|| Fic Harry Potter || Am I a Wizard ? [ BL/Yaoi ]

ตอนที่ 83 : Chapter 75 : Faction

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 780 ครั้ง
    1 ก.ย. 63

CHAPTER 75

Faction






" You will be mine
Only mine "

Tom Marvolo Riddle


     พลั่ก!

     เด็กหนุ่มได้ทำการลงจอดด้วยการใช้หลังหัวไถลออกมาจากเตาผิงไฟในขณะที่ขายังคงชี้ฟ้าอยู่ดั่งเช่นทุกครั้ง

     บางทีผมก็สงสัยนะว่า ปกติเขาทำกันยังไงถึงโผล่ไปในสภาพปกติที่ปุถุชนควรจะเป็นกัน ทำไมพอผมใช้ผงฟลูเดินทางมันถึงต้องลงเอยด้วยการลงจอดแบบกลับหัวกลับหางแบบนี้ด้วยนะ ผมว่าผมก็ทำถูกต้องตามคำแนะนำแล้วด้วย ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

     ผมลุกขึ้นมาปัดฝุ่นตามตัวอย่างเคยชิน ก่อนจะใช้คาถาดูดเอาฝุ่นตามเสื้อผ้าออก

     ตอนนี้ผมเดินทางมาถึงคฤหาสน์ประจำตระกูลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

     ผมโผล่มาที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีเตาผิงไฟอยู่ ปกติเวลาเที่ยงคืนนี้พวกเด็กๆก็เข้านอนกันแล้ว และคิดว่าพวกผู้ใหญ่เองก็เข้านอนแล้วเหมือนกัน

     ผมมองซ้ายขวาสักพักก่อนจะมีเสียงดังเปรี้ยงโผล่มาตรงหน้า

     " ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์ขอรับนายน้อยฟินนิแกน "

     ก็อดดี้ 1 ใน 2 เอลฟ์ประจำบ้านประจำตระกูลของผมที่ประจำอยู่ที่คฤหาสน์หลัก โผล่ออกมาต้อนรับผมโดยการก้มหัวเกิน 100 องศา เห็นจะได้ สภาพของก็อดดี้นั้นเรียกได้ว่าอยู่สุขสบายเหมือนพวกเอลฟ์ประจำบ้านที่อยู่ที่ห้องครัวของฮอกวอตส์เลยทีเดียว ผ้าที่สวมใส่นั้นขาวสะอาดเหมือนได้รับการดูแลมาอย่างดี

     ถือว่าเป็น 1 ในเอลฟ์ประจำบ้านที่โชคดีได้อยู่ในตระกูลที่ไม่เห็นเป็นกระสอบทรายล่ะนะ

     " สายันต์สวัสดิ์นะ ก็อดดี้ คนอื่นๆหลับไปหมดแล้วเหรอครับ ? "

     ก็อดดี้พยักหน้าขึ้นลงอย่างแข่งขัน ก่อนจะตอบกลับ

     " ขอรับ คุณท่านเอเรีย และ คุณท่านแจ๊ค เข้านอนไป 2 ชั่วโมงก่อนแล้ว ส่วนคุณท่านเบเนดิกต์ติดงานอยู่ที่กระทรวงขอรับ คาดว่าคงกลับเช้า "

     หูย... งานพวกมือปราบมารมันงานหนักขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ ปกติถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนพวกมือปราบมารก็เข้างานตามปกติเหมือนพวกพ่อมดในกระทรวงทั่วไปนี่นา...

     อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนนะ...

     ผมขมวดคิ้วสักพักก่อนจะนึกออก

     รู้สึกว่าไม่กี่วันมานี่ ดูเหมือน ซีเรียส จะหนีออกมาได้แล้วนี่นา ถ้างานมันจะหนักก็ช่วยไม่ได้ละนะ 

     ผมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่ก็อดดี้จะรายงานต่อ

     " ส่วนคุณนายดานิเอลล่า พักผ่อนเมื่อสักครู่นี้เองขอรับ เมลตี้น่าจะให้ชายามดึกเสร็จแล้ว ส่วนพวกนายน้อยก็เข้านอนตามไปตั้งแต่ 2 ชั่วโมงก่อนหน้านี้แล้วครับ "

     สรุปคือเข้านอนกันหมดแล้วงั้นสิ

     ว่าแต่ชักสงสัยแหะ เล่นเข้านอนกันหมดแบบนี้ แล้วถ้าคนแปลกหน้าโผล่มาจะทำยังไงกันเนี่ย แถมเท่าที่ดูก็ไม่ยักจะมีมาตราการป้องกันสำหรับคนแปลกหน้าเลยนี่

     " นี่ ก็อดดี้ ถามอะไรหน่อยสิ "

     " เรื่องอะไรหรือครับ ? "

     ก็อดดี้เงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาสงสัย ดูน่ารักแปลกๆแหะ

     " ปกติ ถ้ามีคนแปลกหน้าโผล่มาทางเครือข่ายฟลูนี่ จะไม่เป็นอะไรเหรอ ดูไม่เหมือนมีมาตราการป้องกันอะไรเลยนี่ "

     ก็อดดี้ยิ้มร่าก่อนจะตอบกลับมาอย่างมั่นใจ

     " โอ้ ไม่จำเป็นหรอกครับ ตัวบ้านหลังนี้ไม่ได้ออกแบบมาให้คนนอกเข้ามาแล้วออกไปได้อย่างปลอดภัยหรอกครับ "

     หืม ชักสงสัยจริงๆแหะ ว่าเพราะอะไร แต่ก่อนจะได้ถามอะไร ที่เตาผิงก็มีไฟลุกขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะปรากฎร่างของลุงเบนโผล่ออกมาด้วยสภาพเหนื่อยล้า

     " ยินดีต้อนรับกลับครับ คุณท่าน "

     ก็อดดี้ก้มหัวต่ำอีกเช่นเคย ก่อนที่ผมจะทักทายกลับไป

     " สายันต์สวัสดิ์ครับ คุณลุง "

