ดาร์เลเน่

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,393 Views

  • 22 Comments

  • 132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    2,393

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 :: การสอบเข้าโรงเรียนเวทย์มนต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61




ตอนที่ห้า




สามวันหลังจากที่ทั้งสองตัดผ้ากันหามรุ่งหามค่ำ ในที่สุดก็ได้หยุดลงที่เดรสตัวที่หนึ่งร้อย วันนี้ทั้งวันเลเน่ช่วยไอวาตกแต่งร้านใหม่ และทำแผ่นพับโปรโมตร้าน พอตกค่ำเลเน่อาสาไปติดประกาศ และแจกแผ่นพับที่จัตุรัสเซนิส จัตุรัสที่มีผู้คนมารวมกันมาที่สุด ไม่นานเลเน่ก็แจกแผ่นพับจนหมด เดินสำรวจแฟชั่นการแต่งกายอยู่สักพักจึงกลับร้าย


เช้าวันใหม่...วันเปิดร้าน...


ด้วยความที่ในตรอกนี้มีร้านตัดชุดหลายร้าน ร้านของเอวาก็อยู่ค่อนข้างลึก จึงไม่ค่อยมีใครสนใจจะเดินมา เลเน่ตัดสินใจไปเรียกลูกค้าแถวหน้าตรอก วันนี้วันหยุด มีคนจำนวนมากมาจับจ่ายซื้อของ สาวน้อยที่ร่างไม่น้อย แม้จะอวบอิ่มมากไปหน่อย แต่ผิวขาวผ่อง ตาโตกลมใสน่ารักเหมือนตุ๊กตา ยืนเรียกลูกค้า เรียกรอยยิ้มของคนรอบๆได้เป็นอย่างดี สตรีวัยกลางคนหลายคนจึงลองไปดูที่ร้านด้วยความเอ็นดู


ภายในร้านมีไอวารอต้อนรับอยู่ ทุกชุดจะมีป้ายราคาแสดงไว้ เลเน่ดัดแปลงมาจากยุคของนาง ตัวร้านมีห้องลองชุด มีการแบ่งเป็นล็อคแขวนผ้าทั้งหมด เพราะถึงแม้ว่าแต่ละตัวจะมาจากแบบเดียวกัน แต่ลวดลายของผ้าและโทนสีจะแตกต่างกัน เป็นกิมมิก ที่ให้ความรู้สึกเหมือนมีเพียงตัวเดียว จึงต้องแขวนโชว์ทุกตัว


จริงๆเลเน่ออกแบบไว้ห้าแบบสำหรับหญิงวัยทำงาน มีสามแบบสำหรับวัยผู้ใหญ่ดูสุขุม และอีกสองแบบเป็นวัยเด็กสาว ด้วยความสามารถในการเลือกผ้าขอไอวา ทำให้ได้ชุดที่คอนเซ็ปต์เดิม แต่ต่างสี และการตกแต่งที่ไม่เหมือนกัน ทั้งร้อยตัวนั้นจึงแตกต่าง


นั่นไงร้านนั้น ลองไปดูกันเด็กสาวที่ได้แผ่นพับเมื่อวานบอกเพื่อนสาว


สีนี้ เหมาะกับเจ้านะ ขับผิวให้ดูสว่างขึ้น” “นั้นข้าเอาตัวนี้เสียงเด็กสาวเลือกผ้ากันเจื้อยแจ้ว ผ่านไปไม่นานผู้คนก็หลั่งไหลเข้ามาเยอะขึ้น ด้วยความที่ผ้าเนื้อดี แถมราคายังย่อมเยา เมื่อลูกค้าที่พอใจกับทางร้านนำไปพูดต่อ คนที่ได้ยินก็สนใจพากันเข้าร้าน


ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ...ของหมดแล้ว มาดูได้อีกอาทิตย์หน้าเจ้าค่ะเสียงไอวาบอกลูกค้าเสียดายจัง! ไว้รอบหน้า ข้าจะไม่พลาดหลังจากลูกค้าคนสุดท้ายกลับไป ไอวาและเลเน่ก็ช่วยกันเก็บร้าน


