ดาร์เลเน่

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,392 Views

  • 22 Comments

  • 132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18

    Overall
    2,392

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 :: เมืองเวโรนิซ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61





ตอนที่สี่



พายุกลางทะเลสงบลง ทั้งสองคนแม่ลูกปลอดภัย เลเน่แนะนำให้ทั้งสองไปหาหมออีกทีเมื่อถึงที่หมาย สามคืนผ่านไป เรือก็มาถึงเมืองท่าวิเวียน่า เลเน่ได้แต่ตะลึงกับสถาปัตยกรรมที่สวยงาม ‘ถ้ามีเวลานะ จะเที่ยวให้ทั่วเลย’ เลเน่ได้แต่นึกในใจด้วยความเสียดาย


เมื่อถามวิธีไปยังเมืองหลวง พบว่ามีสองทางคือทางบก ที่นั่งรถม้าโดยสาร และทางอากาศ โดยไปทางเรืออากาศ ซึ่งตอนนี้ถือว่าไกลตัวไปมาก ต้องใช้เงินมากทีเดียว เลเน่จึงเลือกนั่งรถม้า ที่ต้องต่อรถอีกหกต่อ ให้ความรู้สึกเหมือนนั่งรถสองแถวเข้าเมือง แต่นี้คือนั่งทั้งวันทั้งคืน มีหยุดพักบ้างเล็กน้อย หยุดมากหน่อยตอนจุดเปลี่ยนรถ รถม้าของแต่ละที่ก็เหมือนกัน ตัวรถมีขนาดใหญ่จุคนได้สิบยี่สิบคน ลากโดยอาชาเหล็กตัวยักษ์สี่ตัว ซึ่งเป็นม้าที่นิยมนำมาใช้งาน มีความถึกทน วิ่งได้นาน วิ่งทำเวลาได้ดีทีเดียว


เลเน่นอนหลับมาตลอดทาง ในที่สุดก็ถึงเมืองเวโรนิซ เสียงตะโกนจอแจ ผู้คนมากมายต่างหลั่งไหลเข้ามา มีกลิ่นอายของอารยธรรม และประติมากรรมที่งดงาม เลเน่อดที่จะหยุดมองดูความยิ่งใหญ่รอบๆไม่ได้ มันต้องแบบนี้สิ สวยสุดยอด อยากเที่ยวแล้ว’ เลเน่ได้แต่โวยวายในใจ รีบหาทางไปยังโรงเรียนเวโอเซล่าโดยเร็ว 


ท่านลุง...เค้าต่อแถวอะไรกันหรือเจ้าคะเลเน่ถามพ่อค้าเร่จ่ายค่าสมัครสอบเข้าเวโอเซล่าหนะสิ วันนี้วันสุดท้ายแล้วพ่อค้าตอบ


ขอบคุณเจ้าค่ะไม่รอช้าเลเน่รีบไปต่อแถวทันที


ต่อแถวอยู่สี่ชั่วโมงถึงจะได้จ่ายค่าสมัครสอบ... แพงจัง ค่าสมัครหนึ่งเหรียญทอง ตั้งหนึ่งหมื่นเพนตรา


ว่าแต่พรุ่งนี้สอบอะไรบ้างเนี่ย...ให้ตายเถอะทำไมลืมดูเลเน่เดินไปถามคนที่ใส่ชุดนักเรียน


พี่ชายเจ้าคะ...เอ่อ...ข้าขอถาม...” เลเน่ยังพูดไม่ทันจบ


ถึงข้าจะไม่ยังมีคนรัก...แต่ข้ามองเจ้าได้แค่น้องสาวเท่านั้นเพี้ยนป่าวเนี่ย หรือจะไปถามคนอื่นดี


เอ่อ..คือข้าจะมาถามเรื่องการสอบเจ้าค่ะเลเน่บอกอย่างใจเย็น


ลืมข้าซะเถอะนะยังๆ ยังไม่หยุดไม่ถงไม่ถามแล้ว...ข้าไปถามคนอื่นก็ได้เจ้าค่ะ” 


อ้าว...เดี๋ยวๆ ข้านึกว่าซูซี่หนะเหมือนพี่แกจะงงๆ ว่าทำไมผู้หญิงคนก่อนหน้าถึงรีบวิ่งไปไวนัก สงสัยแห้วจากนายนี่เจ้าว่าไงนะ


