คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Daiya no A : Misawa] Kazuya

มิยูกิ คาซึยะ ไม่ใช่คนรักแมว และไม่ใช่คนรักหมาด้วยเช่นกัน แม้ว่าจะไม่ได้รังเกียจ แต่ถ้าพูดกันตามตรง เด็กหนุ่มไม่ใช่คนรักสัตว์ ...แต่ตอนนี้เขาชักเริ่มๆ จะเกลียดเจ้าลูกแมวตาใสนั่นขึ้นมาแล้ว...

ยอดวิวรวม

883

ยอดวิวเดือนนี้

16

ยอดวิวรวม


883

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


32
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 ก.ค. 59 / 20:08 น.
นิยาย [Daiya no A : Misawa] Kazuya [Daiya no A : Misawa] Kazuya | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Title : Kazuya

Paring : Low-key Misawa

Fandom : Daiya no Ace

Rate : PG

Genre : Crack

Note : ฟิคไดยะเรื่องแรกหลังจากไม่ได้แตะฟิคมานาน ได้ไอเดียมาหลังจากไปสิงอยู่ในแฟนด้อมไดยะในทัมเบลอค่ะ (ฮา) ฟิคนี้จริงๆ มีจุดมุ่งหมายคือการแกล้งหมี เพราะงั้นฉากหวานๆ อาจจะไม่ค่อยมี แต่หวังว่าจะทำให้ยิ้มตามไปด้วยได้นะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ก.ค. 59 / 20:08




 

          มิยูกิ คาซึยะ ไม่ใช่คนรักแมว และไม่ใช่คนรักหมาด้วยเช่นกัน แม้ว่าจะไม่ได้รังเกียจ แต่ถ้าพูดกันตามตรง เด็กหนุ่มไม่ใช่คนรักสัตว์

          “เดี๋ยวเถอะคาซึยะ! มันจักจี้นะ หยุดได้แล้ว~”

          หางคิ้วของเจ้าของชื่อที่ถูกเรียกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูกระตุกน้อยๆ เมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าแม้จะใช้ชื่อเดียวกัน แต่คนที่ได้รับน้ำเสียงนั้นไม่ใช่ตนเอง

          …แต่เป็นเจ้าสิ่งมีชีวิตขนปุยที่กำลังออเซาะคลอเคลียอยู่ที่ใบหน้าของเซาว์พาวน์พิชเชอร์ประจำทีมเซย์โด…

          “ซาวามูระ! เลิกอู้แล้วรีบๆ มาซ้อมได้แล้ว!”

          “ผมแค่ขอพักหน่อยเดียวเองอ่ะคุราโมจิเซมไป ไม่ได้อู้ซะหน่อย!” แต่กระนั้นพิชเชอร์ปีหนึ่งก็ยอมวางเจ้าตัวเล็กลงไปที่ม้านั่งแต่โดยดี หากไม่ลืมที่จะหันกลับไปลูบหัวที่ปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลเบาๆ พร้อมรอยยิ้มหวานๆ ให้เจ้าขนปุยสี่ขานั่นอีกครั้ง “เป็นเด็กดี นั่งรอตรงนี้ก่อนนะคาซึยะ”

          เมี้ยว~

          มิยูกิ คาซึยะไม่ใช่คนรักสัตว์ …แต่ตอนนี้เขาชักเริ่มๆ จะเกลียดเจ้าลูกแมวตาใสนั่นขึ้นมาแล้ว…

 

 

 

          จากปากคำของคุราโมจิที่เป็นเพื่อนร่วมห้อง เมื่อประมาณสัปดาห์ก่อน ซาวามูระออกไปซ้อมวิ่งตอนเย็นตามปกติ ก่อนจะกลับมาในสภาพเปียกมะล่อกมะแล่กพร้อมกับลูกแมวตัวเล็กในอ้อมแขน แน่นอนว่าในฐานะรุ่นพี่ที่ดี คุราโมจิจึงออกปากเตือนว่าการเลี้ยงสัตว์มันผิดกฏของหอพัก และแนะนำ(สั่ง)ให้คนเป็นรุ่นน้องพามันกลับไปไว้ที่เดิม

          ปฏิกิริยาตอบรับที่ได้คือคำปฏิเสทที่มาพร้อมกับเสียงโวยวายของคนอายุน้อยกว่า และแม้ว่าเจ้าตัวจะโดนคุราโมจิจับล็อกด้วยท่ามวยปล้ำแค่ไหนรุ่นน้องปีหนึ่งก็ไม่คิดจะยอมทำตามแต่โดยดีเลยแม้แต่น้อย