นี่อะไรเจ้าค่ะเลเน่ถามเมื่อไอวายื่นเงินหนึ่งเหรียญทองให้เลเน่เจ้ารับไว้เถอะ” 


แต่มันมากเกินไปเจ้าค่ะ...ข้าแค่ออกแบบเอง


คำว่าแค่ของเจ้า... มันมีค่ามากสำหรับข้านะ ข้าออกแบบแนวใหม่ๆไม่ได้...เป็นแต่ตัดชุดเดิมๆ คนจ้างข้าถึงน้อยลง...ข้าหักต้นทุนแล้ว แบ่งกัน หนึ่งในสาม...รับไว้เถอะ ไม่นั้นข้าไม่สบายใจจริงๆเลเน่จึงต้องยอม


เอ่อ...พี่ไอวา...เรามาทำการค้ากันมั้ยเจ้าคะเลเน่เสนอ เมื่อคืนนางลองคิดๆดูแล้ว นางยังจำเป็นต้องใช้เงินอีกมาก เงินจากตระกูลแบรนเดอร์นั้นไม่มีทางที่นางจะได้ แม้ท่านน้าบารอนจะรับนางเป็นลูกบุญธรรม มีการแจกจ่ายเงินให้ที่ชัดเจน แต่ตอนนี้อำนาจการจ่ายเงินอยู่ที่นายหญิงใหญ่ทั้งหมด นางต้องหารายได้เป็นของตนเอง จากการขายของครั้งที่แล้ว นางทำงานร่วมกันได้มีมาก


เจ้าพูดจริงหรอ...ตกลงสิ ฮ่าๆไอว่าตอบด้วยความยินดี


ข้าว่าเราเปิดร้านแค่วันเสาร์ อาทิตย์ละวันก็พอ...ส่วนวันอื่นก็ตัดผ้าไอวาบอก ด้วยมีกันสองคน


ตกลงเอาอย่างนี้ไปก่อน...อาทิตย์ละสิบแบบ...ทำไว้ทุกวัย...หลังๆเราค่อยเน้นกลุ่มลูกค้าเฉพาะทีหลัง


เลเน่อาศัยการออกแบบในยุคก่อนของนาง ถึงแม้จะเป็นหมอ แต่สมัยก่อนนางเคยเรียนเกี่ยวกับวิวัฒนาการของวงการแฟชั่นในยุโรป เป็นวิชาเลือกตอนปีหนึ่งที่เลเน่เลือกผิด รู้ตัวอีกทีก็แก้ไขไม่ได้แล้ว ด้วยความเสียดายค่าหน่วยกิจ เลเน่ก็เลยเรียนจริงจัง ในคลาสนั้นคือต้องออกแบบ และตัดเย็บเอง ใครจะคิดว่าจะได้ใช้จริง


...วันประกาศผลการสอบข้อเขียนมาถึง...


การสอบเป็นข้อสอบเกี่ยวกับโลกนี้ทั้งหมด แม้ว่าความทรงจำจะหลอมรวมเป็นคนๆเดียวกัน ทำให้เลเน่เข้าใจการใช้ชีวิต การรวมพลัง รวมถึงเข้าใจทุกความรู้สึกนึกคิดของดาร์เลเน่ แต่ลึกๆที่เป็นตัวตนของเลเน่จากอีกโลกนั้นไม่มีความมั่นใจเท่าใดนัก เลเน่จึงเริ่มไล่หาชื่อตัวเองจากด้านหลังไล่ดูเรื่อยๆ 


