คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Daiya no A : Misawa] Ritual for luck

ทีมเบสบอลเซย์โดมีความเชื่อกันอย่างนึงว่า ใครก็ตามที่ได้รับจูบจากซาวามูระ เอย์จุนก่อนที่จะออกไปเหวี่ยงไม้เผชิญหน้ากับพิชเชอร์ คนๆ นั้นจะตีโฮมรันได้เมื่อถึงตาที่ตัวเองต้องออกไปเป็นแบตเตอร์

ยอดวิวรวม

1,205

ยอดวิวเดือนนี้

26

ยอดวิวรวม


1,205

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


50
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 ก.ค. 59 / 20:51 น.
นิยาย [Daiya no A : Misawa] Ritual for luck [Daiya no A : Misawa] Ritual for luck | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Title : Ritual for luck

Paring : Misawa

Fandom : Daiya no Ace

Rate : PG-13

Note : ฟิคนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากโดนี้ค่ะ http://natsubutart.tumblr.com/post/145654394859 แก้ตัวมาจากฟิคก่อนหน้านี้ แกล้งมิยูกิไว้เยอะ เอาฟิคนี้มาเซ่นนาง เผื่อในแคนนอนจะใจดีกับน้องมากขึ้นอีกนิด <3

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ก.ค. 59 / 20:51


          “เหนื่อยหน่อยนะครับทุกท่าน!!!”


          เสียงตะโกนเชียร์ใสๆ ที่ดังออกมาจากม้านั่งหลังจากจบรอบการป้องกันในระหว่างการแข่งซ้อมเป็นนั้นเป็นหนึ่งในเสียงโวยวายที่เหล่าสมาชิกทีมเบสบอลของโรงเรียนเซย์โดคุ้นชินกันเป็นอย่างดี


          ช็อตสต็อปร่างเล็กที่พึ่งกลับมาจากการป้องกันการทำคะแนนของฝ่ายตรงข้าม และโชคร้ายพอที่จะอยู่ในระยะที่เสียงตะโกนของพิชเชอร์ปีหนึ่งลอยเข้าหูอย่างเต็มๆ ง้างขาเตะเข้าเต็มรักที่สีข้างของคนเป็นรุ่นน้อง


          “ซาวามูระหนวกหู!”


          “โอ๊ย เจ็บๆๆๆ พอแล้วโมจิเซมไป!!”


          ภาพการหยอกล้อ(?)ของรูมเมตนั้นเป็นสิ่งที่เห็นกันอย่างคุ้นตาจนเหล่าผู้เล่นที่เหลือพากันหันไปตั้งสมาธิกับการตั้งใจบุกทำคะแนนมากกว่าจะมาฟังเสียงร้องโอดโอยของเซาว์พาวน์พิชเชอร์ประจำทีม


          เพราะตัวตนของซาวามูระ เอย์จุนนั้นมักจะดึงดูดสายตาของคนรอบข้างเสมอ ไม่ว่าเจ้าตัวละตั้งใจหรือไม่ก็ตาม หนึ่งในนั้นคือดวงตาใต้แว่นสำหรับเล่นกีฬาของแคชเชอร์มือหนึ่งประจำทีม


          เจ้าของเสื้อหมายเลขสองกระตุกยิ้มบางๆ ก้าวตรงเข้าไปหาคนอายุน้อยกว่าพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้ใจบนใบหน้า


          “ซาวามูระ”


          “ครับ!”


          กะจังหวะที่อีกฝ่ายหันกลับมาตามเสียงเรียกยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากประกบกัน สัมผัสแผ่วเบาที่ไม่ได้จาบจ้วง และไม่ได้กินเวลานานไปมากกว่าเสี้ยววินาทีก่อนจะผละออกห่างออกมาเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาที่จะได้จากคนโดนล่วงเกิน


          …และสิ่งที่ได้รับก็ไม่ได้ทำให้ผิดหวัง...


          ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นช้าๆ พร้อมๆ กับสีเลือดที่สูบฉีดไล่ขึ้นมาตั้งแต่ลำคอไปจนจรดใบหู สายตาที่จ้องตรงมานั้นแสดงความงุนงง แตกตื่น ราวกับสมองยังไม่สมารถทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ได้เต็มร้อย


          คนที่พึ่งลวนลามรุ่นน้องแบบหน้าด้านๆ ฉีกยิ้มกว้าง คว้าไม้เบสที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะเดินออกไปในสนามโดยไม่ลืมที่จะหันกลับมาขยิบตาส่งให้คนที่ยังยืนงงอยู่ข้างสนาม


          “Good luck Kiss ~


          “ห ห๊ะ!!!!” คำพูดดังกล่าวดูเหมือนจะดึงสติของเจ้าของเสื้อหมายเลขยี่สิบกลับมาได้ในทันที ใบหน้าหวานแดงจัดหากคราวนี้เป็นเพราะความโกรธมากกว่าความอาย เสียงตะโกนที่ดังออกมาจากร่างเล็กๆ จึงยิ่งทวีความดังมากขึ้นเป็นเท่าตัว “มิยูกิ คาซึยะ!!!!”

