ขอเป็นเด็กเลวสักวัน (ก็ที่นี่มันเด็กดีนี่)

เมื่อวาน หรือก็คือ วันที่ 15 กันยายน 2550
โครงการวิจัยพฤติกรรมผู้บริโภคที่เลือกใช้สถานบันเทิง
เป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้ต้องออกพื้นที่
แน่นอน ถ้าพูดถึงสถานบันเทิงแล้วมันต้องเป็ฯตอนกลางคืนใช่มั้ยล่ะ
อ๊ะ ไม่ได้มาพูดอะไรที่มันเกี่ยวกับวิชาการหรอกนะ
แต่มันว่าด้วยแอลกอฮอล์และการกระทำต่างหากล่ะ(เฟ้ย)
.
.
.
ก็นะ นัดเพื่อน ๆ กัน แล้วก็นัดอาจารย์อีก 1 คน
เย้ เพื่อน ๆ มาที่บ้านกันแล้ว วู้ววว
รวมข้าเจ้าก็เป็น 4 คน และอาจารย์ 1 คน เป็น 5 คน
ใช่ ๆ เรานั่งกินข้าวและเม้าธ์กันที่บ้านข้าเจ้าฆ่าเวลารออาจารย์มารับ
พอ 2 ทุ่มปุ๊บ ราชรถมาเกยถึงหน้าบ้าน แต่ละคนวี๊ดว้ายกระตู้วู้ดีใจหลาย
ก็ออกไปกันล่ะนะ
อ๊ะ อิตอนไปก็ขนแบบสอบถามไป 60 ชุดด้วยนะ ไปทำงาน ๆ ท่องไว้
20.30 น. ถึงผับ(วัยรุ่น) พระเจ้า!! พนักงานมัน... ชุดนอน!!
(มารู้ทีหลังว่าเป็นคืนปาร์ตี้ชุดนอน)
โฮ่ ๆ วาบหวิว ๆ 
เข้าไปเป็นโต๊ะแรกเลยโย่ว
(ก่อนหน้านั้นแวะไปซื้อเหล้าแล้ว ฮ่วย)
มาถึงก็เปิดขวดโซ๊ยเหล้ากันก่อนเลย
อาฮั๊น & อาจารย์ ผสมโซดา ส่วนคนอื่นผสมโค้กกันหมดน่อ
ดวดไปแก้วแรก โดนไล่ให้ไปแจกแบบสอบถาม 
อ่า เค้าไม่กล้า เลยลากเพื่อนไปช่วยด้วย 
โฮ่ ๆ จาก 60 ชุด แจกแค่ 7 ชุด ง๊า เค้าไม่กล้าพูดกับพนักงานอ่า
แล้วกลับมานั่งรอ รอไปก็ดวดไป จนได้กลับมาครบเจ็ดฉบับ
(อยากบอกว่า อิแบบสอบถามมันเหมือนข้อสอบเลย คนทำนั่งเครียดเลยอ่า)
ตอนแรกกะว่าพอครึ้ม ๆ หน่อยแล้วค่อยทำต่อ ที่ไหนได้ ยาวเลยเฟ้ย นั่งยาวแล้ว
นั่งติดที่แล้วเฟ้ย งานเงินไม่ทำแล้ว ดวดต่อ 
แถมใส่เหล้าเพิ่มแกล้งเพื่อนเป็นระยะ ๆ 
(วันนี้มันทำสถิติ จาก 3 แก้วเมา เป็น 5 แก้ว)
พอช่วง 3 ทุ่ม นักร้องขึ้นร้องเพลงแล้ว
พระจอร์จจจจ
น่ารักอย่างสัสสสสสสเลยเฟ้ยเฮ้ย
น่ารักโคตร ๆ 
ตัวสูง(แต่ไม่มาก) ผิวขาว ผมลากไทรย้อมทอง เหมือนพระเอกนิยายวัยรุ่นเลยเฟ้ย
แง่ง สเปคตรงกับเพื่อนอีกแล้วง้า
แต่มันน่ารักจริง ๆ น้า ดูแล้วรุ่นราวคราวเดียวกันเลย เสียงร้องก็เพราะ อั๊งงง
(ทำไมกุโง่ไม่ไปแจกแบบสอบถามเค้าตอนแรกฟะ ไม่งั้นได้คุยกันแหงม)
นั่งเบลอเพราะความหล่อ น่ารัก และแสงไฟในผับ
.