          สุดท้ายก็มาจบลงด้วยรายการพบกันครึ่งทาง คุราโมจิตกลงยอมให้ซาวามุระเก็บเจ้าลูกแมวนั่นมาไว้ในห้องชั่วคราวจนกว่าฝนจะหยุด…ซึ่งก็กินเวลาไปทั้งคืน…

          ช็อตสต็อปฝีเท้าไวอาศัยช่วงเวลาที่คนเป็นรุ่นน้องออกไปวิ่งตอนเช้าเพื่อเอาเจ้าลูกแมวที่นอนหลับอุตุอยู่บนเตียงออกไปปล่อยตามข้อตกลง ก่อนจะพบว่าไม่ว่าเขาจะพาเจ้าแมวนั่นไปทิ้งไว้ไกลแค่ไหน เจ้าสี่เท้าขนปุยก็ดูจะหาทางกลับเข้ามามานั่งตาแป๋วรอซาวามูระกลับมาอยู่บนเตียงของเจ้าตัวได้ทุกครั้ง

          …หลังจากเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำกันสามสี่ครั้ง คุราโมจิก็ล้มเลิกความพยายามในการเอาเจ้าแมวตัวเล็กไปทิ้ง และยอมหลับหูหลับตาทำเป็นไม่เห็นสมาชิกที่เพิ่มเข้ามาในห้องพักหมายเลขห้า…

          อันที่จริงมิยูกิก็ค่อนข้างจะแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ซาวามูระและคุราโมจิสามารถเก็บเรื่องลูกแมวตัวเล็กเอาไว้เป็นความลับได้นานถึงหนึ่งอาทิตย์ก่อนที่จะความแตก ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเซาท์พาวน์ปีหนึ่งไม่ได้แสดงอาการพิรุธอะไรออกมาให้จับได้เลยซักนิด แม้แต่เพื่อนสนิทของเด็กหนุ่มอย่างโคมินาโตะคนน้องก็ยังไม่ระแคะระคายอะไรด้วยซ้ำไป

          (มิยูกิฟังคุราโมจิเล่าพร้อมเสียงหัวเราะว่า ซาวามูระตกเป็นเหยื่อของสายตาเว้าวอนของเจ้าเหมียว และพ่ายแพ้ให้กับการออดอ้อนขอตามเด็กหนุ่มไปด้วยของเจ้าขนปุยสี่ขาจนยอมลักลอบพามันใส่กระเป๋าไปโรงเรียนจนทำให้โดนจับได้ในที่สุด)

          ทันทีที่ความแตกเรื่องเก็บสัตว์เข้ามาเลี้ยงภายในหอพัก ซาวามูระก็โดนโค้ชและเรย์จังเรียกไปตักเตือน และได้รับคำสั่งให้นำลูกแมวสีน้ำตาลไปปล่อย มิยูกิที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นด้วยในฐานะกัปตันทีมสังเกตเห็นว่าซาวามูระเพียงแค่เม้มปากแน่น แล้วพยักหน้ารับเงียบๆ ไม่ได้โต้ตอบอะไร ทว่าดวงตาสีทองคู่นั้นไหวระริกและเอ่อคลอด้วยน้ำใสๆ ที่จวนเจียนจะหลั่งริน

          ทว่าความพยายามในการพาเจ้าลูกแมวไปปล่อยของซาวามูระและโค้ชก็พบกับผลลัพธ์แบบเดียวกับความพยายามของคุราโมจิ เจ้าแมวตัวเล็กยังคงหาทางกลับมานั่งรอเด็กหนุ่มได้ทุกครั้ง โดยเปลี่ยนแค่จากเตียงนอนของพิชเชอร์ปีหนึ่งในห้องหมายเลขห้า มาเป็นม้านั่งในสนามซ้อมใกล้ๆ กับกระเป๋าของซาวามูระแทน

          เพราะความแสนรู้ ทำตัวสงบเสงี่ยม ไม่สร้างความวุ่นวายรบกวนกับการฝึกซ้อม บวกกับความล้มเหลวในการกำจัดเจ้าแมวตัวเล็ก โค้ชคาตาโอกะและเรย์จังจึงใจอ่อนยอมให้ซาวามูระเก็บเจ้าขนปุยสี่ขาไว้ได้

