|| Fic Harry Potter || Am I a Wizard ? [ BL/Yaoi ]

ตอนที่ 84 : Chapter 76 : Another Day With Relatives

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 726 ครั้ง
    1 ก.ย. 63

CHAPTER 76

Another Day With Relatives






" Huh... My cousins are so playful "

Dean Novier


     " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า! "

     เสียงหัวเราะดังสนั่นข้ามมาจากโซฟาที่อยู่ตรงข้ามอย่างชอบใจ ในขณะที่ผมนอนไปกองอยู่อีกโซฟานึงอย่างหมดแรง

     ให้ตายสิ ถ้าไม่ใช่ว่าหลังจากมื้อเช้าผมโดนลากไปอบรมยาวเป็นชั่วโมงโดยคุณย่าเอเรีย ผมคงไม่หมดแรงข้าวต้มแบบนี้หรอก!

     ส่วนลุงเบนเองก็ไม่มาช่วยผมเลยเพราะยังอยู่ในอาการแฮงค์อยู่สภาพดูไม่จืดเลยทีเดียว

     " หมดสภาพเลยนะฟินน์ สมควรแล้ว ไม่ยอมติดต่อมาบอกย่าเอง โดนบ่นหูชาไปเลยละสิ "

     ดีนหัวเราะเยาะซ้ำเติมผมอย่างได้ใจ ในขณะที่ไดอาน่าก็ง้างมือไปตบไหล่ดีนอย่างไม่พอใจ แต่ดูเหมือนดีนจะไม่สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด

     " ก็ช่วงนั้นมันยุ่งๆนี่นา เลยลืมส่งจดหมายหาคุณย่าเสียสนิทเลยนี่นา "

     ผมบ่นอุบอิบไปทางดีนที่นั่งอย่างสบายพลางกินองุ่นไปด้วย ผ่านมา 1 ปีแล้ว ดีนดูสูงขึ้นอีกหลายเซนต์เลยทีเดียว ร่างกายเองก็ดูทนไม้ทนมือขึ้นด้วย ชักอยากรู้แล้วสิว่าไปทำอะไรมา

     " ว่าแต่นายเองเถอะ ดูล่ำขึ้นนะ ไปทำอะไรมาละนั่นน่ะ "

     ดีนยิ้มพราวก่อนจะพูดขึ้นอย่างพอใจ

     " คิดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหม ? พอดีเพื่อนที่โรงเรียนไปเจอนิตยสารฟิตหุ่นของพวกมักเกิ้ลน่ะ เลยลองทำดู ฟิตมา 2 เดือนแล้ว ไม่คิดว่าจะได้ผลขนาดนี้นะเนี่ย รู้ไหม สาวๆ ชอบมันมากเชียวล่ะ "

     แล้วพี่แกก็วกไปเรื่องสาวๆอีกจนได้

     " ทำตัวแบบนี้อีกแล้วนะ ดีน แย่จริงเชียว "

     ไดอาน่าที่นั่งอ่านนิยายอยู่ข้างๆ ก็เหล่ไปมองดูอย่างไม่พอใจ

     " เห้ มันเป็นเรื่องปกติของผู้ชายน่าไดอาน่า เนอะ ฟินน์ ? "

     " ไม่อะ ผู้ชายปกติ ก็ไม่ได้ต้องการผู้หญิงตลอดเวลาสักหน่อย มีเรื่องอื่นให้คิดให้สนใจตั้งเยอะตั้งแยะหรอก ดีน อย่างนายเขาเรียกว่าหมกมุ่น "

     ผมตอกกลับทันทีแบบไม่ต้องคิด จนดีนถึงกับสำลัก ไดอาน่าที่นั่งอยู่ข้างๆดีนก็ส่งยิ้มน่าสมเพชไปให้อย่างไม่ปิดบัง

     " เห็นไหมล่ะ ขนาดฟินน์เองยังไม่เห็นเป็นเหมือนพี่เลย แม้ว่าจะมีเพื่อนๆที่เป็นผู้หญิงค่อนข้างเยอะก็เถอะ แต่หลังๆก็เห็นหดหายไปเยอะนี่เนอะ ฟินน์ "

     ไดอาน่าหันมายิ้มให้ผมอย่างน่ารัก ถ้าไม่นับเนื้อหาที่พูดออกมาเมื่อกี้เธอก็ดูน่ารักอยู่หรอก

     หลังๆหดหายไปเยอะ...

     ก็แหงล่ะ...

     ก็แม่คุณเล่นไปขู่สาวๆจากบ้านอื่นจนหายเกลี้ยงเลยนี่... คุณเธอเลยไม่หันมาทักทายผมเลยสักคำ เรื่องนี้ผมขอโทษนายเลยดีน เพราะอาการที่ไดอาน่าไม่อยากให้พี่ชายตัวเองอีกคนเดินตามรอยของนายทำให้ไดอาน่าทำเรื่องน่ากลัวแบบนี้ไปเลยเนี่ย แถมไม่นับชมรมแปลกๆที่ก่อขึ้นในโรงเรียนอีกนะ...

     " เห้อ... น่าหนักใจจริงๆเชียว... ว่าแต่เมแกนไม่อยู่เหรอ ? "

     ดีนที่กลับมาเป็นปกติแล้วก็ตอบกลับมา

     " อ่า... ยายนั่นมีเรื่องให้ทำนิดหน่อยน่ะ รู้สึกว่าจะไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่บัลแกเรียก่อน น่าจะมาที่บ้านตอนอาทิตย์หน้า... แล้วนายอยู่กี่วันล่ะ "

     ผมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะตอบกลับไป

     " น่าจะ 2 อาทิตย์นั่นแหละ ช่วงกลางเดือนนู่นแน่ะ.. เอ้อ จริงสิ ว่าแต่ไดอาน่า เรียนเป็นยังไงบ้าง "

     ไดอาน่าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาไม่สบายใจ

     " ก็ดีแหละค่ะ... นอกจากวิชาสมุนไพรกับวิชาปรุงยา ก็คิดว่าอยู่ในระดับท๊อปของชั้นได้อยู่แล้ว... "

     ผมหรี่ตามองก่อนจะถามให้แน่ใจอีกที

     " นอกจากวิชาสมุนไพรกับปรุงยา ? แล้ว 2 วิชานี้เป็นยังไงบ้างล่ะ "

     ไดอาน่าบุ้ยปากไม่พอใจก่อนจะพูดพึมพำเบาๆ จนดีนที่อยู่ใกล้ๆยังต้องเอนตัวไปฟัง

     " เธอว่าอะไรนะ ฉันไม่เห็นจะได้ยินเลยเนี่ย "

     ดีนถามขึ้นมาอย่างสงสัย ในขณะที่ไดอาน่าเบ้ปากหนักกว่าเก่า

     " ไดอาน่า~ ว่ายังไงล่ะ หืม~ ? "

     ผมถามขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะลังเลหนักขึ้น จนกระทั่งดีนช่วยผมกดดันด้วยอีกแรง

     " เห้ บอกมาเลยนะ ยัยตัวแสบ "

     ไดอาน่าขมวดคิ้วแน่นจนกระทั่งเธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ก่อนจะยอมพูดขึ้นมาอย่างจำใจ

     " วิชาสมุนไพรก็จำสับสนบ่อยๆ... ส่วนวิชาปรุงยาก็ปรุงยาพลาดทุกครั้งเลยค่ะ... "

     " เอ่อ... สมุนไพรศาสตร์นี่ฉันว่าฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้มาก คงมีแต่คำแนะนำเดียวว่าให้เธอจำรายละเอียดส่วนที่แตกต่างของสมุนไพรเท่านั้นแหละมั้ง... ศาสตราจารย์สเปราต์เองก็ไม่ได้โหดร้ายอะไรมากด้วย ถ้าไม่เข้าใจก็ไปถามเธอตรงๆน่าจะดีกว่า... ฉันว่ามันก็อยู่ในเกณฑ์ไม่ถึงกับแย่สักเท่าไหร่หรอกนะ ก็ต้องพยายามแยกแยะสมุนไพรให้ออก กับจำสรรพคุณเท่านั้นเอง... แต่ปรุงยานี่... เธอเป็นเด็กสลิธีริน ไม่ใช่ว่า ศาสตราจารย์สเนป จะช่วยเธอในเรื่องนี้หรอกเหรอ ? "

     ไดอาน่าผงกศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นอย่างท้อแท้ใจ

     " ช่วยแล้วค่ะ... อันที่จริงหนูคิดว่าน่าจะต้องโดนหักคะแนนหรือโดนดุมากกว่านี้อีกนะ "

     ทำเอาพูดไม่ออกเลยวุ้ย...

     ดีนเองก็ถึงกับไปไม่เป็นเหมือนกัน

     " เห้ ดีน... นายเคยเห็นไดอาน่าปรุงยาไหม ? "

     ดีนสั่นหัวหยอยๆ ก่อนจะตอบกลับมา

     " ไม่เคยสักครั้งนะ ปกติแม่จะสอนพื้นฐานกับทดสอบเราก่อนเข้าเรียนอยู่แล้ว คนเดียวที่น่าจะรู้ก็คงเป็นแม่ล่ะ "

     " หืม... ฉันชักสงสัยแล้วสิ... ไดอาน่า ขอทดสอบหน่อยสิ ไหนลองบอกส่วนผสมและวิธีการทำ น้ำยาหลงลืม ให้ฉันกับดีนฟังหน่อยสิ "

     ไดอาน่าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเริ่มสาธยายให้ฟัง

     ผมขมวดคิ้วแน่นอย่างสงสัย มันก็ตรงตามตำราเป๊ะเลยนี่นา... งั้นที่เหลือก็แค่...