     

          ไหล่ลาดที่กำลังสั่นเพราะอารมณ์ด้านลบที่กำลังพลุ่งพล่านถูกสะกิดเบาๆ ดวงตาที่เริ่มเปลี่ยนรูปไปเป็นตาแมวตวัดกลับไปทางด้านหลัง ก่อนจะพองขนขู่ฟ่อเมื่อเห็นว่าเจ้าของสัมผัสดังกล่าวไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเอสหน้าตายประจำทีม


          “มีอะไรฟุรุยะ!” แยกเขี้ยวใส่คนเป็นคู่แข่งที่ควรจะไปยืนเตรียมตัวออกไม้ทางด้านนอกมากกว่าจะมายืนจ้องหน้ากันแบบนี้


          นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ของพิชเชอร์ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นสัตว์ประหลาดค่อยๆ ขยับชี้เข้าหาตัวเอง ก่อนน้ำเสียงเรียบๆ เย็นๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวจะเอ่ยขึ้นช้าๆ


          “...ขอด้วย...”


          “ห๊ะ?”


          “จูบอวยพร...ขอฉันด้วย”


          “นายล้อกันเล่นหรือไงกันห๊า!!!”


          ฟุรุยะส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาสีเข้มที่จ้องตรงมาฉายชัดถึงความจริงจัง แม้กล้ามเนื้อบนใบหน้าจะไม่มีการขยับเลยแม้แต่น้อย


          เคร้ง!


          เฮ!!!


          เสียงไม้โลหะกระทบกับลูกบอลและเสียงกรีดร้องของผู้ชมในสนามดึงความสนใจของพิชเชอร์ปีหนึ่งทั้งสองให้กลับไปยังเกมที่กำลังดำเนินอยู่อีกครั้ง ดูเหมือนว่ามิยูกิจะทำผลงานได้ดีสมตำแหน่งคลีนอัพแบตเตอร์ ออกแรงหวดไม้ทำโฮมรันส่งรันเนอร์และตัวเองกลับมายังโฮมเพลตเพิ่มแต้มต่อให้กับเซย์โดได้อย่างงดงาม


          ดวงตาสีน้ำตาลทองทอประกายระยับ รอยยิ้มกว้างเริ่มแต้มกลับมาบนใบหน้าอีกครั้ง ดูเหมือนเจ้าตัวละลืมเลือนเรื่องที่โดนกัปตันทีมลวนลามก่อนหน้านี้ไปซะสนิทใจ


          ฟู่...


          ไอร้อนที่จู่ๆ ก็แผ่ออกมาจากข้างตัวทำให้สะดุ้งน้อยๆ คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากันเมื่อหันไปทางเพื่อนร่วมชั้นที่ปลดปล่อยออร่าออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก่อนที่จะทันได้อ้าปากต่อว่าคนเอาพลังงานมาใช้แบบทิ้งๆ ขว้างๆ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ค่อยจะมีแรง ก็โดนสวนขึ้นมาเสียก่อน


          “…จูบอวยพรน่ะ...”


          คนโดนขอจูบกันตรงๆ อ้าปากพะงาบๆ อย่างไม่รู้จะโต้ตอบยังไง เมื่ออีกฝ่ายทำท่าว่าจะไม่ออกไปเตรียมตัวทั้งๆ ที่ใกล้จะถึงตาของตัวเองเต็มทีถ้ายังไม่ได้รับคำอวยพร(?)ที่ว่า


          คนตัวเล็กกว่าทำหน้ายุ่ง บ่นอุบอิบก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้คนเป็นคู่แข่งแย่งชิงตำแหน่งเอสแล้วเขย่งขากดริมฝีปากลงเร็วๆ ที่ข้างแก้มของคนหน้าตาย


          “เอ้า! จูบของนาย ทีนี้ก็รีบๆ ออกไปได้แล้ว!!”


          “…ที่ปาก...”


          “โว้ย!! ถ้าเรื่องมากก็ไม่ต้องเอาอะไรทั้งนั้นแหละ!!” สองแขนผลักคนตัวสูงเต็มแรงจนอีกฝ่ายเกือบจะหน้าคะมำเพราะไม่ทันตั้งตัว ทว่าคนลงมือกลับไม่มีทีท่าสำนึกผิดซักนิด แยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ ใส่คนที่ยังทำหน้าผิดหวังไม่หาย “รีบๆ ออกไปซะที จะถึงตานายอยู่แล้วนะ!”


          แม้จะดูท่าทางไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ท่านเอซประจำทีมก็ทำผลงานได้ดีสมชื่อ ฟุรุยะหวดไม้ส่งลูกลอยปลิวข้ามไปถีงอีกฟากของสนาม ทำโฮมรันเพิ่มแต้มให้กับเซย์โดได้อีกหนึ่งแต้ม เรียกเสียงเชียร์กระหึ่มจากที่นั่งของคนดู และสายตาอึ้งๆ ของเพื่อนร่วมทีมที่หันมาจ้องพิชเชอร์ตัวสำรองที่ยังคงบ่นอุบอิบอย่างไม่สบอารมณ์ที่คู่แข่งแสดงฝีมือออกมาอวด


          “...ทั้งฟุรุยะ ทั้งมิยูกิ...”


          “ทำโฮมรันได้ทั้งคู่เลย...”


          “อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้...”


