ดาร์เลเน่

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,392 Views

  • 22 Comments

  • 132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18

    Overall
    2,392

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7 :: เข้าเมืองแอซธอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61



ตอนที่เจ็ด




ข้า ชาร์ลอตต์ เรียนอยู่ปีสอง เข้าเรื่องเลยนะ ข้าอยากจะชวนเจ้าไปทำภารกิจในช่วงก่อนเปิดเทอม เจ้าสนใจเข้าร่วมกับข้ามั้ย” ‘จริงๆก็น่าสนใจนะ แต่ข้าต้องรีบหาเงินมาใช้นี่สิเลเน่คิดในใจ


ข้ายังไม่รู้ว่าจะสอบติดหรือไม่เจ้าค่ะ...ข้าคงไม่...” เลเน่ยังพูดไม่ทันจบ ชาร์ลอตต์ก็พูดขึ้นมาว่า

นั้นไม่เป็นไร รอหลังจากประกาศผลพรุ่งนี้ก่อน เจ้าค่อยให้คำตอบข้าก็ได้ ข้าให้เวลาเจ้าตัดสินใจชาร์ลอตต์ยิ้มอย่างเข้าใจให้แก่เลเน่ แล้วเดินจากไปอีกทางหนึ่ง


เลเน่ ทางนี้สกาเล็ตกวักมือเรียกสนามสอบเจ้าเป็นอะไร ของข้าเป็นป่าเอเทรอส ป่าดงดิบทางตอนใต้...” สกาเล็ตเล่าสิ่งที่เจอให้ฟัง ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนานและแยกย้ายกันหลับบ้าน


เช้าวันต่อมา


เลเน่มารอการประกาศผลก่อนเวลา สักพักสกาเล็ตก็ตามมา บรรยากาศแบบนี้ดูตื่นเต้นกว่าในโลกก่อนมาก ด้วยอยู่ในยุคสมัยที่ลุ้นผลสอบหน้าคอม เลยไม่ได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้


รายชื่อผู้ที่ผ่านการทดสอบมีดังนี้หลังจากมีเสียงประกาศ...น้ำพุขนาดใหญที่ตอนแรกเป็นน้ำพุเต้นระบำที่มีพุ่งขึ้นมาจากตรงกลางกระจายตัวตกแยกออกไปเป็นวงกลม แต่ตอนนี้กลับเรียงแถวเป็นเหมือนกระดานที่คอยรองรับชื่อทั้งร้อยยี่สิบคน มีตัวอักษรสีทองลอยเป็นชื่อและคะแนนตามลำดับ


อันดับที่หนึ่ง อาเธอร์ โดโนแวน ห้าร้อยสิบห้าคะแนน


อันดับที่สอง สกาเล็ต เฮฟเฟติส ห้าร้อยสิบสี่สิบคะแนน


อันดับที่สาม ดาร์เลเน่ แบรนเดอร์ ห้าร้อยคะแนน



เมื่อผลออกมาเลเน่และสกาเล็ตต่างโผกอดกันด้วยความยินดี และทั้งสองก็ไปลงทะเบียนยืนยันสิทธิ์ทันที 


ที่โรงเรียนมีหอพักเพียงพอให้ทุกคนพัก เนื่องด้วยกิจกรรมหรือการเรียนบางอย่างในเวลากลางคืน แต่ก็ไม่ได้บังคับ เป็นหอพักที่จำกัดเวลาเข้าออก เลเน่ดีใจที่ได้อยู่หอพักเพราะนางเองก็ไม่อยากรบกวนไอวามากนัก


ข้าจะกลับเฮเฟตัสพรุ่งนี้ เจ้ากลับพร้อมข้าได้นะสกาเล็ตบอกเลเน่


ข้าคงจะอยู่ที่นี่ยาวๆเลยเลเน่พูดคุยกับสกาเล็ตอยู่พักใหญ่ 


ว่าไงดาร์เลเน่ เจ้าจะไปทำภารกิจกับพวกข้าหรือไม่ชาร์ลอตต์ที่เดินมาพร้อมชายหนุ่มอีกสามคน


ทำภารกิจอะไรหรือเลเน่สกาเล็ตถาม  “อ้อ ข้าชวนนางไปทุ่งหนะ เจ้าหละสกาเล็ต ไปด้วยกันมั้ยชาร์ลอตต์ถามสกาเล็ต


ข้าไปไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านปู่รีบให้ข้ากลับบ้านอะพี่ชาร์ลอตต์สกาเล็ตตอบอย่างสนิทสนม สงสัยสองคนนี้น่าจะรู้จักกันมาก่อนแล้วเจ้าหละว่าไงชาร์ลอตต์หันกลับมาถามเลเน่ ในขณะที่เลเน่จะตอบตามความต้องการ สายตาของนางดันเหลือบไปเห็นคนผู้หนึ่งแถวประตูทางออกโรงเรียนข้า...ข้าไปด้วยเจ้าค่ะ


อ้าวไหนว่าเจ้าจะอยู่ต่อสตาเล็ตถามด้วยความสงสัย


ฮ่าๆ ดีจริงชาร์ลอตต์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี 


แต่พี่ชาร์ลอตต์ช่วยออกเอกสารรับรองให้ข้าก่อนได้มั้ยเจ้าค่ะเลเน่กล่าว


ได้ๆข้าจะจัดการให้ รอข้าสักประเดี๋ยวหนึ่งชาร์ลอตต์ตอบ แล้วเดินกลับไปในตัวอาคารเรียน