          …ทีมเบสบอลของเซย์โดจึงได้สมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นมาด้วยประการฉะนี้…

 

 

 

          ส่วนเรื่องชื่อ…มิยูกิคาดโทษไว้กับโคมินาโตะคนน้อง…

          “ดีจังเลยนะเอย์จุนคุง ที่โค้ชยอมให้เจ้าเหมียวนี่อยู่ต่อได้น่ะ” ฮารุอิจิกล่าวยิ้มๆ แม้จะพึ่งได้เจอกับลูกแมวตัวเล็กได้ไม่นาน แต่จากที่เห็นเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีชมพูสวยก็รู้ได้ว่าเพื่อนสนิทนั้นคงจะผูกพันกับเจ้าขนปุยนี่ไม่น้อย หลักฐานยืนยันคือรอยยิ้มกว้างที่ทำให้โลกดูสดใสขึ้นทันตาที่ได้รับจากอีกฝ่าย

          “อือ! ขอบใจนะฮารุจจิ!”

          “ว่าแต่เจ้าหนูนี่ชื่ออะไรน่ะ” เซตันด์เบสร่างเล็กอุ้มเจ้าเหมียวที่ยอมอยู่นิ่งๆ ให้ลูบให้จับโดยไม่มีอิดออดขึ้นมาในระดับสายตา ดวงตากลมโตที่จ้องตรงมานั้นฉายประกายฉลาดเฉลียวเกินกว่าแมวที่เคยได้เจอทั้งหมด

          “ยังตั้งไม่ได้เลย” เอย์จุนยักไหล่น้อยๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปรับลูกแมวที่เพื่อนส่งกลับมาให้ “ก่อนหน้านี้ฉันเคยลองตั้งชื่อให้เหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ถูกใจเจ้านี่เลยซักชื่อนึงน่ะ”

          ฮารุอิจิกระพริบตาปริบๆ กับคำตอบที่เหนือความคาดหมาย “ไม่ถูกใจ…หมายความว่ายังไงเหรอ”

          “ดูนะ” เซาว์พาวน์พิชเชอร์ทำการเรียกชื่อหลายๆ ออกมาหลายๆ แบบ ทว่าเจ้าแมวตัวเล็กกลับเมินหน้าหนีเสียทุกชื่อ ราวกับจะประท้วงกลายๆ ว่าไม่ถูกใจชื่อที่ได้ยิน การกระทำที่ดูไม่ค่อยสมเป็นแมวทำให้คนมองได้แต่หัวเราแห้งๆ อย่างไม่รู้จะยื่นมือเข้าไปช่วยยังไง

          “ฮี่ๆ ขนาดงานง่ายๆ อย่างการตั้งชื่อแมวนายยังทำไม่ได้เลยงั้นเหรอซาวามูระ~” เสียงตะโกนล้อเลียนที่ดังมาจากอีกฟากของสนามเรียกปฏิกิริยาตอบรับจากเจ้าของชื่อได้ในทันที

          “เงียบไปเลยนะมิยูกิ คาซึยะ!!!”

          แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มจะได้วิ่งตัดสนามไปเอาเรื่องคนปากมอม เสียงอุทานสั้นๆ ของเพื่อนสนิทก็ดังขึ้นดึงความสนใจให้กลับไปเสียก่อน

          “อ๊ะ…”

          เอย์จุนหันกลับไปมองเพื่อนที่จ้องมายังลูกแมวที่ตัวเองอุ้มอยู่ไม่วางตาแล้วถามเบาๆ

          “มีอะไรเหรอฮารุจจิ”

          “เมื่อกี้เหมือนผมจะเห็นเจ้าหนูนั่นกระดิกหู ตอนที่เอย์จุนคุงเรียกชื่อมิยูกิเซมไปน่ะ”

          ดวงตาสีน้ำตาลทองกระพริบปริบๆ ก่อนจะทวนคำพูดของเพื่อนหัวชมพูช้าๆ “ตอนฉันพูดชื่อมิยูกิ?”