     " ดีน ที่นี่มีที่ปรุงยาไหม แล้วก็เก็บวัตถุดิบไว้ตรงไหนล่ะ "

     " มีห้องเอาไว้ใช้สำหรับปรุงยาอยู่น่ะ เดี๋ยวฉันจะพาไปก็แล้วกัน "

     " โอเค เอาล่ะ ไดอาน่า เดี๋ยวจะขอลองทดสอบทักษะการปรุงยาของเธอหน่อยนะ "

     ไดอาน่าดูกระสับกระส่ายชอบกล

     เอ... คงไม่ใช่ว่าไดอาน่าเป็นประเภทเดียวกับเนวิลล์หรอกนะ ?

     คงไม่น่า...

     พวกเราพากันเดินไปตามทางที่วกวนของบ้านจนกระทั่งถึงห้องปรุงยาที่อยู่ในชั้นใต้ดิน ดีนพาผมกับไดอาน่ามาที่ห้องวัตถุดิบก่อนผมจะตรวจสอบแล้วค้นหาดูว่ามีวัตุดิบสำหรับทำน้ำยาระดับต่ำถึงกลางรึเปล่า ซึ่งปรากฏว่ามีเหลือเฟือเลยเชียวล่ะ มีวัตถุดิบหายากเสียด้วย ซึ่งพอถามปุ๊บ ดีนก็ตอบกลับมาว่า ปกติแล้วคุณป้าดานิเอลล่า จะเป็นคนปรุงยาแก้และยารักษาให้สำหรับใช้ในบ้าน วัตถุดิบบางอย่างก็เป็นส่วนที่เธอเป็นคนปลูกเองด้วยเช่นกัน

     คุณป้าดานิเอลล่านี่ปลูกเก่งจริงๆแหะ วัตถุดิบบางชนิดต้องใช้ฝีมือและความดูแลเอาใจใส่มากทีเดียวถึงจะได้ผลผลิตระดับนี้มาได้

     ผมเห็นดังนั้นแล้วจึงหยิบกระดาษขึ้นมาเขียนวิธีการทำและส่วนผสมของน้ำยาชนิดที่ 3 ขึ้นมา พร้อมกับให้ภารกิจเธอปรุงน้ำยา 3 ชนิดนั้นได้แก่ น้ำยาแก้ฝี น้ำยาหลงลืม ที่เคยทำเมื่ออยู่ตอนปี 1 แล้ว และน้ำยาชนิดที่ 3 นั่นคือ น้ำยานอนหลับ ที่จะเรียนในชั้นปีที่ 2 ให้เธอลองทำดู

     " เอาล่ะ ไดอาน่า ฉันขอลองทดสอบ น้ำยา 3 ชนิดนี้ให้เธอลองปรุงดู โดยที่เธอจะต้องไปเอาวัตถุดิบเอง และทำขั้นตอนการปรุงยาเองทั้งหมด "

     " เอ๋... หมดนี่เลยเหรอ ฟินน์ "

     ผมพยักหน้าก่อนจะอธิบาย

     " ใช่ น้ำยาแก้ฝี เป็นน้ำยาระดับต่ำ วิธีทำค่อนข้างง่าย วัตถุดิบหาไม่ยากและใช้น้อย ส่วนน้ำยาหลงลืม เป็นน้ำยาระดับต่ำที่เกือบเป็นระดับกลาง แต่ก็ยังทำไม่ยากเช่นกัน ซึ่งเธอเคยเรียนมาแล้วทั้ง 2 ชนิด ฉันอยากตรวจดูความสามารถของเธอสำหรับสิ่งที่เคยเรียนไปแล้ว แล้วก็ตรวจดูว่าน้ำยาชนิดที่เธอไม่เคยลองทำมาก่อนจะเป็นยังไง และยังเป็นน้ำยาระดับยากด้วย ยังไงเธอก็ต้องได้ทำอยู่แล้วเมื่อตอนเธอขึ้นปี 2 ถือว่าฝึกล่วงหน้าเลยก็แล้วกัน "

     ไดอาน่าทำท่าจ๋อยไปเล็กน้อยก่อนจะเคลื่อนตัวไปค้นหาวัตถุดิบสำหรับการทำน้ำยาตามที่ผมให้แบบทดสอบไป ดีนที่ยืนมองดูตั้งแต่ต้นก็ขยับเข้ามาคุยกับผมใกล้ๆ

     " เห้ๆ จะดีเหรอ ให้เธอทำแบบนั้นน่ะ แถมให้ทำทีเดียวตั้ง 3 ชนิดแน่ะ แบบนั้นไม่มากเกินไปเหรอ "

     ผมพยักหน้ายอมรับก่อนจะพูดขึ้น

     " มากเกินไปนิดหน่อยละมั้ง ? น้ำยาแก้ฝี ปกติใช้เวลาปรุง 45-50 นาทีโดยประมาณ น้ำยาหลงลืม ก็ไม่น่าจะเกิน 1 ชั่วโมง แต่น้ำยานอนหลับนี่ยากหน่อยและใช้เวลาพอสมควร โดยปกติแล้วก็ใช้เวลา 1 ชั่วโมง 15-20 นาที พอทำเสร็จก็คงได้เวลากินข้าวเที่ยงพอดี แล้วอีกอย่าง... ฉันอยากดูความสามารถในการจัดการสถานการณ์ยากลำบากของไดอาน่าด้วยน่ะ เพราะตอนสอบวิชาปรุงยา โดยปกติแล้ว จะชนกับวิชาอีก สัก 1-2 ตัวอยู่แล้ว ฉันเลยสงสัยว่าที่เธอทำพลาดบ่อยๆ เพราะเธอต้องใช้ความจำเยอะเกินไปหรือเปล่า "

     " เห... คิดเยอะเอาเรื่องนี่นายน่ะ "

     ดีนมองอย่างประหลาดใจ ก่อนที่ผมจะจ้องไดอาน่าเขม็งเมื่อเห็นเธอหยิบวัตถุดิบไม่ได้คุณภาพเท่าที่ควรมาส่วนหนึ่ง แม้จะไม่ได้แย่ก็ตาม คุณภาพน่าจะผ่านเกณฑ์เฉลี่ยมาพอดีละมั้ง ? น่าจะพอเอาไปใช้ทำยาได้อยู่

     " อ่า... บางทีก็ไม่ทั้งหมดหรอก อาจจะเป็นเพราะสายตาเธอยังแยกไม่ค่อยออกเองด้วยละมั้ง ? "

     ดีนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ก่อนจะก้มลงมากอดคอผม

     " นายนี่ทำตัวไม่สมอายุเลยนะ ตัวก็เล็กนิดเดียว แต่เข้มงวดชะมัดเลยนะ เดี๋ยวสาวๆ ก็ไม่แลหรอก "

     ผมหันไปยิ้มอย่างมีเลศนัยให้ดีนก่อนจะพูดขึ้น

     " ก็ไม่แน่หรอกน่าดีน เห็นแบบนี้ฉันก็มีสาวๆคุยเยอะนะ... ถ้าไม่ติดว่าไดอาน่า ไล่สาวๆพวกนั้นจนไม่กล้าคุยกับฉันหมดแล้วละก็นะ... "

     ดีนได้ยินก็แสยะยิ้มตอบรับ

     " โอ้... ร้ายกาจไม่ใช่เล่นเลยนะ... ฉันนึกว่านายจะเป็นพวกเด็กเนิร์ดจนไม่แลสาวๆเสียแล้วนะเนี่ย "

     ผมเองก็ข่มดีนอย่างไม่ยอมแพ้ เมื่ออีกฝ่ายมาข่มเรื่องนี้

     " ฉันไม่ซีเรียสเรื่องพวกนี้หรอกน่า ถ้าไม่นับเรื่องสาวๆ ฉันเองก็มีเพื่อนผู้ชายเยอะเหมือนกันนั่นแหละ แค่ไม่เคยมีความสัมพันธ์ในเชิงชู้สาวก็เท่านั้นเอง อีกอย่าง ฉันอายุเพิ่งจะ 13 เองนะ ไม่ได้ทำตัวแก่แดดแถมเจ้าชู้แบบนายสักหน่อยนะ ดีน "

     ผมเขม่นมองดีนอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนที่ดีนจะตอบกลับ

     " ฮะๆ ฉันเองก็ไม่ได้เจ้าชู้ขนาดนั้นสักหน่อย พวกเธอเป็นคนขอคบฉันแล้วก็ขอเลิกฉันเองแท้ๆ แต่แก่แดดนี่... ปฏิเสธไม่ลงเลยจริงๆ แหะ ให้ตายสิ "

     " หืม ? ไม่ใช่ว่านายไปหลีไปจีบเขาก่อนเหรอไง "

     ผมหันมาถามอย่างสงสัย ก่อนที่ดีนจะผงกหัวยอมรับ

     " มันก็ใช่แหละ แต่ฉันก็หลีก็จีบผู้หญิงสวยๆเป็นนิสัยอยู่แล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้ไปขอคบเธอหรืออะไรแบบนั้นบ่อยๆหรอกนะ แล้วฉันคบทีฉันก็ไม่ได้กะว่าจะทิ้งเธอเลยด้วย แต่ไม่รู้ทำไมคบได้ไม่เท่าไหร่ ก็เลิกกันทุกราย ฉันล่ะหนักใจจริงๆ "

     ผมขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่

     " ถ้าฉันจำไม่ผิดเหมือนเมแกนจะพูดออกมาประมาณว่านายเคยไปดวลพ่อมดแย่งสาวกันไม่ใช่เหรอ ? "

     " อ้อ ไอ้เรื่องนั้นเพราะสาวแกขอให้ช่วยจัดการผู้ชายที่ชอบตามตื้อเธอน่ะ โดยเอาฉันไปอ้างว่าฉันกับเธอเป็นแฟนกัน สุดท้ายก็เลยจบมาที่เจ้านั่นมาขอดวลพ่อมดกับฉัน แม้ตอนสุดท้ายเจ้านั่นจะแพ้ก็เถอะ แต่สาวที่เป็นคนก่อเรื่องก็เดินมาให้เงินขอบคุณเป็นสินน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ที่ช่วยจัดการคนตามตื้อให้ ก่อนที่เจ้าตัวจะกลับไปอยู่ในโลกส่วนตัวของเธอต่อนั่นแหละ ฉันที่จับต้นชนปลายไม่ถูกก็ลองให้เมแกนตามสืบดู ปรากฏว่าเธอแอบปลื้มผู้ชายที่เป็นรุ่นพี่อีกคนอยู่ เธอเห็นว่าฉันเก่งแถมไม่เคยปฏิเสธสาวคนไหนเลย ก็เลยโยนงานมาให้ฉันสะสางน่ะ "

     ว้าว...