อีกด้านของฝั่งประตูทำไมนางยังไม่ออกมานะภายนอกดูเหมือนมีหญิงสาวกำลังรอเจ้านายออกมาจากโรงเรียนอย่างสงบเสงี่ยม แต่ในใจของนางนั้นเป็นกังวลอย่างยิ่งข้ามานานแล้ว ไม่คลาดสายตาแน่ๆ


เมื่อมีประตูเปิดอีกครั้งนางอาศัยจังหวะแทรกตัวเข้าไป ไม่ต้องหาที่ไหนไกลเป้าหมายของนางอยู่ตรงหน้า

คุณหนูเจ้าค่ะเสียงของหญิงสาวตะโกนด้วยความดีใจ และรีบเดินไปทำความเคารพ


เพบี เจ้ามาได้อย่างไรเลเน่เอ่ยถามคนตรงหน้า


นายหญิงเจ้าค่ะ นายหญิงให้ข้าเดินทางมารับคุณหนูเพบีบอกกล่าวแก่เลเน่


ข้าคงกลับไปไม่ได้หรอกเพบี ข้าต้องไปทำภารกิจยังต่างเมืองให้ทางโรงเรียน ข้าคงกลับไปพร้อมเจ้าไม่ได้

ชายหนุ่มผมดำกำลังจะออกไปบอกว่าถ้าเจ้าต้องกลับบ้านก็ไปเถอะ แต่มีแขนจากหนุ่มหน้าหวานมารั้งเอาไว้ก่อน


คุณหนูสอบได้แล้ว บ่าวยินดีด้วยเจ้า แต่...แต่นายหญิงหญิงสาวพูดด้วยเสียงสั่นเครือ พร้อมกับมีน้ำเอ่อล้นรอบดวงตาท่านน้าเป็นอะไรเลเน่ถามด้วยความสงสัยนายหญิงทรุดหนักเจ้าค่ะ นายหญิงอยากเจอคุณหนูหยาดน้ำตาหยดลงบนใบหน้าของเพบี


ทรุดหนักอะไรของเจ้า ถึงเรื่องยาพิษของโลกนี้นางไม่ชำนาญ แต่นางได้ปรึกษากับท่านหมอที่มารักษานางตอนที่โดนตีหัวแล้ว ท่านน้ายังพอมีทางที่จะถอนพิษได้หากไม่ได้รับพิษเพิ่ม เพราะเป็นเพียงพิษอ่อนๆที่หวังผลในระยะยาว ท่านน้าโชคดีที่รู้ตัวทัน 


อีกอย่างนางเพิ่งได้รับจดหมายสายลมจากท่านน้าอยู่เลย บอกว่าเพบีขอลากลับไปเยี่ยมบ้าน ไม่มีทางที่ท่านน้าจะส่งนางมา และตอนนี้ท่านน้าดูแลเรื่องอาหารการกิน ระวังสิ่งแปลกปลอมในส่วนที่อยู่ของนางเป็นอย่างดี จนร่างกายมีเรี่ยวมีแรงมากขึ้นเพราะไม่ได้รับพิษเพิ่ม ยังกำชับว่าเลเน่ไม่ต้องเป็นห่วง


เล่เน่ได้แต่หวั่นอยู่ในใจ หากนางยังกลับไปครั้งนี้มีหวังคงกลับไม่ถึงบ้านเป็นแน่


จดหมายสายลมแตกต่างจากจดหมายทั่วไปตรงที่จดหมายต้องทำด้วยกระดาษนิมโบ กระดาษที่เบาบางคล้ายปุยเมฆ เขียนได้ด้วยน้ำหมึกนิมบัสบลู ซึ่งเป็นน้ำฝนที่ย้อมสีฟ้าและลงอาคมพิเศษ ของเหล่านี้มีมีขายทั่วไปเซเฟอริโน่ อาณาจักรแห่ง ด้วยความที่เมเบลนั้นเคยไปทำการค้าที่นั่นมาก่อนจึงรู้จักดี เหมาะอย่างยิ่งที่จะนำมาใช้ในกรณีที่ไว้วางใจผู้ใดไม่ได้แบบนี้ ก่อนออกเดินทางเมเบลจึงใส่กระดาษและน้ำหมึกในกระเป๋าของเลเน่


และการส่งจดหมายจะต้องร่ายเวทย์ธาตุลมขั้นสูงระดับต้นนิมบัสผู้ที่เป็นที่รักของสายลมจะถูกตอบรับนำไปส่งที่ปลายทางทันที เมเบลแม้ไม่ได้เป็นที่รักของสายลมอย่างคนที่เกิดในเซเฟอริโน่อณาจักรแห่งสายลมแต่นางก็สามารถส่งได้ด้วยการทำพิธีบูชาดอกไม้แห่งสายลม อ้อนวอนให้สายลมช่วยส่งจดหมายของนาง แต่ก็ทำได้ไม่บ่อยนัก



เลเน่ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง อีกสองวันข้าถึงเฮฟเฟตัส ข้าจะพาท่านหมอไปเยี่ยมท่านน้าของเจ้าเองสกาเล็ตเอ่ยขึ้น ด้วยนางรู้สึกถึงอาการที่ผิดแผกไปของเลเน่