คือ ข้าจะถามว่า ถ้าจะดูว่าสอบอะไรบ้างดูที่ไหนเจ้าคะ พอดีข้าเพิ่งมาจากต่างเมือง


อยู่ที่บอร์ดทางขวา...แต่ข้าบอกเจ้าไปก่อนคร่าวๆละกัน...สอบข้อเขียนช่วงเช้า...วัดพลังเวทย์ช่วงบ่าย อีกหนึ่งอาทิตย์สอบปฏิบัติ อะ...ถึงแล้ว” “ขอบคุณเจ้าค่ะตอนเข้าสอบข้อเขียนหนึ่งร้อยห้าสิบข้อ แม่เจ้า’


เลเน่ลองหาที่พักแถวโรงเรียนดู ปรากฎว่าเต็มหมดแล้ว เลเน่จึงหยิบกระดาษที่หญิงสาวที่นางช่วยทำคลอดให้ไว้หลังจากที่แยกจากกันที่วิเวียน่า จริงๆนางไม่อยากรบกวนเลย แต่ก็ไม่รู้จะไปนอนไหน เลเน่เลยถามทาง แล้วเดินไปจนเจอที่หมาย


ก๊อก ก๊อก ก๊อกมีคนอยู่มั้ยคะแอ๊ดดด...รออยู่สักพักก็มีคนหญิงวัยสามสิบปี ผมสีน้ำตาลอ่อนเปิดประตูออกมา เลเน่แนะนำตัวพร้อมจดหมาย 


ข้าชื่อไอวาพี่สาวของอาเช่ ขอบคุณมากที่ช่วยนาง เข้ามาก่อนสิไอวาต้อนรับอย่างเป็นมิตรเมื่ออ่านจดหมายที่ส่งมา 


เจ้าพักห้องที่ว่างนั้นได้เลย...” ไอวาเป็นคนอาเคเซียที่มาทำการค้าที่เวโรนิซ ส่วนอาเช่นั้นตามสามีไปอยู่เฮเฟตัส พูดคุยกันสักพัก เลเน่จึงขอตัวเข้านอน


เลเน่ตื่นแต่เช้ามืด เพื่อเดินทางมายังเวโอซิล่า เลเน่ตื่นเต้นนิดๆ หลังประตูบานใหญ่นั้น ภายในมีอาคารน้อยใหญ่ละลานตา ที่เด่นสุดเหมือนจะเป็นหอประชุมที่จุผู้คนได้หลายพันคน แต่ละคนต่ายแยกย้ายไปห้องสอบตนเอง เมื่อมาถึงโต๊ะสอบ มีกระดาษพร้อมปากกาขนนกวางอยู่ 


มีเวลาทำข้อสอบสี่ชั่วโมง ลงมือทำได้เมื่อหมดเวลา ปากกาจะไม่สามารถเขียนต่อได้ หยุดเขียนและออกจากห้องสอบเมื่อได้รับสัญญาณ’ 


...จงอธิบายวิธีประสานพลังเวทย์กับอาวุธ...

...จงบอกชนิดของพืชธาตุแสงที่สามารถปลูกในพื้นที่ที่มีธาตุมืดเข้มข้นได้มาห้าชนิด...

...จงบอกระบบการปกครองของอาณาจักรบลูเบลล์...


เลเน่ออกจากห้องสอบอย่างครุ่นคิด เดินๆไปหาที่นั่งกินอาหาร ต้องรออีกทีตอนบ่ายโมงมีคนนั่งมั้ย...ข้าขอนั่งด้วยคนสิมีเด็กผู้หญิงผมสีแดงเข้ม ตาสีฟ้า ดวงตาคม คิ้วโก่งสวยรับริมฝีปากอวบอิ่ม สวยจัง


นั่งสิเลเน่กล่าวพร้อมกับเคี้ยวขนมที่ไอวาเตรียมไว้ให้ตอนเช้าไปพลางๆ


ที่นี่มีช้างตั้งแต่เมื่อไรเลเน่ชะงัก นึกว่าใครท่านชายอลัน เบรอนเด้ลูกพี่ลูกน้องของคาร่า