          “อือ”

          เด็กหนุ่มยกลูกแมวตัวเล็กขึ้นมาในระดับสายตา ก่อนจะลองทดสอบดูอีกครั้ง

          “มิยูกิ”

          ทว่าเจ้าเหมียวก็ยังคงเมินหันหน้าหนีไม่แสดงปฏิกิริยาตอบรับใดๆ เช่นเคย ดวงตาสีน้ำตาลทองหันกลับไปทางเพื่อนที่คอยสังเกตปฏิกิริยาของลูกแมวเช่นเดียวกัน ฮารุอิจิส่งยิ้มอ่อนๆ ให้ก่อนจะแนะนำเบาๆ

          “เมื่อกี้เอย์จุนคุงเรียกชื่อเต็มๆ ของรุ่นพี่มิยูกินี่นา”

          คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากันน้อยๆ แต่ก็ยอมทำตามคำแนะนำ

          “มิยูกิ คาซึยะ”

          หูเรียวเล็กกระดิกน้อยๆ ดวงตากลมโตชำเลืองกลับมามองนิ่งๆ หากไม่ได้แสดงท่าทีโต้ตอบอะไรมากไปกว่านั้น เซาว์พาวน์พิชเชอร์เม้มปากเข้าหากันน้อยๆ ก่อนจะลองชื่อสุดท้ายที่เหลืออยู่

          “…คาซึยะ…”

          เมี้ยว~

          เสียงเล็กๆ ครางออกมาอย่างพอใจของเจ้าตัวน้อยเรียกรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าของเด็กหนุ่มทั้งสอง น้ำเสียงที่เอ่ยเรียกชื่ออีกครั้งจึงมีความมั่นใจเพิ่มมากขึ้น

          “คาซึยะ”

          เมี้ยว~

          เจ้าแมวน้อยออกแรงดิ้นให้หลุดจากการจับกุม ก่อนจะไต่ไปตามแขนแล้วเข้าไปซุกไซร้คลอเคลียใบหน้าเรียกรอยยิ้มกว้างและเสียงหัวเราะใสๆ จากเด็กหนุ่ม

          “คาซึยะ คาซึยะ… นับจากนี้ไปเจ้าชื่อคาซึยะนะ”

          เมี้ยว~

          …มิยูกิค่อนข้างมั่นใจว่าถ้าไม่ใช่เพราะโคมินาโตะคนน้อง ซาวามูระก็คงไม่คิดจะตั้งชื่อเจ้าแมวนั่นด้วยชื่อต้นของตนเองแน่นอน…

 

 

 

          เคร้ง!

          เสียงของลูกเบสบอลที่กระทบกับไม้โลหะดังกังวานไปทั่วสนาม พร้อมๆ กับลูกเบสบอลที่ลอยออกไปถึงขอบสนามเรียกสายตาชื่นชมจากคนรอบข้าง และรอยยิ้มเยาะๆ จากคุราโมจิที่ยืนอยู่ข้างๆ

          “อิจฉาเจ้าแมวนั่นรึไงกัปตัน”

          “เปล่า ใครจะไปอิจฉาแมวกันล่ะ” มิยูกิหันไปส่งยิ้มยียวนให้กับรองกัปตันของตัวเอง ทว่าช็อตสต็อปฝีเท้าดีนั้นประสาทไวและช่างสังเกตมากพอที่จะจับความฝืดเฝื่อนของรอยยิ้มบนใบหน้าของแคชเชอร์มือหนึ่งของทีมได้ คุราโมจิผิวปากหวือกับความหงุดหงิดที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเพื่อน ก่อนจะเบนสายตากลับไปทางต้นเหตุที่ทำให้หน้ากากอารมณ์ดีของกัปตันคนเก่งพังยับไม่เหลือชิ้นดี

          เจ้ารุ่นน้องตัวดียังคงเล่นกับลูกแมวในอ้อมแขนแบบไม่แคร์สายตาคนอื่น นอกจากเวลาซ้อมกับเวลาเรียน ซาวามุระแทบจะไม่อยู่ห่างจากเจ้าแมวตัวเล็กเลยแม้แต่นิด แถมจากน้ำเสียง รอยยิ้มหวานๆ และสายตาเอ็นดูที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า คุราโมจิสรุปได้ในทันทีว่ารูมเมตอายุน้อยกว่าของตัวเองกำลัง ‘หลง’ เจ้าขนปุยสี่ขานั่นเข้าเต็มๆ

          “รักที่สุดเลยคาซึยะ”

          เคร้ง!!