ชื่อของเจ้าอยู่ตรงนั้นเลเน่หันมองตามที่คนชี้


ดาร์เลเน่ แบรนเดอร์ ร้อยห้าสิบ คะแนนชื่อของนางอยู่อันดับที่สาม มีคนได้คะแนนเท่ากันสามคน คุณพระ! นางได้คะแนนเต็ม... “ดาร์เลเน่ๆด้วยความที่ยังอึ้งอยู่ สกาเร็ตจึงต้องเรียกเลเน่หลายรอบ


ไปรายงานตัวสอบสกาเร็ตกึ่งลากกึ่งจูงเลเน่ไปต่อแถวรายงานตัวเจ้าเนี่ยไม่ธรรมดาจริงๆ” “เจ้าได้ร้อยสี่สิบเก้า นั่นเรียกธรรมดาหรือเลเน่ย้อนถาม


จากพันกว่าคน ตอนนี้เหลือประมาณห้าร้อยคน 


สอบปฏิบัติในครั้งนี้คือการทดสอบใช้พลังเวทย์ ประกอบไปด้วย ดิน น้ำ ลม ไฟ แสง พฤกษา เวทย์ธาตุมืด ต้องอยู่ในระดับต้นขั้นสูงขึ้นไปในทุกเวทย์จึงถือว่าผ่านไปสอบรอบสุดท้าย โดยเลือกสอบเวทย์ไหนก่อนก็ได้ มีสนามสอบทั้งหมดเจ็ดแห่ง


เลเน่และสกาเร็ตจึงไปสอบด้วยกัน สนามสอบเวทย์ธาตุมืด คนน้อยดี สกาเร็ตจึงเลือกสอบเป็นสนามแรก เวทย์ธาตุมืด เป็นเวทย์ที่ยากที่สุดสำหรับคนที่ไม่ได้มาจากอาณาจักรคีเอร่า หรือถูกเรียกในนามอาณาจักรแห่งความมืดมนต์ เลเน่บ่นพึมพัมมาตลอดทาง...


สกาเร็ตไปสอบก่อน โดยนางไปยืนยังลานเวทย์วงกลม ที่ไว้ตรวจจับว่ามีคนทุจริตนำอุปกรณ์เวทย์เข้ามาเสริมพลัง จากนั้นรวมสมาธิสร้างพลังเวทย์ สกาเร็ตลืมตาขึ้นมาตะโกนว่าฟินิกซ์” 


ทันใดนั้นนกสีแดงแห่งความตายปรากฎขึ้น ผู้คนแถวนั้นฮือฮากันใหญ่ สมกับเป็นนาง ฟินิกซ์แห่งความตาย ร้อนแรง ทรงพลังเวทย์ระดับสูงขั้นต้น ผ่าน!” 


ด้วยความที่เป็นการสร้างพลังเวทย์จริงจัง ไม่เหมือนกับที่ผ่านๆมา เลเน่จึงตื่นเต้น ถึงคราวเลเน่ นางรวบรวมสติจากนั้นบอลเวทย์จึงปรากฎขึ้นในมือ สาดขึ้นไป ทำให้ท้องฟ้าของภายในลานมืดมิด แต่ยังมีกลุ่มดาวสีทองลอยอยู่ดูเวสซ่าความมืดที่งดงามเวทย์ระดับสูงขั้นต้น ผ่าน!” ผู้คุมสอบประกาศผล ทุกคนฮือฮาอีกรอบ 


ไหนว่ากลัวไม่ผ่าน แต่เล่นร่ายเวทย์ระดับสูงเนี่ยนะสกาเร็ตล้อเลียนเห้อ...ก็มันตื่นเต้นหนิ...เลยเลือกเวทย์ที่เลเน่ชอบที่สุด...มันเป็นการแสดงฝีมือมากเกินไปมั้ยเนี่ยดาร์เลเน่เก็บงำฝีมือมานาน เลเน่ที่ได้รับอิทธิพลมาด้วยจึงกังวลใจ