ฮ่า ฮ่า ฮ่า แปร๊น แปร๊นนนนนอลันกับลูกสมุนอีกสองคนหัวเราะ


คิดหรือว่าน้ำหน้าอย่างจ้าจะสอบได้ หึอลันพูดถูกพร้อมแสยะปาก


เห้อ...ที่นี่มีหมามาเพ่นพ่านตั้งแต่เมื่อไรไม่ใช่เสียงจากเลเน่ แต่เป็นเสียงจากคนข้างๆ 


เจ้า...เจ้าสกาเล็ต เฮเฟติสหนึ่งในกลุ่มนั้นพูดใช่ ข้าเองนางตอบ ทั้งสามหน้าเปลี่ยน


ขอให้ทุกคนมาประจำที่ลานทดสอบพลังอาศัยเสียงประกาศทั้งสามรีบเผ่นหนีไป


ขอบใจเจ้า ข้าดาร์เลเน่ แบรนเดอร์เลเน่แนะนำตัว หลังจากสังเกตอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง


ข้าสกาเล็ต เฮเฟติสยินดีที่ได้รู้จัก เราไปทดสอบพลังกันเถอะ


เมื่อมาถึงลานทดสอบคนมากขนาดนี้จะทดสอบเสร็จมั้ยเนี่ย...’ ทดสอบเร็วก็ได้กลับเร็ว ผู้คุมสอบจะขานรายชื่อ จากนั้นในผู้ทดสอบวางมือลงบนลูกแก้ว หากลูกแก้วส่องแสงก็ถือว่าผ่าน ขั้นตอนนี้ไม่นานก็เสร็จแต่ด้วยจำนวนพันกว่าคนจึงกินเวลานาน ขนาดแบ่งทั้งหมดออกเป็นสิบกลุ่มแล้ว แล้วโรงเรียนไม่รวยเละหรือนี่ สอบทีได้ไปคนละหมื่น...


 หกโมงเย็น เมื่อไรจะถึงข้านะ สกาเร็ตกลับไปตั้งนานแล้ว ’


ดาร์เลเน่ แบรนเดอร์ผู้คุมประกาศเรียก เลเน่วางมือลง  ครืน...ลูกแก้วสะเทือนเล็กน้อยแล้วเปล่งแสงจ้าออกมา ผ่าน! เลเน่รีบกลับไปที่พักโดยไว กลับมาก็เจอไอวากำลังตัดเย็บผ้าอยู่

ทำอะไรอยู่เจ้าคะ ให้ข้าช่วยมั้ยเลเน่ถาม

งานลูกค้าหนะ...ไม่เป็นไรๆ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีงาน ข้ายังทำทัน ไปกินข้าวเถอะหลังกินอาหารกันเสร็จ เลเน่มาที่ห้องทำงานของไอวา


พี่ไอวา ข้าขอกระดาษกับพู่กันนะอยู่ตรงนั้นหยิบไปได้เลย


รุ่งเช้า...เสียงผู้คนเริ่มมาจับจ่ายซื้อของ เลเน่ตัดสินใจส่งกระดาษให้ไอวาให้ข้าหรอ...สวยจังเลเน่พยักหน้า


พี่ไอวา น่าจะเปิดขายชุดแบบสำเร็จรูปที่คนสามารถซื้อไปใส่ได้เลย นอกจากตัดชุดราตรีเพียงอย่างเดียวนะเจ้าคะเลเน่เสนอ


ความคิดไม่เลว...ข้าจะลองดู...บอกตามตรงข้าเป็นคนคิดแบบไม่เก่ง...แต่เรื่องฝีมือข้าไม่ยอมใครแน่นอน


เลเน่ยิ้มเป็นคำตอบ เห็นชัดอยู่แล้ว ชุดที่ไอวาตัดเย็บอยู่ เป็นงานที่ปราณีตมาก


เดิมทีร้านนี้ข้าและเพื่อนร่วมกันสร้าง นางเป็นคนออกแบบ ส่วนข้าจะตัดเย็บเป็นส่วนใหญ่...เห้อ...ข้าบ่นอย่างกับคนแก่ไอวาถอนหายใจแล้วหยุดพูดไป เหมือนไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ


เลเน่ออกแบบชุดไปประมาณสิบแบบ  “วันนี้เดี๋ยวข้าส่งชุดให้ลูกค้าเสร็จ บ่ายๆเราไปซื้อของมาตัดผ้ากัน” “เย่! ดีเจ้าค่ะ ข้าอยากไปเที่ยวฮ่าๆๆ ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันอย่างครื้นเครง