          คุราโมจิมองรุ่นน้องที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับชาวบ้าน ก่อนจะเหล่ตามองกัปตันทีมที่วิ่งกลับมายังม้านั่งด้วยสีหน้าระรื่นจนน่าหมั่นไส้แล้วแสยะยิ้มพร้อมกับแผ่ออร่าราชาปีศาจออกมาจนทำให้มาเอโซโนะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ สะดุ้งน้อยๆ แล้วก้าวถอยออกห่างตามสัญชาติญาณ


          ช็อตสต็อปร่างเล็กก้าวตรงไปหาโทโจที่เป็นแบตเตอร์คนต่อไป ออกแรงดึงรุ่นน้องที่ตัวสูงกว่าตัวเองให้ก้มลงมาหา แล้วพึมพำกระซิบบางอย่างที่ข้างหู คนอายุน้อยกว่าทำหน้าตื่นๆ เตรียมจะออกปากปฏิเสท ทว่ารอยยิ้มเหี้ยมๆ กับการดัดมือข่มขู่ของอดีตนักเลงก็ทำให้ต้องเปลี่ยนใจในทันที


          เซ็นเตอร์ฟิลด์เดอร์ถอนหายใจเฮือก ก่อนจะเดินตรงไปหาเพื่อนร่วมชั้นที่ตกเป็นเหยื่-- เป็นเป้าหมายการกลั่นแกล้งของรุ่นพี่แล้วกล่าวขอโทษเพื่อนในใจ


          “ซาวามูระ... จูบอวยพรน่ะ ขอฉันด้วยได้มั้ย”


          เจ้าของชื่อสะบัดหัว หันกลับมามองด้วยความเร็วที่คนมองอดนึกสงสัยไม่ได้ว่าจะเกิดอาการคอเคล็ดขึ้นมาบ้างรึเปล่า ดวงตาสีน้ำตาลทองเบิกกว้าง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโวยวายตามที่คาด


          “โทโจ!! นายก็เป็นกับเขาด้วยเร๊ออออ!!!”


          “…ฉันโดนรุ่นพี่คุราโมจิบังคับมาน่ะ...” ส่งยิ้มแห้งๆ กับสายตาเห็นใจให้กับเพื่อนที่เริ่มมีสีหน้าใกล้จะร้องไห้เข้าไปทุกที โทโจยกมือขึ้นลูบหัวเพื่อนเบาๆ แทนคำปลอบใจ “ขอโทษจริงๆ นะซาวามูระ”


          เด็กหนุ่มเจ้าของเสื้อหมายเลขสิบแปดส่ายหัว ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วจูบลงเบาๆ ที่แก้มของเพื่อนร่วมชั้นอย่างคนที่รู้ดีว่าการขัดใจราชาปีศาจหัวเขียวจะมีจุดจบเป็นยังไง


          อาการต่อต้านนั้นดูจะน้อยกว่าคราวฟุรุยะอย่างเห็นได้ชัด แม้เหตุผลส่วนนึงจะเป็นเพราะมีตัวแปรอย่างรุ่นพี่ขาโหดเข้ามาเอี่ยว แต่เหตุผลหลักๆ เห็นจะเป็นเพราะอีกฝ่ายคือโทโจ ฮิเดอากิที่เหล่าปีหนึ่งพร้อมใจกันลงความเห็นว่าแสนดี และไม่มีพิษมีภัยกับใครมากที่สุดในกลุ่ม เสียงโวยวายจึงลดระดับลงจนเหลือเพียงคำบ่นอุบอิบเท่านั้น


          การแลกเปลี่ยนที่เกิดขึ้นนั้นอยู่ในสายตาของคนที่พึ่งเดินกลับเข้ามาภายในม้าอย่างพอดีอย่างที่คุราโมจิกะเวลาเอาไว้ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสะใจเมื่อเห็นสีหน้าระรื่นที่เปลี่ยนไปเป็นบูดบึ้งอย่างทันควันของกัปตันทีมคนเก่ง


          ...คิดอะไรออกมาทางสีหน้าหมดแล้วนั่น...


          “ย๊าฮ่า! เลิกทำหน้าน่ากลัวได้แล้วกัปตัน ก็แค่เอาเคล็ดก่อนออกไปตีลูกแค่นั้นแหละ”


          “ห๊า?”


          “ก็นายกับฟุรุยะที่ได้จูบอวยพรจากซาวามูระตีโฮมรันได้ทั้งคู่เลยไม่ใช่รึไง พวกฉันก็แค่อยากพิสูจน์ว่ามันได้ผลจริงรึเปล่าแค่นั้นแหละ!!” คุราโมจิขยับยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าหางตาของคนฟังกระตุกเล็กๆ ตอนที่ได้ยินว่าเอซของทีมก็ได้รับจูบจากพิชเชอร์ปากเก่งด้วยเช่นกัน


          เคร้ง!


          เฮ!!!!!!!


          เสียงเชียร์ดังกระหึ่มขึ้นมาอีกครั้งจากที่นั่งของคนดู เมื่อนักกีฬาของเซย์โดทำคะแนนได้จากโฮมรันเป็นลูกที่สามด้วยฝีมือของเซ็นเตอร์ฟิลด์เดอร์


          “ไม่จริงน่า...”


          “แม้แต่โทโจ...”


          “แบบนี้จะบอกว่าฟลุ๊กก็ไม่ได้แล้วนะ...”


          สายตาของสมาชิกในทีมคนที่ทั้งหมดที่ไม่ได้ลงสนามหันมามองเซาว์พาวน์พิชเชอร์คนเดียวของทีมกันเป็นตาเดียวจนคนโดนจ้องรู้สึกตัวหันกลับมามองด้วยสายตาสงสัยปนหวาดระแวง


          “ท ทำไมมองผมอย่างนั้นล่ะ!”