          เสียงหวดลูกที่ดังก้องขึ้นจากด้านหลังดึงความสนใจจากคุราโมจิให้กลับไปยังคนที่พึ่งตีลูกโฮมรันได้แล้วส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับคนที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังหงุดหงิดมากถึงขนาดต้องมาระบายอารมณ์ด้วยการหวดไม้ตีลูก

          …จะสงสารหรือสมเพชมันดี…แพ้อะไรไม่แพ้ มาแพ้ลูกแมวตัวเล็กๆ ตัวเดียวเนี่ย…

 

 

 

          “คาซึยะ~”

          มิยูกิชะงักขาที่กำลังก้าวเดินเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเอง ดวงตาภายในกรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นน้อยๆ เมื่อหันไปเห็นหน้าเจ้าของเสียงเรียกหวานนั่นชัดๆ รอยยิ้มกว้างกับสายตาเป็นประกายวิบวับราวกับเก็บเอาสะเก็ดดาวเอาไว้ในดวงตาที่จ้องตรงมาทำให้หัวใจสะดุดจนเต้นผิดไปหนึ่งจังหวะ

          “ซาวะ—“

          ร่างเล็กกว่าพุ่งผ่านแคชเชอร์มือหนึ่งของทีมตรงไปยังม้านั่งที่กลายมาเป็นที่นั่งประจำของสมาชิกสี่ขาของชมรมเบสบอลเซย์โดราวกับมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเจ้าแมวตัวเล็กที่ส่งเสียงร้องรับคำ

          เมี้ยว~

          “รอนานรึเปล่าคาซึยะ คิดถึงฉันมั้ย”

          หางคิ้วของคนที่โดนโมเมเอาชื่อไปตั้งเป็นชื่อแมวกระตุกน้อยๆ เมื่อร่างที่ปกคลุมไปด้วยขนฟูๆ ของเจ้าแมวตัวเล็กถูกมือของพิชเชอร์เจ้าของเสื้อหมายเลขสิบแปดยกขึ้นมาแสดงความรักความเอ็นดูให้เห็นแบบจะๆ ต่อหน้า

          …มิยูกิสาบานได้ว่าเจ้าแมวนั่นส่งสายตาแสดงความเหนือกว่ามาทางตนเองในทุกครั้งที่คนเป็นรุ่นน้องเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงหวานๆ ที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ และถ้าแมวยิ้มได้ เจ้านั่นก็คงยิ้มเยาะใส่เขาทุกครั้งที่ซาวามูระเข้ามาเล่นกับมันด้วยแน่ๆ…

          .

          .

          .

          มิยูกิ คาซึยะไม่ใช่คนรักสัตว์ แต่ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าเขากำลังจะกลายเป็นคนเกลียดแมวในเร็วๆ นี้นี่ล่ะ….

ผลงานทั้งหมด ของ ตุ๊กตาหมีสีน้ำเงิน

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 PopPo Asuna (@0935136273) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:38
    โอ๊ยยย ขำ 555
    #9
    0
  2. #8 A_ALAN (@0849329014) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 00:11
    ทำไมขำ555555555 แบบเป็นที่หนึ่งมาตลอดแต่แพ้แมวคือไร5555555 สงสารรรรแต่เอย์จังนั้ลล๊ากกกกก เอาเลยค่ะ เอาให้พี่มิอิจฉาแมวน้อยคาซึยะให้แว่นแตกไปเล่อะะะ
    #8
    1
    • 7 กันยายน 2559 / 20:25
      เรื่องนี้เอย์จังไม่ได้ตั้งใจนะคะ ต้องโทษน้องเหมียวคาซึยะ 555555 เอย์จังแค่หลงแมวตามปกติ ก็แมวมันน่ารัก ขี้อ้อน(กับน้องคนเดียว) 5555 เขียนไปสะใจไปค่ะ หวายๆ กัปตันแพ้แมววว //โดนไม้เบสบอลตีหัว
      #8-1
  3. วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 20:55
    เดี๋ยวๆ 55555555555555 มิยูกินางแพ้แบบไม่มีวันเอาแต้มคืนเลยง่ะ โอยยยย น่าสงสารเขานะครับ 55555555555555555 ขรรมส์ ฝันสลายมั้ยล่ะพ่อคุณ ทำไงได้ ก็คาซึยะน่ารักกว่า เลยชนะใสๆ มิยูกิคนเกลียดแมว เจ้าจงสู้ต่อไป สักวันสวรรค์คงเมตตา ฮารุจจินี่แอบพาหายนะมาให้กัปตันนะเนี่ยยยย บางทีแมวนี่อาจจะฉลาดเหมือนเจ้าของชื่อก็ได้นะคะ 55555555 เจ้าเล่ห์และกวนส์ส์ มีการยิ้มเยาะให้กัปตันอีกตะหาก 