     " นั่น... ฉันว่ามันออกจะเกินไปสักหน่อยนะ นายน่าจะปฏิเสธสักหน่อยนะ แบบนั้นมันมัดมือชกกันเกินไปหรือเปล่า ? "

     ดีนยักไหล่อย่างไม่แคร์ก่อนจะพูดขึ้น

     " นิดหน่อยน่า คนมันหล่อก็งี้แหละ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้เสียหายอะไรมาก แถมได้ค่าตอบแทนมาตั้ง 10 เกลเลียน แน่ะ คุ้มจะตาย "

     ผมถึงกับกุมขมับถอนหายใจยาว

     " น่าสิ้นหวังชะมัดเลยนะนายเนี่ย "

     " ฮะ ฮะ ฮะ... ไม่เอาน่า เชื่อฉันเถอะ ถึงเป็นนาย นายก็จะช่วยเธอเหมือนๆกับฉันนั่นแหละ "

     " ทำไมนายถึงคิดแบบนั้นล่ะ "

     ผมเหล่ตาไปมองดีนอย่างสงสัย ดีนดูอารมณ์เศร้าหน่อยๆละมั้ง

     " เธอมาขอโทษทั้งน้ำตาน่ะสิ บอกว่าตอนนั้นคิดไม่ออกแล้วจริงๆ "

     พวกเราต่างนิ่งเงียบกันไปสักก่อนที่ผมจะพูดขึ้น

     " ถึงเป็นฉัน ก็คงช่วยจริงๆนั่นแหละนะ ถ้าเจอแบบนั้นน่ะ "

     ดีนได้ยินก็ยิ้มจนเห็นฟันเกือบทุกซี่เชียว

     " ใช่ไหมล่ะ ? ฉันว่าแล้วว่านายจะต้องเข้าใจ มีพี่น้องที่เป็นผู้ชายมันดีจริงๆนะ รู้ไหมตอนเมแกนได้ยินยังถุยน้ำลายใส่พร้อมสบถออกมาเลยนะว่า 'แค่น้ำตาหน่อยเดียว ทำมาเป็นใจอ่อน ไร้สาระจริงๆ' "

     เอ่อ... เป็นพี่สาวที่ไร้จิตใจเหลือเกิน... หรือไม่ก็...

     " บางทีเมแกนอาจจะรู้ว่าที่ผู้หญิงคนนั้นต้องการจริงๆอาจจะเป็นอย่างอื่นก็ได้นะ บางเรื่องน่ะ อาจจะมีแค่เซนส์ของผู้หญิงเท่านั้นที่สามารถสัมผัสได้ก็ได้นะ "

     ดีนหันมามองผมอย่างไม่เข้าใจ

     " นายหมายความว่ายังไงนะ ? "

     " อ้อ... ก็ประมาณว่า เรื่องของผู้หญิง มีแต่ผู้หญิงด้วยกันเท่านั้นที่จะดูออกน่ะ "

     ดีนขมวดคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะพูดขึ้นลางๆ

     " แต่ฉันว่าเธอก็ดูเหมือนแค่เด็กสาวที่ไร้ทางออกเองนา "

     ผมถอนหายใจก่อนจะคิดว่าควรไปดูสถานการณ์ของไดอาน่า น่าจะดีกว่า

     ผมเดินเข้าไปหาไดอาน่าก่อนจะเริ่มตรวจสอบดูตอนนี้ไดอาน่ากำลังต้มเขี้ยวงูบดอยู่ก่อนที่ผมจะตรวจสอบก็พบกับอะไรแปลกๆ

     หืม ? ทำไมน้ำมันดูแปลกๆ ? ปกติแล้วขั้นตอนนี้จะต้องเป็นชมพูก่อน แต่ทำไมน้ำมันดูสีส้มจางๆ กันละนั่นน่ะ... 

     คิดเสร็จดังนั้นผมก็เรียกใช้ทักษะเปิดดูทันที ก่อนจะพบข้อผิดพลาดของไดอาน่าเข้า

     " เดี๋ยวนะ ไดอาน่า... ก่อนหน้านี้เธอใส่ใบตำแยตากแห้งลงไปแล้วใช่ไหม ? "

     " อื้อ... หนูใส่ไปแล้วนะ "

     ไดอาน่าหันมาถามอย่างสงสัย

     " ฉันคิดว่าเธอใส่ไปใบเดียวละสิ แล้วเท่าที่ดูจากสีแล้ว เธอคงใส่ใบเล็กไปหน่อยเสียด้วย คุณภาพคงไม่ได้ดีเท่าที่ควรอีกตังหาก ปกติแล้ว ควรจะใส่ให้ได้ปริมาณที่เหมาะสมนะ เธอควรใส่ใบใหญ่ๆไป 2-3 ใบถึงจะดี ให้สารของใบตำแยมันกระจายได้ทั่วหม้อ แต่นี่ดูแล้วคงไม่พอ... "

     ผมหยิบใบตำแยขึ้นมาปาลงไปก่อนจะเริ่มคนให้มันเข้าที่ น้ำในหม้อเปลี่ยนมาเป็นสีแสดอ่อนๆแล้ว ก่อนที่ผมจะอธิบายต่อ

     " เริ่มดีขึ้น แต่ยังใช้ไม่ได้ สีมันแสดไปสักหน่อย ฉันคิดว่าเธอคงใส่ไป 4 ช้อนตรงๆเลยสินะ "

     ผมมองไปดูเขี้ยวงูบดที่ยังเหลืออยู่ในครกซึ่งดูแล้ว ก็ยังไม่ละเอียดเท่าที่ควร

     " เขี้ยวงูไม่ละเอียดเท่าที่ควร เธอควรจะบดให้แรงกว่านี้หน่อย ตอนบดไม่ได้ใส่แรงไปเท่าที่ควรใช่ไหมล่ะ "

     ไดอาน่าพยักหน้าน้อยๆ ของเธอเบาๆก่อนจะพูดขึ้นมา

     " หนูคิดว่าแรงขนาดนี้กำลังดี ถ้าแรงเกินไปกลัวมันจะกระเด็นน่ะ แล้วก็คิดว่าน่าจะละเอียดพอแล้วด้วย "

     " ยังไม่พอหรอกไดอาน่า แล้วก็ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นด้วย ดูให้ดีนะ "

     ผมสาธิตการบดครกที่ดีให้เธอดู ซึ่งใช้แรงพอประมาณ แต่มันจะทำให้การบดมีประสิทธิ์ภาพมากขึ้น แถมไม่ทำให้วัตถุดิบกระเด็นออกนอกครกด้วย

     แน่นอนว่าถ้าเธอเคยเกิดที่เมืองไทย เธอจะมีความสามารถนี้ติดตัวแน่นอน อาจจะถึงขนาดรำตำครกได้เลยทีเดียว

     " เอาล่ะ เธอควรจะบดให้ละเอียดได้ประมาณนี้  การที่บดวัตถุดิบที่จำเป็นไม่ละเอียดพอจะทำให้ส่วนผสมเข้ากันได้ไม่ลงตัวหรือได้ไม่เต็มที่ ซึ่งจากสีของน้ำยาในตอนนี้แล้ว บอกได้เลยว่าในกรณีนี้แก้ยาก ฉันคิดว่าคงต้องยัดอะไรช่วยเสริมประสิทธิภาพในการละลายวัตถุดิบเข้าไปหน่อย "

     ผมหยิบเขี้ยวงูบดละเอียดเพิ่มไปอีก 1 ช้อน ก่อนจะใส่สารทำละลายลงไป 5 มิลลิลิตร แล้วทำการคนให้เข้ากัน จนสีของน้ำยาเปลี่ยนไปเป็นสีชมพูเข้ม

     " คงได้เท่านี้ล่ะ ที่จริงแล้วขั้นตอนนี้ควรจะทำให้มันเป็นสีชมพูอ่อนกว่านี้ แต่แก้ขั้นตอนนี้ทำได้ยาก ไม่งั้นก็ต้องใช้อย่างอื่นที่มีประสิทธิภาพมากกว่านี้มาช่วย ที่เหลือทำต่อให้จบเองล่ะ อ้อ ระวังเรื่องขนเม่นด้วยนะ เธอต้องยกหม้อลงจากเตาก่อนเข้าใจไหม ไม่งั้นมันจะทำให้น้ำยากลายเป็นกรดแล้วมันจะละลายตั้งแต่หม้อยันโต๊ะเลยทีเดียว ถ้าเธอโดนน้ำยา เธอจะได้ฝีแดงขึ้นเต็มไปหมดเลยนะ "

     ไดอาน่าพยักหน้าอย่างตื่นเต้น ก่อนจะลงมือทำต่อ ผมเห็นดังนั้นก็เดินออกมายืนดูข้างนอกต่อกับดีน

     " เห้ นายเก่งไปเลยนี่ ถึงขนาดแก้น้ำยาให้ไดอาน่าได้เนี่ย ว่าแต่นายรู้ได้ยังไงว่าไดอาน่าทำพลาดอะไรไปบ้าง  ขนาดฉันดูยังไม่ออกเลยว่าเธอพลาดอะไรไปตรงไหน แม้ฉันจะดูออกแค่ว่าตัวน้ำยานั่นมันจะห่วยก็เถอะ " 