ขอบใจเจ้ามากจริงๆ สกาเล็ตเลเน่กล่าวด้วยใจจริง


 “แต่คุณหนูเจ้าค่ะ นายหญิงอยากให้คุณหนูกลับไปพบนะเจ้าค่ะเพบีเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ข้าไม่ยอมหรอก เดินทางมาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้าต้องกลับไปกับข้าเพบีหมายหมั้นในใจ


ให้สกาเล็ตเพื่อนข้าไปแทนเถิด นางเดินทางได้เร็วกว่าข้า แล้วก็พาหมอไปพบท่านน้าได้เลยด้วย อีกอย่างท่านน้าสนับสนุนให้ข้ามาที่นี่ ข้าคิดว่าท่านน้าเข้าใจและยินดีกับข้า เดี๋ยวข้าฝากหนังสือรับรองการทำภารกิจไปกับเจ้านะ ขอบใจมากเพบีเลเน่บอกอย่างหาทางลง แม้รู้ว่าหนังสือนี้จะไปไม่ถึงน้าของนางก็ตาม คนอื่นได้แต่สงสัยว่าทำไมเลเน่ถึงไม่ยอมกลับทั้งที่ฟังจากสาวใช้ น้าของนางดูอาการหนักมาก แต่ไม่กล้าซักถามออกมา


ดาร์เลเน่ นี้เอกสารจากทางโรงเรียนชาร์ลอตต์กลับออกมาพอดีขอบคุณเจ้าค่ะจากนั้นเลเน่ก็ส่งจดหมายต่อให้เพบี ด้วยนางไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรนำตัวเลเน่กลับจึงยอมล่าถอยออกไป มองดูเพบีเดินออกไป สักพักสกาเล็ตก็ขอตัวกลับ อีกทั้งยังมองเลเน่อย่างคาดโทษเอาไว้ เลเน่ได้แต่ยิ้มจนใจ หากเป็นไปได้นางก็อยากเล่า แค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง 

นั้นเราไปคุยรายละเอียดกันก่อนเถิดชายผมสีน้ำเงินเอ่ยขึ้น เลเน่เดินตามเหล่ารุ่นพี่ไปยังห้องในอาคารเรียนหลังหนึ่ง


ก่อนอื่นข้าขอแนะนำตัวอีกครั้ง ข้า ชาร์ลอตต์ ไดอาแมนด้า  พวกข้าเพิ่งขึ้นปีสอง


ข้ามาว์ เมอว์วินชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้ม กล่าวแนะนำตัว


ข้าแมกซ์เวลล์ โยแลนด์ เรียกว่าแม็กซ์เฉยๆก็ได้หนุ่มผู้มีใบหน้าหวานซึ้งเอ่ยขึ้น 


ข้าโลเวลล์ วาลเทอร์ราชายผมดำ หนุ่มหล่อสายดาร์กเอ๋ นี่มันรุ่นพี่หลงตัวเอง


ข้าดาร์เลเน่ แบรนเดอร์  เรียกว่า เลเน่ ก็ได้เจ้าค่ะจากนั้นมาว์ก็เล่าภารกิจให้เลเน่ฟัง


ภารกิจของเราจะไปที่ทุ่งฟัลวิโอน่าของนครโดเนลล่า เป็นฝ่ายสบทบในฐานะตัวแทนโรงเรียนที่ไปสังเกตการทำงานเท่านั้น แต่หากเขาขอให้ทำงาน ก็สามารถทำได้บางส่วน” 


อีกสามจะออกเดินทาง เจ้าเตรียมตัวกับของใช้มา ขึ้นรถหกโมงเช้า” ‘โชคดีจัง ยังมีเวลาให้เตรียมตัว


นี้ อย่าเอาของมาเยอะหละ แค่ตัวเจ้า ม้าก็รับน้ำหนักไม่ไหวโลเวลล์พูดขึ้น หลังจากนั้นสงครามน้ำลายก็เริ่มต้นขึ้น ชาร์ลอตต์ชวนเลเน่กลับไปด้วยกัน เลเน่ขอลงที่จัตุรัสเซนิส


เลเน่เลือกไปยังหอสมุดของเมืองเวโรนิซ เพื่อศึกษาแผนที่ ภูมิศาสตร์ต่างๆ รวมไปถึงอ่านตำราพืชสมุนไพรในพื้นที่แถบนั้น โชคดีที่ความจำของดาร์เลเน่ยังคงเป็นเลิศ แค่ให้ได้ผ่านตา นางก็สามารถจดจำได้ เลเน่จึงทุ่มเวลาเต็มที่จนถึงเวลาปิดของหอสมุด สิบหกชั่วโมงในการหาความรู้ โครกคราก~


เสียงท้องของนางดันลั่น จนชายหนุ่มด้านหน้าของนางหันมา  เลเน่รู้สึกอายเป็นอย่างมาก ได้แต่ก้มหน้าไม่มองใครแทรกตัวผ่านไปให้ตายเถอะ ถึงจะไม่ได้กินข้างเที่ยงข้าวเย็นแต่ท้องหนูจะดั่งลั่นขนาดนี้ไม่ได้นะลูก


เลเน่จึงรีบตรงกลับบ้านของไอวากลับมาช้าจังเลเน่แม้ว่าเลเน่จะส่งจดหมายสายลมมาแจ้งแล้ว แต่ไอวาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี


เลเน่กินข้าวไปพลางเล่าเรื่องของวันนี้ให้ไอวาฟังไปพลาง เลเน่บอกไอวาว่าไม่ต้องเป็นห่วง นางจะออกแบบตั้งไว้เยอะๆ เพราะยังไม่รู้เวลากลับที่ชัดเจน ไอวาบอกว่ามีคนมาขอสมัครเป็นช่างเย็บสามสี่คน นางไม่กล้าตัดสินใจคนเดียว จึงจะขอความเห็นของเลเน่ด้วย โดยนางได้นัดทั้งหมดให้มาคุยในวันพรุ่งนี้


ข้าว่าดีนะพี่ไอวา พี่จะได้มีคนช่วยทำงาน แต่ข้าขอเป็นคนคัดเลือกเองได้หรือไม่เลเน่ออกความเห็น นางอยากทดสอบให้แน่ชัดว่าคนที่มาสมัครงานนั้นไม่ได้มีจุดประสงค์ร้ายแอบแฝงอยู่ ทั้งสองปรึกษาถึงคำถามที่จะใช้สมัครงาน ไม่นานไอวาก็ไล่ให้เลเน่ไปนอน แต่อย่างเลเน่จะนอนเลยที่ไหน นางรีบออกแบบเสื้อผ้าทันที เนื่องจากเริ่มเข้าฤดูหนาวแล้ว เลเน่เลยออกแบบให้เข้ากับสภาพอากาศทั้งสามเดือนนี้


เก้าโมงเช้าตามเวลานัด ไอวาออกไปต้อนรับผู้ที่จะมาขอทำงาน บอกว่าจะให้เข้าห้องไปคุยด้วยทีละคน ที่เหลือให้รออยู่ก่อน


เลเน่และไอวาผลัดกันถามคำที่เตรียมไว้เป็นคำถามทั่วๆไปความสามารถในการตัดเย็บผ้า งานที่ถนัดของแต่ละคน เหตุผลที่ไม่ได้ทำงานที่เดิม สอบถามในเชิงพูดคุยจึงได้ข้อมูลมามากพอควร 


เลเน่ถามคำถามข้อสุดท้ายขึ้นมาว่า ทำไมถึงมาสมัครงานที่นี่ ด้วยคำถามก่อนๆหน้าเลเน่เป็นเพียงการถามตอบธรรมดา ผู้ตอบสามารถคิดกลั่นกรองคำตอบได้เต็มที่ แต่คำถามสุดท้าย คนโดนถามเหมือนโดนมองลึกไปถึงก้นบึ้งข้างใน คำตอบที่ได้จะออกมาเอง มาจากใจจริงล้วนๆ แม้มีความคิดอีกส่วนจะบอกว่าไม่ควรพูดมันออกมา ผู้ที่โดนถามก็ไม่สามารถควบคุมการตอบได้ เมื่อสัมภาษณ์มาจนถึงคนสุดท้าย


ก็มีคนจ้างให้มาขอทำงานที่นี่สิ ไม่นั่นข้าจะมาทำไม ร้านผ้าเล็กๆแบบนี้จะได้สักกี่ตังค์เชียวหณิงสาวพูดอย่างเหม่อลอย


เขาจ้างมาทำอะไรเลเน่ถามก็ให้มาจับตาดูผู้หญิงที่ชื่อดาร์เลเน่ งานง่ายๆเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว หญิงสาวนางนั้นพยายามเอามือปิดปากตัวเอง


ใครจ้างเจ้ามาเลเน่ถามต่อข้าไม่รู้จักชื่อนางอีกฝ่ายตอบ


แสดงว่าเป็นผู้หญิงสินะ รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรเลเน่ถามต่อ


 “นางคลุมหน้า เห็นแต่ตา แต่คิดว่าเป็นผู้หญิงวัยประมาณยี่สิบปลายๆ ผอมสูง ผมสีน้ำตาลแดง ตาสีน้ำตาลอ่อนเมื่อเลเน่คลายเวทย์ลง คนที่อยู่ตรงหน้าเข่าทรุดลงด้วยความหวาดกลัว 


ขอบใจเจ้ามาก รับนี่ไป ข้าจะถือว่าไม่ได้ยินที่เจ้าพูดเมื่อสักครู่ แล้วจงแจ้งแก่นางว่า เจ้าฝีมือไม่ผ่านเกณฑ์ ทางร้านเลยไม่รับเข้าทำงานเลเน่กล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่ในมืออีกข้างของนางมีลูกไฟสีดำลอยอยู่เห้อ ไม่คิดว่าชีวิตนี้ต้องมาข่มขู่คน


ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าๆ ขอตัวก่อน ข้าจะไม่พูดอะไรออกไปทั้งสิ้นหญิงสาวพูดอย่างลนลาน เหงื่อออกไปทั่วตัว