    น่ารักมากๆเลย <3
    ถ้าเข็นเรื่องใหม่ออกมาอีกจะรีบติดตามเลยค่า
    บั๊ยบี
    #7
    1
    • แพ้แบบขาดลอยที่ไม่มีใครเห็นใจคุณกัปตันด้วยค่ะ 5555 คาซึยะน่ารักจริงๆ เน้อ~ ขี้อ้อนไม่เหมือนใครบางคน น้องเอย์จังทั้งรักทั้งหลง ดีใจจังค่ะมีคนจับได้แล้วว่าน้องแมวไม่ได้ใสซื่อ 5555 จริงๆ แล้วนิสัยถอดมาจากคุณกัปตันเลยล่ะค่ะ แค่ทำตัวว่าง่ายต่อหน้าน้องค่ะ 5555
      #7-1
  4. #6 bam2113 (@bam2113) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:46
    สงสารมยก.แพ้แมว 555 ชอบๆๆ
    รอเรื่องต่อไปอยู่นะ
    #6
    1
  5. วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:29
    ขำแรงงงงงงงง
    แพ้อะไรไม่แพ้ ดันมาแพ้แค่เจ้าเหมียวตัวน้อยๆ
    โถๆ พ่อกัปตัน...แห้วอร่อยมั้ยล่ะ 555555555555---//โดนลูกโฮมรันอัดใส่หน้า

    ชอบภาษาของไรท์จังค่ะ รู้สึกไหลลื่นมากๆ ปลื้มปริ่มค่ะ เป็นกำลังให้ผลิตฟิคฮาๆแบบนี้ออกมาอีกนะคะ
    #5
    1
    • ฮือ ขอบคุณที่ชอบนะคะ ถ้าทำให้ยิ้มตามได้หัวเราะได้ เราก็คิดว่าประสบความสำเร็จแล้วล่ะค่ะ

      จุ๊ๆ อย่าพูดไปค่ะ ตอนนี้ทั้งทีมในเซย์โดกำลังรวมเงินซื้อแห้วให้กัปตันคนเก่งกันอยู่ค่ะ 5555 แห้วกันจะๆ ต่อหน้าต่อตากันเลยทีเดียว
      #5-1
  6. #4 sakaki miyaza (@miyazaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 22:38
    ฮือออออคาซึย้าาา น่ารักจังเลย(แมวนะไม่ใช่คน5555) เอย์จังนี่ต้องทั้งรักทั้งหลงน้องเเมวขนาดไหนกันน้าาา แต่มีคอมโบคอมน่ารักแรงมากกก เอย์จังกับน้องแมว งื้ออออออ

    เสียชื่อมากอ่ะมยก.คุณกัปตัน แคชเชอร์เบอร์1ต้องมาเเพ้ให้กับเเมว 555555555(มีความสะใจ) สู้ต่อไปนะคุณกัปตันเเม้จะไม่เห็นเเววชนะเลยก็ตาม ก๊ากกกกก

    ขอมอบคำนี้ให้เลยนะมิยูกิ ว๊ายยยยยยย!! นกกกกกกกกก (ขั้นรุนเเรงด้วยเพราะอีกฝ่ายเป็นเเค่เเมว555)

    นายอย่าคิดทำอะไรน้องเเมวเชียวนะไม่งั้นนายโดนเอย์จังโกรธแน่ แต่น้องไม่รู้สึกแปลกเลยหรอที่ต้องเอาชื่อมยก.มาเรียกเนี่ย เออแต่นี่คิดว่าคงไม่คิดอะไรมากกว่ามั้ง

    #4
    1
    • 4 กรกฎาคม 2559 / 15:34
      น้องแมวขี้อ้อน(กับเอย์จังคนเดียว) เอย์จังเลยทั้งรักทั้งหลงค่ะ หลงขนาดเมินคุณกัปตันไปได้เลยทีเดียว 5555 ฟิคนี้เขียนเพราะอยากเห็นเอย์จังเล่นกับลูกแมวนี่ล่ะค่ะ คงเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลย

      ฮาาาา ซื้อค่ะ ซื้อเลย กัปตันนกจริงๆ งานนี้ เก่งมาทุกอย่าง ชนะมาทุกอย่าง มาแพ้น้องแมวแบบนี้เสียชื่อสุดๆ ค่ะ ตอนนี้เรื่องมิยูกิแพ้แมวยังอยู่แค่ในเซย์โด แต่ถ้าเรื่องหลุดออกไปรร.อื่น น้องแมวอาจจะไม่ปลอดภัยก็เป็นได้ค่ะ 5555

      เอย์จังไม่คิดอะไรกับชื่อจริงๆ ค่ะ ไม่ได้กระดากปากหรืออะไร เพราะปกติเรียกมิยูกิด้วยนามสกุลมากกว่า ไม่ค่อยมีคนเรียกมิยูกิด้วยชื่อจริงๆ ด้วย เพราะงั้นเลยไม่คิดอะไรเลยกับชื่อนี้ค่ะ ส่วนเจ้าของชื่อก็ได้แต่นั่งน้ำตาตกเพราะเอย์จังไม่เคยเรียกตัวเองด้วยเสียงแบบเดียวกับที่เรียกน้องแมวเลย แพ้เต็มประตูค่ะ 5555
      #4-1
  7. วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 20:51
    หว่าย แพ้แมวว่ะนาย555555555555555 ไม่รู้จะสงสารหรือหัวเราะดี แต่ตอนนี้ขอขำก่อนค่ะ แหม่ ก็น้องแมวน่ารักขนาดนี้ น้องเอย์จะมอบจิตรักและเอ็นดูให้ก็ไม่แปลก lol ในส่วนของเรื่องชื่อน้องแมวนี่... อห จะไม่ได้ชื่อนี้เลยถ้าไม่ได้ความช่างสังเกตของน้องฮารุ5555555555 กำแบ ทำใจนะมยก. ขอให้ตกเป็นทาสแมวในเร็ววัน หรือไม่ก็รีบหาวิธีเอาชนะด้วยการแอ้มเด็กไปเบย /ผิด 

    ชอบสำนวนการเขียนนะคะ แบบ... งืม อธิบายไม่ถูกค่ะ คือครส.เรามันเป็นนามธรรมเกินไป orz 
    ถ้าเข็นเรื่องใหม่ออกมาก็จะรอติดตามค่ะ :3 
    #3
    1
    • หลังจากนี้มิยูกิจะได้รับการจารึกไว้ว่าเป็นกัปตันที่แพ้แมว 55555 แต่น้องแมวก็แสบนะคะ ทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูกับทุกคนยกเว้นมิยูกิคนเดียว 5555 ฮารุจจิกำลังสนใจน้องแมวพอดีค่ะ เลยสังเกตเห็นทัน ชื่อนี้เป็นความจงใจของฮารุจจิค่ะ เป็นความจงใจของเจ้าเหมียวด้วย มาลุ้นให้กำลังใจมิยูกิกันนะคะ ว่าจะผ่านปราการน้องแมวไปได้มั้ย 5555

      ขอบคุณนะคะ เอาจริงๆ เราก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ ไม่ได้เขียนนานมากจริงๆ ขอบคุณที่ชอบงานเขียนค่ะ <3
      #3-1
  8. วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 20:43
    โธ่ มิยูกิ สะใจเป็นบ้าเลย 
    โดนเอาชื่อมาตั้งเป็นแมว 
    ยกความดีให้ฮารุจจิเลยค้า
    ปล.ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะไรท์
    #2
    1
    • ฮารุจจิช่างสังเกตไม่เป็นรองพี่โมจิเลยค่ะ ไม่แน่ว่าฮารุจจิอาจจะหมั่นไส้คุณกัปตันอยู่ลึกๆ จนอดแกล้งไม่ได้

      ขอบคุณที่มาอ่านเช่นกันค่า >3<
      #2-1
  9. #1 Cha-Na (@ragnarok_pukun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 20:17
    น่าร้ากกกก. และฮามากกกก ขออนุญาตไม่สงสารมิยูกินะคะ 555
    #1
    1
    • 3 กรกฎาคม 2559 / 20:29
      ไม่เป็นไรค่ะ เพราะคนเขียนเองก็ไม่สงสารนาง 5555 ฟิคนี้จุดมุ่งหมายคือแกล้งนางล้วนๆ ค่ะ อีกส่วนคืออยากเห็นเอย์จังมีโมเม้นท์มุ้งมั้งกับลูกแมว คิดภาพตามแล้วชุ่มชื่นหัวใจแม่ยกดีค่ะ <3
      #1-1