ตกบ่าย...เลเน่และไอวาออกไปซื้อผ้า ออกจากบ้าน เดินถัดไปอีกสองถนน ก็ถึงร้านขายผ้าร้านใหญ่


ขอผ้าประกายไฟสีน้ำทะเล ผ้าป่านพฤกษา ไหมตะวัน ไหมฟ้าคราม ...” รายการต่างๆถูกสั่งมาเต็มที่


จักรเย็บผ้าขายที่ไหนเจ้าคะเลเน่ลองสอบถามแม่ค้าสุดตรอกนี้เลย มีร้านขายอยู่” 


เลเน่ไปตามคำบอก แพงจังท่านลุง มีจักรที่ถูกว่านี้มั้ยเจ้าคะ” “นี่ถูกสุดแล้วนังหนู หรือเจ้าจะไปดูที่ร้านขายของเก่าเจ้าของร้านบอกทาง เลเน่ถอนหายใจด้วยความเสียดาย ด้วยเงินตอนนี้มีพอเป็นค่าเดินทางกลับ มีเหลือซื้อของอย่างอื่นได้เพียงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวพ้นร้าน เลเน่เหลือบไปเห็น จักรเก่าๆสนิมเขรอะตั้งอยู่ นางจึงลองไปดู


ตัวนั้นมันเก่ามากแล้วพ่อค้าบอก


ข้าขอซื้อได้มั้ยเจ้าคะเลเน่ถามเอาไปสิข้าให้เปล่าๆเลยชายชราเอ่ยอย่างใจดี พร้อมเก็บเครื่องจักรชุดใหญ่ย่อส่วนเป็นกล่องเล็ก เวทย์มนต์นี้มันสุดยอดจริงๆ


ขอบคุณท่านลุงมากเจ้าค่ะ ไว้ข้าจะมาอุดหนุนท่านเลเน่กลับมาหาเอวาตาเป็นประกายเชียว ไปได้อะไรมา


ข้าขอไปซื้อของอีกหน่อยนะเจ้าค่ะเลเน่ยิ้มร่าตามใจ รีบกลับละกัน


กลับถึงบ้าน ไอวาควบคุม การวาดแบบด้วยพู่กันพร้อมกันสิบชุด การใช้กรรไกรตัดผ้าทีเดียวห้าผืนด้วยเวทย์ สักพักเลเน่ก็กลับมาพร้อมจักรในมือรวมๆห้าตัว นางรีบไปที่ครัวหยิบผงฟูใส่ถ้วย และผสมมะนาวม่วงลงไป จากนั้นนำจักรที่สนิมเขรอะออกมา ทำความสะอาดใช้ทั้งวาโยเวทย์ เวทย์แสง วารีเวทย์ จนได้จักรสีดำทองที่แวววาวสวยงาม ปรับแต่งอีกหน่อย ส่วนหัวที่ชำรุดจนใช้ไม่ได้ก็เอาอะไหล่จากร้านขายของเก่ามาเปลี่ยน เมื่อลองใช้งานก็สามารถใช้ได้ เลเน่นำจักรทั้งหมดมาตรวจสภาพ และทำความสะอาด


พี่ไอวาดูสิเลเน่อวดเจ้าไปเอามาจากไหนเลเน่เล่าอย่างภูมิใจ ที่ซื้อมาได้คือจักรมือตัวเล็ก ตัวใหญ่นั้นมีเพียงจักรที่อดีตสนิมเขรอะเท่านั้น


พี่ไอวาใช้ได้หรือไม่ไอวาลองควบคุมเวทย์ผ่านทางจักรใหญ่ แล้วจักรเล็กทำตาม


เยี่ยม ข้าลองลงอาคมเชื่อมต่อไว้ งานจะได้เสร็จเร็ว” 


เลเน่เจ้ามันดาวนำโชคของข้าจริงๆไอวาตรงเข้ามากอดเลเน่ 


____________________________________________________________


ขอบคุณที่อ่านกันค่ะ ^^ ไว้มาต่อตอนหน้านะคะ :)


ตัวอย่างชุดธรรมดา 555


          


ที่มา : Pinterest











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 PigSheep (@58184800272) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 20:44
    เนื้อเรื่องดีค่ะแต่สั้นไปหน่อยอย่างนี้ต้องรอกว่าจะได้อ่านต่องื้อติดใจมากกกกกก555
    #4
    1