     " อ่า... อธิบายยากน่ะ แต่ถ้าให้พูด หลักๆก็ถ้านายรู้ผลของวัตถุดิบในแต่ละอันมันทำงานและส่งผลยังไง นายจะรู้ได้ว่าเธอพลาดอะไรไปตรงไหน ฉันก็แก้ไปตามข้อสันนิษฐานเหล่านั้นก็เท่านั้นเอง "

     ส่วนหนึ่งก็เพราะได้ข้อมูลจากทักษะด้วยนั่นล่ะนะ ที่เหลือก็พยายามแถให้ดูดี ดีนมองมาด้วยสายตาชื่นชมก่อนจะพูดขึ้น

     " ไอ้แบบนั้นมันต้องฝึกกันยาวนานเลยนะนั่นน่ะ ไม่อยากเชื่อเลยว่านายจะสามารถทำแบบนั้นได้ ขนาดนายมาจากครอบครัวของมักเกิ้ลด้วยนะเนี่ย "

     ผมยิ้มให้อย่างพอใจก่อนจะพูดขึ้น

     " เห้ ในโลกของมักเกิ้ลเอง ก็มีอะไรที่คล้ายๆกันอยู่นะ เขาเรียกกันว่า เคมี ไม่ว่าจะการปรุงยาหรือเคมีก็คล้ายกันทั้งนั้นแหละ แต่เคมีจะศึกษาเป็นกระบวนการที่ลึกกันคนละระดับเลยเชียว ยุ่งยากกว่ามาก ถ้านายสามารถผ่านมันไปได้ละก็นะ ปรุงยาระดับนี้นายก็ดูออกได้แน่นอนล่ะ "

     ดีนเกาหัวอย่างคิดหนักก่อนจะพูดขึ้น

     " โหย พวกมักเกิ้ลเนี่ย ตอนเด็กต้องเรียนกันถึงขนาดนั้นเลยหรือไงกันนะ ไอ้แบบนั้นฉันคงไม่ไหวหรอก ท่าจะยาก น่าเบื่อจะตาย " 

     ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปแอบถอนหายใจคนเดียว

     อ้า... ลึกมันก็ลึกจริงแหละ แต่เด็กๆวัยนี้เขาไม่เรียนเคมีกันหรอก อย่างมากก็เหมารวมว่าเป็นวิทยาศาสตร์ก็เท่านั้นแหละ แล้วอีกอย่าง ถึงผมเรียนเชิงลึกไปก็ไม่ได้ทำให้ผมเดาผลของน้ำยาที่ผิดพลาดนี้ออกหรอก มันยากไป๊ ต้องใช้ประสบการณ์ล้วนๆเลยนะแบบนั้นน่ะ

     ผมหันกลับไปดูการปรุงยาของไดอาน่าก็พบกับกำลังไฟของเธอมันแรงเกินไปก็เลยต้องเข้าไปช่วยอีกครั้ง

     เวลาผ่านไปนานจนกระทั่งแบบทดสอบชิ้นที่ 3 ของเธอทำเสร็จเรียบร้อย

     " เอาล่ะ จากเท่าที่ดูแล้ว ไดอาน่า... สิ่งที่เธอต้องแก้ไขนั้น... มีเยอะจนฉันขี้เกียจนับเลยนะ... "

     ผมถอนหายใจออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อยกับการทดสอบนี้ ดีนที่อุส่าห์ยืนดูการทดสอบของไดอาน่าก็เข้ามาร่วมแจม

     " ไหนเธอลองบอกหน่อยสิ ว่าเธอต้องแก้ไขในเรื่องไหนบ้าง "

     ไดอาน่าทำตัวหดหู่เล็กน้อยหลังจากเสร็จการทดสอบ แต่เธอก็พูดข้อผิดพลาดของตัวเองมาแต่โดยดี

     " หนูต้องแก้ไขเรื่องการบดวัตถุดิบที่ไม่ค่อยละเอียด การดูคุณภาพของวัตถุดิบที่นำมาใช้ ทักษะการควบคุมไฟในการต้มน้ำยา... เอ่อ... แล้วก็... เอ่อ... "

     ไดอาน่าพยายามคิดออกมาพลางส่งสายตามาเช็คผมเป็นระยะ ซึ่งดีนที่อยู่ใกล้ๆก็โผล่หน้ามาเสริม

     " เธอยังขาดการตัดสินใจ กับ ความรอบคอบ "

     " อ่า... นั่นด้วย.. "

     ไดอาน่าน้อมรับก่อนที่ผมจะช่วยเสริมให้เสร็จ

     " ไม่ใช่แค่นั้น นอกจากข้างต้นแล้ว เธอควรจะเช็คน้ำยาทุกครั้ง การเปลี่ยนแปลงที่แปลกไปทำให้ผลของน้ำยาผิดเพี้ยน ไม่ใช่ว่าทำตามขั้นตอนแล้วจะยัดๆไปตามที่ตำราบอกแบบนั้น ไม่ได้ เธอไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของตัวน้ำยาเลยสักนิด และ เมื่อถึงเวลา ควรนำเตาออกหรือเอาเข้าให้ได้ทันที การต้มหรือปล่อยไว้นานกว่านั้นอาจจะทำให้น้ำยาผิดเพี้ยนได้ วัตถุดิบบางตัวอาจจะไวต่ออุณหภูมิ ไม่ควรใช้ความร้อนที่สูงเกินไปหรือต่ำเกินไป หรือ ความสามารถในการละลายของวัตถุดิบที่อาจจะสูงเกินไปจนทำให้ส่วนผสมรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว เธอควรจะศึกษาลักษณะเฉพาะตัวของวัตถุดิบเพิ่มก็ดีจะได้เอาไปใช้ในการตัดสินใจตอนทำน้ำยา "

     " ค่า... "

     ไดอาน่าตอบรับด้วยน้ำเสียงหงอยๆ เหมือนโดนดุ ก็นะ โดนทั้งผมทั้งดีนเล่นจนน่วมเลยนี่นา แถมเธอต้องมาปรุงน้ำยาติดต่อกัน 3 ชั่วโมงกว่าๆแล้วด้วย คงจะเหนื่อยนั่นแหละนะ

     " อ้าว มาทำอะไรกันที่นี่ล่ะจ๊ะ ? "

     พวกผมหันไปดูคนที่มาใหม่ คุณป้าดานิเอลล่านั่นเอง เธอตวัดไม้กายสิทธิ์อีกครั้งก่อนที่เส้นใยสีฟ้าขาวจะพุ่งกลับเข้าไม้กายสิทธิ์ เธอคงใช้เวทมนตร์ตามหาเด็กๆ จนมาถึงนี่

     " มาช่วยไดอาน่าในเรื่องปรุงยาน่ะครับ พอดีพวกผมสงสัยกันว่า ทำไมไดอาน่าถึงได้คะแนนน้อย เลยมาใช้ห้องปรุงยาในการตรวจดูฝีมือของไดอาน่ากัน "

     " อ้าว ตายจริง "

     คุณป้าดานิเอลล่าเดินเข้ามาเช็คดูสภาพของน้ำยาก่อนจะยิ้มอ่อนให้พวกผม

     " น้ำยาแก้ฝี น้ำยาหลงลืม น้ำยานอนหลับ... ทำออกมาดีใช้ได้เลยนี่จ๊ะ ? เธอคงช่วยไดอาน่ามาเยอะเลยล่ะสิเนี่ย "

     ผมยิ้มแห้งๆ ก่อนจะพูดขึ้น

     " ไดอาน่า ยังต้องฝึกการสังเกตและการตัดสินใจอีกเยอะเลยล่ะครับ รวมไปถึงการคัดเลือกวัตถุดิบด้วย "

     คุณป้าดานิเอลล่าพยักหน้าเข้าใจ

     " เด็กคนนี้ความจำดีนะ แต่ก็นั่นแหละ ทักษะการแยกแยะของเธอยังต้องฝึกกันอีกเยอะเลย ขอบใจที่ช่วยไดอาน่าในการปรุงน้ำยาพวกนี้ด้วยนะ "

     " เล็กน้อยครับ แต่ไดอาน่า ก็พยายามได้ดีแล้วล่ะครับ ถึงขนาด อดทนทำน้ำยา 3 ชนิดได้เสร็จเนี่ย ผมว่าถ้าเป็นเด็กรุ่นเธอคนอื่นๆคงเหนื่อยมากทีเดียว แถมน้ำยาหลังๆ เธอก็เลือกวัตถุดิบได้ดีขึ้นด้วย แม้ว่าจะต้องศึกษาตัววัตถุดิบอีกเยอะก็เถอะ "

     " ไม่เอาน่าฟินน์ "

     ไดอาน่าบ่นอุบอิบอย่างรู้สึกเศร้าใจที่ต้องศึกษาเพิ่ม ก่อนที่ดีนจะหัวเราะเยาะใส่ไดอาน่าพลางลูบหัวแรงๆ

     " เหอะ ไม่ต้องมาทำเศร้าเลย ยัยเด็กน้อย! เธอหยิบๆ วัตถุดิบแบบไม่ใส่ใจแบบนั้นมันก็ไม่ไหวหรอกนะ! "

     " หยุดเถอะน่า ดีน "

     ไดอาน่าบึนปากอย่างไม่พอใจ พลางปัดมือที่คอยลูบหัวของตัวเองออก คุณป้าดานิเอลล่าที่เห็นแบบนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ

     " หุหุ ถือว่าทำได้ดีแล้วล่ะจ้ะ เอาล่ะ นี่ก็เที่ยงกว่าแล้ว ตอนแรกก็สงสัยอยู่ว่าหายไปไหนกัน แต่เอาเถอะ นานๆเห็นแบบนี้บ้าง ฉันก็ดีใจแล้วล่ะ มาเร็ว ไปกินข้าวกันเถอะจ้ะ "  

     " ครับ / ค่ะ "