          ดวงตากลมโตค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไปเป็นตาแมวพร้อมๆ กับที่เจ้าตัวตั้งท่าพองขนอย่างคนเตรียมกระโจนหนีได้ทุกเมื่อ


          “ไม่น่าเชื่อ... บากะมูระเนี่ยนะจะเป็นตัวนำโชค...”


          “ทดสอบดูอีกทีเหอะ จะได้แน่ใจกันไปเลย!”


          “ใครเป็นแบตเตอร์คนต่อไปนะ”


          ก่อนความวุ่นวายทั้งหมดจะถูกทำให้สงบลงด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งของกัปตันทีม


          “ไปเตรียมตัวสำหรับเกมรับกันได้แล้ว”


          รอยยิ้มหวานกับประกายวาวๆ ในดวงตาอันเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังวางแผนร้ายที่รับรองผลลัพธ์ได้ว่าใครก็ตามที่ตกเป็นเป้าหมายของแคชเชอร์หนุ่มจะต้องเจอกับความอนาถในช่วงเวลาอันใกล้ทำให้คนมองพากันก้าวถอยหลังออกห่าง รู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก


          เพราะคะแนนที่ห่างกันมากกว่าสิบคะแนนจากผลงานการทำแต้มอันน่าเหลือเชื่อกับสามโฮมรันภายในหนึ่งอินนิ่งทำให้เซย์โดเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะในการแข่งขันนัดนั้น โดยความดีความชอบสำหรับความสำเร็จในการแข่งตกเป็นของมิยูกิ ฟุรุยะ และโทโจที่วันนี้แสดงฝีมือได้เกินความคาดหมายกับการตีลูกโฮมรันได้กันคนละครั้งภายในเกม


          นอกจากการแข่งขันครั้งนั้นจะเป็นการแข่งครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของเซย์โดที่มีการทำโฮมรันได้ถึงสามครั้งภายในหนึ่งอินนิ่งแล้ว ยังเป็นการแข่งขันที่ทำให้ ‘ความเชื่อ’ บางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างเหล่าผู้เล่นทีมหนึ่งด้วยเช่นกัน...


          แม้ตอนแรกเหล่าผู้เล่นทีมหนึ่งจะยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่หลังจากที่ทำการทดสอบ(?)ในการแข่งขันครั้งต่อๆ มา ทุกคนก็ได้รับข้อพิสูจน์แล้วว่า ใครก็ตามที่ได้รับจูบ (ที่แก้ม) จากซาวามูระ เอย์จุนก่อนที่จะออกไปเหวี่ยงไม้เผชิญหน้ากับพิชเชอร์ คนๆ นั้นจะตีโฮมรันได้เมื่อถึงตาที่ตัวเองต้องออกไปเป็นแบตเตอร์


          “ซาวามูร๊าาาา”


          “ทำไมเป็นฉันอีกแล้วล่ะเฟ้ยยย!!”


          “รบกวนหน่อยนะซาวามูระ”


          “แม้แต่รุ่นพี่ก็ด้วยเหรอครับ!”


          “...เอย์จุนคุง...ขออนุญาตินะ”


          “สำหรับฮารุจจิน่ะได้เสมอ!”


          ในช่วงแรกๆ นั้นซาวามูระก็ยังคงโวยวายอิดออดทุกครั้งที่โดนเพื่อนร่วมทีมเข้ามาขอ ‘คำอวยพร’ จากเจ้าตัว แต่หลังจากที่เพื่อนสนิทอย่างโคมินาโตะ ฮารุอิจิที่ได้ชื่อว่าเป็นลัคกี้บอยประจำทีมยังเข้ามาร่วมวงด้วย เด็กหนุ่มก็ดูจะปลงตก ยอมทำตามคำขอแต่โดยดีอย่างคนยอมรับสภาพ


          ภาพของแบตเตอร์ของเซย์โดเดินเข้าไปหาพิชเชอร์เจ้าของเสื้อหมายเลขสิบแปดเพื่อทำ ‘พิธีกรรม’ เรียกกำลังใจก่อนจะก้าวเข้าไปยืนในแบตเตอร์บ๊อกซ์จึงกลายมาเป็นภาพที่เริ่มคุ้นตาของทีมคู่แข่ง


          โค้ชคาตาโอกะแม้จะแปลกใจกับการกระทำประหลาดๆ ของลูกทีม แต่เพราะฟอร์มการออกไม้ของสมาชิกตัวจริงที่ดีขึ้นอย่างสังเกตได้ชัดทำให้อาจารย์หน้าดุเลือกที่จะมองข้ามนิสัยแปลกๆ ของสมาชิกในทีมไป


          คนเพียงคนเดียวที่ไม่รู้สึกยินดีกับการพัฒนาดังกล่าวเห็นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่ริเริ่มปลูกฝังความเชื่อดังกล่าวให้กับคนในทีม


          มิยูกินั้นดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี แผ่รังสีดำมืดออกมาอยู่ตลอดเวลาจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ซึ่งรวมไปถึงคนต้นเหตุของความไม่สบอารมณ์ของแคชเชอร์มือหนึ่งอย่างซาวามูระด้วยเช่นกัน ก่อนความเครียดและความหงุดหงิดที่สะสมเพิ่มพูลมากขึ้นทุกวันจะมาระเบิดออก