     ลุงเบนเดินออกมาจากเตาผิงพลางปัดฝุ่นตามตัวออกก่อนจะยิ้มทักทายกลับ

     " มาแล้วงั้นเหรอ ฟินนิแกน ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้มาต้อนรับ "

     " ไม่เป็นไรครับ ผมเพิ่งจะมาถึงไม่กี่นาทีนี้เอง "

     " อ้อ มาถึงพอดีสินะ ฝากเก็บนี่ให้ทีสิ ก็อดดี้ "

     " ได้ครับ คุณท่าน "

     ลุงเบนหัวเราะออกมานิดๆ พลางถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย เขาถอดชุดคลุมของตนออกพลางยื่นไปให้ก็อดดี้รับไปเก็บ

     " ขอโทษอีกรอบนะ ฟินนิแกน ช่วงนี้งานยุ่งน่ะ พวกที่กระทรวงอยู่ไม่สุขกันเลย "

     " เข้าใจครับ ก็แบล็คดันแหกคุกมาพอดีนี่นะ "

     " ตามข่าวของโลกเวทมนตร์เหมือนกันงั้นเหรอ ? "

     " ครับ แต่เอาจริงๆ ทางฝั่งโลกเวทมนตร์ก็ขอความช่วยเหลือมาทางฝั่งมักเกิ้ลเหมือนกันแหละครับ ช่วงบ่ายนี้ยังออกข่าวอยู่เลย "

     ลุงเบนเลิกคิ้วอย่างแปลกใจก่อนจะพูดขึ้นลอยๆ

     " ถึงขนาดให้พวกมักเกิ้ลช่วยเลยเหรอเนี่ย "

     ก็ถ้าเขาอันตรายและเป็นบ้าจริง ขอความร่วมมือจากทุกฝ่ายก็เป็นการดีน่ะนะ

     ลุงเบนนิ่งคิดก่อนจะยักไหล่อย่างไม่แคร์

     " ถือเสียว่าแบ่งเบาภาระพวกมือปราบมารด้วยก็แล้วกัน ทางนี้เองก็ทำงานเกินเวลาเสียเยอะเลย เย็นนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยด้วย อ้อ... ไปหาอะไรใส่ท้องสักหน่อยไหม ฟินน์ ? "

     " เอาสิครับ "

     ผมยิ้มรับไว้อย่างเต็มใจ



     มีนิตยสารบางฉบับเคยบอกไว้ว่า มื้อดึกนั้นเป็นมื้อที่ไม่จำเป็น แต่ถ้าหิวก็ควรจะกินอะไรที่เบาท้องไม่ทำให้กระเพาะทำงานหนักผิดเวลา เวลานอนจะได้สบาย...

     สิ่งนั้นใช้ไม่ได้กับคนอย่างฟินนิแกนเสียเท่าไหร่

     ในขณะที่ลุงและหลานต่างกำลังกินสเต็กราดซอสเกรวี่อย่างเอร็ดอร่อย เมลตี้ เอลฟ์ประจำบ้านอีกตนที่เตรียมพร้อมจะเสิร์ฟสเต็กชิ้นใหม่ให้ทันที เมื่อเจ้านายต้องการ

     " กลับมาได้กินอะไรหนักท้องนี่ช่างเป็นอะไรที่เยี่ยมจริงๆนะเนี่ย "

     ลุงเบนยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลายพลางจิบไวน์แดงที่ถูกรินไว้เรียบร้อยแล้ว

     ผมเองแม้จะกินมาแล้วตอนเย็น แต่ถ้ามีคนชวนกินอีก แล้วใครมันจะอดใจไหวล่ะ นี่ก็เที่ยงคืนแล้ว มันก็ผ่านมาตั้ง 5-6 ชั่วโมงแล้วด้วย ไอ้ที่กินไปเมื่อตอนเย็นมันก็ย่อยหมดแล้วสิ อีกอย่าง ผมยังเป็นเด็กอายุ จะ 13 มันก็ต้องกินเยอะๆเข้าไว้สิ จะได้โตไวๆ

     อะไรนะ ?

     ไม่เชื่องั้นเหรอ ?!

     รู้ไหมว่าตอนปิดเทอมนี้ผมไปวัดแล้ว ปรากฏว่า ผมสูงขึ้น 3 เซนต์ฯ เลยนะ!

     เห็นไหมล่ะ เด็กวัยกำลังโต มันต้องกินเยอะๆ นอนไวๆ จะได้ตัวสูงๆ พวกแฮร์รี่เองช่วงนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะตัวเล็กๆแล้วด้วย แต่ละคนก็สูงขึ้นเยอะ โดยเฉพาะรอนเนี่ย ตอนนี้เกือบจะ 158 แล้วด้วย เผลอๆ อาจจะเกิน 160 ไปแล้วด้วยซ้ำ! เพราะเท่าที่เคยอ่านมารอนจะตัวสูงมากและสูงที่สุดในครอบครัววีสลีย์ แถมสูงกว่าดัมเบิลดอร์ที่ตอนนี้สูงประมาณ 190 เซนต์ฯ ไปแล้ว (นั่นมันขี้โกงชะมัด!)

     ผมที่ตอนนี้สูง 151 แล้ว ก็จะไม่ยอมแพ้เหมือนกัน ครอบครัววีสลีย์เองเชื้อสายพวกเซลติก (Celtic) แน่นแฟ้นมากแน่ๆ เพราะแต่ละคนนี่ตัวไม่ใช่เล็กๆ เลยด้วยสิ คนในครอบครัววีสลีย์ถ้าไม่นับจินนี่กับรอนนั้น ต่างสูงเกิน 175 ขึ้นไปทุกคน ชาลีสูงประมาณ 178 เห็นจะได้ ในขณะที่พวกแฝดนี่สูงประมาณ 175 เลยเสียด้วยซ้ำ เพอร์ซี่เองก็ไม่น้อยหน้าเพราะพี่แกสูงถึง 185 เลยทีเดียว และบิลที่สูงที่สุดในหมู่พี่น้องในตอนนี้ก็สูงประมาณ 190 เซนต์เลยมั้ง

     เอ... จะว่าไปแล้วพ่อเราสูงเท่าไหร่เนี่ย ไม่เคยเห็นรูปหน้าค่าตาเสียด้วย แต่ถ้ากะจากลุงเบนที่สูงประมาณ 185 แล้ว แสดงว่าพ่อเราก็ต้องสูงใช้ได้แน่ๆ ดูอย่าง ดีนสิ แม้ตอนนี้จะสูง 176 เซนต์ฯ แต่เชื่อเถอะ ไอ้หมอนี่มันสามารถสูงทะลุ 180 ได้แน่ๆ

     เพราะงั้นผมถึงมีความหวังว่าตัวเองจะสูงเป็นเปรตได้แบบพวกคุณลุงบ้าง ผมเชื่อมั่นในสายเลือดของโนเวียร์นะครับ เพราะงั้นที่เหลือฝากด้วย!

