1 ชม. 30 นาที แห่งความเจ็บปวด

อันเนื่องมาจากเมื่อวานที่ดิฉันตัดสินใจจะส่งฟันกรามไปสู่สุขติ สายของวันนี้ดิฉันจึงทำตามประสงค์นั้น...

ดิฉันไปคลีนิกกับแม่แค่ 2 คน นั่งรอแล้วรอเล่า ก็ยังไม่ถึงคิว จนกระทั่ง 11 โมงครึ่ง ถึงคิวแล้ว ดิฉันเดินตามผู้ช่วยหมอไป แล้วล้มตัวนอนลงบนเก้าอี้ คุณหมอก็เดินตามเข้ามา ไฟส่องหน้าจนดิฉันต้องหลับตาปี๋

อันที่จริงความตั้งใจคือ มาถอนฟัน แต่ไป ๆ มา ๆ มันมากกว่านั้นอีก

ขั้นแรกที่รับรู้ถึงความปวดคือ เข็มฉีดยาที่ฉีดเข้าไปที่เหงือก มันให้ความรู้สึกปวดหนึบ ๆ ทีเดียว จากนั้นหมอก็เอาอะไรสักอย่างมางัดฟันของดิฉัน ทำอยู่ตั้ง3-4 ครั้ง ตอนนั้น น้ำตาเริ่มเล็ดออกมาแล้ว เผลอแปบเดียว ก็ต้องย้ายไปห้องทำฟันอีก คราวนี้แหละ ความเจ็บปวดที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้น

เมื่อดิฉันก้มลงนอน บรรดาเครื่องมืออันไม่น่าพิสมัยก็มาจ่อรออยู่ตรงหน้า สิ่งแรกที่ดิฉันทำคือ หลับตาปี๋ จากนั้นเสียงเครื่องกรอฟันก็ดังขึ้น มันบุกจู่โจมฟันกรามของดิฉันอย่างไม่ใยดีเลยสักนิด

แน่นอน ภารกิจนี้คือการอุดฟัน เครื่องกรอฟันยังคงทำงานต่อไปโดยไร้ความรู้สึก แต่ดิฉันเริ่มน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว มือไม้เกร็งแน่นไม่ยอมปล่อย ทั้งเลือดและน้ำลายไหลเป็นทาง ดิฉันทนรับความเจ็บปวดอย่างไม่มีปากเสียง (คงทำได้หรอก) ช่วงเวลาที่ได้หยุดพักความเจ็บคือช่วงที่ทำการอุด ตอนนั้นน้ำตาก็แห้งเหือดไปแต่ไม่นาน น้ำตาที่เคยแห้งหายไปนั้น มันก็กลับเร้อรื้นขึ้นมาใหม่ เพราะเริ่มซี่ใหม่ คือฟันหน้าถึง 3 ซี่ด้วยกัน ในตอนนั้นดิฉันต้องการมือของใครสักคนจับไว้ให้มั่นแต่...ไม่มีเลย

คิดดูสิ ซี่เดียวก็เจ็บจะแย่แล้ว นี่ 3 ซี่เชียวนะ แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงเครื่องกรอฟันมันดังรบกวนโสตประสาทดิฉันอย่างแรง (เพราะเป็นโรคเกลียดเสียง อี๊ด ๆ ) ผู้ช่วยหมอก็กดไหล่ฉันซะแน่นเชียว ไม่หนีไปไหนหรอก ฉันมีความอดทนสูงมากพอนะ แล้วมันก็เสร็จจนได้

สรุปคือ ถอน 1 ซี่ อุด 4 ซี่ ทำบ้าอะไรขนาดนั้นฟะ แมร่ง เจ็บจะตายชักแล้ว

แต่ผลลับคือ สวยค่ะ ฟันหน้าได้รับการตกแต่งอย่างสวยงาม หุหุ โอ๊ย เจ็บ ๆ

พอออกมา ปรากฏว่า แม่ดิฉันก็ได้แผลด้วย แผลจากเศษแก้วที่ตกกระเด็นมาโดนขา อือ ๆ เลยต้องทำแผลเลยสิ เจ็บทั้งคู่เลยทีนี้

และนี่ก็คือ ความเจ็บปวดที่ได้รับในวันนี้ และคงอีกนานกว่าที่ความเสียว(เครื่องกรอฟัน)จะหายไป

ดูแลฟันกันให้ดี ๆ นะ ไม่อย่างนั้น...