          เมื่อหนึ่งในคนที่ไม่เคยเข้ามาร่วมวงขอคำอวยพรจากพิชเชอร์จอมโวยวายประจำทีมเลยซักครั้งอย่างคุราโมจิจะก้าวเร็วๆ ตรงเข้าไปยืนตรงหน้าเด็กหนุ่ม


          “ย๊าฮ่า! ฝากด้วยล่ะซาวามูระ”


          “ไหนว่าไม่เชื่อเรื่องโชคไงโมจิเซมไป”


          ดวงตาสีน้ำตาลทองหรี่ลงน้อยๆ มองหน้าคนเป็นรุ่นพี่และรูมเมตของตัวเองด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ คุราโมจิยักไหล่น้อยๆ ก่อนจะแอบชำเลืองมองคนที่ใกล้จะระเบิดอยู่ร่อมร่อแล้วแสยะยิ้มกว้าง


          “ของแบบนี้จะลองมันก็ไม่เสียหายนี่นา ย๊าฮ่าฮ่า”


          เด็กหนุ่มเบ้หน้าน้อยๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วขยับตัวเข้าไปใกล้อย่างหวังจะทำให้มันจบๆ ไป


          ...ก่อนที่ร่างกายจะโดนดึงไปทางด้านหลังอย่างแรงจนปะทะเข้ากับแผ่นอกของใครบางคน ฝ่ามือหนาที่เลื่อนมาประกบปิดปากไว้ทำให้ไม่สามารถส่งเสียงร้องประท้วงได้อย่างใจคิด เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นข้างๆ หูนั้นบอกให้รู้ว่าใครคือเจ้าของแขนที่โอบตัวเองเอาไว้กลายๆ


          “ ‘โทษทีนะ ขอฉันลัดคิวหน่อยแล้วกัน”


          ยังไม่ทันที่สมองจะได้ประมวลความหมายของประโยคดังกล่าว ก็ถูกมือที่ปิดปากเอาไว้หมุนให้กลับมาเผชิญหน้ากับคนใส่แว่นที่ส่งยิ้มหวานที่ทำให้รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ มาให้


          “มิยูกิ คาซึ-- อื้อ!!!!”


          ถ้อยคำที่เหลือถูกดันกลับลงไปในลำคอจากสัมผัสที่ประทับลงมาที่ริมฝีปาก จูบที่มิยูกิมอบให้ในครั้งนี้ไม่มีอะไรที่เหมือนกับจูบครั้งก่อนที่เป็นเพียงสัมผัสแผ่วเบา ไร้เดียงสา หากกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนทำให้รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกาย แม้จะพยายามแสดงความต่อต้าน ออกแรงทั้งทุบ ทั้งผลักด้วยแรงทั้งหมดที่มีก็ดูจะไม่ได้ทำให้คนอายุมากกว่าสะดุ้งสะเทือนอะไรทั้งนั้น ตรงกันข้ามปฏิกิริยาตอบรับที่ได้คือริมฝีปากที่บดเบียดลงมาเพิ่มความรุนแรงมากขึ้น ฟันคมๆ ที่ขบมาลงเบาๆ คล้ายจะขอคำอนุญาติ ที่เด็กหนุ่มปฏิเสธจะมอบให้โดยการเม้มปากแน่น รับรู้ได้ด้วยความรู้สึกมากกว่าสายตาว่าอีกฝ่ายกำลังขมวดคิ้วกับการขัดขืนที่ได้รับ 


          ทว่าก่อนจะได้ฉลองชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ มือหนาที่ประคองอยู่ที่ต้นคอก็เลื่อนไปออกแรงกระชากผมเบาๆ หากมากพอที่จะให้คนโดนส่งเสียงร้องจากความเจ็บ อาศัยช่วงเวลาเสี้ยววินาทีที่เกิดขึ้นในการรุกล้ำเข้าไปสำรวจและเก็บตุนความหวานจากคนในอ้อมแขน ลิ้นร้อนๆ เกี่ยวกระหวัดแย่งชิงการควบคุม ก่อนคนอ่อนประสบการณ์กว่าจะปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายกุมบังเหียน กำปั้นที่เคยออกแรงทุบแผ่นหลังเปลี่ยนมาเกาะที่เสื้อยึดเป็นหลักในการทรงตัวเมื่อเรี่ยวแรงที่มีดูจะถูกดูดไปจนหมด


          “อ อื้อ”


          มิยูกิผละใบหน้าออกอย่างช้าๆ กระตุกยิ้มบางๆ กับสภาพของคนในอ้อมแขน ใบหน้านวลขึ้นสีระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มที่ตอนนี้เขารู้ว่าหวานยิ่งกว่าของหวานจานไหนๆ เห่อช้ำจากสัมผัสที่ตนเองเป็นผู้มอบให้ ดวงตาสีทองยามต้องกระทบแสงหรี่ปรือ ก่อนจะถูกเก็บซ่อนลงไปด้านหลังเปลือกตาบาง ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลนุ่มมือซบลงกับหัวไหล่ของแคชเชอร์มือหนึ่งของทีมแบบคนหมดแรง ท่าทางนอบน้อมไม่ต่างไปจากลูกแมวเชื่องๆ ตรงกันข้ามกับเด็กหนุ่มในยามปกติอย่างสิ้นเชิง มิยูกิกึ่งลากกึ่งประคองคนที่ดูเหมือนจะยังตั้งสติให้กลับมาเข้าร่างไม่ได้ไปนั่งพักที่มุมในสุดของม้านั่ง ดวงตาคมใต้แว่นตาสำหรับเล่นกีฬาค่อยๆ ตวัดไปมองสีหน้าของเพื่อนร่วมทีมก่อนจะขยับยิ้มกว้างกับอาการตกใจจนพูดไม่ออกของคนที่อยู่รอบๆ