ใจจริงนางไม่อยากใช้วิธีนี้ แต่นางไม่มีเวลาพอที่จะไปสำรวจปูมหลังของแต่ละคน สามคนแรกเมื่อนางใช้เวทย์ซิราจเวทย์ส่องใจระดับกลาง ก็พบว่า หนึ่งในสามเป็นหญิงหม้ายที่รับจ้างตัดเย็บชุด แต่ด้วยกิจการร้านเดิมที่เคยอยู่ปิดตัวลงจึงต้องหางานทำใหม่ ส่วนอีกสองคนเป็นพี่น้องกันเดิมเป็นคุณหนูร้านผ้า ด้วยความที่ไม่ทันเลห์เหลี่ยมกลโกง จึงโดนลูกพี่ลูกน้องยึดร้านไป  พวกนางต้องระเห็ดจากบ้านมาหางานทำแลกข้าวไปวันๆ เรียกว่าชีวิตจากหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยก็ว่าได้ พอเห็นร้านไอวาที่เปิดวันเดียวลูกค้าแน่น จึงมาลองมาขอทำงานดู


จากที่เลเน่ประเมินดูแล้วสองพี่น้อง จินนี่กับซินดี้ มีพื้นฐานการใช้เวทย์ที่ดี สามารถช่วยงานในส่วนที่ใช้จักรเย็บได้ เพราะเครื่องจักรขับเคลื่อนด้วยพลังเวทย์ ส่วนซีย่าหญิงหม้ายคนงามนั้นสามารถปักลวดลายที่เป็นเอกลักษณ์ได้งดงาม งานละเอียดจึงเป็นของนาง เลเน่ไม่ลืมตรวจร่ายกายถามอาการเจ็บป่วยไว้เบื้องต้น และจะให้พวกนางย้ายมาอยู่กับไอวาแทนตน ทั้งสามตอบตกลงทันที 


ห้องของเลเน่ให้ซินดี้จินนี่ ส่วนซีย่าอาสานอนห้องใต้บันได เลเน่รู้สึกสบายใจในเรื่องความปลอดภัยของไอวา ในบ้านมีกันคนอยู่หลายคน โจรจะเข้ามาก็ต้องคิดกันสักหน่อยแหละแบบนี้ เลเน่จะให้ทั้งสามย้ายมาหลังนางเดินทาง กำชับไว้ว่าทุกคนห้ามไปไหนมาไหนคนเดียว



เลเน่ไปยังหอสมุดของเมืองอีกครั้ง วันนี้นางตั้งใจจะมาอ่านเกี่ยวกับพืชสมุนไพรและสรีรวิทยาของคนในโลกนี้ให้ได้มากที่สุด ตกเย็นก็ออกไปซื้อพวกมีด เข็มเงิน เหล้าแสงจันทร์ น้ำยาโพวี่ มะพร้าวยางสนที่เอาไว้ทำถุงมือ ผ้าฝ้าย หยูกยา ข้าวของที่นางพอจะนึกได้เก็บไว้ ด้วยนางทุ่มเทไปกับการทำร้านขายผ้า จึงไม่ได้ศึกษาเกี่ยวกับอุปกรณ์เครื่องมือการแพทย์ในโลกนี้เท่าใดนัก จึงมีของที่คิดออกไม่มาก


ของแปลกและดีต้องที่นี่ร้านกิมม์...เร่เข้ามา ถ้าปาโดนก็รับของรางวัลจากเราไปเลย


เลเน่หันหน้าไปตามเสียงเชิญชวนร้อยเพนตรา ลองไปดูดีกว่าสมัยก่อน ตามงานวัดหรือตามงานกาชาด เรื่องปาลูกโป่งเป็นงานถนัดของนาง นึกแล้วเลเน่จึงเดินเข้าร้านไป


มีลูกดอกทั้งหมดยี่สิบดอก ต้องปาให้แผ่นไม้หลุดออกจากที่รองให้หมดทั้งยี่สิบแผ่น หากทำได้ก็รับรางวัลใหญ่ไป ความตื่นเต้นอยู่ที่ ฉากหลังที่เป็นลายหมากรุกสีขาวดำหมุนวนชวนตาลาย กับแผ่นไม้ที่มีสีกลืนไปกับฉากหลัง แถมยังเคลื่อนที่อย่างอิสระได้อีกด้วย พอเริ่มเล่นแผ่นไม้พร้อมฐานรองขยับลอยตัวเคลื่อนที่อย่างเร็ว เฟี้ยว!


เลเน่หยิบลูกดอกพร้อมปาออกไป เกร๊ง! ลูกดอกโดนผนังเด้งกลับมาพลาดเป้า ได้ยังไงเลเน่วิเคราะห์พร้อมหยิบลูกดอกมาพลิกดู จึงเห็นถึงกลโกงเล็กๆ ไม่รอช้าก็หยิบปาใหม่อีกครั้ง ฉึก! แคร้ง! ครั้งนี้สำเร็จ ปาแผ่นไม้ตกอย่างสวยงาม เมื่อสิบห้าอันผ่านไป เจ้าของร้านเริ่มเหงื่อตก ด้วยของรางวัลที่นำมาราคาเป็นร้อยเท่าของค่าเล่นเกม