     เมื่อตั้งมั่นเสร็จผมก็ยกมือขอต่ออีกจาน ซึ่งเมลตี้ก็วิ่งมาเสิร์ฟให้อย่างยินดี

     จู่ๆ ลุงเบนที่จิบไวน์อยู่เงียบๆเมื่อกี้ก็วางแก้วลงก่อนจะเริ่มต้นบทสนทนาขึ้น

     " ฟินนิแกน... รู้สึกเมื่อเร็วๆนี้ฉันได้ข่าวว่าเธอโดนทายาทของสลิธีรินจับตัวไปไว้ที่ห้องแห่งความลับใช่ไหม ? "

     อึก!

     " แค่ก! แค่ก! "

     ผมสำลักกับคำถามที่ไม่น่าอภิรมณ์มาอย่างกระทันหันก่อนจะหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาดื่มอย่างรวดเร็ว

     " เห้อ... ลุงครับ อย่างน้อยก็ส่งสัญญาณก่อนจะถามสักหน่อยก็ดีนะครับน่ะ เล่นเอาทีเผลอแบบนี้เกือบติดคอตายแน่ะ "

     ผมบ่นอู้อี้ พลางมองไปที่ลุงเบนอย่างไม่พอใจ ซึ่งลุงเบนก็หาได้สงสารไม่ พลางหัวเราะเยาะอย่างพอใจ

     " หึ สมควรแล้ว กินเหมือนว่าตัวเองไม่ได้กินมื้อเย็นมาอย่างนั้นแหละ "

     อำมหิตจริง...

     ผมกระตุกยิ้มแห้งก่อนจะพูดขึ้น

     " ก็ใช่ครับ ผมถูกจับไปจริง "

     ผมพูดยอมรับแต่โดยดี ยังไงเสียมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นความลับเสียเมื่อไหร่ ทั้งแม่ทั้งคนในกระทรวงต่างรู้กันแล้วทั้งนั้น ผมว่าจบก่อนจะเริ่มกินต่ออย่างช้าๆ เตรียมรับมือกับการโดนสอบสวนจากคุณลุงที่อยู่ตรงหน้า

     ลุงเบนยิ้มอย่างอ่อนใจพลางจิบไวน์ไปอย่างช้าๆ

     " จริงๆเลยนะ ตอนที่ย่าเธอรู้ เธอเล่นบุกไปที่ทำงานของฉันเลยล่ะ ใช้เวลานานเลยทีเดียว กว่าจะกล่อมเธอได้ ว่าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของดัมเบิลดอร์เป็นคนจัดการ แต่ก็ปาไปหลายชั่วโมงเลยทีเดียวกว่าเธอจะยอมรามือ "

     ผมยิ้มแหยพลางจินตนาการถึงคุณย่าเอเรียกวัดแกว่งไม้กายสิทธิ์ไปทั่วได้เลยนะเนี่ย

     " แต่ก็นะ โชคดีที่ได้ข่าวมาตอนดึกว่าเธอปลอดภัยแล้ว เธอดีใจจนเกือบจะเดินทางไปที่ฮอกวอตส์เลยเชียวนะ โชคดีที่ห้ามเธอทันเพราะท่านเองก็แก่มากแล้ว การที่ไปอาละวาดที่กระทรวงเมื่อตอนบ่าย ก็คงกินพลังงานไปเยอะพอสมควร พวกเราเลยตัดสินใจว่ารอตอนที่เธอมาพักกับทางเราก่อนค่อยว่ากันอีกที "

     " เอ... งั้นแสดงว่า... "

     ผมเริ่มจะยิ้มไม่ออกแล้วสิเนี่ย... ในขณะที่ลุงเบนยิ้มกว้างให้อย่างปิติยินดี

     " ใช่แล้ว เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ก็ไปตอบคำถามกับพวกท่านให้เรียบร้อยเสียด้วยล่ะ รู้ไหม แค่งานที่กระทรวงในตอนนี้ฉันก็เหนื่อยมากแล้ว "

     " เอ๋ ?! ไหงงั้นอะลุง ! "

     ผมจ้องกลับอย่างไม่พอใจ ในขณะที่ลุงเบนก็จ้องกลับมาอย่างไม่วางตา

     " ไม่ต้องมาเอ๋เลย! รู้ไหมว่าทางนี้ก็ลำบากขนาดไหนในการเอาตัวรอดจากคุณแม่น่ะ! รอดจากนั่นมาได้ก็ไม่มีส่งจดหมายมาสักฉบับ! ฉันต้องโดนบ่นไปกี่วันแล้วรู้ไหม ?! "

     " อุ๊ยตาย ลืมเสียสนิทเลย "

     ผมหยิบน้ำขึ้นมาจิบอย่างรู้สึกผิด

     ก็แหม หลังจากนั้น วันๆก็โดนผีขี้บ่นคอยตามรังควานแถมยังติดกับงานวิจัยและงานประดิษฐ์อีกด้วย จนลืมเรื่องของทางนี้เสียสนิท