เดิมทีดาร์เลเน่ไม่ได้เป็นคนไร้ฝีมือ แต่ที่ทำตัวจืดจางไปกับผู้คน เป็นเพราะตอนที่เมเบลพาเลเน่มายังแบรนเดอร์ นางกล่าวว่าเลเน่ อยู่ที่นี่อย่าทำตัวโดดเด่นเกินไป แล้วเจ้าจะปลอดภัย


ตอนแรกนางเองยังไม่เข้าใจ แต่วันหนึ่งเมื่อนางไปเจอกระต่ายขาเจ็บ นางดูแลจนหายดี และขอท่านน้าบารอนเลี้ยงมัน หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปกลับพบว่ากระต่ายน้อยของนาง ตกลงมาตาย กระดูกแหลก แม่ใหญ่สอบสวนคนทั้งหมดอย่างจริงจัง จึงสรุปว่ามันซุกซน เป็นอุบัติเหตุ


ต่อมานางบังเอิญได้ยินแม่ใหญ่ผู้ใจดีพูดกับสาวใช้ที่นางไม่เห็นหน้าว่าจะกลัวอะไรไป แค่เจ้าพลั้งมือทำสัตว์ตัวน้อยตกลงมา ต้องโทษนายเจ้า คิดจะพาหลานสาวมาแข่งวาสนากับลูกข้า...หึ ทำตัวมีเมตตาสงสารสัตว์งั้นรึ...” หัวใจเลเน่บีบแน่นด้วยความเจ็บปวด...นางได้แต่โทษสวรรค์ที่พรากกระต่ายน้อยของนางไป แต่ที่จริงแล้ว นางต้องโทษตัวนางเอง ผู้บริสุทธิ์ถึงตกเป็นเหยื่อ


หลังจากนั้นดาร์เลเน่ที่เคยร่าเริงสดใส ก็เปลี่ยนเป็นนิ่งเงียบ เก็บงำความรู้สึกเรื่อยมา ด้วยไม่อยากให้ท่านน้าที่รักของนางเดือดร้อนไปด้วย นางระมัดระวังตัวเองตลอด และคอยสังเกตคน เพราะนางไม่เห็นหน้าสาวใช้คนนั้นว่าคือผู้ใด แต่ต้องเป็นคนที่รับใช้ท่านน้าแน่


ในเมื่ออยากแข่งขัน อยากเปรียบเทียบนัก นางจัดให้...คาร่ากล้าหาญ นางก็จะทำตัวขลาดกลัว คาร่าสอบได้ที่หนึ่ง นางก็เอาซะที่โหล่ มีงานเลี้ยงใด นางก็ถูกพาไปเพื่อเปรียบเทียบกับคาร่าเสมอ ท่านหญิงคาริชม่านั้น จากที่เคยคิดแค้นเมเบลที่พาเลเน่มาแข่งกับคาร่า ตอนนี้นางกลับชอบใจ ที่มีคนที่ทำให้ลูกของนางดูโดดเด่นมากขึ้น


งานเลี้ยงคฤหาสน์เจ้าเมือง จัดให้มีการแสดงความสามารถของเด็กๆ มักเริ่มจากนางต่อด้วยคาร่าเสมอ


ได้ข่าวว่าเรียนพร้อมหนูคาร่าตั้งนานแล้ว คนเพิ่งหัดเล่นยังสีได้ดีกว่านาง

บอกให้นางหยุดที...ข้าปวดหูจะแย่

อีกาในฝูงหงส์” ...คำว่ากล่าวมีมาไม่ขาดสาย


นี่สินะคุณหนูที่แท้จริงคำชื่นชมเมื่อคาร่า เล่นไวโอลิล่าไพเราะกว่าเมื่อกี้ยิ่งนัก อย่างกับฟ้ากับเหว