          คุราโมจิดูจะเป็นคนแรกที่เรียกสติกลับมาได้ ช็อตสต๊อปร่างเล็กถลาเข้าไปวางมวยกับคนที่พึ่งเอาเปรียบรูมเมตรุ่นน้องของตัวเองกันจะๆ ต่อหน้าต่อตาถ้าไม่ใช่เพราะมาเอโซโนะ กับชิราสุที่ยืนอยู่ใกล้ๆ จะคว้าตัวเอาไว้ได้ทันเสียก่อน


          “ไอ้ทานุกิเจ้าเล่ห์!!!”


          “ฉันก็แค่มารับจูบอวยพรจากซาวามูระเหมือนที่พวกนายทำไง”


          “โว้ย!! จูบอวยพรของแกจำเป็นต้องทำให้หมอนั่นอยู่ในสภาพแบบนั้นเลยเรอะไง!”


          มิยูกิเพียงแค่ขยับยิ้มเล็กๆ ที่ทำให้หางคิ้วคนมองกระตุกยิบๆ ทว่าทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ากัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิดที่ไม่สามารถลงไม้ลงมือกับเจ้าของรอยยิ้มกวนประสาทได้อย่างใจ


          “ถึงตานายออกไม้แล้วนะคุราโมจิ~ รีบๆ ออกไปเตรียมตัวสิ”


          เจ้าของเสื้อหมายเลขหกแยกเขี้ยวทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไปต่อยคนกวนโอ๊ย ก่อนจะถูกหยุดอีกครั้งคราวนี้ด้วยเสียงประกาศใสๆ เรียกชื่อของตัวเองให้เดินไปลงสนามในฐานะแบตเตอร์


          ...การแข่งในนัดนั้นเซย์โดเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ เพราะหนังสดของมิยูกินอกจากจะทำให้ทีมตัวเองเสียสมาธิแล้ว ก็ยังทำให้ทีมคู่แข่งไม่สามารถตั้งสมาธิไว้กับการแข่งด้วยเช่นกัน...


          ส่วนพิธีกรรมเรียกโชค(?)ของเซย์โดก็มีอันโดนสั่งห้ามไปโดยปริยาย...

ผลงานทั้งหมด ของ ตุ๊กตาหมีสีน้ำเงิน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 defosw25 (@defosw25) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 21:29
    มิยูกิโคตรร้าย ฮือ 555555555
    #9
    0
  2. วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 19:36
    ช่วยมียางอายนิดนึงมิยูกิ คาซึยะะะะะะะะะะะะะะ
    ทำอะไรอายเพื่อน น้องบ้างงงงงงงงง
    แกทำแบบนี้น้องจะแต่งงานได้ไง คงต้องไปสู่ขอน้องแล้วล่ะ(อ้อยเข้าปากช้างกันเลยทีเดียว)
    #8
    1
    • แหมๆ ทานุกิแถวนี้ถือคติด้านได้อายอดค่ะ น้องออกจากฮ็อต(?)ถ้าไม่ใจกล้าคงโดนแย่งตัวไปก่อนแน่ๆ 555555 ก่อนหน้าจะไปสู่ขอ บางทีอาจจะต้องไปผ่านด่านโค้ชก่อนก็ได้นะคะ 55555
      #8-1
  3. วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 21:16
    พิธีกรรมนี้หนูขอเข้าร่วมค่ะ!!!!! 555555555555555555 ตอนแรกแอบสะใจกัปตันนะ แบบ แหม่ หาเรื่องจะแอ้มน้อง ไปๆมาๆ เรื่องใหญ่เลย 5555555555 ทุกคนนี่เห็นน้องเอย์เป็นตัวนำโชคให้พรไปเสียแล้ว อวิอวิอวิ แม้แต่โทโจ!! แบบบบบบ นี่คือแรร์มากกกค่ะ น้องโทโจผู้ที่ดูเป็นพ่อพระรองจากนาเบะมาขอกู๊ดลัคคิสจากน้อง ฮวืออออ ถึงจะโดนบังคับมาแต่ก็ทำเราฟินนน ได้เห็นน้องเอย์จูจุ๊บแก้มน้องโทววว TwT น่ารักที่สุด

    คุณโยกำลังจะได้โดนน้องจุ๊บแล้ว แต่มิยูกิดันมาลัดคิว แต่เป็นการลัดคิวที่ดีงามสุดๆค่ะ >< เฮียดูเป็นประมาณว่า ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!! 555555555 ในที่สุดทุกอย่างก็ดังใจเฮีย พิธีกรรมโดนยกเลิก คู่แข่งก็รวน 555555