     " ...ทุกวันฉันก็ต้องหลบคำถามจากคุณแม่ที คุณพ่อเองก็รับมือแม่ไม่ไหวจนต้องมาขอความช่วยเหลือจากฉันอีก รู้ไหมว่าหน้าที่เสาหลักของบ้านคนต่อไปอย่างฉันมันน่าหนักใจขนาดไหน เธอไม่เข้าใจเหรอ ? ลูกก็ต้องเลี้ยง แม่ก็ต้องรับมือ งานก็ต้องจัดการ แถมยังมีเรื่องของแบล็คที่หลุดออกมาจากคุกนั่นได้อีก ฉันแทบไม่มีเวลาพักเลยนะ! แถมดีนช่วงนี้ก็ปี 6 แล้ว ทำตัวเหลวแหลกเสียเหลือเกิน แม้จะพูดไม่ได้ก็เถอะ เพราะเจ้าตัวนอกจากเรื่องชู้สาวแล้ว คะแนนแต่ละวิชา กับ ความสามารถดันอยู่ในเกณฑ์สูงเสียอย่างนั้น ไดอาน่าก็ดูเหมือนเข้าช่วงวัยต่อต้านแล้วด้วย เธอไม่ยอมให้ฉันเข้าไปยุ่งเลย ห้องเองก็ไม่ยอมให้เข้า ฉันล่ะเสียใจสุดๆไปเลย แถมงานการก็เล่นทำให้ฉันไม่ได้พักจนฉันจะประสาทกินอยู่แล้ว บลาๆๆๆๆ "

     อือหึ... บ่นเป็นตาแก่เชียว... แต่ลุงแกก็อายุปาไป 40 ปีแล้วนี่นะ ก็เข้าข่ายความแก่ได้แล้วนั่นแหละ

     ผมแอบกระซิบไปที่เมลตี้ก่อนจะถามขึ้น

     " นี่เมลตี้ ปกติลุงเบนเครียดแล้วชอบดื่มไวน์หนักๆเหรอ ? พูดเบาๆนะ "

     เมลตี้ขยับมาใกล้ๆผมอย่างรวดเร็วก่อนจะตอบรับคำสั่งอย่างกระตือรือร้น

     " ก็มีบ้างเจ้าค่ะ แต่ปกติแล้วคุณท่านจะมักจะคุมตัวเองไม่ให้เกิน 1 ขวด วันไหนเครียดๆก็มักจะดื่มเพลินๆ แต่ปกติก็ไม่เกิน 2 ขวด แต่ครั้งนี้ดูเหมือนคุณท่านเครียดสะสมละมั้งคะ ... นี่ก็ปาไปขวดที่ 3 แล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดดื่มเสียด้วย คิดว่าพรุ่งนี้คงปวดหัวหนักแน่ๆเลยเจ้าค่ะ "

     " ก็นะ เล่นกินเป็นน้ำเปล่าเลยนี่... "

     " ว่าแต่จะเอาสเต็กเพิ่มอีกไหมเจ้าคะ ? "

     " ... ขอซอสมาราดเพิ่มอีกหน่อยก็ดีนะ เมลตี้ "

     " ได้เจ้าค่ะ! "

     ผมนั่งกินสเต็กพลางรับฟังเรื่องอัดอั้นตันใจของลุงอายุ 40 ที่ลูกไม่รัก เมียไม่แล งานการก่ายกอง อยู่เงียบๆ จนชักสงสัยว่าเพราะจิบไวน์ไปเยอะรึเปล่า เลยบ่นระบายแบบนี้

     เวลาล่วงเลยผ่านไป ในขณะที่ผมกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

     " ...แล้วฉันยังโดนหัวหน้าสคริมเจอร์จิกหัวใช้อีก โนเวียร์ นายไปกับโรบาดส์ นะ ไปเช็คทางฝั่งตะวันตก แล้วอย่าลืมรายงานให้เรียบร้อยด้วย แล้วเธอรู้ไหม เจ้าโรบาดส์ นี่ก็ดันเป็นจริงจังกับงานเสียจนฉันไม่มีเวลาพักเลย ขอเวลาพักสักหน่อยก็ไม่ได้ ฉันก็เลยไม่มีอะไรลงท้องตั้งแต่เย็นเลยนะ! จิตใจของมันทำด้วยอะไร! ฉันเป็นมนุษย์นะ! ฉันหิวและอยากพักจะตาย มันควรจะเป็นวันหยุดพักผ่อนสิ! ฉันควรนั่งเล่นกับภรรยาที่รักที่ห้องนั่งเล่นอย่างสบายๆ ทำไมฉันต้องออกมาทำงานด่วนอะไรแบบนี้ด้วย! "

     หิวจนหงุดหงิดงั้นสินะ

     ลุงเบนที่ระบายเสร็จไปช่วงนึงก็เริ่มดื่มไวน์แดงอย่างเกรี้ยวกราด ในขณะที่เมลตี้พลางเติมไวน์ให้อย่างกระฉับกระเฉง หน้าของลุงเบนเริ่มขึ้นสีแดงนิดๆ คงจะกรึ่มๆ ได้ที่แล้วล่ะมั้ง

     ผมมองดูตาแก่วัย 40 ที่ตอนนี้ไม่เหลือมาดของผู้นำตระกูลคนถัดไปแต่อย่างใด บางทีผมก็ชักสงสัยตัวเองว่า เขาคิดอะไรของเขามาระบายกับเด็กอายุ 13 ปี อย่างผมกันนะ

     คิดว่าอีกไม่น่าเกินสัก 10 นาที ก็คงจะสลบได้แล้วแหละ

     เวลาผ่านไปอีกสักพักก็ไม่ผิดไปจากที่คาด ลุงเบนเลยโงนเงนก่อนจะฟุบหลับไป ผมเลยลุกจากเก้าอี้ก่อนจะพูดขึ้น

     " เมลตี้ ก๊อดดี้ "

     เปรี้ยง!