คนเราแข่งบุญวาสนาไม่ได้จริงๆ หนูคาร่าช่างงดงาม


ต้องถือว่าดาร์เลเน่มีความอดทนพอตัว ทนกับการเปรียบเทียบ คำเหน็บแนม และคำเหยียดหยามจากผู้คน รางวัลของนางคือความรู้ทั้งหมดนางมี เพราะท่านหญิงคาริชม่า ไม่เคยปิดกั้นการเรียนรู้ของนางเลย แม้แต่ข้าวของเครื่องใช้ สิ่งที่คาร่ามี เลเน่ล้วนมีเช่นกัน การเรียนพิเศษฉบับคุณหนู ดนตรี ร่ายรำ มารยาท นางก็ได้เรียน


ท่านหญิงคาริชม่าจึงได้รับคำชมเชยอยู่เสมอว่ามีความยุติธรรม มีเมตตา โอบอ้อมอารี เลี้ยงลูกบุญธรรมจนเหมือนลูกตนเอง และยิ่งทำให้คาร่าดูสูงค่าในสายตาของผู้คน ดาร์เลเน่เป็นตัวเปรียบเทียบที่ดี


เมื่อเริ่มเข้าโรงเรียน ดาร์เลเน่ลองขอเข้าหอสมุดของตระกูลกับนายหญิงใหญ่อีกครั้ง หลังจากที่ท่านน้าบารอนเคยพาเข้าไป ตอนแรกนายหญิงใหญ่ไม่ยอม แต่ท่านหญิงคาริชม่าก็พูดขอแทนนาง นางมักมีภาพลักษณ์แม่เลี้ยงใจดีอยู่เสมอหอสมุดไม่มีคนดูแลทำความสะอาด ก็ให้เลเน่เข้าไปดูแลสิเจ้าค่ะ ท่านแม่จะกลัวอะไร หนังสือตั้งเยอะแยะ เข้าหัวสักเล่มสำหรับนางก็ยากแล้ว


แม้แต่เรื่องรูปร่างของนาง เลเน่ยอมใจกับดาร์เลเน่ในเรื่องนี้เลยเรื่อง วัยสิบสองปีใบหน้าของเลเน่เริ่มส่องประกายความงาม งามแบบเย้ายวนมีเสน่ห์ดึงดูดผู้คน จากที่มีคนพูดเรื่องความสามารถอันต่ำต้อยของนาง เปลี่ยนไปเป็นเด็กหญิงที่มีใบหน้างดงามแทน


เลเน่โดนงดออกงานสังคมด้วยเหตุผลต่างๆที่นำมาอ้าง นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับนาง แต่ไม่หยุดแค่นั้น มีการกลั่นแกล้งลามไปถึงเมเบลนี่สิ เลเน่จึงเริ่มหาสาเหตุว่าเพราะอะไร เมื่อเจอแล้วปัญหานี้ใช่ว่าจะแก้ได้เร็วนัก  นางถูกไบรอันต์ บุตรชายของเมเบลด่าว่าเป็นเพราะนาง แม่ของเขาจึงถูกกลั่นแกล้ง ใครจะด่าว่านางยังไง นางไม่สน หากแต่คนที่นางนับเป็นครอบครัวด่าว่านาง นางเสียใจและเจ็บปวด


ดาร์เลเน่หาวิธี หากจะใช้มายาเวทย์ ‘เวทย์ของเด็กนับเป็นอะไร จะตบตาใครได้’ ทำหน้าเสียโฉม นางก็ทำไม่ลง นางจึงตัดสินใจเพิ่มน้ำหนักให้ตนเอง กินชนิดล้างผลาญ ไม่เคลื่อนไหวออกแรงใดๆ แม้แต่การใช้พลังเวทย์ ใช้เวลาสี่เดือนก็เห็นผล ในตอนนั้นตรงกับเปิดเทอมแรกของโรงเรียนเวทย์มนต์ชั้นต้นพอดี รูปลักษณ์ของนางจึงเป็นที่กล่าวขาน จากเด็กหญิงร่างบางกลายเป็น สาวน้อยร้อยกิโล งามแค่ไหนก็แพ้ ด้วยค่านิยมที่ชมชอบหญิงร่างบาง จึงทำให้นางดูอัปลักษณ์ในที่สุด