     จากนั้นวันๆของผมก็วนไปกับติวหนังสือให้ไดอาน่า พร้อมช่วยเธอทำการบ้านที่อาจารย์แต่ละคนสั่งมาให้ทำในช่วงซัมเมอร์นี้ ดีนเองก็ไม่มีอะไรให้ทำมาก พอเห็นพวกผมติวหนังสือก็เอาการบ้านของตัวเองออกมาทำบ้างอย่างเบื่อๆไม่รู้จะทำอะไร ซึ่งพอผมไปแอบส่องดู ก็พบว่าเป็นการบ้านที่ดูสามัญดีเหลือเกิน ก็เหมือนๆกับของฮอกวอตส์เลยแหละ แต่จากเน้นเนื้อหาด้านศาสตร์มืดเยอะขึ้นไปหน่อยอีกหลายระดับทีเดียว

     พวกเราทำการบ้านและติวไดอาน่าจนเสร็จภายใน 1 อาทิตย์ซึ่งหลังจากนั้นเมแกนก็มาพร้อมกับคุณลุงโนดันและคุณป้าเมเดีย เธอจะมาพักกับทางบ้านเราอาทิตย์นึงพอดี แม้คุณลุงโนดัน กับ คุณลุงเบนจะไม่ค่อยว่างสักเท่าไหร่ก็เถอะ

     อ้อ แล้วก็วันนี้ผมได้ข่าวว่าแฮร์รี่หนีออกจากบ้านไปมาถึงที่ร้านหม้อใหญ่รั่วเป็นที่เรียบร้อยแล้วด้วย จากจดหมายที่แฮร์รี่ส่งมาให้

     ถ้าให้เรียบเรียงเนื้อเรื่องตามไทม์ไลน์ ก็คงจะเป็นตอนที่แฮร์รี่เสกยายป้ามาร์จอรี่ นั่นจนกลายเป็นลูกโป่งลอยละลิ่วแล้วแหงๆ ซึ่งดูเหมือนทางกระทรวงเวทมนตร์จะปกปิดเรื่องนี้ แล้วก็ปกปิดเรื่องที่แฮร์รี่หนีออกจากบ้านอีกด้วย คงป้องกันไม่ให้ซีเรียสรู้แน่ๆ แต่น่าเสียดายที่พี่แกเล่นโผล่หน้ามาส่งก่อนที่แฮร์รี่จะขึ้นรถเมล์อัศวินราตรีเสียอีก

     อืม... อาทิตย์หน้าเราก็จะกลับบ้านอยู่แล้วนี่นะ แวะไปทักทายแฮร์รี่สักหน่อยดีกว่า

     ผมคิดแผนการในขณะที่กำลังดื่มน้ำองุ่นเย็นๆอย่างสบายใจ

     " เห้ ฟินน์ ปีนี้เห็นว่าโดนจับตัวไปด้วยนี่ แถมยังอยู่รอดครบ 32 แบบนี้แสดงว่ามีฝีมือพอตัวเลยละสิ ไม่ผิดหวังจริงๆ ขนาดฉันเองก็ยังทำให้นายล้มไม่ได้เลยด้วย "

     " อ่า... เมแกน... อันที่จริงฉันแค่โดนมัดไว้กับเสาตลอดทั้งเช้า สาย บ่าย เย็น เลยนะ ไม่ได้ทำอะไรหรอก ก็แค่เหยื่อล่อให้แฮร์รี่มาหาก็เท่านั้นแหละ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะจริงๆ "

     ผมบอกไปตามความจริง พลางค่อยเขยิบไปหาดีนเผื่อจะได้เอามาใช้เป็นเกราะกำบัง

     " แล้วได้ข่าวว่านายไปสู้กับบาซิลิสก์ที่ดุร้ายแถมยาวมากกว่า 10 เมตรเลยด้วย! "

     " นั่นแฮร์รี่จัดการหรอก ผมโดนมัดอยู่ จำได้ไหม ? "

     " มาประลองกันสักยกไหม ประลองกันเถอะ ฉันอยากใช้คาถาใหม่ที่ฉันฝึกมาในปีนี้จะแย่แล้ว "

     " สรุปเธอแค่อยากได้หุ่นซ้อมคาถาว่างั้นสิ ? "

     " มาเถอะน่า มาเร็ว รู้ไหม ว่าฉันรอเวลานี้มานานเลยนะ กว่าจะได้มาที่คฤหาสน์ตระกูลโนเวียร์เนี่ย ฉันจะได้ใช้คาถากับคนเป็นๆสักที! "

     " เธอไม่ฟังฉันเลยอะ... "

     ผมอยากจะกุมขมับให้รู้แล้วรู้รอด แต่ถ้าละสายตาไปจากพี่แกก็ไม่รู้ว่าจะโดนคาถาอะไรเสกไปบ้าง เมแกนชอบเล่นทีเผลอเสียด้วย

     " ทำใจเถอะ เมแกนเป็นงี้ประจำล่ะ เจอคาถาถูกใจใหม่ๆ ก็กะจะเอามาใช้ในการประลองลูกเดียว "

     " น่ากลัวจริงๆ สาวห้าวแบบนี้ใครเขาจะมาสู่ขอแต่งงานกันล่ะเนี่ย... "

     ผมกับดีนแอบซุบซิบให้กันเพื่อไม่ให้ตัวเมแกนเองได้ยิน ก็ถ้าเกิดได้ยินดูสิ ไม่จบแค่ที่อัมพาตแน่ๆ

     " ว่าแต่นายไม่คิดจะช่วยฉันสักหน่อยเหรอ ดีน ? "

     " ทำไมฉันต้องช่วยนายด้วย ? คราวนี้ฉันรอด ฉันก็ควรพักผ่อนสิ "

     แย่จริงเชียว ร่างกายผมไม่ได้แข็งแรงพอให้โดนเมแกนย่ำยีเสียด้วย จะหนีไปก็คงไม่รอดแหง คุณเธอเองก็คงไล่ตามไปจนสุดขอบโลกแหงๆ

     เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมก็ยิ้มอ่อนให้ดีนก่อนจะมองดีนด้วยสายตาคาดหวัง

     " นี่ดีน... "

     " ว่า ? "

     ในขณะที่ดีนเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย

     " ฉันเชื่อมั่นว่าหุ่นที่นายฟิตมาจะได้ใช้งานอย่างเต็มประสิทธิภาพนะ "

     " หะ ? "

     ผมชักไม้กายสิทธิ์ออกมาอย่างรวดเร็ว เมแกนที่เห็นดังนั้นก็ชักออกมาเช่นกัน

     " ฮ่า! จัดมา ฟินน์! " 

     " คาร์เพ รีแทรคทัม! (Carpe Retractrum)* "

     ผมหันไปใช้คาถาใส่ดีนที่ไม่ทันตั้งตัวก่อนที่ปลายไม้กายสิทธิ์จะมีเส้นแสงสีส้มพุ่งเข้าไปจับตัวดีนแน่น ก่อนที่ผมจะเหวี่ยงดีนไปใส่เมแกนอย่างรวดเร็ว

     " ฟินน์! ไอ้เวร! (Bastard) "

     ดีนสบถออกมาอย่างเจ็บใจพลางปลิวไปทางที่เมแกนยืนอยู่

     " เห้ เห้ เห้! นั่นคาถาอะไรน่ะ ฟินน์ ?! น่าสนใจนี่ ! "

     เมแกนเปลี่ยนมาใช้หมัดของตัวเองต่อยเข้าไปที่ดีนอย่างแรงจนดีนกระเด็นออกไปด้านข้างเลยทีเดียวแต่นั่นก็ยังเป็นโอกาสให้ผมได้ใช้คาถาถัดไป

     " คอลโลชู! (Colloshoo)** "

     " ว้าย! "

     ผมเล็งไปที่เท้าของเมแกนก่อนที่เธอจะได้ก้าวออกจากจุดนั้นตรงพื้นกับเท้าเธอถูกยึดติดเข้าด้วยกันเหมือนโดนกาวที่เหนียวมากเสียจนเธอขยับไปจากจุดนั้นไม่ได้ และเพราะโมเมนตัมของเธอทำให้เธอล้มลงพื้นไป

     ก่อนที่ผมจะใช้ไม้กายสิทธิ์ชี้ไปที่มือของเธอต่ออย่างรวดเร็ว

     " เอกซ์เปลลิอาร์มัส! (Expelliarmus) "

     เกิดแสงสีแดงพุ่งไปยังตรงมือของเมแกนจนไม้กายสิทธิ์ของเธอกระเด้งออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นผมก็ใช้ไม้กายสิทธิ์ไปจ่อตรงหน้าเธอพลางพูดขึ้น

     " ถือว่าฉันชนะแล้วนะ ? "

     เมแกนมองผมอย่างตื่นตะลึงก่อนจะแค่นเสียงออกมาอย่างไม่ยอมแพ้

     " ไม่นับสิยะ! เล่นทีเผลอนี่นา! อีกอย่าง นั่นมันคาถาอะไรกันน่ะ สอนฉันบ้างสิ! "

     " เธอเองก็ชอบเล่นทีเผลอ ออกจะบ่อยเถอะ แล้วจะยอมแพ้ไหม ถ้าไม่ฉันจะปล่อยให้เท้าติดอย่างงี้ต่อไปนะ "

     " คุ... "

     เมแกนกล้ำกลืนฝืนทนสักพักก่อนจะถอนหายใจแล้วประกาศยอมแพ้

     " ก็ได้ ยอมก็ยอม นายมันขี้โกงจริงเลย ฟินน์ นายไปได้คาถาพวกนั้นมาจากไหนกัน ฉันไม่เคยจะเห็นเลย "

     " ก็คำสาปแช่ง (Hex) กับมนตร์คาถาทั่วไปหรอก แล้วก็นะ... การโดนคนที่ถนัดในเรื่องขี้โกงด่าว่าขี้โกงนี่มันเจ็บมากเลยนะ เมแกน... ฟินิเต้ (Finite)*** "

     กาวที่เท้าของเมแกนเริ่มสลายหายไปก่อนที่ผมจะหันไปมองดูดีนที่ตอนนี้จุกจนลุกไม่ได้

     " อาการเป็นยังไงไหนบอกผู้บำบัดคนนี้สิ้ ? "

     " ไปไกลๆเลยไอ้ผู้บำบัดเก๊! "

     ดีนตะโกนออกมาอย่างเหลือ อดก่อนจะขดตัวงอ อย่างเจ็บปวด

     แหม... ก็นะ หมัดของเมแกนเบาเสียเมื่อไหร่ล่ะ ดูเหมือนพลังทำลายจะสูงขึ้นอีกแล้วนะเนี่ย...