     " เจ้าค่ะ / ขอรับ นายน้อย "

     ทั้งคู่กล่าวออกมาแทบจะพร้อมกับ ก็อดดี้ที่หายตัวออกมาตามคำสั่งของผมก็อยู่ในท่าพร้อมรับใช้

     " เมลตี้ ช่วยเก็บจานที่เหลือให้ด้วยนะ ส่วนก๊อดดี้ ฉันฝากนายพาลุงเบนไปเข้านอนที "

     " ได้ขอรับ / เจ้าค่ะ "

     ก๊อดดี้ใช้คาถาพาให้ลุงเบนลอยตามไป ซึ่งสภาพของลุงเบนก็ดูน่าเอ็นดูมากพอๆกับความน่าอนาถที่ปรากฏให้เห็นเลยทีเดียว

     " ฝากด้วยนะ "

     ผมยิ้มให้อย่างอ่อนใจ ในขณะที่ก๊อดดี้หันมาทางผมพร้อมกับใบหน้าที่ดูปลื้มปริ่มอย่างสุดแสน

     " ก๊อดดี้จะดูแลคุณท่านอย่างดีเลยขอรับ นายน้อยโปรดวางใจ "

     เอ่อ... คำพูดคำจาชวนให้ขนลุกอยู่นะก๊อดดี้...

     ผมมองดูก๊อดดี้ที่เดินพาคุณลุงไปอีกทาง ก่อนที่ตัวเองจะเริ่มกลับไปพักผ่อนบ้าง

     " ผมไปก่อนนะครับ เมลตี้ ราตรีสวัสดิ์นะครับ "

     เมลตี้หันมายิ้มแป้นก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงมีความสุข

     " เจ้าค่ะ นายน้อยฟินนิแกน "

     ผมเดินไปพลางยิ้มอย่างอ่อนใจ

     พวกเอลฟ์ประจำบ้านนี่ดูจะโอเวอร์มากไปเสียจนน่าหนักใจเลยแหะ ว่าแล้วก็เริ่มคิดถึงความอ่อนน้อมเหมือนพ่อบ้านชั้นดีของมอนโต้เสียแล้วสิ

     ผมเดินไปตามทางอย่างงุนงง เพราะไม่ได้มาสักพัก ก่อนจะเริ่มคลับคล้ายคลับคลาในเส้นทางจึงเดินไปถึงห้องของตัวเองได้ในที่สุด

     " ช่างเป็นตระกูลที่น่าสมเพชเสียจริงๆเลยนะ โนเวียร์เนี่ย สมควรแล้วที่ถูกถอดออกจาก 1 ในตระกูลศักดิ์สิทธิ์ "

     ผมถอดเสื้อออกพลางเปลี่ยนเป็นชุดเข้านอน

     " เหงาเหรอนายน่ะ "

     ขณะที่ผมแต่งตัวให้ตัวเองอยู่ปากเองก็ตอบคำแดกดัน ดูถูกของวิญญาณขี้เหงาที่วันนี้ทั้งวันไม่ค่อยมีโอกาสได้ออกมาเสียเท่าไหร่

     " ก็ยังเป็นเด็กที่ไม่น่ารักเหมือนเดิม "

     ร่างวิญญาณของทอมค่อยๆลอยออกมาจากลูกแก้วตรงสร้อยคอผมเป็นร่างเด็กหนุ่มวัย 16 ปีใส่ชุดนักเรียนของบ้านสลิธีรินอยู่ ผมก็ยิ้มแป้นตอบรับ

     " พูดอะไรไม่ดูตัวเองเลยนะ ทอม อย่างกับนายน่ารักตายล่ะ "

     ทอมแสยะยิ้มพร้อมกับคิ้วที่กระตุกเหมือนพยายามอดทนไม่ให้หลงไปกับคำยั่วยุนั้น

     " เอาเถอะ จะว่ายังไงก็ว่าไป แต่ผมขอแต่งตัวหน่อยได้ไหม โผล่ออกมาจ้องแบบนี้ นายเป็นโรคจิตชอบดูผู้ชายเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไง "

     ผมเลิกคิ้วยิ้มเยาะ พลางเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ กางเกงในผมก็ใส่อยู่ แถมเป็นกางเกงในแบบเต็มตัวด้วย ดูเผินๆ ก็เหมือนกางเกงขาสั้นที่รัดสัดส่วนก็เท่านั้นเอง

     " เป็นเด็กปากเสีย เสียจริง "

     ทอมกล่าวขึ้นมาก่อนจะหันหลังให้ ผมที่เห็นดังนั้นก็หัวเราะชอบใจ

     " ไม่เท่านายหรอกน่าทอม แล้วมีอะไรจะพูดหรือไง ปกติชอบมาแต่เสียงนี่ หรือแค่เหงาเลยอยากออกมาเดินเล่นหรือไงกัน "

     " ฉันสงสัยมาสักพักแล้ว สิ่งที่เธอทำมาตลอดตั้งแต่เจอกัน เธอทำได้ยังไงกัน ไปเอาข้อมูลพวกนั้นมาจากไหน แล้วแต่ละทีที่เธอทดลอง ฉันก็นึกว่าเพราะเธอศึกษามาเป็นอย่างดีแล้วจึงไม่จำเป็นต้องอ่าน... แต่ว่าบางอย่างไม่ใช่ ข้อมูลบางอย่างมันเชิงลึกเกินไป เด็กแบบเธอไม่น่าจะหาข้อมูลประเภทนั้นมาอ่านได้ด้วยซ้ำ ฉันเองก็เอะใจเรื่องที่เธอรู้ข้อมูลฮอร์ครักซ์นั่นมาสักพักแล้ว แค่ชื่อของมันก็หาได้ยากยิ่งแล้ว การจะหาหนังสือที่เกี่ยวยิ่งยากเสียกว่า กระทรวงไล่ทำลายของเหล่านี้จนแทบจะหาไม่เจอเสียด้วยซ้ำ ... และนั่นคือคำถาม... เธอไปเอามาจากไหน "

     ผมยิ้มออกมาเล็กๆ

     " ผมมีความสามารถพิเศษอยู่ครับ "

     " ความสามารถพิเศษ ? "

     " ข้อมูลอะไรก็ตามที่ผมต้องการ ผมสามารถเข้าถึงมันได้ทันที นั่นแหละคือความสามารถของผม "

     ทอมหันกลับมาอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าผมแต่งตัวเสร็จแล้ว