คนในโลกนี้ก็เหมือนโลกอื่นๆ ล้อเลียนปมด้อยของคนอื่น เพื่อความสะใจ ด้วยความที่โดนดูถูกดูแคลน เป็นเหมือนตัวซวยตัวตลกให้คนอื่นหัวเราะเยาะ ดาร์เลเน่จึงไม่ค่อยมีเพื่อนนัก 


เด็กสิบขวบที่เข้าใจโลกด้วยตัวเอง ทำทุกอย่าง อย่างรู้เท่าทัน นางทำได้อย่างไร ดาร์เลเน่เจ้าเก่งมาก


ตอนเลเน่ได้รับความทรงจำในส่วนนี้ อารมณ์ความรู้สึกต่างๆก็ปะทุขึ้น...รู้สึกเศร้าและโดดเดี่ยวไปกับนาง พลังธาตุโดนกระตุ้น พลังแปรปรวนอยู่พักใหญ่


หลังจากที่บารอนต้องไปอยู่ชายแดนและไม่ได้กลับบ้าน เมเบลก็ถูกวางยา ดาร์เลเน่สงสัยในช่วงครึ่งปีหลังที่ท่านน้ามักอ่อนแรงแต่นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เรื่องที่นางรู้หลังจากที่โดนไม้พลองอัดเวทย์ระดับสูงขั้นกลางตีหัวเข้า ก่อนที่จะหลับไปนางได้รู้ว่าเพบีเป็นสายให้แม่ใหญ่


เพบีหลอกล่อนางว่าอันนาทำตัวแปลกมาระยะหนึ่ง นางสร้างสถานการณ์ให้ดาร์เลเน่มาเจออันนาทำตัวมีลับลมคมใน จนดาร์เลเน่หลงเชื่อ วันนั้น เพบีหลอกนางให้มายังด้านหลังคฤหาสน์ บอกว่าอันนานัดเจอกับบางคน  ด้วยความนางชะล่าใจ ไม่ทันระวัง นางจึงโดนตีเข้าเต็วแรง


นางได้แต่คิดแค้นใจที่ตัวเองไร้ความสามารถ ที่ผ่านมานางคิดว่าทันเกมของอีกฝ่าย แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า...นางมันโง่ สวรรค์..ข้าขอโอกาสได้หรือไม่...


ครืน...ครืน...เสียงฟ้าดังสนั่นเปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ฝกเทกระหน่ำ พร้อมกับมีแสงสีทองพุ่งตรงลงมายังร่างหนา


...ประสาทรับรู้ของนางจึงดับลง...

______________________________________________________


 จัดตัวหนาตัวเอียงไว้เรียบร้อยแล้วแท้ๆ แต่อยู่มันดันลบไปหมดเลย อาจจะแบ่งคำไม่ดีนะคะ...รีบไปปั่นงานต่อแล้วค่ะ


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ^^ 


ไว้เจอกันค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2 chidnokaii (@humbrellaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 13:34
    อ่านจบแย้ววววว เนือเรื่องเนื้อหาน่าติดตามมากค่ะ มีจินตนาการมากๆ เนื้อเรื่องอ่านเข้าใจง่ายมาก เป็นกำลังให้นะค้าาา
    ปล. อาจเพิ่มพาร์ทบรรยายสถานที่ สถานการณ์ให้คนอ่านเห็นภาพมากขึ้นจะเยี่ยมเลยค่า
    #2
    1
    • #2-1 bluebell22 (@bluebell22) (จากตอนที่ 5)
      7 ธันวาคม 2561 / 13:43
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจและคำแนะนำดีๆนะคะ ดีมากๆเลย เรื่องการบรรยาย ส่วนตัวรู้สึกมันยาก แต่จะไปฝึกสกิลนี้มาแน่นอนค่ะ 555 รอติดตามนะคะ ^^ ขอบคุณมากค่าาาา
      #2-1