ในที่สุดแผ่นไม้สิบเก้าอันก็ล้มหมด เลเน่ต้องการจะเล่นอีกรอบ เพราะนางอยากได้ของรางวัลที่หนึ่ง ที่เป็นธนูคันงามทำด้วยอัญมณีสีน้ำเงินมีไอเย็นแผ่กระจายออกมา แต่พ่อค้ากล่าวว่าสามารถเล่นได้เพียงรอบเดียวเท่านั้นขืนให้เล่นอีก ข้าต้องเสียของรางวัลชิ้นใหญ่ไปแน่พ่อค้าจึงบอกต่อว่าหากไม่ใช่ปาล้มหมดยี่สิบแผ่น ไม่ว่าปาได้กี่แต้มก็มีค่าเท่ากันคือต้องสุ่มจับของรางวัล รางวัลก็เป็นของแปลกขั้นธรรมดาเช่น สมุดหนังจระเข้ ปากกาขนห่านฟ้า ถ้วยยุคโบราณ ต้นไม้สมุนไพร ให้ความรู้สึกเหมือนการตักไข่ลุ้นรางวัลในงานกาชาดอยู่กรายๆ


เลเน่จับรางวัลได้กล่องเก่าๆเท่าฝ่ามือ พ่อค้ายิ้มกริ่มในใจเพราะของข้างในแม้จะเป็นของโบราณก็จริงแต่ก็เอาไปทำอะไรไม่ได้ ยังไงก็กำไรเห็นๆ เลเน่รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยที่ตัวเองไม่ได้ตรวจดูลูกดอกก่อน ว่ามันถูกทำให้มีรูปร่างผิดแผกไป นางต้องคำนวนมุมในการปาถึงจะเข้าเป้าเห้อ ถือว่าเล่นเกมเอาสนุกละกัน’ 


กลับถึงบ้าน เลเน่ตรวจเช็คข้าวของที่จะนำไปอีกครั้ง และเอากล่องที่ปาเป้าได้มาเปิดดู มีเปลือกหอยหน้าตาประหลาด เลเน่หยินออกมาพลิกไปมา ขณะที่กำลังจะวางกลับ ดันโดนเงี่ยงของเปลือกหอยตำที่นิ้วชี้ ด้วยความตกใจมือจึงปัดไปโดนกล่องตกแตก มีกระดาษเก่าๆที่มีหมึกสีจาง


พอจะอ่านได้ว่านี่เป็นดักแด้ของแฟรี่ดราก้อนที่ถูกผนึกไว้ เลี้ยงด้วยพืชธาตุแสง หรือเวทย์แสงเช่น เอเวเลียหืม เวทย์แสงขั้นสูงอีกแล้วไม่เอาด้วยหรอก


ไม่ทันไรก็มีกลุ่มแสงสีทองลอยอยู่บนโต๊ะตรงหน้า เลเน่รับรู้ได้ถึงพันธะสัญญาบางอย่าง เลือดของนางไปเปิดผนึก แถมมาด้วยพันธสัญญาสัตว์เวทย์ประจำกายซะงั้น เลเน่เห็นแฟรี่ตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ย เลเน่ก็รู้สึกงุนงง

เพราะในความทรงจำ แฟรี่ดราก้อนเป็นสัตว์เวทย์หายากจำพวกผีเสื้อ ที่มีหางเป็นเหมือนเข็มพิษ ผู้ใดโดนหางเข้า ก็ทำให้หัวใจเต้นเร็ว บางคนหายใจลำบาก วิตกกังวล กระวนกระวาย ตามความรุนแรงของอารมณ์ ไม่เห็นบอกเลยว่าเป็นคนตัวเล็กๆแบบทัมเบอลิน่า เจ้าหญิงหัวแม่มือ แบบนี้ เลเย่แพ้ทางอะไรที่ตัวเล็กๆแบบนี้ มันดูน่ารักไปหมด สุดท้ายเลเน่ร่ายเวทย์เอเวเลียให้หนูน้อยที่ดูจะกินจุเสียด้วย



วันนัดหมายก็มาถึง ก่อนออกจากบ้านไอวากำชับเลเน่หลายอย่าง เลเน่รู้สึกว่าไอวาจะแปลงร่างเป็นแม่อีกคนของนางไปแล้ว ไอวาทั้งดูแลและบ่นทุกอย่างทั้งเสื้อผ้า เครื่องใช้ อาหารการกิน กำชับให้เลเน่ส่งจดหมายมาบ่อยๆ


ฮี้ๆ! เสียงของม้ายูนิคัสสีนิลสี่ตัววิ่งเข้ามาในรั้วโรงเรียน รถม้าสองคันสไตล์ยุโรป ตัวรถเป็นไม้สีโอ๊คมันวาว ลากโดยม้าสีดำประกายแดงที่หัวมีเขาเพชรสีนิล เมื่อคนมาครบรถม้าสองคันก็ออกเดินทางทันที เลเน่นั่งคันเดียวกับชาร์ตล็อต 


เป็นการเดินทางตลอดเวลา มีหยุดพักเพียงสองครั้งเท่านั้น คือรอยต่อเขตแดน อุโมงค์ที่เป็นภูเขาขนาดย่อม มีรถม้าต่อคิวกันหนาแน่น เหมือนประตูมิติที่วิ่งจากอณาจักรหนึ่งไปอีกอาณาจักรหนึ่ง หากใช้รถม้าที่เปรียบเหมือนรถมอเตอร์ไซค์ กับรถม้าที่เหมือนรถไฟ ความเร็วย่อมแตกต่างกัน ปกติรถม้าธรรมดาใช้เวลาเจ็ดวันถึงจะมาถึง แต่นี้ใช้เวลาเพียงสามวันก็มาถึงเมืองแอชธอน หัวเมืองหนึ่งของอณาจักโดเนลล่า อาณาจักรของผู้ครองธาตุดิน โดยมีทุ่งหญ้าฟัลวิโอน่าอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง


แอนโทนี่ เมสัน ขอบใจพวกเจ้ามาก ข้าขอโทษที่ตัวหนักเกินไปเลเน่เอ่ยขอบคุณเจ้าม้าที่พานางม้า ฮี้ๆเลเน่รู้สึกได้ว่า เจ้าม้ามองด้วยหางตาและบอกว่าหึ คราวหลังก็ช่วยลดน้ำหนักด้วยละกัน” 


เมืองแอชธอนเป็นเมืองที่มีการขายแร่และอัญมณีหลากหลาย จึงมีนักเล่นแร่แปรธาตุเข้ามามากมาย ตลาดการค้าดูครึกครื้น อาคารบ้านเรือนนิยมทำหลังคาเป็นโดมฐานกว้าง 


เมื่อเข้าที่พักเรียบร้อย ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไป เลเน่ออกมาเดินเที่ยว ดูของไปเรื่อยๆ แต่ดูท่าจะเดินเตร่ผิดซอยไปหน่อย เหมือนเลเน่จะเข้ามายังตลาดมืดทางชานเมือง


นางบังเอิญเห็นชายสองคนโยนสัตว์ประมาณสิบกว่าตัวที่มีเลือดโชกลงในเกวียนอย่างเร่งรีบ เป็นพวกกวาง กระต่าย ควายป่า ที่น่าตกใจคือพวกมันโดนตัดเขาออกไปหมด


 “พี่ชายจะนำไปขายที่ไหนหรือชายผิวเข้มหันหน้ามามองนาง 


ข้าขอซื้อลูกกระต่ายตัวนี้ได้หรือไม่เลเน่นี้ไปยังกระต่ายที่ทั้งตัวย้อมไปด้วยเลือด 


ข้าขายห้าร้อยเพนตรา เจ้าจะเอามั้ยแม้ว่าทั้งสองจะรีบมาก แต่หากขายไปตอนนี้ เงินเข้ากระเป๋าตัวเอง กระต่ายตัวเล็กๆตัวเดียว เจ้านายไม่รู้หรอก


เลเน่จ่ายเงิน ทั้งสองก็นำกระต่ายใส่กระสอบมาให้นาง ที่เลเน่ตัดสินใจขอซื้อเพราะว่าในกองสัตว์เหล่านั้นมีเพียงกระต่ายน้อยตัวนี้ตัวเดียวที่ยังมีลมหายใจ นางสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเจ้าตัวน้อยตัวนี้ที่รู้สึกเจ็บแค้น และแม้หายใจโรยริน มันยังหวังที่จะมีชีวิตรอด


เมื่อได้มา เลเน่รีบเคลื่อนกลับห้องทันที เดินสวนกับโลเวลล์ที่เพิ่งกลับมาจะไปไหนยัยลูกเป็ด...”โลเวลล์ทัก เห็นเลเน่รีบร้อน เลเน่ไม่ตอบรีบเดินไปที่ห้อง ด้วยเห็นว่าเลเน่ไม่ต่อปากต่อคำก็เลยเดินตามเข้ามาดู


เลเน่นำกระต่ายออกมา ตรวจดูแผล ตอนขยับขาเจ้ากระต่ายก็ร้องด้วยความอ่อนแรง เลเน่พบว่ามีแผลเป็นทางยาวที่หัว แผ่นหลัง มีกระดูกขาหน้าและหลังด้านซ้ายหัก แต่ไม่มีแผล เป็นการหักภายใน โลเวลล์มีคำถามเต็มไปหมด แต่คิดว่าไม่พูดน่าจะดีกว่า จึงได้แต่ถามว่าจะให้ช่วยไรมั้ย


เลเน่ไม่รอช้าอธิบายการรักษาให้ฟัง รบกวนให้โลเวลล์ไปซื้อของตามที่นางบอก ตลอดการเดินทางโเววลล์จะชอบแกล้ง และใช้งานเลเน่เพราะตัวเองขี้เกียจ แต่พอมาเจอเลเน่ในสภาวะจริงจังก็หยุดหยอกล้อ ทำตามอย่างว่าง่าย


เลเน่ร่ายเวทย์แสงสาดกระจายไปทั่วมุมห้องเพื่อฆ่าเชื้อโรค และวาดวงเวทย์บนพื้นห้อง เพื่อให้เวทย์แสงทำงานตลอดเวลา


นางนำเกลือสมุทรป่นละเอียดออกมากรองผ่านเวทย์แสงเป็นการฆ่าเชื้อ และต้มพร้อมกับน้ำทิพย์ที่กลั่นจากวารีเวทย์ของนาง ใช้ความร้อนจากเวทย์ไฟ และปลอกกระหล่ำเมทริลิก เอาส่วนที่เป็นต้นอ่อนสีชมพูออกมา หากหัวเมเทริลิกเปลี่ยนเป็นสีอื่นจะใช้ไม่ได้ ครั้งแรกออกมาเป็นสีขาว นางจึงลองเพิ่มเกลือสมุทร หัวเมทริลิกเปลี่ยนเป็นสีม่วง นางจึงค่อยๆเพิ่มน้ำทิพย์และวารีเวทย์ จนหัวเมทริลิกไม่เปลี่ยนสี ตอนนี้จึงได้น้ำเกลือที่มีความเข้มข้นเท่ากับในร่างกาย