     " เข้าถึงได้ทันที... โดยแค่เธอต้องการ ? "

     ผมพยักหน้าเพื่อยืนยันว่าที่ทอมได้ยินนั้นเขาได้ยินถูกแล้ว

     " ใช่ครับ ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลอะไร เก่าแค่ไหน ใหม่เท่าไหร่ แม้ว่าข้อมูลนั้นจะถูกทำลายจนสิ้น ขอเพียงแค่เคยมีอยู่ ผมก็สามารถเรียกขึ้นมาดูได้ทุกเมื่อ นั่นแหละครับ คือความสามารถของผม "

     ทอมจ้องผมเขม็งในขณะที่ดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกแล้ว และคราวนี้ก็แดงก่ำมากทีเดียว พอๆกับตอนที่เขาอยากฆ่าแฮร์รี่เลยล่ะ

     " ช่างเป็นความสามารถที่น่าอิจฉาเสียเหลือเกิน ทำไมกัน ทำไมเด็กอย่างเธอถึงได้ความสามารถนี้ไป... ทำไมไม่เป็นฉัน... "

     " ไม่ใช่แค่คุณหรอกครับที่ต้องการความสามารถนี้ ผมเชื่อมั่นว่า ไม่ว่าใครก็ตามต่างอยากได้มันทั้งนั้นแหละ "

     ทอมขยับเข้ามาใกล้ผมจนร่างของเขาบังผมมิด ดวงตาสีแดงที่จ้องเขม็งเหมือนงูเตรียมฉกเหยื่อ กับรอยยิ้มที่แสยะออกมาจนน่าแขยง

     " ทำไมกันนะ ทำไมเธอต้องเป็นพวกกับดัมเบิลดอร์ด้วย ทำไมไม่มาอยู่กับฉันเสียล่ะ ? "

     นั่นไงล่ะ สันดานความโลภของทอมเริ่มแผลงฤทธิ์อีกแล้ว

     ฉันที่แข็งแกร่งที่สุด กับ เธอผู้เก็บงำความรู้อันไร้ที่สิ้นสุด เรา 2 คน เธอกับฉัน ไม่ว่าอะไรหรือใครก็ตาม ก็ไม่มีทางขัดขวางความแข็งแกร่งของเรา 2 คนได้ เธอกับฉันนั้นคล้ายกันมากกว่าที่คิดนะ ว่างั้นไหม ? เธอกับฉัน... เป็นลูกครึ่ง เป็นคนมีความสามารถ เป็นเด็กพิเศษ ไม่คิดงั้นหรือ ฟินนิแกน ขอเพียงแค่เธอบอกมา ว่าจะรวมมือกับฉัน ฉันสามารถหาตำแหน่งร่างหลักให้ได้ และเธอก็ใช้ความรู้ที่มีของเธอ ชุบชีวิตฉันขึ้นมา จากนั้นจ้าวแห่งศาสตร์มืดก็จะฟื้นคืนชีพอย่างสมบูรณ์อีกครั้ง จากนั้น... "

     ทอมขยับเข้ามาใกล้ผมขึ้นเรื่อยๆ จนหน้าแทบจะชิดกันอยู่แล้ว

     ใกล้ขนาดนี้กินผมเข้าไปเลยไหมงั้น ?

     " เรา 2 คนก็จะจัดระเบียบให้โลกนี้ใหม่ ไร้ซึ่งมักเกิ้ล และด้วยความรู้ของเธอ เรา 2 คนก็จะมีชีวิตเป็นนิรันดร์ด้วยศิลาอาถรรพ์ เป็นอะไรที่สุดยอดมากเลยว่างั้นไหม ขอเพียง... อุบ "

     ผมยื่นนิ้วขึ้นมาแตะปากของทอมไม่ให้พูดต่อก่อนจะยิ้มให้น้อยๆ

     " นายรู้ไหมว่า นายทำตัวเหมือนเอาลูกอมมาล่อเด็กเพื่อหวังลักพาตัวเลยนะ "

     ส่วนสูงผมกับทอมห่างกันมากเลยเชียวล่ะ ทอมในร่างเด็ก 16 ก็สูงปาไปแล้วถึง 182 เซนต์ฯ เลยเชียว แล้วดูผมสิ ผมแค่ 151 เซนต์ฯ เองนะ ผมต้องแหงนหน้าขนาดไหนเพื่อไปแข่งจ้องตากับทอมน่ะ

     เมื่อเห็นทอมเงียบแล้วผมก็เอานิ้วที่แตะปากของทอมออกก่อนจะพูดขึ้น

     " นายพูดผิดไปสักอย่าง 2 อย่างนะทอม อย่างแรกเลย ผมไม่ได้เข้าร่วมเป็นพวกของดัมเบิลดอร์... "

     ทอมได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเริ่มใช้มือลูบไล้ผมไปมาอย่างเอ็นดู แม้ผมจะรู้สึกสยองกับการกระทำนี้ก็ตาม

     " งั้นแสดงว่าเธอสนใจจะมาเป็นพวกของฉันใช่ไหม ? ใช่แล้ว ถูกต้องที่สุด เธอเลือกได้ดี.. "

     " นั่นก็ผิด "

     ทอมชะงักกึกทันที ก่อนที่ผมจะพูดต่อให้จบ

     " ทำไมนายถึงคิดว่าในโลกนี้มีแค่ 2 ฝ่ายกันนะทอม ฝ่ายผู้เสพความตาย กับ ฝ่ายภาคี งั้นเหรอ ? ตลกน่าทอม ฝ่ายกระทรวงเอง ก็ไม่ได้เข้าร่วมกับดัมเบิลดอร์เลยด้วยซ้ำ จริงไหม ฝ่ายมักเกิ้ลเองก็ไม่ได้ชอบใครทั้งนั้น ฝ่ายพวกมนุษย์เงือก เซนทอร์ และ ตัวตนอื่นๆ ก็มีฝ่ายเป็นของตัวเอง ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นฝ่ายภาคี หรือ ฝ่ายผู้เสพความตาย ก็ไม่ใช่แนวทางที่ผมจะเข้าหรอกนะ "