     " โอ๋ๆนะ เพื่อการมีชีวิตอยู่รอดในวันถัดไป มันจำเป็นน่ะ "

     ผมลูบหัวปลอบดีนที่นอนขดตัวเป็นกุ้งงออย่างน่าสงสาร ในขณะที่ดีนตอบกลับมาอย่างเจ็บแค้น

     " จำเป็นกับผีน่ะสิ... แค่อยากแก้แค้นล่ะสิไม่ว่า... อูย... ท้องฉัน... "

     " คิดไปเองน่า คิดไปเอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า (เสียงหัวเราะแข็งมาก) "

     ผมแบกดีนกลับไปนอนขดตัวที่โซฟาตามเดิม ในขณะที่เมแกนสั่นเท้าอย่างขัดใจ

     " ฉันยังไม่ได้ลองใช้คาถาเลยสักแอะ น่าหงุดหงิดจริงๆ ดีนก็ล้มไม่เป็นท่าแล้วด้วย น่าหงุดหงิดชะมัด ไอ้อ่อนปวกเปียกนี่ "

     " นั่นสินะ อุส่าห์อวดกล้ามว่าล่ำนู่นล่ำนี่มาตั้งนาน แต่โดนเมแกนต่อยไปทีเดียวถึงกับไปไม่เป็น กล้ามพวกนั้นมีไว้แค่ประดับเหรอดีน ? "

     ผมช่วยแซะให้อีกดอกนึง ดีนที่เริ่มดีขึ้นก็ตะโกนกลับมาอย่างรับไม่ได้

     " ไม่ผิดที่กล้ามฉันสักหน่อย! มันอยู่ที่หมัดของเธอมันหนักขึ้นต่างหาก! "

     " เอ้อ... ว่าก็ว่าเถอะ เมแกน เธอไปทำอะไรมาทำไมนับวันพลังต่อยของเธอเริ่มหนักหน่วงขึ้นมากขนาดนี้เนี่ย "

     เมแกนเอียงหัวสงสัยเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

     " ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษนะ ปกตินอกจากกายบริหารยามเช้าแล้วก็ไม่ได้ทำอะไรเลย "

     " ฉันว่าเธอต้องแอบไปต่อยอะไรมาเป็นการส่วนตัวแน่ๆล่ะ "

     ดีนออกความเห็นอย่างไม่เชื่อใจ ซึ่งในเรื่องนั้นผมดันเห็นดีเห็นงามด้วยอย่างยิ่ง

     " พวกพี่กำลังทำอะไรกันน่ะ "

     ไดอาน่าเดินเข้ามาพลางถือหนังสือนิยายติดมือมาด้วย 

     " ไปไหนมาเหรอ ไดอาน่า ? "

     " ก็... "

     ไดอาน่าหยุดตอบก่อนจะเหล่มองไปทางดีนที่ดูหมดสภาพกว่าปกติ

     " หนูไปตอบจดหมายเพื่อนๆที่โรงเรียนมาน่ะ ว่าแต่ดีนเป็นอะไรไปล่ะ โดนเมแกนซ้อมมาเหรอ ? "

     ทำไมเด็กตัวเล็กๆแบบหนูใช้คำได้โหดร้ายเยี่ยงนั้นเล่า ?

     " เปล่าหรอก เจ้าปวกเปียกตรงนั้นแค่โดนฟินน์เอามาเป็นโล่กำบังน่ะ "

     เมแกนบ่นออกมาอย่างเจ็บใจก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

     " เอ้อ ใช่แล้ว! จริงด้วยสิ ไดอาน่า เธอมีไม้กายสิทธิ์แล้วนี่ "

     " คะ ? "

     ผมกับดีนที่เห็นอารมณ์ของเมแกนเปลี่ยนไป 180 องศา ก็พอเดาได้แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น

     " ไหนๆเธอก็มีไม้กายสิทธิ์แล้ว ดังนั้นขอให้ฉันลองวัดฝีมือเธอหน่อยสิ! ฉันสัญญาว่าฉันจะใช้แต่คาถาไม่ใช่กำลังนะ ! "

     " เอะ...เอ๋ ?! "

     " เอาล่ะ งั้นเตรียมพร้อม! สตูเปฟาย! (Stupefy) "

     ไดอาน่ารีบก้มหัวหลบลงมาอย่างรวดเร็ว จนทำให้รอดจากการ

     " เดี๋ยวก่อนสิ! "

     " หลบได้สวยเลย ไดอาน่า งั้นลองคาถาใหม่ของฉันหน่อย เอาละนะ.... "

     " หนูขอเวลานอกกก! หนูยังไม่พร้อมมม! "

     " เอ็กซ์พัลโซ! (Expulso)****

     แสงสีน้ำเงินพุ่งไปยังโซนที่อยู่ข้างๆไดอาน่าก่อนจะเหมือนมีแรงอัดอากาศพุ่งผ่านเธอไปแล้วไประเบิดไปที่กำแพงด้านหลังเธอที่ห่างไปไม่กี่เมตร

     บู้ม!

     กำแพงเกิดรอยถลอกนิดหน่อย จนเมแกนต้องยิ้มค้างไป

     " เห้! เมแกน! นั่นมันไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ! ไดอาน่า เป็นอะไรไหม ?! "

     ดีนพูดขึ้นพลางวิ่งไปดูไดอาน่าอย่างรวดเร็ว ไดอาน่าที่หันไปมองสภาพกำแพงด้านหลังที่มีรอยถลอกกับรอยโดนอัดกระแทกก็หน้าซีดขึ้นมา

     " เอ่อ... เมแกน... นั่นมันคำสาป (Curse) เลยไม่ใช่เหรอไงน่ะ... "

     " เอ๋ ? แต่ในหนังสือบอกว่ามันใช้เป่าเป้าหมายให้กระจุยได้นี่นา ฉันนึกว่าให้มันแสดงผลอ่อนๆ ก็น่าจะโอเค... "

     " ไม่สิ ไม่โอเคสักนิด เอกซ์พัลโซ น่ะ แต่เดิมมันเป็นคำสาปที่ทำให้เป้าหมายระเบิด (Blow Up) ไม่ใช่เป่าให้กระเด็น (Blow Away) หรอกนะ... นี่อย่าบอกนะว่าเข้าใจความหมายผิดน่ะ... "

     " แต่มันก็บอกว่ามันสามารถเป่าให้เป้าหมายกระเด็นได้เหมือนกันนะ! ว่าแต่ทำไมนายถึงรู้ล่ะ ?! "

     " ฉันเคยอ่านมาไงล่ะ แล้วก็ในกรณีที่เป้าหมายกระเด็นน่ะ เพราะไม่ได้ใช้ใส่โดยตรงนะเมแกน... ถ้าอัดคาถาไปตรงๆนี่บาดเจ็บหนักจนถึงระเบิดกระจุยได้เลยนะ ถ้าคาถาแรงพอ... "

     และไม่ทันไร ก็มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

     " เกิดอะไรขึ้นน่ะ! "

     คุณป้าเมเดียนั่นเองเธอเดินเข้ามาก่อนจะมองดูสถานการณ์ไปรอบๆ ร่องรอยผนังที่เกิดจากการโดนคาถาอะไรสักอย่าง ดีนที่กำลังโอ๋ไดอาน่าอยู่ กับเมแกนที่ยืนเหลอหลาอย่างไม่รู้จะอธิบายยังไง ในขณะที่ผมก็ยืนอยู่ใกล้ๆดีนพลางชี้ไปยังเมแกนเพื่อช่วยระบุตัวคนร้ายให้

     ป้าเมเดียพยักหน้าน้อยๆอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปมองเมแกนอย่างดุร้าย

     " เมแกน ชาฟิก! ไหนลองอธิบายมาให้แม่ฟังหน่อยสิว่าเธอไปทำอะไรมา! "

     " เอ่อ... คือหนูแค่ลองคาถาใหม่... "

     " เธอใช้คาถา เอ็กซ์พัลโซ ใส่ไดอาน่าครับ แต่โชคดีที่พลาดไปโดนกำแพงด้านหลังแทน "

     ผมอธิบายขึ้นมาให้เข้าใจได้ง่ายและทั่วถึง เมแกนจ้องเขม็งมาทางผมก่อนที่ป้าเมเดียจะตะโกนขึ้นมาจนเมแกนสะดุ้ง

     " เมแกน! นี่ลูกแอบเอาหนังสือของแม่ไปอ่านอีกแล้วใช่ไหม! ก็บอกอยู่หลายรอบแล้วว่ามันอันตราย! แล้วนี่เอาคาถาไปลองกับน้องได้ยังไง! ตอนลองใช้คาถาดูก็น่าจะรู้นี่ว่ามันคาถาอันตรายขนาดไหน! "

     " ก็หนู...ก็หนูลองใช้มาแล้ว มันเหมือนแรงอัดอากาศที่ทำให้วัตถุกระเด็นมากกว่านี่นา ตอนนั้นก็นึกว่าคาถาทำให้กระเด็นเฉยๆนี่คะ... "

     " ดูเหมือนเมแกนจะแปลความหมายของคาถาผิดจากที่ทำให้ ระเบิดกระจุย เป็น เป่ากระเด็นน่ะครับ... "

     " ฟินน์ หยุดเถอะน่าาา "

     " เมแกน~~!! "

     " หนูผิดไปแล้วค่า!! "