จากนั้นจึงนำมาล้างรอบแผลเจ้ากระต่ายก่อน ชาร์ลอตต์ที่เพิ่งกลับมาก็อาสาช่วยนางทำความสะอาด เลเน่ผละไปนำชุดอุปกรณ์ปลอดเชื้อที่นางเตรียมมาจากบ้าน นางเปลี่ยนเป็นถุงมือฆ่าเชื้อ และปูผ้าปลอดเชื้อ


จริงๆควรมียาชาให้เจ้ากระต่ายด้วยเวลาเย็บแผลจะได้ไม่เจ็บ แต่เลเน่ยังหาสิ่งที่แทนยาชาไม่ได้ จึงให้ชาร์ลอตต์ร่ายเวทย์อะไรก็ได้ให้กระต่ายหลับ ชาร์ลอตต์เลือกเป่าขลุ่ยเวทย์ทำให้กระต่ายน้อยผ่อนคลายดูมีความสุข แม้ว่าเลเน่จะเย็บผิวหนังของมันอยู่ กระต่ายก็ไม่ตื่น เลเน่ใช้เข็มเสี้ยวพระจันทร์และไหมไนร่าในการเย็บแผล 


ไหมไนร่าเส้นใยจากตัวไหมของผีเสื้อไนร่า ผีเสื้อกลางคืนชนิดหนึ่ง ที่เลเน่ไปเจอตอนไปเลือกผ้ากับไอวา ส่วนเข็มเสี้ยวพระจันทร์นั้นนางสั่งทำจากร้านขายของเก่า เป็นเข็มเงินแท้ดัดรูปให้ได้แบบที่นางต้องการด้วยราคาย่อมเยา


พอเย็บแผลเสร็จ เลเน่เงยหน้าขึ้นมาก็เจอหนุ่มผมดำยืนอยู่


เอ่อ...นี่ที่เจ้าให้ข้าไปหามา ผ้ากับแร่ยิปซั่มโลเวลล์บอก จริงๆเขาเข้ามาได้สักพักแล้ว แต่ไม่อยากรบกวน ด้วยเห็นเลเน่กำลังมีสมาธิกับการเย็บแผลตรงหน้า 


เลเน่ให้โลเวลล์ตัดผ้าตาข่ายรูเล็กตามที่เลเน่วัดความกว้างของขากระต่ายให้ โดยใช้ความยาวของผ้าทั้งหมดส่วนนางก็ใช้ไฟสีแดงเผาแร่ยิปซั่มจนเป็นผงสีขาว นางร่ายเวทย์ให้ผงสีขาวไปเกาะตามผ้าตาข่ายที่ตัดได้ จากนั้นนำผ้าตาข่ายมาซ้อนๆกันให้มีความยาวและความหนาที่เหมาะสม เสร็จแล้วเลเน่ก็นำผ้าตาข่ายไปจุ่มน้ำแล้วยกขึ้นมาวางบนผ้านิมโบว ผ้าที่เหมือนกับปุยเมฆหนาๆ 


เลเน่นำเผือกอ่อนที่ได้ไปแปะไว้ที่ขา จัดแต่งให้เข้ารูป ลแล้วตามด้วยพันผ้ายืด ทำทั้งขาหน้าและหลังที่หักก็เป็นอันเสร็จสิ้น ที่นี่ไม่สามารถเอ็กซเรย์ดูกระดูกได้ แถมเป็นกระต่ายอีก นางเคยแต่ดามแต่ขาคนไม่เคยดามขากระต่ายมาก่อน ไม่รู้สรีระ จำนวนกระดูกที่แน่ชัด จึงได้แต่ดามไว้ชั่วคราวก่อน 



_______________________________________________________________



ขอบคุณทุกกำลังใจ และขอบคุณที่ติดตามนะคะ :) ขออภัยที่มาช้าค่า

ตอนนี้ยาวหน่อยนะคะ เขียนยาวหน่อยเพราะกลัวคนอ่านจะอ่านไม่เข้าใจกัน 555 ขี้เกียจอ่านกันป่าวเอ่ย

สามารถติชมได้นะคะ 


-หมูนักเขียน-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #11 PigSheep (@58184800272) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:52
    ยาวถูกใจมากค่ะเนื้อเรื่องสนุกมากด้วยชอบมากค่ะมาต่อเร็วน่ะค่ะ
    #11
    1
    • #11-1 bluebell22 (@bluebell22) (จากตอนที่ 7)
      18 ธันวาคม 2561 / 09:12
      มาแล้วค่ะ ขอบคุณที่รอค่าาา ^^
      #11-1
  2. #10 noona เห็ดจ้า (@panipak_13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 05:59
    สู้ๆค่ะ
    #10
    1
    • #10-1 bluebell22 (@bluebell22) (จากตอนที่ 7)
      16 ธันวาคม 2561 / 07:50
      ขอบคุณค่ะ สู้ค่าา ^^
      #10-1
  3. #9 letareekon (@letareekon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 23:10
    อัพต่อไปค่ะ สู้ๆ
    #9
    1
    • #9-1 bluebell22 (@bluebell22) (จากตอนที่ 7)
      16 ธันวาคม 2561 / 05:55
      ขอบคุณค่าาา อัฟต่อแน่นอนค่ะ ^^
      #9-1