     ผมจ้องไปที่ทอมที่ตอนนี้เริ่มคิ้วขมวดอย่างไม่พอใจ

     " ผมไม่เข้าฝ่ายไหนหรอกนะทอม ผมเลือกที่จะเป็นตัวหมากอิสระ เกมการต่อสู้ของพวกคุณ ผมไม่เข้าร่วมด้วยหรอกนะ เอาล่ะ ฝันดี ราตรีสวัสดิ์ "

     ผมเดินขึ้นเตียงก่อนจะทำการปิดไฟนอนโดยปล่อยให้ทอมยืนมองมาที่ผมท่ามกลางความมืดและแสงจันทร์

Tom's View

     เป็นเด็กที่รับมือยากเสียจริง

     แต่ความสามารถเหล่านั้นก็ดูแคลนไม่ได้เลยทีเดียว

     เขามองเด็กตรงหน้านิ่ง

     อา... ฟินนิแกน โนเวียร์...

     อยากได้... อยากได้เหลือเกิน ฉันต้องทำอย่างไรเพื่อจะได้ตัวเธอมา

     ขอเพียงแค่มีเธอเท่านั้น ความยิ่งใหญ่ของฉันก็จะกลับมาอีกครั้ง การกลับมาของจ้าวแห่งศาสตร์มืดที่มาพร้อมกับความรุ่งโรจน์และพลังที่ทรงอำนาจมากกว่าเดิม

     ฟินนิแกน โนเวียร์...

     เธอต้องเป็นของฉัน

     ของฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น

     ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามเอาตัวเธอไป

     ถ้าหากฉันไม่ได้ตัวเธอไปละก็...

     ไม่อย่างนั้นละก็...

     ฉันก็จะฆ่าเธอทิ้งเสีย

     เขาจ้องมองเด็กตัวเล็กตรงหน้าอยู่เงียบๆก่อนจะค่อยๆกลับเข้าไปในอัญมณีตามเดิม พร้อมกับหาวิธีการโน้มน้าวเด็กตรงหน้าให้ได้



Writer :: กลับมาอีกแล้ว (อีกแล้วบ่อยมาก) แต่ก็นั่นแหละ ขี้เกียจเฉยๆน่ะ อยากแต่งก็อยาก แต่ขี้เกียจก็ขี้เกียจ เลยเปิดปิดเข้ามาบ่อยมากแต่มันก็กระเตื้องวันละบรรทัด 2 บรรทัดเท่านั้นเอง บางวันก็ไม่ได้แต่งแล้วไปเล่นเกมยาวๆ จนดึกๆดื่นๆ แล้วเข้านอนทันที วะฮ่าๆๆๆ

Writer 2 :: ตอนนี้ผมกะจะลดความยาวของตอนลงบ้างให้เหลือสัก 5000-6000 คำ คนอ่านจะได้อ่านสบายๆ ไม่สั้นเกินไป ไม่ยาวเกินไป ดีไหม ? หรือชอบแบบ 8000 - 10000 คำ แบบก่อนๆ ? รีดเดอร์มีความเห็นกันว่ายังไง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 780 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,404 ความคิดเห็น

  1. #5332 Nontak5555 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 22:30

    ทอมระวังคุกนะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-01.png

    #5,332
    1
    • #5332-1 blue-labels(จากตอนที่ 83)
      9 พฤศจิกายน 2563 / 22:47
      ทอมไม่กลัว ทอมฆ่าคนมาเยอะแล้ว :D
      #5332-1
  2. #5325 SK_is_me (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 20:05
    นางคือรูทยันเดเระ
    #5,325
    0
  3. #5250 iddosiripon (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 04:46
    ใจเย็นทอมใจเย็น ค่อยๆตะล่อมไปนะยังอยู่ด้วยกันไปอีกยาวววว รู้หน่าว่าชอบ คลั่งไคล หลงใหล อยากได้ อยากมีไว้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียวฮ่าๆ อ่าาาชื่นใจจังเลยเห็นโมเมนต์ดีๆฟินๆละช้อบชอบ
    #5,250
    0
  4. #5100 2maya13 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 21:46
    กิ้ด เหมือนเดิมครับกลับมาอ่านกี่รอบๆ นกก็ยังเลือกเรือไม่ถูก! ฮื่อ เลือกยากมากๆเลอครับ อีกใจนึงก็ไม่กล้าลงเรือไหนเลยเพราะกลัวคุณไรท์พังเรือฮื่อ
    #5,100
    0
  5. #5021 iddosiripon (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 03:02
    โธ่ทอมรุนแรงจัง จะคลั่งอะไรขนาดนั้นนนนนนฮ่าๆ น่ารักจังเลยนะ ชั้นชอบเวลาสองคนอยู่ด้วยกันและคุยกันมากๆอาจจะเพราะอยู่ในช่วงวัยเดียวกัน(แก่)ฉลาดเหมือนกัน ความคิดน่าสนใจ ไม่เหมือนที่คุยกับเพื่อน ชอบจางงงงงงง
    #5,021
    0
  6. #4923 dorudaruri (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 08:34
    กลับมาอ่านอีกรอบ ก็ลงเรือลำนี้อยู่ดี หวีดดดด ตอนแรกกะจะแซดเดอริคสักหน่อย แต่คุณทอมยังไงก็หลัวอ่ะ!!
    #4,923
    1
  7. #4827 0839724447 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 18:42
    จู่ๆเราก็อยากกระโดลงเรือนี้!!
    #4,827
    0
  8. #4803 me-love-yaoi- (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 10:40
    โอเค! นี่คือเรือหลักของฉันค่ะ!
    #4,803
    0
  9. #4767 NadiaDiana5555 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 16:11
    ฟินอ่ะ~~ เราลงเรื่อนี้
    #4,767
    0
  10. #4672 operra (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 17:56
    ชอบมากกกก
    #4,672
    0
  11. #4670 C_SanKun (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 09:03

    ยินดีด้วย!!! คุณได้รับ 'ยันเดเระ ริดเดิ้ล' 1ea ไม่สามารถทำลายหรือส่งต่อได้

    #4,670
    7
    • #4670-2 C_SanKun(จากตอนที่ 83)
      11 กรกฎาคม 2563 / 17:58
      ติ้ง!

