ย้อนรอยสิ้นปี

     ย้อนรอยวันสิ้นปี

     วันที่ 31 ธ.ค. 2548 ตั้งแต่เช้าเลยเทียร์ได้เห็นลูกหมา(วัด) น่ารักชะมัด แต่ไม่ยอมหลีกทางให้รถ รถก็เลยต้องหลีกทางให้มัน กำ - -* แล้วก็ได้ของจากพ่อ ก็เสื้อผ้าใหม่ตามเคยนั่นล่ะ  พอช่วงบ่ายก็ไปกินข้าว

     วุ้ย ฝนตกหนักเป็นบ้า แล้วก็ไม่ยอมหยุดอีก จงใจจะแกล้งให้เราไม่ได้ออกไปเที่ยวงานปีใหม่รึไงฟะ

     เทียร์ก็เลยกลับบ้าน เซ็งสุดขีด เลยขึ้นไปนอนบนห้องดีกว่า แล้วบังเอิ๊ญ บังเอิญดันไปเห็นเจ้าของขวัญที่จับมาได้ เริ่มหงุดหงิดน้อย ๆ ก็เจ้าของนี่มันเป็นสิ่งที่ภาวนาไม่อยากได้มากที่สุดเลยนี่ (คงต้องเล่าย้อนไปวันที่ 29 จับของขวัญกันซะหน่อย)

     วันนั้น วันที่ 29 จับของขวัญ เทียร์ภาวนา…

     ขออย่าให้ได้ในสิ่งที่คิดเลย

     แต่ดูเหมือนพระเจ้ากลั่นแกล้ง เมื่อเปิดห่อของขวัญออก

     โอ้แม่เจ้า พระเจ้าจะกลั่นแกล้งกันไปถึงไหน นี่ตูจับได้นาฬิกาอีกแล้วเหรอฟะ คราวนี้ ทั้งปลุก ทั้งนาฬิกาทรายเลย

     เสียงนี้ตะโกนลั่นอยู่ในใจเทียร์ ไม่ได้รังเกียจของขวัญ แล้วก็ดีใจด้วยที่ได้จับของขวัญ  แต่อะไรกัน จับกี่ปี กี่งาน ก็ได้แต่นาฬิกา ตอนนี้มีเต็มห้องแล้ว

     เพื่อนถามว่าชอบมั๊ย เหอ ๆ จะให้ตอบอะไรได้อีกล่ะ ต้องบอกว่าชอบสิ เดี๋ยวเพื่อนเสียใจ แล้วก็เดินงุดหอบของกลับบ้าน กลับมาเล่าให้แม่ฟัง หัวเราะใหญ่เลย หึ ปีหน้าซื้อนาฬิกาแก้เคล็ดดีกว่า เผื่อตอนจับจะได้อย่างอื่นบ้าง

     ว่าแล้วก็กลิ้งไปมาในห้องจนเบื่อ เลยลุกขึ้นมาแต่งนิยายต่อ(ดองนานเกินไปแล้ว) ต้อนรับปีใหม่มันซะเลย จนตอนมืดก็เอาไปลง เด็กดี จากนั้นก็ตะลอนอวยพรปีใหม่ในบอร์ดเด็กดีไปทั่ว

     เฮ้อทำไมเงียบจังฟะ สงสัยไปเคาท์ดาวน์ที่อื่นกันหมดแน่เลย

     เทียร์นั่งคิดอย่างเซ็ง ๆ ก่อนจะมีใครบางคนออนเอ็มเข้ามา รู้สึกแปลกใจนิด ๆ ไม่มีใครออนหานานแล้ว เปิดแช่ทิ้งไว้อย่างนั้นแหละ  เขาเข้ามาทัก บอกว่าอ่านเรื่องของเทียร์อยู่ อ่านไปวิจารณ์ไป จนเทียร์ถามออกไปว่า

     “อายุเท่าไรเอ่ย” ถามตามธรรมเนียมแบบเสียมารยาท แถมถามซะอย่างกับหลอกถามเด็ก 3 ขวบ ก็เห็นแนวคำพูดนึกว่าเด็ก ที่ไหนได้

     “25 ครับ”

     โอ้แม่เจ้า เทียร์นั่งอึ้งไปเลย แล้วก็คิดอีก

     แก่ชะมัด

     แต่เราก็ยังนั่งคุยกันไปเรื่อย ๆ จนถึงเวลานับถอยหลัง เข้าสู่ปีใหม่ เขาก็ยังอยู่นับกับเราด้วย แล้วก็คุยต่อจนดึก(นี่ยังไม่ดึกอีกเรอะ) จู่ ๆ เขาก็มาแจกเบอร์ O_0” ตกใจสิ มีใครที่เพิ่งรู้จักกันในเอ็มแล้วแจกเบอร์โทรมั่งฟะ

     เฮ้ย มาไม้ไหนเนี่ย หรือว่ามาหลอกสาว ๆ กัน  เทียร์นั่งคิด  แล้วจะตอบไงดีฟะ อืม ๆ

     “ขอโทษนะ พอดีว่าคุยทางโทรศัพท์ไม่เก่ง คุยกันในเอ็มแบบนี้ดีแล้วล่ะ” คิดว่าตอบสุภาพที่สุดแล้วนะ (รึป่าวหว่า) เขาก็ตอบกลับมาว่า ก็ได้ครับ เฮ้อ เทียร์โล่งไปเลย แล้วเราก็เลิกออน(แต่คงทำเขาหน้าแตกไปเรียบร้อยแล้ว)

     วันต่อมา เขาเข้ามาอีก เราก็ออนตอบ เขาว่านึกว่าจะหนีซะแล้ว จากนั้นเราก็ออนคุยกันเรื่อยมา ได้รู้จักหลาย ๆ อย่าง จนตอนนี้ เทียร์ได้คุยกับเขาด้วยเสียงจริง ๆ แล้ว เขาใช้นามปากกา ในเด็กดีว่า nummu

ไดอารี่ยังไม่จบเพียงแค่นี้หรอก เรื่องของ nummu ด้วย (ว๊าก เขียนลงไปได้ไงฟะ)