     เมแกนที่หันมาห้ามผมอธิบายไปมากกว่านี้แล้วโดนป้าเมเดียจับไปเทศเสียยกใหญ่ เรื่องก็จบที่การทำโทษให้ตั้งใจเรื่องภาษามากกว่านี้ หรือก็คือเธอโดนป้าเมเดียจับไปสอนวันละ 3 ชั่วโมงเพื่อติวเรื่องภาษาโดยเฉพาะเป็นระยะเวลา 1 เดือน

     " นายนี่กะเอาคืนเมแกนใช่ไหมเนี่ย... "

     ดีนหันมาถามผมด้วยแววตาหนักใจ ผมก็แลบลิ้นล้อเลียนกลับไปอย่างนึกสนุก

     " ให้เธอโดนเสียบ้างน่า เวลาจะลองคาถาหรืออยากแกล้งคนจะได้เข็ดบ้าง "

     ดีนถอนหายใจพลางโยกหัวผมไปมาอย่างเหนื่อยใจ

     " เห้อ... ญาติๆ ฉันนี่ แสบๆทั้งนั้นเลยนะเนี่ย "

     " ฮ่า ฮ่า ฮ่า (หัวเราะอย่างโคตรไม่จริงใจ) ก็แสบพอๆกับความเจ้าชู้ของนายนั่นแหละ "

     " ... ฉันคิดไปเองรึเปล่า ว่าเดี๋ยวนี้ปากนายเริ่มร้ายขึ้นเยอะเลย "

     ดีนหันมาจ้องด้วยความสงสัย ก่อนที่ผมจะยิ้มอย่างมีเลศนัย

     " อ้า... ก็ไม่รู้สินะ แต่เวลาได้แหย่แล้วมันก็สนุกจริงๆนี่นา "

     ดีนขมวดคิ้วพลางเบ้ปากอย่างขัดใจ

     " นายนี่นิสัยแย่ชะมัด "

     " สีสันชีวิตหรอก... ว่าแต่ไดอาน่าเป็นยังไงบ้างล่ะ ? "

     " ไม่รู้สิ โดนลากไปตรวจอาการอยู่ เธอไม่ได้โดนคาถาเลยด้วยนี่ คงไม่เป็นอะไรหรอก "

     ป้าเมเดียลากไดอาน่าไปพร้อมกับเมแกนเพื่อไปตรวจดูว่าบาดเจ็บอะไรมาหรือเปล่า ส่วนกำแพงก็ให้เอลฟ์ประจำบ้านช่วยกันซ่อม พร้อมๆกับข้าวของที่อยู่ในห้อง

     " หวังว่าเมแกนคงจะเข็ดบ้างล่ะนะ "

     " ไม่รู้สิ ฟินน์ บางทีเธออาจจะโกรธนายจนอยากมาดวลอีกก็ได้ ยังไงเธอเองก็เจ้าคิดเจ้าแค้นเสียด้วย "

     " อ้า... คงต้องไปหาคาถาแก้ทางไว้สักหน่อยก็ดีแหะ... "

     จากนั้นไม่นานไดอาน่าก็เดินเข้ามาในห้อง เท่าที่ดูแล้วเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก คงจะตกใจกับผลของคาถาไปสักหน่อย

     " ไม่เป็นอะไรแล้วนะ ไดอาน่า "

     ผมทักขึ้นมาในขณะที่โดนดีนจับโยกเล่นแก้เซ็ง ไดอาน่าที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มตอบกลับมา

     " อื้อ แค่ตกใจนิดหน่อยน่ะ "

     บางทีนะ ผมรู้สึกว่ารอยยิ้มของเธอดูจะไม่ได้ยิ้มเพราะมารยาทยังไงก็ไม่รู้ เหมือนเธอจะยิ้มเพราะสาเหตุอื่นยังไงก็ไม่รู้สิ ถ้าให้ยกตัวอย่างก็อย่างเช่นยิ้มเพราะการที่ดีนเบื่อหน่ายจนต้องมาเล่นหัวผมอยู่นี่...

     อ้า... บางทีผมก็อยากกลับไปมองไดอาน่าให้เหมือนตอนที่เจอกันใหม่ๆจังเลยแหะ ตอนที่เธอยังเป็นเด็กที่น่ารักและยังไม่หลงผิดเหมือนตอนนี้น่ะ...

     " แล้วตอนนี้จะทำอะไรกันดีล่ะ ? "

     ผมคิดก่อนที่จะลองถามขึ้น

     " ขี่ไม้กวาดเป็นไง ? ไดอาน่าเธอขี่แข็งแล้วใช่ไหม ? "

     " อือ แต่หนูก็ไม่ได้ขี่เก่งเหมือนพวกพี่ๆหรอกนะ "

     หืม ?

     ผมเงยหน้าขึ้นไปมองดีนที่เล่นหัวผมอยู่ ซึ่งดีนเองก็ดูเหมือนจะรู้ว่าผมจะถามอะไรเลยพูดขึ้น

     " อ่า ชั้นก็เล่นควิดดิชเหมือนกันน่ะ เมแกนก็ด้วย ฉันเป็นคีปเปอร์น่ะ ส่วนเมแกนเป็นบีตเตอร์ "

     " โห... ผมคิดถึงตอนเมแกนขี่ไม้กวาดพร้อมกับใช้ไม้ฟาดลูกบลัดเจอร์ใส่คู่แข่งอย่างโหดเหี้ยมได้เลยนะเนี่ย... "

     ร้ายกาจจริงๆ ทั้งหน้าตาดี สู้ก็เก่ง แถมเป็นนักกีฬาควิดดิชอีก... ญาติๆผมนี่แต่ละคนคุณภาพดีจริงๆ นะเนี่ย

     " ตอนขี่ไม้กวาดก็สนุกดีนะ แถมหนูว่าหนูก็เก่งพอตัวด้วย แต่ถ้าให้ลงแข่งคงไม่ไหว ฝีมือหนูไม่น่าจะสู้ใครได้ แถมยังมีมัลฟอยคุมอีก "

     " แถมแถวนี้ไม่มีที่ขี่ไม้กวาดดีๆเสียด้วย แถวนี้มีแต่ป่า ถ้าบินขึ้นสูงเกินไปก็อาจจะมีคนเห็นอีก "

     ไดอาน่าบ่นออกมาอย่างทำใจ ในขณะที่ดีนออกความเห็น แต่มันก็จริง ที่ฝั่งบ้านสลิธีรินมีเดรโกคุมอยู่ คงไม่มีทางที่จะยอมให้เด็กตัวเล็กๆแบบไดอาน่าลงแน่ๆ

     " ว่าแต่เธออยากจะลงแข่งควิดดิชงั้นเหรอ ? "

     ไดอาน่าส่ายหัวก่อนจะพูดขึ้น

     " ก็ไม่ได้อยากลงแข่งหรอก หนูไม่อยากเจ็บตัวอะไรแบบนั้น อีกอย่าง... เป็นผู้ชมดูมิตรภาพภายในทีมของทีมต่างๆยังดีเสียกว่า "

     ไดอาน่ายิ้มพลางหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว จนดีนต้องสงสัยว่าหัวเราะเรื่องอะไร

     ในขณะที่ผมจินตนาการถึงคำว่ามิตรภาพภายในทีมของเธอดู...

     อ่า... ช่างเถอะ ไม่คิดเสียดีกว่า

     ว่าแต่พอมาคิดถึงเรื่องนั้นแล้ว... ไม้กวาดของแฮร์รี่ปีนี้ก็จะได้ไฟล์โบลต์ (Fire Bolt) มาด้วยสินะ

     อืม... ว่าแล้วก็ชักอยากได้ไม้กวาดใหม่บ้างเหมือนกันแหะ

     แต่จะให้ใช้เงินไปละลายกับเรื่องแบบนี้มันก็...

     ผมขมวดคิ้วพลางคิดอะไรขึ้นมาได้ จนเผลอพึมพำออกมา

     " ลองทำขึ้นมาดูดีไหมนะ... "

     " หืม ? เมื่อกี้นายพูดอะไรออกมานะ ? "

     ผมเงยหน้าขึ้นไปตามเสียงทักของดีน ก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองคงเผลอตัวพูดออกมา ก็เลยยิ้มแห้งๆ ปฏิเสธไป

     " อ้อ... เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องใส่ใจ "

     ดีนจ้องมองด้วยสายตาระแวง ขนาดที่ไดอาน่ายังสัมผัสได้

     " หนูว่าพี่คงคิดจะทำอะไรแปลกๆอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย หน้ามันฟ้องออกมาเลยนะ "

     " เอ่อ... พูดอะไรของเธอน่ะ คิดไปเองหรือเปล่า ไม่มีอะไรหรอกน่า "

     " มีอะไรแหงๆ ไหน คายมันออกมาเลยนะ ฟินน์ "

     " ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละน่า แค่... คิดว่าน่าจะไปค้นหาอะไรอ่านในห้องสมุดสักหน่อยน่ะ "

     ผมพูดขึ้นก่อนจะเดินจากไปโดยทิ้งสายตาที่กำลังสงสัยพลางได้ยินเสียงแว่วมาจากด้านหลัง

     " พนันได้เลยว่าคิดจะทำอะไรแผลงๆอีกแล้วแน่ๆ "

     " หนูก็ว่างั้นเหมือนกัน รู้สึกไม่ปลอดภัยยังไงก็ไม่รู้สิ เจอแบบนี้ทีไร บ้านหนูโดนเล่นทุกที "