    ปล. ไรท์เพิ่มแท็กดีมั้ยเอ่ย~ อวิอวิอวิ หยั่งงี้จะได้หาง่ายๆค่ะ ถ้ากดสเปซบาร์ไม่ได้ให้พิมพ์ข้างนอกแล้วก๊อบวางใส่น้า บอกไว้เผื่อๆนะครัช
    น่ารักแล้วก็หนุกมากเลยค่า
    ติดตามน้า
    บั๊ยบี
    #7
    1
    • ฮาา ยินดีค่ะ มาม่ะ มาเข้าชมรมคนรักเอย์จังกันดีกว่า เราอดไม่ได้ค่ะ ยังไงก็อดแกล้งหมีไม่ได้ จะเขียนอวยกัปตันยังไงตานี่ก็ต้องโดนแกล้งไม่มากก็น้อยค่ะ เพราะเราเป็นแม่ยกเอย์จังไม่ใช่ตาแว่น 5555 โทโจเอย์ นี่แอบแรร์เบาๆ แต่ชอบนะคะ <3 ดูเหมือนนางฟ้าสองคนมาอยู่ด้วยกันยังไงยังงั้น 55555

      ฉากลัดคิวนี่ทำเอาคนเขียนแทบร้องไห้ล่ะค่ะ จะเขียนให้น้อยกว่านี้ก็ไม่ได้ มิยูกิตามมาหลอกหลอน นี่คือเบาสุดที่เราจะช่วย(?)น้องได้แล้ว 5555555 แต่กรณีนี้เฮียแกทนไม่ไหวจริงๆ ค่ะ ระเบิดตูม ได้ทั้งจูบน้อง ทั้งยกเลิกและกีดกันคนอื่นไม่ให้มาจูบน้องด้วย 5555 ส่วนเรื่องคู่แข่งรวนนี่เป็นแค่ผลพลอยได้ค่ะ ฮาาา

      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ เราหาวิธีแท็กเพิ่มไม่ได้ พึ่งรู้ว่าต้องใช้วิธีก็อปวาง ขอบคุณมากๆ เลยค่า
      #7-1
  4. #6 sakaki miyaza (@miyazaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 10:02
    กรี๊ดดดด น้องจ้าาามาจุ๊บพี่บ้างซิเเต่พี่สาวเอาที่ปากนะไม่ใช่ที่เเก้ม ถ้าลักกี้บอยขนาดนี้พี่สาวต้องได้คะเเนนสอบดีเเน่ๆเลย (โดนเอซ กับ กัปตัน กระทืบ)

    พิธีกรรม ของเซย์โดนี่ช่างดีงามอะไรเช่นนี้ มยก.นี่ควรสงสารหรือสมนำ้หน้าดีนะที่ต้องเห็นฉากอะไรแบบนั้นอ่ะ5555 (สมนำ้หน้าค่ะ)

    allเอย์จุนตั๊ลล๊ากกกก เเต่หนังสดตอนท้ายนี่ ย๊ากกกกเอาปากนายออกจากลูกรักชั้นนะ งื้ออออิจฉาาาา ลูกชั้นก็ติดสตั๊นไปเลยดิ่

    แลดูเป็นmisawaที่ไม่ใช่misawa จริงๆเป็นallเอย์จุน ที่มีเรือหลักเป็นmisawa ที่ไม่เคยจะเข้าข้าข้างมิยูกิสักเท่าไหร่5555
    #6
    1
    • 4 กรกฎาคม 2559 / 16:00
      คนเขียนเองยังอยากจุ๊บเลยค่ะ เอย์จังน่ารักเกินไป ...แต่เราฝ่าด่านคุณพี่ คุณเพื่อนสนิท และคุณว่าที่แฟน(?)ไปไม่ได้ซะที 5555

      เป็นพิธีกรรมที่สร้างความหนักอกหนักใจให้คู่แข่งมากค่ะ คาดว่าที่ตีโฮมรันกันได้เพราะคู่แข่งเสียสมาธิมากกว่าจะเป็นโชคดีจริงๆ คุณกัปตันทำอะไรไม่ได้ เพราะรองกัปตันทั้งสองเห็นดีเห็นงามกับพิธีกรรมนี้ เก็บกดจนมาระเบิดแสดงหนังสดตอนท้ายนั่นล่ะค่ะ 555555