.
.
จะบอกเลยว่า 2 แก้วแรก ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย นั่งเฉย เพลงมันส์แค่ไหนตูไม่สน
แต่พอเริ่มแก้วที่ 4 เอาแล้วเว้ย วิญญาณแดนซ์เข้าสิง แรก ๆ โยกบนเก้าอี้ หลัง ๆ เรอะ
ยืนเลยย่ะยิ่งดึกยิ่งแดนซ์กระจาย
แถมเข้าห้องน้ำบ่อยอย่างแรง แบบ อากาศมันเย็นอ่า ฝนตกทุกวันน่อ
แล้วก็กลับมาเต้นต่อ
พอเข้าแก้วที่ 6 (คิดว่านะ) ตูเริ่มมีอาการเป๋ แบบว่านะ
เดินไปเข้าห้องน้ำครั้งสุดท้าย เดินเซวุ้ย กลับมาอีกทีเพื่อนถามเลยว่า
"เมาอ่ะป่าว"
"ไม่เมาเฟ้ย"
"ไม่เมาไง ก็เดินชนโต๊ะข้าง ๆ เกือบทำขวดเหล้าเค้าหล่น ดีนะเค้าจับทัน"
อ้าวเฮ้ย นี่เราไปชนตั้งแต่เมื่ไหร่ฟระ ไม่เห็นรู้เรื่อง
(มิน่าตื่นเช้าขึ้นมาหัวเข่ามันม่วง ๆ)
ช่างหัวมัน ดวดต่อแดนซ์ต่อ
นักร้องก็ช่างน่ารักได้ใจจริง ๆ ให้ตาย
แถมยังเผลอไปยกแก้วให้โต๊ะอื่นด้วยเฟ้ยเฮ้ย 
แล้วก็แหกปากร้องเพลง
(ดังแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยินหรอก เสียงดนตรีมันกลบ แถมเสียงคนร้องยังได้ใจ+ความน่ารักและรอยยิ้มพิฆาต)
.
.
.
จำได้ใช่มั้ยว่าข้าเจ้าเข้าไปตอน 20.30
แต่ออกอีกที 01.30
เหอ ๆ ๆ นั่งยาวจนผับใกล้ปิด
แน่นอนว่าหนุกหนานเฮฮาปาจิงโกะมาก
แล้วก็ไปต่อกันที่ร้านข้าวต้ม
กินไปเม้าธ์ไปอีก
กว่าจะกลับถึงบ้านจริง ๆ ก็ปาไปตี 2 กว่า
และ
.
.
.
ต้องมาเก็บกับข้าวเข้าตู้เย็นอีกเว้ย วู้ววว ขี้เกียจอย่างสัสสส
ได้นอนอีกที ตี 3
ตื่นมาอีกที 08.30
มาเห็นกองหม้อ ไห ถ้วยชามที่กองพะเนินยังไม่ได้ล้างก็จัดการล้างมันซ้า
ตกช่วงสาย ๆ นั่งสั่งพิซซ่ามากินกันที่บ้าน
แต่ละตัวนี่อย่างหมาหิวโซค่า
มาปุ๊บก็รุมทึ้งมันซะ
นั่งรอมันเกือบชั่วโมง แต่กินเสร็จภายใน 15 นาที โฮ่
ช่างตะกละกันจริง ๆ 
พอช่วงบ่ายเลยแยกย้ายกันกลับบ้าน
และก็เข้าสู่ชีวิตอันแสนเรียบร้อยอีกครั้ง วู้วววววว
.
.
.
จอบไดอารี่ของวันนี้
และ
จะบอกไว้ว่า ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลย 
อบายมุขมันไม่เหมาะกับที่ที่เป็นเด็กดี(ไม่งั้นจะบอกเรอะว่าขอเป็นเด็กเลวน่ะ)
ปล. นักร้องคนนั้นชื่ออะไรฟระ กุอยากรู้!!