำลังทำงานขึ้นอีกโข

เทียร์ยังคงนั่งอยู่หน้าคอมไปเรื่อย ๆ

โอย ปวดลูกตาชะมัด ทำไมไม่เสร็จซะที รำคาญแล้วนะ

 ยังบ่น ๆ ไปเรื่อย ๆ จนถึงกลางคืน เทียร์ก็นั่งออนเอ็มตามปกติ แล้วเขาที่เทียร์นั่งรออยู่ก็ออนเข้ามาเหมือนเดิมทุกวัน เราคุยกันไปเรื่อยและกับคนอื่นด้วย หยอกล้อกันไปตามประสา...

 จนเทียร์เกิดนึกสนุก เลยส่งคำ ๆ นี้ออกไปหวังจะแกล้งใครบางคน

“นี่ทั้งสองคนเทียร์ไปก่อนนะ พรุ่งนี้มีนัด”

“ใคร”  เขาถามออกมาคำเดียว แต่เทียร์ยังนึกสนุกอยากแกล้งต่อ ก็เลย...

“ต้องบอกด้วยเหรอ” เทียร์พิมพ์ไปหวังแหย่เขาเล่น ๆ แต่ผลที่ได้กลับไม่ใช่ความสนุกเลย

“สนุกมากใช่มั๊ยที่ได้แกล้งพี่...ปวดใจมาก...” พอได้เห็นปุ๊บ เทียร์ก็ยังไม่รู้สึกอะไร นึกว่าเขาจะแกล้ง ๆ ตอบ ที่ไหนได้ offline ไปเลย            
เทียร์นั่งรออยู่สักพักหนึ่ง ในใจก็คิดอย่างว้าวุ่น

“เน็ตหลุดเหรอ หรือว่าโกรธแล้วจริง ๆ”

               
แล้วจู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เทียร์รีบคว้ามันขึ้นมาทันที แล้วถามว่าเป็นอะไร แต่เขากลับพูดออกมาว่า

“ทำไมถึงล้อเล่นกับความรู้สึกพี่” ได้ยินแบบนี้เทียร์อึ้งไปเลย

ล้อเล่นเหรอ เราไม่เคยล้อเล่นกับความรู้สึกเลยนะ ทำไมกัน

“ทำไมคิดแบบนี้ น่าจะรู้นี่ว่าเทียร์แค่ล้อเล่น ทั้ง ๆ ที่น่าจะรู้อยู่แล้ว แล้วทำไมพูดแบบนี้”  เทียร์พยายามใจเย็นแล้วอธิบายให้ฟัง แต่ฝ่ายตรงข้ามก็ตั้งท่าไม่ยอมรับเอาท่าเดียว เทียร์ถาม

“แล้วจะให้ทำยังไง” 

“บอกความรู้สึกจริง ๆ ได้มั๊ย” ได้ยินแค่นั้นเทียร์ก็เงียบไป

ก็เคยบอกแล้วนี่นาว่ามันยังไม่ถึงเวลา ทำไมต้องบังคับกันด้วย

เทียร์พยายามเปลี่ยนเรื่องคุย แต่จู่ ๆ น้ำเสียงเขาก็เปลี่ยนไป มันสั่น มันเศร้า เสียงนั้นทำให้เทียร์เริ่มใจหาย ก่อนที่จะถามออกไป

“เป็นอะไร”

เขาก็เอาแต่บอกไม่รู้

แล้วฉันจะทำไงดีเนี่ย เอาแต่ใจ ขี้งอนไม่สมตัว จะทำไงดีนะ แต่จู่ ๆ เขาก็บอกว่าน้ำตามันไหลออกมาไม่รู้ตัว ด้วยความรู้สึกแบบไหนเทียร์ก็ไม่อาจเข้าใจได้เช่นกัน แต่นั่น เทียร์พยายามที่จะพูดปลอบ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมรับอะไรเลย เขาร้องไห้ ร้องทำไม เพราะอะไร เพราะเราแกล้งเขาเหรอ เพราะเราบ่ายเบี่ยงไปเรื่อยเหรอ ก็มันยังไม่อยากบอกนี่ และดูเหมือนว่าเขาจะเศร้าเสียใจเอามาก ๆ

ตอนนั้นเองที่เทียร์เริ่มร้อนผ่าวแถว ๆ ขอบตา ก่อนที่จะมีบางสิ่งบางอย่างไหลออกมาข้างนอก หยดน้ำใสไหลเป็นทางอาบแก้ม เทียร์พยายามเช็ดมันออก แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหล เสียงไห้สะอึกสะอื้นเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เทียร์ควบคุมตัวเองไม่ได้ เทียร์ไม่เคยร้องไห้เพื่อใครมาหลายปีแล้ว แล้วทฃนี่อะไร ทำไมเราต้องร้องไห้กับผู้ชายคนนี้ เทียร์ไม่เข้าใจตัวเอง เทียร์พยายามขอโทษเขาต่าง ๆ นานา แต่ดูเหมือนเขาจะร้องหนักเข้าไปอีก ร้องทำไม เทียร์ขอโทษแล้วนี่ แล้วร้องทำไมอีก ยิ่งร้องให้เทียร์ก็ร้องมากเท่านั้น

“ขอโทษนะ แต่พี่อย่าร้องไห้สิ” เทียร์เฝ้าแต่ขอโทษพร้อมน้ำตาที่หลั่งรินออกมาไม่หยุด จนคำ ๆ หนึ่งที่ได้ฟัง มันผ่านมาและผ่านไปอย่างรวดเร็ว เบา แต่ได้ยินชัดเจน

“พี่...เธอนะ” คำนี้ทำให้เทียร์หยุดร้องไห้ทันที ต่อมาเราก็คุยกันอย่างเข้าใจมากขึ้น เทียร์พยายามอ้อนบอกว่าให้พูดอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ยอมพูด

ช่างเถอะ ไม่ต้องพูดอีกก็ได้ ก็แค่แกล้งเท่านั้นเอง เพื่อให้พี่กลับมายิ้ม กลับมาหัวเราะอีกครั้ง

แล้วเขาก็เล่นกีตาร์ให้ฟัง ร้องเพลงให้ฟัง คุยกันไป จนเทียร์เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แต่รู้แค่ว่า คืนนี้มีเสียงที่เทียร์ชอบคอยกล่อมข้าง ๆ ให้หลับได้อย่างไม่ยากเย็นเลย...