      เป็น misawa ที่ไม่ค่อยเหมือน misawa จริงๆ ด้วย ไว้จะแก้ตัวใหม่เรื่องหน้านะคะ <3
      #6-1
  5. วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:48
    อื้มมมมม...allเอย์จุนก็แลดูดีงามนะคะ
    หมีเอ๊ยยย เริ่มเองแท้ๆมาทำเป็นหึง โด่ๆๆ ไม่ใจเลย
    หูยยยยย หนูเอย์จัง หนูไม่ค่อยยินดีที่จะจุ๊บฮารุจจิเขาเลยนะจ้ะ แถมตอนโทโจก็ยังบ่นน้อยที่สุดอีกต่างหาก
    หวา..อดเห็นน้องจุ๊บกับมจจิเลยอ่ะ มิยูกิคนขี้โกง
    แต่ว่าเลิกน่ะดีแล่วค่ะ ก่อนที่ปากน้องจะช้ำไปเพราะใครบางคนซะก่อน 5555555
    #5
    1
    • มิยูกิแค่อยากได้ข้ออ้างจุ๊บน้องได้ค่ะ ไม่ได้ตั้งใจเริ่มเลยจริงๆ 555 เอย์จังใจอ่อนกับโทโจแล้วก็ฮารุจจิเป็นทุนเดิมค่ะ สองคนนี้เลยได้รับการปฏิบัติที่ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้าน ...จริงๆ ถ้าไม่โดนขวาง อีกคนที่ถึงน้องจะบ่นแต่ก็ไม่ต่อต้านอะไรก็คุณพี่คุราโมจินี่ล่ะค่ะ กัปตันมาขวางก่อนซะได้ 555
      #5-1
  6. #4 bam2113 (@bam2113) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:37
    โอ๊ยยยย ฟินนนนนน >< ชอบมากๆ ออลซาวะ มกย.เจ้าเล่ห์ ลั่นบรรทัดสุดท้าย 555
    #4
    1
    • 4 กรกฎาคม 2559 / 15:54
      แอบ allsawa เล็กๆ เพราะเราอดใจไม่อยู่ค่ะ จริงๆ สำหรับคนอื่นในทีมมันแค่เป็นการแสดงความเอ็นดูค่ะ ส่วนบรรทัดสุดท้ายนั่นคือป้ายหมายที่คุณกัปตันจงใจเล่นหนังสดให้ดูนี่ล่ะค่ะ เขาหวงของ 5555
      #4-1
  7. วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 22:42
    มิยูกิเป็นฝ่ายเริ่มต้นพิธีกรรม คนอื่นเลยทำตาม แต่เอย์จังไม่ผิดนะ อย่าลงที่น้องสิ ทานุกิแว่น !!!
    #3
    1
    • 4 กรกฎาคม 2559 / 15:53
      เพราะเป็นคนเริ่ม เลยต้องเป็นคนจบค่ะ 555 เอย์จังบอกผมอยู่ของผมดีๆ ทำไมความซวย(?)มาตกที่ผมก็ไม่รู้ 5555
      #3-1
  8. วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 21:30
    อ๊ายยยยย!! allเอย์จุนเลยมั้ยคะ!! สมน้ำหน้ามิยูกิ เป็นคนเริ่มพิธีกรรมเองนะ 5555 ไรท์แต่งเป็นเรื่องยาวเลยก็ดีนะคะ ชอบสำนวนและพล็อตมากเลย สนุกมากกกกกก
    #2
    1
    • ด โดนจับได้ซะแล้วว่าอยู่เรือ allsawa ฮาา คุณกัปตันไม่ได้ตั้งใจจะริเริ่มพิธีกรรมค่ะ นางแค่ต้องการหาข้ออ้างมาจูบเอย์จังเฉยๆ ในตอนแรก คนที่ทำให้กลายมาเป็นความเชื่อต้องโทษฟุรุนค่ะ 55555

      ขอบคุณที่ชอบนะคะ แต่เรื่องยาวกลัวใจตัวเองเขียนไม่จบมาก เอาเป็นฟิคจบในตอนไปก่อนนะคะ
      #2-1
  9. วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 21:13
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด น้องโท! เหนือเมนของเพ่ หนูก็เอากับเขาด้วยเหรอ55555555555555 ถึงน้องโทจะโดนพี่โยบังคับมาก็เถอะค่ะ แต่ฉากน้องเอย์จุ๊บโทโจนี่คือเบี้ยนมาก มีใครให้เบี้ยนกว่านี้มั้ยคะ555555555 /ผิด จริงๆแล้วน้องโทก็หล่ออุอิ ไม่... ประเด็นคือพี่โยก็เอากับเขาด้วย55555 โอย อยากเห็นน้องเอย์จุ๊บเหม่งพี่โยจุงเร กัปตันซามะยกเลิกทำไมล่ะคะโธ่.. 

    ตอนที่มยก.ขอลัดคิวคือ



    ตายอย่างสงบแล้วค่ะ อาเมน.... 

    จะมีมาอีกซักเรื่องมั้ยคะ5555555 นี่เตรียมกดรีเฟรชรัวๆ รอติดตามนะคะ /ปาหัวจัยยย
    #1
    1
    • โทโจเป็นตัวละครที่เรารัก แต่ไม่ค่อยมีคนให้บทค่ะ เลยพาสองในสามนางฟ้าของเซย์โดมาเซอร์วิส (ขาดนะเบะเซมไป แต่นาเบะซังอยู่บนแสตนเชียร์ลงมาไม่ได้ 5555) เขียนๆ ไปก็รู้สึกเหมือนเอาสาวๆ สองคนมาอยู่ด้วยกันมากกว่าสองหนุ่ม ฮาา พี่โยนี่จงใจค่ะ เฮียหมั่นไส้คุณกัปตันมาก เลยเอาคืน แต่ดันโดนกัปตันสวนกลับอย่างคาดไม่ถึง
      ฉากที่คุณกัปตันมาขอลัดคิวนี่สารภาพว่าหนักใจที่สุดเลยค่ะ ใช้เวลาหนึ่งวันเต็มๆ กว่าจะเข็นออกมาได้ 555 เข้าใจความรู้สึกหนูเอย์หลังจากมอบคำอวยพรให้เลยล่ะค่ะ

      เรื่องถัดไปกำลังพยายามเข็นอยู่ค่ะ อดใจรออีกนิดนะคะ <3

      ปล. ชอบ gif จังเลยค่ะ โอยย บรรยายความรู้สึกได้ชัดเจนมากเลย
      #1-1