      คำแนะนำ: หรือถ้าคุณต้องอุปกรณ์ในการขึ้นเตียงกรุณาบอกระบบ ระบบจะทำรายการให้ (รับประกันความปลอดภัย ยกเว้นคุณจะทำให้ 'ยันเดเระ ริดเดิ้ล' คลั่ง) ขอบคุณที่ใช้บริการระบบ
      #4670-2
    • #4670-3 C_SanKun(จากตอนที่ 83)
      11 กรกฎาคม 2563 / 17:59
      ติ้ง!

      คำแนะนำ: หรือถ้าคุณต้องอุปกรณ์ในการขึ้นเตียงกรุณาบอกระบบ ระบบจะทำรายการให้ (รับประกันความปลอดภัย ยกเว้นคุณจะทำให้ 'ยันเดเระ ริดเดิ้ล' คลั่ง) ขอบคุณที่ใช้บริการระบบ
      #4670-3
  12. #4648 GGO5599 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 07:34
    ขอลงเรือนี้ได้ไหมไม่ไหวเเล้วโคตรฟิน
    #4,648
    0
  13. #4603 otaku73220 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 07:27
    ดูท่าทอมจะโดนน้องปักธงไปแล้ว
    #4,603
    0
  14. #4416 solitaryalone (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 22:42

    อาาาาา ความจิตนี้ ความยันนี้ โซ่~ เทียนไข~ กุญเเจมือ~

    หุหุหุ เรือนี้ที่รอคอย มันช่าง มันช่าง! เฮือก!

    พรากผู้เยาว์ทอมของเราไม่กลัวนะคะ!!

    #4,416
    0
  15. #4361 LawrenceCara (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 20:37
    เลือกลงเรือได้แล้วค่า ฮุฮุฮุ
    #4,361
    0
  16. #4099 Peerada1648 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 11:34
    ยัยปู่เอ้ย พูดอะไรดูสภาพตัวเองมั่ง ไม้ตีแมลงวันตบทีเดียวก็ได้ตั๋วขาไปไม่มีกลับตรงสู่นรกแล้ว!!! ถุย ถึงจะหล่อแต่หลงตัวเองขนาดนี้แนะนำให้ไปอยู่กับล็อกฮาร์ต และเดี๋ยวจะสงเคราะห์กระจกให้ไปชมตัวเองทั้งวันเลยก็ยังได้!!! ถ้าเหงาก็โหลดซิมซิมิจะได้มีเพื่อนคุยนะปู่ สงสารค่ะ!
    #4,099
    1
    • #4099-1 Peerada1648(จากตอนที่ 83)
      19 พฤษภาคม 2563 / 11:34
      หยอกเล่นนะที่รักส์;-;
      #4099-1
  17. #4031 avermaild (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 08:39
    ได้เรือหลักแล้วค่า 555555
    #4,031
    0
  18. #3992 Cressida (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 21:05
    แบบยาวๆก็ดีแล้วนะคะ อ่านเพลินดี
    #3,992
    0
  19. #3931 hamony777 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 09:34
    อู้ยยยยยยยย ทอมใจเย็นนะค้าา ร่างลุงฟินน์ตอนนี้กินไม่ได้เด้ออ ( ꈍᴗꈍ)
    #3,931
    1
    • #3931-1 me-love-yaoi-(จากตอนที่ 83)
      9 สิงหาคม 2563 / 10:39
      ใช่ๆ! ต้องรอให้โตกว่านี้ก่อนสิ! สักประมาณสิบเเปดกำลังพอดีเลยนะ!!!(ไม่ใช่เเล้วเฟ้ย!)
      #3931-1
  20. #3874 NASAkiNARi (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 05:02
    ย้อนกลับมาอ่านก็ยังกรี๊ดทอมเหมือนเดิม ฮือ ไม่ไหว ใจสั่น fc พิ่ทอมวัย16ปี
    #3,874
    0
  21. #3865 Mypari (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 02:41
    ฮรุก≧ω≦
    #3,865
    0
  22. #3545 RIKU-K (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 15:42
    กลับมาอ่านอีกรอบ อ่านแล้วอย่างกะเจอคำขอแต่งงาน แบบไทป์พระเอกยันไรงี้
    #3,545
    1
    • #3545-1 Cha-aimm(จากตอนที่ 83)
      18 เมษายน 2563 / 22:28
      ใช่เลยวนหลายรอบมาก ชอบยันๆอร๊ายยยย
      #3545-1
  23. #3311 sirinda8844 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 09:45
    อีผียันเกิ๊นนนนน 555555
    #3,311
    0
  24. #3219 ravithip05 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 22:15
    ชอบความยันจัง ดูสมเป็นทอมอ่ะ555 ว่าแต่ สงสัยมานานละว่าดาร์คลอร์ดเรานี่แอบฟรุ้งฟริ้งนะ ไม่ว่าจะเรียกผช.หรือผญ.ก็ใช้คำว่า'เธอ'ตลอดเลย ขอแค่ไม่ใช่ตอนร่างโวลดี้ละก็เป็นลูกน้องอ่ะนะ//พยักหน้ากับตัวเองเบาๆ( ´◡‿ゝ◡`)
    #3,219
    0
  25. #3109 OPTX4869 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 03:32
    กรี๊ดดดดด
    อยากจะกรี๊ดลั้นบ้านแต่นี้มัน 3:30 ไม่ต้องถามวาทำไรอ่านนิยายดึกๆไง! กำลังจะหลับเชียวพอเจอโวลดี้ที่โครตเท่งี้ตื่นเลย

    โอ้ย ใจบางอยากจะจำ กด แค่กๆไม่ใช่หมายถึง กอด แต่ กด ก็ดี อุ้ยไม่สิ ไม่ๆๆๆ เหอ~~~
    ทอม มาเป็นผ้- แอ่ก///รองเท้ารอยได้
    #3,109
    0