     บ้า... พวกนายอะคิดมาก



Writer :: มติโคตรเอกฉันท์ ตกลงเอายาวๆ 8-10K เหมือนเดิมนะ 555

Writer 2 :: เรื่องส่วนสูงของตัวละคร... แน่นอนว่าตัวเอกตอนนี้ถึงจะสูงแค่ 151 แต่ในอนาคตมันก็ต้องสูงอีกเยอะแน่นอน ก็นี่ฟินน์ยังอายุ 12-13 อยู่เลย เด็กๆ ในวัยนี้กำลังเข้าช่วงวัยกำลังโต เพราะงั้นต้องรอไปสักหน่อย ปีหน้า (ปี 4) แต่ละคนก็จะสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถ้าอ่านในหนังสือ เพราะงั้นก็ต้องใช้เวลากันสักพัก ในหนังสือ ส่วนสูงล่าสุด (โตเต็มที่) ของแต่ละคนก็จะประมาณ แฮร์รี่ 175-180 เดรโก 180-183 เฟร็ดกับจอร์จก็จะประมาณ 178-182 เฮอร์ไมโอนี่ 170 รอนสูงประมาณ 187-190 (ในภาค 7) เซดริก 183-185 (ประมาณของภาค 4) วิกเตอร์ในหนังสือจะสูงกว่าเซดริกมาหน่อย แต่ก็สูงประมาณ 190 เห็นจะได้เพราะจากในหนังสือคือวิกเตอร์เป็นคนที่สูงและผอมที่ชอบยืนหลังค่อม จินนี่ 164-166 เพราะว่าตัวเตี้ยกว่าเฮอร์ไมโอนี่ ลูน่าเตี้ยกว่าจินนี่หลายส่วน น่าจะประมาณ 158-161 

Writer 3 :: ทอมมีความคิดเป็นพวกอยากได้อะไรคือต้องได้ ตั้งแต่เด็กแล้วทอมชอบขโมยของเล่นหรือของสำคัญของพวกเพื่อนๆมาเป็นของตนอยู่แล้ว ตอนโตมาก็พยายามเก็บสะสมของมีค่าและของสำคัญของพวกผู้ก่อตั้งในอดีตและของประจำตระกูลด้วย ถึงขนาดฆ่าพ่อตัวเอง หรือ เฮปซิบาร์ เพื่อเอาถ้วยและล็อคเก็ตเลยทีเดียว เพราะงั้นคิดว่าแบบนี้น่าจะเข้าคาแรคเตอร์พี่แกมากกว่า ตอนที่เขียนตอนแรกก็ยังไม่ได้เอะใจเลยว่ามันดูยันเดเระขนาดนี้

Writer 4 :: ไรต์เตอร์เผลอไปติดนิยายใหม่เข้าก็เลยวาปไปหลายวันหน่อย 555 แต่เป็นนิยายอ่านสนุกดีที่ชื่อ Omniscient Reader's Viewpoint นี่แหละ ลองๆไปหาอ่านดูได้ มีฉากจิ้นวายพอสมควร แต่ไม่แน่ใจว่าวายไหม ดูก้ำกึ่งมาก

*คาร์เพ รีแทรคทัม (Carpe Retractrum) จัดอยู่ในหมวด มนตร์คาถา (Charm) ซึ่งจะสร้างเชือกแสงที่จะดึงวัตถุเป้าหมายให้มาหาหรือดึงเข้าไปหาก็ได้

**คอลโลชู (Colloshoo) จัดอยู่ในหมวด คำสาปแช่ง (Hex) ซึ่งจะทำให้เท้าของเป้าหมายติดอยู่กับพื้นเหมือนโดนกาวที่เหนียวมาก

*** = ฟินิเต้ (Finite) หรือ ฟินิเต้ อินคานทาเทม (Finite Incantatem) จัดอยู่ในหมวด คาถาต่อต้าน (Counter-Spell) ซึ่งจะทำให้ผลของคาถาทั้งหมดทั้งมวลไร้ผล 

**** = เอ็กซ์พัลโซ (Expulso) จัดอยู่ในหมวด คำสาป (Curse) เป็นคาถาที่สร้างแรงระเบิดมหาศาล ที่ทำให้เป้าหมายระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ความแรงสามารถปรับได้ตามความตั้งใจของผู้ร่าย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 726 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,400 ความคิดเห็น

  1. #5251 Bibliophile.ize (@iddosiripon) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 05:04
    อู้วววววหาอะไรสนุกเล่นอีกแล้วสิเราอะฟินน์
    #5,251
    0
  2. #5022 Bibliophile.ize (@iddosiripon) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 03:27
    คิดมากน่า คิดมากฮ่าๆ😂😂หรอฟินน์หรอ คิดน้อยไปนะสิชั้นว่า เห็นเรื่องสนุกเป็นไม่ได้ ซนทุกที คริคริ
    #5,022
    0
  3. #3932 3sandy (@hamony777) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 10:11
    อ่านคิมดกจาเหมือนกันค่ะ สนุกมากกก
    #3,932
    0
  4. #3875 Zentrenx (@NASAkiNARi) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 05:23
    ไรท์ลองไปตามพวกฝั่งเกาหลีวาดแฟนอาร์ตดู! เยอะมาก แบบเสพไม่เคยพอ จิ้นกันตัวแตกเลย
    #3,875
    2
    • #3875-1 Nainate (@blue-labels) (จากตอนที่ 84)
      16 เมษายน 2563 / 05:29
      หืม ตามได้ตรงไหนเหรอ
      #3875-1
    • #3875-2 Nu pe (@Peerada1648) (จากตอนที่ 84)
      19 พฤษภาคม 2563 / 12:01
      มีทุกที่เลยค่ะ เพียงแค่พิมพ์คำว่าแฟนอาร์ตหลังชื่อเรื่องเท่านั้น!!!!! ดูกันตาแฉะยังไม่หมด...
      #3875-2
  5. #2937 MinsMe (@middleway) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 04:39
    Ep ล่าสุดครบรอบเดือนนึงแย้วววว เย่! T T
    #2,937
    0
  6. #2930 Kmmii1st (@Kmmii1st) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 19:50
    ไรท์คิดถึงนะคะ
    #2,930
    0
  7. #2927 Kmmii1st (@Kmmii1st) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 11:19
    ยังรอไรท์อยู่นะคะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #2,927
    0
  8. #2926 Ning6653 (@Ning6653) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 03:02

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้ววววว
    #2,926
    0
  9. #2922 Kmmii1st (@Kmmii1st) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 22:28
    รอไรท์มาต่ออยู่นะคะ
    #2,922
    0
  10. #2921 kuku_kuku (@1379900212725) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 14:08

    รอนะคะไรท์สนุกมากติดงอมแงมอะรอนะคะ
    #2,921
    0
  11. #2920 fujikawaisanami (@fujikawaisanami) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 09:38
    สนุกม้ากกกกก รอนะคะ!!!
    #2,920
    0
  12. #2919 Nemoo (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 21:29

    สนุกมาก มาต่อเถอะ รอน้าาาาาา

    #2,919
    0
  13. #2918 Y e m p. (@pukpuyeye) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 01:17

    สนุกมากๆๆๆๆ รอนะคะ
    #2,918
    0
  14. #2909 BlazeBlue (@BlazeBlue) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 19:22
    ควิดดิชปีนี้ต้องสนุกแน่ๆ รอดูเลยฟินน์!!
    #2,909
    0
  15. #2906 0731a (@0731a) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 22:15
    สนุกมาก
    #2,906
    0
  16. #2905 ชอบๆ (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 15:32

    ตอนนี้ขำหนักมาก จนแม่ถามว่าดูอะไร 55555555

    #2,905
    0
  17. #2903 Inwมาเยือน (@pakinnice) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 15:32
    ฟินน์นี้นี้ชอบลองอะไรแปลกใหม่หรืองกก็เริ่มไม่แน่ใจ
    #2,903
    0
  18. #2902 Inwมาเยือน (@pakinnice) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 15:32
    ฟินน์นี้นี้ชอบลอกอะไรแปลกใหม่หรืองกก็เริ่มไม่แน่ใจ
    #2,902
    0
  19. #2901 Kurai-kun (@Kurai-kun) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 19:40
    งุ้ย ดีนฟินน์ก็ดี แฝดฟินน์ก็งาม
    เเรกฟินน์ก็ไม่เลว สเนปฟินน์ โอ้ยยยตัยยแล้ววว เหมาให้หมดด!!!!
    #2,901
    0
  20. #2898 Kamikuroneko (@Kamikuroneko) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 21:51

    เราอวยทุกคู่เลยค่ะ!แต่เรือหลักคือคู่เเฝดxฟินน์ รอโมเม้นท์แฝดกับฟินน์มากค่ะ
    #2,898
    0
  21. #2897 Aconite_ (@Rookie_King) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 21:48
    เชียร์เรือนี้สุดใจเลยนะ เรือดีนของน้องต้องไม่ล่ม!
    #2,897
    1
    • #2897-1 ดีนมันมีลูกมีเมีย (จากตอนที่ 84)
      4 สิงหาคม 2562 / 15:39
      ล่มให้หมดดดด+++
      #2897-1
  22. #2895 MinsMe (@middleway) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 21:27

    สนุกครับพี่ดีครับผมชื่นชมครับท่าน รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะครัช เลิฟ ๆ ~ อิ_อิ
    #2,895
    0
  23. #2894 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 20:58

    ช่วงครอบครัวหรรษา
    #2,894
    0
  24. #2892 🎭Guise 🎭 (@zero0000000000) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 20:06
    แอบไปพายเรือดีนxฟินน์มาค่ะ-.,- สุดยอดมาก

    ปล.ดีนแค่ขนม ส่วนทอมคือจานหลักค่ะ อยู่ที่ฟินน์ชอบกินอะไรมากกว่ากัน-.,-......///บาป~///
    #2,892
    0
  25. #2889 chim_123 (@chim_123) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 15:44
    ชอบฟินน์กับดีนอ่ะ555 รู้สึกบาปมาก
    #2,889
    0
  26. #2888 tongma323 (@tongma323) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 15:05
    ทอมผู้อยู่ในเหตุการณ์ชัดระดับHDจะต้องกระอักเลือด!! เมื่อรู้ว่าบ้านตัวเองคะแนนตกต่ำเพราะฟินนิแกน!!!!! ลงโทษหนูฟินเลยทอมมมมมม เอาให้เตียงหักเลยยยยยยย
    #2,888
    3